Meningen

Vreemde en met een originele insteek gemaakte punk sci-fi komedie waar een paar jongens belanden op een raar punkfeestje in het doodsaaie Croydon en waar buitenaardse wezens een overgangsritueel op Aarde uitvoeren. En waar Nicole Kidman is te zien als een Souxsie-wannabe op leeftijd. Dit alles blijkt gebaseerd op een kortverhaal van Neil Gaiman. Plaats van handelen is dus Londen, in de jaren zeventig. Na een concert belandt tiener Enn bij een privéfeest dat gegeven wordt door ofwel trendsetters ofwel aliens. Daar wordt hij verliefd op een meisje dat Zan (Elle Fanning) heet. Onder al die bevreemde beelden zit een kleurrijk coming-of-age-verhaal met punkinvloeden. En dat resultaat is een flink gedurfd en sensueel, maar is tevens ook een lieve, tienerfilm vol sterren en hommages aan Britse punkmuziek. De cast is geweldig, van Alex Sharp als de verlegen Enn, Elle Fanning als Alien Zan tot de stiekem zorgzame Nicole Kidman als Boadicea. En nog een hele reeks meer! Heerlijke extravagante film!

De film is de liveaction remake van de gelijknamige animatiefilm uit 2010, die ook door Dean DeBlois werd geschreven en geregisseerd. Alhoewel het een best spectaculaire en geslaagde film oplevert is het eveneens ook een exact kopie van de animatie. En misschien is dat juist het minpunt: hoe beoordeel je een remake die domweg trouw blijft aan het origineel? De film met echte mensen, echte omgeving, en geanimeerde draken is vermakelijk maar je kan net zo goed de animatie opnieuw bekijken, er is géén verschil.

Documentaire-achtige thriller die zich ergens tussen horror en true crime (zoals je die ziet op Investigation Discovery) bevindt. Het begint met de mysterieuze zaak van vermiste amateur-schatzoeker Emily Nixon en langzaam ontvouwt zich een ​​geschiedenis vol verdwijningen van personen in de buurt van een spookachtige boerderij. Nog best geloofwaardig gebracht maar het is echter een echte mockumentary. Waarbij de filmmakers hun best doen om je te misleiden. Ach voor zover het een film is, is het ook niet eens zo heel slecht, best slim geconstrueerd. Tenminste als je kan vermaken met dit soort ID-series met onderzoekverhalen. Tja... ikzelf ben nooit zo'n heel groot fan van dit soort documentaire-achtige films.

Zeer leuke film met eigenlijk een vrij makkelijk plot: weerwolven op de trein. Maar voor het zover is krijgen we eerst alle betrokken te zien. En het mooiste daarvan is dat karakters die misschien positieve gevoelens opwekte onder stress weleens opeens heel anders kunnen handelen. Nadat iedereen is voorgesteld is het direct tijd voor de actie. En die gestrande trein en de omgeving zijn een prachtige locatie die een goed claustrofobische gevoel aan de film geven. Positief was ik ook over het feit dat er eerst heerlijk werd gespeeld met de betrokken en de kijkers door bijna niets te laten zien. Uiteindelijk was dit de gehele film door saai geworden maar op het juiste moment kwam dan toch het monster in beeld. Geen transformatie zoals gebruikelijk is met weerwolven, sterker het leek niet op een wolf maar meer op een kwaadaardige trol. Erg was dat niet want het monster was nog redelijk indrukwekkend. Door sfeer te creëren met donkere bossen en mistbanken en het vakkundige laten zien van het gebeuren met introductie, middengedeelte met dreigende situatie en eindconfrontatie is dit een fijne (B)-film.

Pure jaren '80 onzin! Het lijkt soms meer op een film met vampirisme dan aan de overlevering van weerwolven. Er zijn allerlei magische rituelen die niet echt passen in de film. Actrice Sybil Danning die er bekend om stond om uit de kleren te gaan, wilde zich hier niet bloot geven, als compromis is er één scène waar ze haar topje openscheurt. En als wraak besloot de regisseur dit aan het eind tienvoudig te herhalen. Horror-icoon Christopher Lee is Steffan Crosscoe, een weerwolfjager, die verdacht veel trekjes van Van Helsing vertoont. Vaak zie je de mensen die weerwolven zijn, Wooooooo-en of elkaar besnuffelen. Ook lijken de meeste weerwolfkostuums meer op apenpakken. (blijkt achteraf ook te zijn!) De transformaties zijn niet echt in beeld en ik vermoed dat de beelden, die lijken toegevoegd, rechtstreeks uit het eerste deel kwamen? Er zijn ook een aantal onnodige scènes met een New Wave band en het liedje komt de gehele film te pas en ongepast terug, tot aan een soort seksorgie-rockconcert. Ondanks dat het lijkt alsof de film, scènes bevat puur om de make- up effecten te tonen waren deze wel van enige klasse! Vooral de exploderende oogbollen van de dwerg en iets wat op een gargoyle lijkt die zich in een mond worstelt. Nee, heel goed is dit niet maar ik heb me er toch wel mee vermaakt.

