Meningen

The Haunting of Morella stamt uit 1990 en is zowel een Gothic B-horrorfilm als ook een tijdcapsule naar een lang vervlogen tijdperk. Overvloedig met naakt, bloed en met een bescheiden budget reikt het voor een B-film tot onverwachte hoogte. Roger Corman is één van de producenten, wat verklaart dat deze film licht gebaseerd is op het verhaal "Morella" van Edgar Allan Poe. Daarnaast is er duidelijk de invloed te zien van zijn 60's Poe-verfilmingen. En het begin van de film lijkt verdacht veel op Mario Bava's 1961 horror classic "Black Sunday. Nu heeft Regisseur Jim Wynorski een reputatie om zijn B- en exploitation-films die hij maakt vanaf de 80's en van zijn latere SyFy -monsterfilms. Echter denk ik dat hij met deze film boven zichzelf uit is gestegen. Oké het acteerwerk is laten we zeggen... nogal middelmatig. Dit wordt wel goed gemaakt doordat elk vrouwelijk schoon uit de kleren gaat. Echter is de enige die nog enigszins semi-succesvol performance geef Nicole Eggert. Zij speel hier de dubbelrol van Lorena/Morella en zal later haar gotische jurken en nachtjaponnen in ruilen voor een rood badpak. Met mooie naakte vrouwen, een leuk griezelig einde, is dit zeker geen verkeerde Edgar Allan Poe-verfilming.

Het Pendle-heksenproces uit 1612 behoort tot één van de bekendste en opgetekende in de Engelse geschiedenis van de 17e eeuw. Naar wat het lijkt is deze zaak geworteld in een rivaliteit tussen de twee families en omstandigheden rond het buskruitverraad. Een van de beschuldigde was een vrouw van in de tachtig: Elizabeth Southerns die ook bekend stond als Demdike, zijn sterft voordat het proces plaatsvindt. Haar kleindochter Jennet Device getuigt tijdens het proces tegen haar familieleden en andere dorpsbewoners. Deze film wekt de suggestie dat het zich daarop baseert.

Helaas wisselt het tijdens de looptijd heen en weer tussen een verhaal uit het verleden en het heden en gaat over de zoektocht naar marskramer John Law door magistraat en heksenjager Roger Nowell en zijn dochter en de vermissing van Matilda's vader. Echter gebeurt er nauwelijks iets bijzonders in beide verhalen. Wat is er eng aan een een heks met een kattenmasker ? Later zijn er een paar standaard bovennatuurlijke elementen maar die zijn niet genoeg om angst aan te jagen.

Een groot deel van de tijd wordt besteed aan het kijken naar het zeurderige personage Matilda die praat met de vriend van haar oom Arthur, de plaatselijke priester Michael, of de lokale agent PC Webster. En praat ze niet dan schreeuwt ze uit volle borst om haar vermiste vader. Het is ook film die erin slaagt een zelfmoord van een personage kleurloos over te laten komen en het verergert door het wapen weer op te voeren. (bewijs van de politie?)

Afgezien van enkele mooie shots van de onheilspellende donkere en mistige Engelse heuvels, is geen interessante film. Het is geen geweldige versie van het Pendle-heksenverhaal. Ze hebben wel de "feiten" in de film, maar ze gebruiken die feiten niet als zodanig. Misschien komt één of ander ook omdat het Amerikaanse film is over Engelse geschiedenis? Helaas kan het zelfs niet eens bevredigend eindigen, en laat de kijker zich afvragen of de helft ervan het verzinsel was van een falende geest. Zover ik weet is er over het Pendle-heksenproces, géén film te vinden. Wat best gek is want een historische film over de gruwelen had waarschijnlijk een uitstekende film geweest!