Howling 2 kreeg nogal wat kritiek dat de film niet zo goed was maar toen ik hem bekeek, heb ik me er eigenlijk redelijk mee kunnen vermaken. Zo hop... op naar Howling 3 maar Ho...die vond ik toch wel echt slecht. Ik geef toe dat het best een cool idee was. Afstammelingen van de uitgestorven Thylacinus (Thylacinus cynocephalus) Tasmaanse tijger of buidelwolf. Echter het verhaal richt zich op veel behalve waar het op zou moeten; de wezens. Je ziet het moeilijke leven van het meisje Jerboa, in stamverband onder een tirannieke aanvoerder Thylo. Uiteraard klef liefdesverhaaltje en dan is er nog de quasi-serieuze boodschap; elk wezen groot of klein....heeft het recht om op de aarde te wonen. Oké het budget zal ook meegespeeld hebben maar waarom dan wel een schattige baby-thylacine-mens creëren? Deze effecten zijn niet angstaanjagend. Dacht dat dit een horror-franchise was? Als romantische komedie, is er misschien nog iets leuks te ontdekken maar als griezelfilm was dit ondermaats.

Regisseur John Hough maakte best goede film voor Hammer-Horror maar dit was gewoon een prutswerkje. Had aan de film een aardig zware klus om uit te kijken. In plaats van de kijker de nodige horror voor te schotelen ontwikkelen de gebeurtenissen zich meer tot een mysterie-verhaal en de perikelen die zich voordoen in het huwelijk van Marie en Richard. De film bezit ook een veel te traag tempo en herhaald steeds maar weer dat er toch echt weerwolven bestaan... En die weerwolven? Vergeet het maar! Pas rond denk ik, een uur is er in een flits, een verschijning van wat dan voor een weerwolf moet door gaan. Weliswaar komen de weerwolven her en der in beeld maar dat zijn gewone honden met echt...zucht...rode gloeiende ogen? Ah...oh... er is wel een weerwolf-transformatiescène... in de laatste 10 minuten. Die laatste momenten waren zelfs best cool om te zien maar er was géén enige logica waarom dat nu een transformatie van weerwolf was? Nee deze film schoot in alles tekort en was daarom nogal teleurstellend.

Onverwacht beter dan deel III en deel IV en dat ondanks het krappe budget. Weerwolven zijn er zo goed als niet te zien! Tien personen in een schilderachtig oud kasteel vlakbij Boedapest worden één voor één uitgemoord door een weerwolf in het gezelschap. Inderdaad een variatie op tien kleine... Of zeg Cluedo...en tja de weerwolf heeft het gedaan... maar wie is de weerwolf? Gek genoeg zijn Clive Turner en Freddie Rowe, degene die het scenario van de vorige film verprutste, ook verantwoordelijk voor deze film. Nu is het script niet moeilijk te bedenken of nieuw want; bv. de film 'The Beast Must Die (1974) ? De cast deed het niet slecht, de dames waren zelfs bereid om ons een kijkje te geven tijdens het badderen of douchen. Nee, deze vijfde Howling is helemaal zo slecht nog niet, het is best een vermakelijk moordmysterie annex het vijfde deel van de serie ondanks dat er vooral veel werd gezocht naar vermiste mensen.En het einde was verrassend!

Nog best een prima aflevering uit de filmreeks zeker als je rekening houd met het verdere peil. Er komen een zwerver en een circus naar een woestijnstadje. De zwerver is handig... zo hij mag aan de slag...de kerk kan wel een opknapbeurt gebruiken, toevallig heeft de dominee ook een leuke dochter om als romantisch subplot te dienen. Maar wie is de grootste freak in de Freakshow? Tja de oude kermis/circussen zijn eng ...de film geef dan ook een knipoog naar Tod Brownings 'Freaks' en als climax krijg je een confrontatie tussen een weerwolf en vampier. Ja eindelijk... speelt er in dit zesde deel weer een weerwolf de hoofdrol! En zowaar is er ook nog een transformatiesequenties (ontbrak in vele sequels) Alleen daarvoor al punten! De special effecten zijn wisselvallig maar toch ook best redelijk voor zijn budget. Filmische was deze film natuurlijk niet zo heel best, er zijn oninteressante scenes en er is gebrek aan budget maar je kan het metdeze franchise nog slechter treffen!

Wat opvalt aan de film van regisseur Joe Dante is dat hij vooral met veel liefde voor het genre is gemaakt.

The Howling zit namelijk vol met geinige referenties naar weerwolf- en horrorfilms. De namen van diverse personages komen overeen met die van verschillende horrorfilm-regisseurs en daarnaast passeren meerdere acteurs (waaronder Roger Corman de man waar Dante is begonnen) die bekend zijn uit horrorgenre de revue. Verder zijn er subtielere verwijzing te vinden in de beelden en nog een stel "inside jokes" Dit feest der herkenning heeft ook een keerzijde, het gaat namelijk ten koste van een goed doorlopend verhaal en de karakterontwikkeling.

Dat de film niet faalt komt door het baanbrekende werk van Rob Bottin. Een toen 21-jarige die in dienst was van de Rick Baker. Die na wat voorbereidend werk het project had verlaten voor An American Werewolf in London (1981) Een film die een half jaar later zal uitkomen en het tienvoudige kostte. Bottin pakte uit met een bijna drie minuten durende lijdensweg van mens naar weerwolf. Die weerwolf-transformatie is het spektakelstuk van de film!

Niettemin heeft ‘The Howling’ naast de tekortkomingen genoeg pluspunten om het voor de horror- en weerwolf-liefhebber, alsmede voor de liefhebber van speciale effecten tot een aanrader te maken voor een geslaagde portie griezel en vermaak.

Euh wat was dit...? Misschien dat het komt omdat ik de weerwolffilm uit 1981 geweldig goed vond? En ook al benaderde de vervolgen van de "Howling" keer op keer niet de kwaliteit van de eerste film, genoot ik toch ook best van die B-films. (behalve 4) Meerdere van die vervolgen hadden ook niets met de eerste film te maken dan dat over weerwolven ging. En je kunt het waarschijnlijk al raden dat is ook hier het geval. Dat was voor mij allemaal geen probleem maar dit was gewoon triest, een afschuwelijke tiener-soap die als excuus er dan maar een horrorfilm van wil maken. Zeg laten er nog wat weerwolven erin stoppen of zoiets... Dus na zesenzestig minuten krijgen je een weerwolf te zien (en oké dat is al meer dan sommige andere in de reeks) Echter duurt het tot de 81e minuut voor je een tweede blik op een weerwolf krijg (deze was zelfs de moeite waard om naar te kijken) Toch nog iets in het voordeel van de film want het ziet er niet al te slecht uit en de uitvoeringen waren redelijk. Maar verder is het met de gehele film vooral veel dialoog, flauwe tiener-romantiek en.. tja gewoon veel overbodigheid. Waarom deze film een R-rating krijg, is mij ook een raadsel want de film bezit een seksscène zonder naakt en nauwelijks geweld? Neuh … deze film deed krampachtig hip, was weinig creatief en al helemaal niet schokkend.

Toen de film El Hoyo in 2019 uitkwam op Netflix was het mooie verrassing en werd één van de meest bekeken Netflix Originals. De bewoners van een verticale gevangenis moesten dagelijks overleven met het voedsel dat van boven naar beneden door de verdiepingen beweegt. Het was een rauwe en confronterende blik op ongelijkheid, overconsumptie en menselijk egoïsme. Deze biedt meer van hetzelfde en voegt er ideologie en religie aan toe. Ditmaal is het Perempuán die probeert de wetten van de de pilaarvormige gevangenis te overleven. Door de acties uit het voorgaande deel lijkt een groot deel nu bereid om zich meer aan de regels te houden. Het eerste half uur of zo vond ik echt leuk, met een geweldige dynamiek tussen Perempuán en Zamiatin, helaas viel het daarna allemaal uit elkaar. Er verscheen opeens een persoon uit het eerste deel...en op dat punt raakte ik een beetje de kluts kwijt...het was toch een sequel? Of was het nu een prequel? Daardoor en de chaotische opstand beklijft het veel minder...Ook dat zwaartekrachtgedoe leverde wel mooie beelden op maar er was eigenlijk geen echte toegevoegde waarde. Nog wel de sterke visuele stijl maar duidelijk een stuk minder!

'Overleven' Is een dankbaar thema van menig thriller of horror. In de film 'The Cube' moest men te zien te overleven in kubusvormige ruimtes. In 'Saw' kwamen slachtoffers voor onmenselijke keuzes te staan door spelletjes. En in deze Spaanse thriller is het niet anders en moet men in een bizarre verticale gevangenis zien te overleven door genoeg eten te bemachtigen. Het is ook een film die wel een beetje doet denken aan de wereld van High-Rise van J.G. Ballard of aan Snowpiercer en zelfs misschien wel Metropolis.