Het verhaal van de Mary Celeste behoort tot één van de grote raadsels van de zee. Het zeilschip (een Brigantijn) vertrok op 7 november 1872 uit New York, met bestemming Genua. Aan boord waren kapitein Briggs, zijn vrouw, hun twee jaar oude dochtertje, zeven bemanningsleden en een lading van 1701 vaten brandspiritus. Op 5 december werd het schip bij Gibraltar zonder een spoor van opvarenden en een vermiste reddingsboot gevonden. Waarom ze het schip verlieten, is nooit opgelost, maar verschillende mogelijke verklaringen zijn door de jaren heen geopperd.

In deze film is er een verhaal bedacht dat niet op het beruchte spookschip zelf afspeelt maar het veel conventionelere script van onderzoekers die op de harde manier ontdekken dat sommige mysteries onopgelost moeten blijven. Er is een theorie dat de oorzaak iets paranormaals is, uit een dimensionale breuk op zee. Om daar te komen, charteren Rachel (Emily Swallow, de Armorer uit The Mandalorian) en haar assistenten een klein vaartuig van scheepskapitein Tulls (Richard Roundtree, Shaft 1971)

Als je, zoals ik regelmatig een lowbudget-film kijk, zie dat deze film net wat beter is dan vele andere. Wel is er uiteraard een kleine groep spelers en een beperkte ruimte. En omdat er een lager budget was komt er ook geen monster of iets anders echt afschrikwekkends. Het zit allemaal ergens tussen griezelig sfeer en bovennatuurlijke cliché. Maar er is niet veel om over te klagen. Het acteerwerk is competent, de filmmakers halen veel uit geluiden, schaduwen en suggestie, ja wat dat betreft is de film prima gemaakt, ook al is er ook niets heel bijzonders.

Yes...een nieuwe Charlie Steeds!

Deze filmmaker levert via zijn onafhankelijke filmproductiebedrijf Dark Temple Motion Pictures de betere B-horrorfilms. Regelmatig met vrij originele verhalen en vaak met een smaakvolle retro-look. Elke nieuwe film bewandelt een ​​andere weg dan de vorige en het wekt de indruk dat hij meer aandacht en zorg besteedt aan zijn films. In tegenstelling tot vele andere lowbudgetfilms, stijgen dit dus boven het gros uit. Ja, ik kan als horrorliefhebber dan ook niet anders dan liefde voor de stijlvolle producties van Dark Temple-films opbrengen!

Zeer losjes gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen over Richard III en zijn prinselijke neven Clarence en Koning Edward V. De prinsen werden opgesloten in de Tower of London en nooit meer teruggezien. Totdat In 1694 in de Tower twee kinderskeletten werden gevonden. Er zijn veel speculatie over de dader(s) en over de omstandigheden (het toneelstuk Richard III van Shakespeare) Je zal kunnen zeggen dat deze film ook zoiets doet.

Maar de film is een horror en houdt zich ook helemaal niet aan historische feiten! Het probeert niet eens te doen alsof het in The Tower zelf is opgenomen en je ziet eigenlijk dezelfde kasteelruïne die ook werd gebruikt in zijn vorige film Werewolf Castle (2021) Beide films zijn namelijk tegelijkertijd opgenomen!

Voor het grootste deel is de film een ​​mysterieuze middeleeuwse horror die begint als de skeletresten van de twee prinsen in een koffer worden ontdekt, er wordt uiteraard politieke intrige vermoed. De enige man die de moorden kan oplossen is Henry Pedrick, omdat hij het vermogen bezit om met de doden te communiceren. Regisseur Steeds combineert zo met succes twee vormen van horror.

Door de helderziende op te voeren werd het een spookfilm met best redelijk goede spookeffecten. En door het in de middeleeuwen te plaatsen (een soort een mix van de Vincent Price-films The Tower of London en Witchfinder General) kon hij ook martelkamerscènes erin verwerken. Misschien hadden die wat harder gemogen maar waren zeker voldoende om van te genieten! Als je nog nooit van het martelwerktuig "de peer van angst" hebt gehoord, weet je na afloop dat dit een nachtmerrie op zich was!