Waar de film echter helemaal in uitblinkt, is zijn presentatie: de uitvoering van deze film tilt het ongetwijfeld naar het niveau van een van de betere horrorfilms. Daarnaast blinkt het uit in eenvoud. Buiten de vier betonnen muren van de gevangenis zien we maar heel weinig en als we dat doen, zijn ze bewust vaag. Wat de film nog beter maakt is dat er duidelijk sociale commentaar aanwezig is, maar nergens voelt als een dwangmatige boodschap.

Maar naast de metafoor is dit ook gewoon een geweldige film over een mysterieuze gevangenis waar genoeg gewelddadig en gore in wordt getoond. Het is letterlijk eten of gegeten worden. De verdere minimalistische look is perfect voor de film. De weinige kleuren helpen om van het, zoals ze in de film noemen 'zelfredzaamheidscentrum' een nog ​​claustrofobische sfeer te geven.

Met zijn debuutfilm laat regisseur Galder Gaztelu-Urrutia op huiveringwekkende wijze zien hoe dun het schilletje van de beschaving kan zijn. Het stemt helaas maar weinig tot vrolijkheid of klinkt nergens hoopvol!

Het regiedebuut van actrice Carrie Ng (mede geregisseerd door Shirley Yung) is een aardige sfeervolle en ouderwets slasher-mysterie uit Hong Kong. Een ​​horrorfilm waarin een vervallen flatgebouw bewoond wordt door een groep prostituees, en uiteraard geterroriseerd gaat worden door een mysterieuze moordenaar. Hoewel niet bijzonder gruwelijk, heeft de film een ​​paar onaangename momenten en wat bloed.

De actrices doen het niet echt overtuigend als prostituees maar ze zijn toch maar slachtvee. Onder dit slachtvee zijn er drie opvallende typetjes; een vervelende maatje plus (Ling-Ling Kwok), een junkie (Lin Chu) en ja werkelijk een universiteitsstudent (Leanne Fu) die aan haar scriptie werkt. Echter zij spelen nog niet eens zo heel slecht in vergelijking met de hoofdpersoon de sombere Ching Ching (Kabby Hui)

Toch is het juist het script wat er hier voor zorgt dat de film maar half slaagt. Het is te halfslachtig. Zwakke pogingen om de prostituees wat meer uit te werken, worden afgewisseld met het erg makkelijke opsplitsen van de dames. Ruim baan voor de killer! Dieptepunt in het script een telefoonstoorzender opvoeren voor paar minuten. Tja door dit script komt de fatsoenlijke twist aan het einde, ook niet zo goed tot zijn recht. En dat terwijl er blijkbaar (of juist daardoor) vijf schrijvers aan het script hebben gewerkt!

Maar... ondanks dat er dus gebreken zijn, is het niet allemaal kommer en kwel! Het is wel een solide regiedebuut! Als regisseur tovert Carrie Ng erg mooie visuele stukjes op het scherm. En is zeker een reden dat de film niet heel slecht is geworden!

De film is gebaseerd op een populaire Chinese classic uit de "Strange Stories from a Chinese Studio" van Pu Songling. Deze film is dan ook niet de eerste verfilming van dat verhaal. Maar qua vertelling maakt de regisseur hier wel een vreemde keuze; ipv zich te richten op de horrorkant van het verhaal of meer de actie op te zoeken, gaat hij veel meer voor het romantische. De achtergrond van de personages en de driehoeksverhouding zijn prima uitgewerkt. Helaas blijft je actie-technische met een onbevredigd gevoel zitten. En dat terwijl ook Donnie Yen van de partij was! Met Xun Zhou, Li Sun, en Wei Zhao zit het qua vrouwelijk schoon dan wel weer goed! Regisseur Gordon Chan legt ze prachtig vast op beeld en zoomt regelmatig in op hun ogen. De productie heeft zeer mooie sets, kleding en een goede regie, echter ik bleef wat broodnodige horror of actie missen.

Deze sequel van Hua Pi (2008) is duidelijk de betere van twee! Donnie Yen keert in deze film niet terug maar drie andere wel. Dat zijn actrice Xun Zhou die wederom de personage van de vos-demon speelt en Kun Chen en Wei Zhao die andere rollen hebben gekregen. Dat dit het tweede deel is maakt eigenlijk niet heel veel uit en is het gemakkelijk te volgen, bekende verhaal over plicht, eer en levenslange liefde. Ook deze is minder een actiefilm en meer een weelderige, fantastische kostuumroman met wat actie erin. Het zijn dan ook vooral de mooie visuele beelden van regisseur Wuershan die hier de meerwaarde zijn. Al is het voor de regisseur zelf misschien een stap terug. Dit is zeker een goede film voor mensen die houden van oude Chinese sprookjes maar mensen die op zoek zijn naar een verandering van plot zullen bij deze niet aan hun trekken komen. Maar op de koop toe krijg je wel drie schoonheden voor de prijs van één!

Post-punk-natale depressie

In deze film ontdek je langzaam het leven van Valencia. Zo zie je in de eerste minuten rituelen die horen bij het proberen zwanger te raken. Valencia die samen met haar moeder bid bij een gigantisch gouden beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe en semi-gepassioneerde handelingen met haar echtgenoot Raúl. Ze is dus toegewijd om aanstaande moeder te worden. Echter hoe verder je in de film raakt, onthult de film dat deze situatie door familiale druk en huisje-boompje-beestje-verwachtingen iets anders lig.

Die situatie wordt verbeeld door het figuur La Huesera te laten opvoeren als niets minder dan een geest/spookverschijning met griezelige krakend botten. Die botten-krakende geluiden zullen er zeker in slagen om de kijker te laten huiveren eveneens de paar redelijke schrikmomenten. Echter verontrustende scènes zijn er maar weinig en/of lijken zomaar toegevoegd of te geknutseld.

Ook wordt "Huesera" bij de kijker niet duidelijk kenbaar gemaakt, wie is deze entiteit, waarom is de hoofdpersoon het doelwit? Pas achteraf ontdekte ik dat La Huesera (de bottenvrouw) komt uit een oud Mexicaans verhaal over een vrouw die wolvenbotten verzamelt totdat ze een compleet skelet heeft. Ze zingt leven in die botten, waarna het wezen wegrent en transformeert naar de vorm van een vrouw die vrij naar de horizon rent. De botten vertegenwoordigen de levenskracht in ons die niet getemd wil worden en het zingen staat voor iemands behoefte die de bottenvrouw probeert te herstellen.

Enfin het werkt uitstekend als speelfilmdebuut en het is een film die zich aardig weet te onderscheiden. Ook het optreden van Natalia Solián viel erg op. Visueel was dit daarnaast ook dik in orde met twee scenes die er bovenuit staken; die met de babyfoon en de verbazingwekkend bosscène! Het was alleen jammer dat het iets teveel blijf hangen in drama en niet meer naar terreur opschoof.

Een nogal vreemde rape/revenge film. Het meisje Kit-Ying wordt in Macao verkracht door een stel dronken toeristen en na een gekke en hopelijk grappige bedoelde scene bij een dokter gaat ze naar Hong-Kong om wraak te nemen. Hier vind ze hulp bij stiefbroer Hsiung die een bar bezit en een soort Kung-fu meester is maar dan in een rolstoel? Tja, natuurlijk vallen één voor één de daders te prooi aan haar wraak. Tot op het moment dat er na wat omzwervingen nog twee over zijn hierna veranderd de film in een soort Home Alone-achtig tafereel. De film deed me ook een beetje denken aan Day of the Woman (1978) ( I Spit on Your Grave) maar dan in Aziatisch stijl. Helaas is het die typische jaren '80 stijl (en een te klein budget) die de film in de weg zit en waardoor het allemaal maar zozo is.

Helaas, erg jammer maar deel 3 is ronduit vervelend! Geen idee, waar dit op sloeg? Moest dit nu horror met een komische noot zijn? Totaal mislukt dan!! Dieter Laser die alleen maar zijn tekst staat te bleren. Puberaal schelden (of je daarmee iemand mee shockt??). Na 35 minuten had ik al zo`n hekel aan het geschreeuw, en tot dan maar 1 keer een echte gore scene, dat ik al gauw ging checken hoelang het nog duurde. (Ex-)porno actrice Bree Olson was de enige die ik nog enigszins acceptabel vond. Ongelooflijk, dat dit prul na twee van die fantatische films uitkomt! De twee cameo`s van zowel Eric Roberts( één van de slechtse acteur ever!) en dhr.Tom Six himself voegen ook niets toe aan dit toch wel infantiele verhaaltje. Met de gore is het helaas ook niet meer goed gekomen. Waar de andere twee delen shockerend en apart waren is deze film niets meer dan een middelmatig puberachtig overbodig verhikel. Zeer terleurgesteld

“He caught me with his wife now he wants to take my life! He thinks he’s bad! He’s got no class! I’ll rock this shotgun up his muthafuckin’ ass!”