Voor mij zijn erin de steeds groter wordende filmografie van regisseur Charlie Steeds tot nu maar weinig teleurstellingen (A Werewolf in England en Escape from Cannibal Farm zijn de enige die ik niet leuk vond) Ook deze films was weer een zeer sterk staaltje van low budget film maken! En behoort zeker tot de top van zijn grandioze oeuvre!

Stemmige horrorfilm, die het niet zozeer van Horrorelementen moet hebben, maar veel meer van sfeer. Met een duur van 112 min. is het ook een redelijk lange film. Maar door het prima acteerwerk en de spannende scene`s is erg knap dat je ondanks je maar weinig geesten/spoken ziet toch de tijd zo om is. Eleanor kan voor sommige mensen misschien iets te irritant overkomen qua acteren. Echter ik vond dit juist erg goed aangezien dit de sfeer verhoogde of ze aan doordraaien was of bezeten door het huis?

Wederom neemt de Japans animatiegrootmeester Hayao Miyazaki ons mee naar een wonderbaarlijke magische wereld. En dit verhaal speelt zich af in een land dat wel wat lijkt op het Oostenrijk aan het begin van de vorige eeuw. Pittoreske steden met vakwerkhuisjes en paleizen maar ook alpenweiden en hoge bergruggen. Dit alles in een tijdperk waarin nationalisme en militarisme flink toenemen, getuige ook het fantasievolle oorlogstuig dat regelmatig voorbijtrekt. In deze betoverende wereld worden de merkwaardige personages soepeltjes geïntegreerd. De behulpzame vogelverschrikker op zijn springende stok, een sjagerijnig kijkende hond die soms een pufje lucht uithijgt in plaats van een blaf, de vadsige Heks van de Verspilling, het babbelzieke vuurtje Calcifer en natuurlijk het wandelende kasteel zelf dat een bouwvallige combinatie is van een ouderwetse stoommachine, een zomerhuisje en een monster op kippenpoten. Het kasteel kent zelf allerlei verborgen hoekjes, zoals de protserige slaapkamer van Howl, waar je niet snel op uitgekeken raakt. En dan is er nog hoofdrolspeelster hoedenmaakster Sophie een dapper meisje dat al snel wordt omgetoverd tot oud besje .Maar onder dat luchtige verhaal verstopt zich een heel ander verhaal, over schoonheid, verlossing, geloof in eigen kunnen, oorlogszucht en machtsmisbruik. En samen met de betoverend geanimeerde achtergronden levert het weer een zeer mooie en fijn film op! Een animatiefilm van wereldklasse.

“Old cats can open doors but only ghost cats can close them again”

Regisseur Nobuhiko Ôbayashi was voordat hij deze film maakte alleen bekent van TV-commercials en die invloed is zeker te zien in de film. Daarnaast schijnt de film zonder storyboard te zijn gemaakt en heeft de regisseur zijn 10-jarige dochter Chigumi veelvuldig geraadpleegd over het scenario. Het resultaat? Een psychedelisch spookverhaal? Een verhaaltje voor het slapen gaan met een diepere betekenis? Een real-time aflevering van Scooby-Doo gefilmd door Mario Bava? Geen van alle of alle te samen omvatten ongeveer deze vreemde film. Juist deze film is een vreemd enigma: soms virtuoos dan weer opzettelijk afschuwelijk en met een overvloed aan goedkope special effects. Startend als een suikerzoet tienerdrama rond het meisje Gorgeous. In die eerste scenes zien we ook direct dat Ôbayashi heftig experimenteer met technieken, stijlen en andere filmtrucjes. Gorgeous heeft natuurlijk vriendinnen die namen als Fantasy, Melody, Sweet, Mac, Prof en Kung-fu dragen. Naar de eigenschappen waar de meisje goed in zijn. Deze zeven dames reizen samen met de trein naar Gorgeous tantes huis. Alwaar ze oog in oog komen te staan met een boosaardige geest, een demonische kat, een bloeddorstige piano en andere duivelse huisraad. Dat alles gefilmd op een vrolijke lichtvoetige manier maar tevens met een diepere onderliggende boodschap. Echter hoe leg je dit soort vreemde films uit? Er zijn zelfs anno 2017 (40 jaar verder) nog niet echte referentie-kaders die je een goed beeld kan geven. Al zijn er zeker regisseurs die in de loop der jaren uit deze film inspiratie hebben weten te halen.