Actie blaxploitation komedie-film en blijkbaar een vervolg op Dolemite (Film, 1975) Met in de hoofdrol Rudy Ray Moore (een voormalig stand-up comedian), die ook mede-schreef aan de film en de soundtrack. Maar het is niet zo verbluffend geweldig. De film zit vol met scènes van muziekoptredens, dansjes en stand-up comedian. Al deze sh*t vertraagt ​​de film. Omdat dit een Dolemite, de menselijke tornado-film is, worden veel van zijn vechtscènes versneld. Nu is het een exploitatie-film dus zijn er uiteraard ook een stel naaktscènes maar de meeste vrouwen zijn niet bepaald aantrekkelijk. Grappig is het wel dat in de vorige recensie staat dat de film racistisch zal zijn door het woord "Nigger" maar dat het juist de blanke mensen zijn waar hier de draak mee wordt gestoken! Het is een onafhankelijk film met maar een klein budget en technisch gezien is de film erg slecht. Regelmatig stopt het beeldmateriaal abrupt om verder te gaan compleet ergens anders. Acteerwerk was ook grotendeels ook bedroevend maar wel een leuk weetje is dat in deze film Ernie Hudson in een rolletje zit. Wie denk je misschien maar hij is één van de Ghostbusters (Film, 1984)! Goed was de film zeker niet maar Moore die grappige rijmpjes en one-liners als "rat soup-eating motherf*cker" opzegt, maken het net wat leuker!

Caitlin Cronenberg heeft een carrière als fotograaf van mode, beroemdheden, albumhoezen en stills van films. Nu is ze ook de dochter van David Cronenberg (die hier een auditieve bijdrage levert) en zus van Brandon (en Cassandra) Cronenberg en net als twee familieleden die in de regiestoel plaatnemen voor genrefilms, begeeft ook Caitlin zich nu op dat gebied.

Humane is een dystopische film maar wel eentje die bijna volledig is opgenomen in een woning. Er is een openingsshot waar mensen in de rij staan ​​voor water, agenten die een lijkzak uit een huis halen en de kinderen uit de familie York arriveren met auto's met UV-reflecterend ramen en gebruiken paraplu's.

Tja, de klimaatverandering in deze film is uit de hand gelopen; langdurige blootstelling aan de zon is schadelijk, water is op rantsoen en sommige dingen zijn schaars geworden. Maar het tij is nog te keren als de bevolking met 20% reduceert. De oplossing; vrijwillige euthanasie...maar als het euthanasieteam arriveert moeten er wel geleverd worden!

Het grootste deel van de film bestaat dus uit ruziemakende personages, vanwege hun persoonlijke tekortkomingen, in een huis. Het wordt dus een showcase voor acteurs, echter hun prestaties zijn niet direct, je van het...Al weet ik niet zo gauw of dat lig aan gemiddele acteurs of het schrijven. Totdat Enrico Colantoni verschijnt, en hij de ster van de film wordt.

Er is dat ene concept van kibbelende broers en zussen, en dat is alles. Ik had de film al een beetje opgeven maar dan had de film het geluk dat hij in de tweede helft niet meer zo afhankelijk is van dialoog en dat bloederige actie centraal gaat staan.. En werd het dus toch de moeite waard om te kijken!

Het had zomaar een snelle actie-sciencefiction film kunnen zijn maar in plaats daarvan is het een dystopische road-movie. Wat het op zich best een beetje vreemd maakt. De plot speelt zich af in de de nabije toekomst waar opwarming van de aarde, kernenergie en oorlog de wereld (lees Verenigde Staten) heeft geteisterd. Verder draait het om de voor zijn doen erg rustig Nicolas Cage die als Noah Kross, de beste man rijdt in El Camino, één van de agenten van het Humanity Bureau beslist wie wel en niet een productief lid van de samenleving is en wie naar New Eden wordt gestuurd. Wat echter ontbreekt, is het budget om een dergelijke films te maken. Ondanks dat er dus sprake is van een post-apocalyptische setting is dit alleen te zien in enkele simpele technische mumbo-jumbo toevoegingen, maar heel veel zijn het er niet. Het is vooral de vlucht van Kross, een vrouw en haar zoon; van de woestijnen van Nevada naar de met sneeuw bedekte bergtoppen van Canada, en ondertussen zijn er een paar actierijkere achtervolgingsscènes. Het werkt zich met een redelijk tempo door het verhaal heen, waardoor het je nooit veel tijd geef om na te denken over het wankele plot en er is een verrassend einde. Ja dit was best een leuke en bekwame film.

Oke, het is een B-film maar wel een van de bovenste plank! De Humanoids lijken een beetje op een kruising van het monster van de black lagune en Alien.Alhoewel ze zeer overtuigen! Ook de gore ziet er goed uit (het bloed is wel iets te rood maar dit kan ook aan de leeftijd van de film liggen) Daarnaast lijken sommige scene`s sterk op Jaws. Maar het werkt voor beide films alleen maar positief. Ik denk dat een film als deze alleen maar in de `80 jaren kan gemaakt worden! Anno nu zal het waarschijnlijk niet meer kunnen om een film te maken over geile zeemonsters die vrouwen verkrachten om zich voort te planten. JA, dit is een echte cult- klassieker!!!

De eind scene is volgens mij ook al in menig andere (nieuwere) film gebruikt?! (of was het nu ook in Alien?)

Het meest opvallende aan deze film vond ik toch wel de reden van de killer. Waar andere slashers vooral de door wraak-gemotiveerde kant van moorden opzoeken (zo ook de regisseurs vorige film Prom Night (1980) Deze moordenaar deed het alleen maar uit noodzaak en was daardoor ondanks zijn uiterlijk toch nog iets van menselijk. Een ander ding dat deze film goed deed was de uitwerking van het verhaal rond Ida Parsons. En daarmee je bewust lichtelijk op een verkeerd been zette. De moordenaar was trouwens Garry Robbins die ook Saw-Tooth in de film Wrong Turn (2003) speelde. Echter pas na het zien van het monster begreep ik de vergelijking met Hatchet (2006) Maar deze film is toch duidelijk degene die meer sfeer heeft te bieden. Het was dan ook erg jammer dat niet alles even geslaagd was! Een beetje slordig camerawerk en vaak was het ook wat onduidelijk door nachtelijke of donkere scenes. Daardoor is er ook maar weinig bloed te ontdekken. Aan het einde pakt de film daarnaast ook nog zijn Friday the 13th (part 2) momentje. Al met al gaf 'Humongous' mij voldoende voldoening.

The Hunchback of Notre Dame oogt als een blockbuster, en dat uit een tijd dat er nog geeneens blockbuster bestonden. Het is ook ongelooflijk dat dit een replica van de Notre Dame kathedraal betreft. Zo echt lijkt het, en toch is het allemaal domweg nagebouwd in de Universal -studio's. Het verhaal volgt redelijk de lijnen die schrijver Victor Hugo heeft opgetekend, echter het einde is veranderd naar een positiever goed einde. En tja, ook al is de tragische Quasimodo, gespeeld door uitmuntende Lon Chaney, niet de hoofdpersonage, ondanks dat de titel anders doet vermoeden, hij steelt wel de show. Prachtig geschminkt springt hij olijk rond tussen de klokken en waterspuwers. Aangezien het camerawerk in die tijd een stuk lastiger was, minder dynamisch, is het alleen maar een grotere en knappere prestatie dat er meerdere memorabele scenes te zien zijn. Een heerlijk stukje film-historie.

Tweede verfilming van het boek van Victor Hugo uit 1831 en de eerste verfilming met geluid.Nadat in de Eerste film Quasimodo werd vertolkt door Lon Chaney neemt nu Charles Laughton deze rol op zich. Laughton huurde voor het afschrikwekkend uiterlijk Perc Westmore in en vond verder inspiratie in de film van zijn illustere voorganger. Daarnaast stond Laughton er op dat Maureen O'Hara werd gecast als zijn tegenspeelster. Hij had eerder met haar gewerkt in Londen en zag in haar de ideale Esmeralda. Zij is zoals gewoonlijk betoverend dus daar kan ik hem helemaal gelijk in geven! Het verhaal is natuurlijk bekent, echter worden er links en rechts wat bekende historische namen genoemd en zijn er wat maatschappij-kritische opmerkingen. Kosten nog moeite werden gespaard en zodoende werd de set met de Parijse stad uit die tijd compleet nagebouwd, waaronder ook natuurlijk een replica van de Notre Dame. Ik heb zeker genoten van de film maar het happy ending deed wel enorm afbreuk aan de film. Iets wat ook niet gebeurde in het boek en de film uit 1923. Die film kon ik daarom dan ook meer waarderen. Gelukkig maakte de spectaculair enorme sets, prachtige zwart-wit cinematografie, gigantische menigten en actiescènes wel een hoop goed!

Prima Duitse naoorlogse film, slechts 14 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog gemaakt, en gaat over de Slag om Stalingrad. Die Slag wordt beschouwd als het kantelmoment van de Tweede Wereldoorlog. Er werd voor het eerst een Duitse opmars tot staan gebracht en een compleet Duits leger vrijwel vernietigd, door het Rode Leger. Ook waren tijdens het uitkomen van de film de weinige overlevenden van Stalingrad net naar huis teruggekeerd.

De film begint, begeleidt met een Voice-over, met beelden van marcherende soldaten en van het ene op het andere moment worden je geconfronteerd met beelden van dode soldaten. Het verdere verhaal concentreert zich vanuit het perspectief van de jonge luitenant Wisse, die wordt uitgezonden als verbindingsofficier naar een Roemeense divisie, gestationeerd net buiten Stalingrad. Kort na zijn aankomst wordt het Duitse Zesde leger omsingeld. Hitler verbiedt de soldaten om een uitbraakpoging te doen of zichzelf over te geven. Met alle gevolgen van dien!