Film met een twist! Vond deze slasher zeer orgineel. De spanning was om te snijden. Veel horror /slasher cliche worden vermeden. En ook de twist is erg leuk bedacht.Hierdoor is het een goede aanvulling op de grote stroom van dit soort films

?? Geen idee waar dit plot nu weer opsloeg, een manuscript dat vermoedelijk geschreven is door de schrijver Ernest Hemingway, leidt opeens tot een mysterieuze moordorganisatie? Toch is dat wat hier gebeurd. Na een nog aardig begin met redelijk wat bloed, zakt de film compleet in. Na dat begin is er namelijk de eerst 40 minuten niets meer te zien dan een oninteressante speurtocht en geklets van drie weinig charismatische acteurs. Waarvan één de regisseur Guillermo Ivan is. Blijkbaar is hij erg overtuigd van zijn eigen kunnen want hij zat bijna in elke scene. In het laatste gedeelte werd het wel wat beter maar is het vooral erg gehaast. Deze film verspilt dan ook een veelbelovende setting door een heleboel slechte scènes en horror-clichés die niet heel overtuigend waren. Laat ik positief eindigen met te vermelden dat de killers coole masker hadden!

De jaren tachtig bracht een heleboel fantasiefilms of sword-and-sorcery zoals ze ook wel werden genoemd. Deze low-budget fantasiefilm uit 1980 van regisseur Terry Marcel is 'interessant' doordat het zo'n beetje de eerste in het genre moet zijn geweest (nog voor Excalibur, Conan of Beastmaster) en dat ook nog één van Britse makelij. En net als een groot aantal zwaard- en tovenarijfilms die erna zouden komen, probeert het epische verhaal te brengen met lage productiewaarden. Een verhaal over een heroïsche zwaardvechter, tovenaars, reuzen, elven, dwergen en - eh - belegerde nonnen, en dat allemaal door een bloedvete tussen broers.

In de cast ook een paar opvallend bekende namen. Al presteert niet ieder even goed zo is John Terry (later te zien als Felix Leiter in The Living Daylights) een vrij saaie held. Maar ja wat wil je als je rond moet lopen met een zwaard met grote vuist aan het uiteinde? Zijn metgezellen Gort, (Bernard Bresslaw, de cycloop in Krull) de reus met een machtige piepschuimen hamer, Baldin, (Peter O'Farrell, Pox in Legend

en in Harry Potter) een eetgrage dwerg met een zweep, Crow, (Ray Charleson) de elf met supersnelle boogschietvaardigheden en Ranulf (Morgan Sheppard, bekend gezicht door zijn kleine (bij)rollen) met een kruisboog die snel schoten kan schieten. De campy-uitvoering van Jack Palance (Batman en een Oscar voor City Slickers (1991) als Voltan voldoet, overdreven op zijn best maar tja die had een kostuum waar hij niet heel erg opvalt.

En dan is er de heks (Patricia Quinn) wiens kracht de meest cheesy speciale effecten bevat; sneeuwmachine, serpentine spray en computer-pingpongballen? Sowieso zijn deze effecten van het beperkte budgettaire soort. Regelmatig zijn er scènes van pijlschieten die worden herhaald en versneld voor het effect. De sets en kostuums waren wel voldoende om enige magie op het scherm tot leven te laten komen, maar dan wordt er weer gekozen voor makkelijke humor. Deze humor mist zijn het doel, is vaak vrij zwak en erger ondermijnd het fantasie gedeelte. Tja... en die synthesizerscore. Niemand zou dit kunnen verwarren met een geweldige film, maar het is nog redelijk voor wat het probeert te doen. Het probeert te entertainen, en dit lukt meestal (behalve in de grappige delen).

regenachtig weer op de camping, tja tijd voor een leuk filmpje. En dan te bedenken dat ik de film bijna had uitgezet? ?Gelukkig bleef ik kijken tot de tweede chapter en vanaf daar verander de film in een soort gespeelde documentaire. Na het dia-achtige begin was dit een verademing. Kortom een prachtige film, duister, met hier en daar een grappige noot. Ik mistte ook nergens eigenlijk de het praten van de acteurs. Ook chapter 6 over de martelwerktuigen was mooi om te zien. Chapter 7 vond ik persoonlijk dan weer iets minder. De film had een speelduur van 106 min. en door het de mooie beelden viel dit mij niet eens heel erg op. Zeker voor een silent movie.

Steven Soderbergh is een regisseur die zich niet graag beperkt tot één genre. Echter vaak spreken de films van hem mij niet zo aan. Grote successen als Erin Brockovich, en Ocean's Eleven, twelve, Thirteen heb ik dan ook nog nooit gezien. Toch is het een veelzijdig en goed regisseur. De film keek ik omdat Michael Fassbender er in mee deed. Maar er blijkt zelfs een hele sterrencast aanwezig te zijn en zeker niet de minste: Ewan McGregor, Channing Tatum, Michael Douglas, Antonio Banderas enz. Anders dan vele hier heb ik dus wel genoten van de film. Wellicht dat vele een echt Hollywoodspektakel hadden verwacht en daardoor teleurgesteld waren? Opvallend was dat de hoofdrol vertolkt werd door toen nog redelijk onbekende martial-artsster Gina Carano. Een soort vrouwelijke Sylvester Stallone met idem dito uitstraling en "acteertalent." En het is dan ook vooral door Soderberghs regietalent dat Carano goed uit de verf komt op het witte doek. Nu is dit geen film die het moet hebben van het script , want ondanks het hoge amusementsgehalte is het verhaal redelijk voorspelbaar en worden de karakters nauwelijks uitgediept. In plaats daarvan laat Soderbergh ons smullen van pretentieloze maar stijlvol geschoten spektakel, van strak gechoreografeerde vechtscènes en van acteurs die zichtbaar plezier hebben in hun werk. Alles verpakt in een moderne maar neigend naar jaren '60 spionagesetting. Terwijl James Bond, Ethan Hunt en Jason Bourne nooit heel ver weg zijn. Kortom een prima en efficiënt geschoten thriller met genoeg eigen gezicht en dat de film verder niet veel om het lijf heeft, mag de pret niet drukken.

In het kader van het ontgroenen van vijf studenten moeten zij een lijst met attributen verzamelen en daarna een nacht overnachten in een zogenaamd spookhuis. Echter als twee van de studenten een spreukenboek van een professor stelen gaat het mis! De film is daarmee zo'n beetje een liefdesbrief aan; Hell Night (1981), Night of the Demons (1988) en The Evil Dead (1981) Waarbij we Bruce Campbell zelfs in de vorm van een foto met handtekening voorbij zien komen. Regisseur Rolfe Kanefsky is duidelijk een fan-boy! Oh en dan vergat ik nog bijna een scene die duidelijk in Tarantino-stijl was en die ik maar Reservoir Dorks zal noemen.

Naast dat we de dames Nectar Rose (haar echte naam) en Tiffany Shepis (door haar optredens in veel low-budget horror (Night of the Demons 2009) een ongekroonde Scream-koningin, ooit begonnen bij Troma) beide topless mogen aanschouwen zijn ze ook degene die het beste acteerwerk afleveren. Girl power! Brad Dourif is te horen in het openingsmonoloog, en zien we hem ook af en toe als de gekke professor Kapps (ook topless) voorbijkomen. De film is duidelijk camp maar als je het niet al te serieus neemt, is het een goed gemaakte horrorfilm. Ik heb genoten van deze Over-de-Top hel!