Een groot budget bezat de film vermoedelijk niet en het maakt daarom gebruik van stockbeelden, maar dat is niet zo'n groot bezwaar en deed verder geen kwaad aan het verhaal. Mede misschien omdat de film enigszins documentair is aangepakt. De film is vanuit het standpunt van de Wehtmacht en hun bondgenoten, en biedt een aardig interessante kijk op de strijd. De film wil verder laten zien dat de Duitse soldaten ook maar gewone jongens waren. Ook de Sovjet-soldaten werden gepresenteerd als menselijk en niet als socialistische zombies (de koude oorlog was immers ook een feit, toen deze film werd gemaakt)

Ja, dit was een zeer goede en sterke Duitse oorlogsfilm en ik was erg onder de indruk.

“Lord grant me chastity, but not yet!” ; St Augustinus van Hippo, beschermheilige van onder andere brouwers,

Oh Jongen, hoe leg je uit, waarom ik deze film zo goed vind? Grotendeels is het een niet-gesproken zwart-wit film met veel geluidseffecten en buitensporige grappenmakerij. De humor in deze film van één uur en 48 minuten is aan elkaar geplakte scenes met een slapstick-stijl

Het opent met een gek vrolijk dronkenmansliedje over Applejack-verkoper/brouwer genaamd Jean Kayak (co-schrijver Ryland Brickson Cole Tews en regisseerde Lake Michigan Monster(2018) en dat is nog maar het begin.! Hierna volgt er van alles; van het maken van vuur, tot het vangen van konijntjes en uiteraard hordes aan ambitieuze bevers, voor hun bont.

En de dieren die hij wil doden? Niet de schattige pluizige beestjes die je misschien verwacht, maar mensen in kostuums, en ook gebreide vissen, sneeuwvrouwkonijnen en geanimeerde vliegen en een specht. Alhoewel er dus honderden dieren zijn, is de cast klein, afgezien van Tews in de hoofdrol, is er een pruimtabak spugende bonthandelaar, zijn dochter, die een pelsdier van vilten ingewanden ontdoet, een indiaan en zijn paard, en een meesterpelsjager die lijkt op de kerstman inclusief arrenslee maar met kaartspelende sledehonden.

De bevers zijn een genot om naar te kijken en de introductie van bever-versies van Sherlock Holmes en John Watson die opduiken en onderzoek gaan doen, naar de brute moorden op hun broeders is gewoonweg heerlijk! Net als de vele visuele grappen en effecten. Ik was een beetje bang dat met de lange speelduur de ideeën op zouden raken maar gek genoeg was dit niet het geval en tijdens de finale in een beverdam levert, het nog steeds verfrissend waanzinnig. visueel spektakel op!

Deels geanimeerd, deels live-action haalt de film zijn inspiratie videogames (items kopen om op een hoger niveau te komen, Super Mario Bros, Donkey Kong en Frogger) komische films van weleer met Buster Keaton, Charlie Chaplin, Harold Lloyd of Laurel en Hardy en tekenfilms met herhaalde grappen en over-the-top capriolen van Looney Tunes of Silly Symphony Ja het is raar, dwaas, om nog maar te zwijgen van het feit dat het echt verdomd grappig is...oftewel het resultaat van vier jaar \van specifiek en ongelooflijk vakmanschap.

De tweede film van regisseur Tony Scott de man die we vooral kennen van vakkundige maar pretentieloze actie/thriller films. Echter deze film valt een beetje buiten de boot. Het is namelijk een interpretatie op het aloude vampieren thema. Zeker niet slecht gedaan! De actrices Catherine Deneuve en Susan Sarandon zien we in een paar licht erotische scenes. En David Bowie heeft een fenomenale rol. Direct aan het begin horen we Bauhaus met Bela Lugosi`s is dead en hiermee is gelijk de trend gezet voor het New Wave stijltje. Visueel zijn er een paar prachtige en heerlijke shots. Toch houd de film niet de gehele tijd zijn kwaliteit en spanning vast, echter is het wel leuk om deze film te zien.

Denk dat lage verwachtingen ook meespelen maar dit was niet eens zo heel slecht. Eigenlijk volgt hetzelfde plot als veel krokodillen-films, (deed me een beetje denken aan Black Water (2007) Is zich daar ook van bewust en speelt er dus zelfs slim mee aan het begin. En voor wie denk; Huh superhongerige Hippo's in de Bayou van Louisiana? Ook hier gaf de film een verklaring over...ze zijn namelijk een goedkope vervanging voor rundvlees...Helaas wel net als veel van die krokodillen-films wordt er iets meer ingezet op het drama waar niemand om geeft en laat het wat te wensen over met het bloedvergieten. Deze film smeekte om geweld, om over-de-top pijnlijke sterfgevallen maar die zijn er niet. Dat gezegd hebbende, de film is verder prima gedaan en de nijlpaardlook is best gaaf. Solide, vermakelijk maar het was stoerder en beter geweest als de film voor een R-rating was gegaan.