Twee tiener-buitenbeentjes ontsnappen uit een instelling, sluiten vriendschap en gaan met een auto op een reis. Echter het roadmovie-verhaal was een beetje mager. Je leert maar heel weinig over onze hoofdrolspelers. Ook is er een vreemde, avant-gardistische sfeer die voor mijn kijkplezier wat problemen zorgde. De regisseur wil meer laten zien wat hij kan in droomsequenties en een drugs-hallucinatie. Het werd daardoor moeilijker om sympathie op te bouwen voor de centrale personages en de situatie waarin ze terecht kwamen. De film neemt nog wel een ongewone wending in het derde bedrijf door een paar horror-elementen. Het camerawerk en de regie waren verder best oké. Het voelt echter een beetje ongericht. Over het algemeen was het dan ook geen slechte film maar om mij betrokken te laten raken was het niet echt succesvol.

Dit was een prima degelijke slasherfilm met en een algeheel goede productiewaarde. Het verhaal was voorspelbaar, maar dat is bijna altijd wel in een slasher. Het komt dus aan op de moorden en gelukkig bevat de film een aantal geweldige moordscènes. Niet per se vanwege hun creativiteit, maar vanwege hun bloederigheid.

Het uiterlijk van moordenaar "The Pill" was eveneens goed. Een beetje een combinatie van Candyman en Jason met de zak over het hoofd uit Friday the 13th Part 2. Misschien door zijn budget een klein beetje te rommelig, maar absoluut een leuke hoogwaardige, lowbudget, moderne slasher. Best goed dus!

Anders dan de poster of het begin van het plot'; Een groep tieners ... doet vermoeden is dit een zeer goede film! De film maakt dan ook goed gebruik van zijn beperkte budget. Het is zeker een bewonderenswaardige prestatie om de Horror in de film vaak op klaarlichte dag en in het volle zicht te laten plaatsvinden. Tijdens de opbouw gaat het voor de personages mis als er bij een avondje doorzakken, ze willekeurige verhalen voorlezen van een Creepypasta-website en daardoor roepen ze via een rijmpje de Hisji op. De film neemt dus het idee van een oude vloek, denk aan Bloody Mary / Candyman, maar weet er iets boeiends en innovatief mee te doen. Regisseuse Elle Callahan is met deze film een nieuwkomer maar deed achter de schermen al wel werk bij Wonder Woman en Krampus. En was betrokken bij het geluid voor Ant-Man en Avengers: Age of Ultron. Niet gek dat het geluid in deze film dan ook perfect de spanning, weet te verhogen. De cast is vrij groot, het grootste deel van de film volgen we 10 personages. Geen van alle valt echt op maar ze waren ook niet vervelend. Ik hoopte dat er iets meer werd gedaan met de behoefte van het wezen om groepen van vijf te krijgen en het had wat ruwer met kills en bloed gemogen. Enfin de film scoorde nog genoeg om dit door de vingers te zien. Helaas was het einde juist waar de teleurstelling zat. De laatste 5-10 minuten hadden er makkelijk afgelaten kunnen worden! Liever een open einde dan een einde dat net niet overtuigd! Lastige film dan ook om te becijferen (doe ik er wel of niet een half puntje bij?) Echter de film is absoluut beter dan men op eerste blik zal vermoeden!

Grimmig, vrij nihilistisch en vaak adembenemend op het gebied van camerawerk en detail. In feite is dit een éénmansfilm en meeste is opgenomen op één locatie. En die ene man (Christopher Rygh) spreekt ook bijna niet. Het maakt dat sommige zullen afhaken bij de film. Toch is dit best geslaagd te noemen! Geschoten voor het klein budget van $ 20.000 met maar drie man, wordt elke cent te goede van de film benut. De film is prachtig vormgegeven! Het middeleeuwse interieur van de hut, de collectie hoofden en het harnas van de krijger zijn top! En de prachtige weidse landschappen doen je denken alsof je in epische wereld ben. Het verhaal was zeker boeiend maar het was ook wel snel duidelijk waar het heen wilde. Een fijn meesterlijk atmosferisch low-budget werkje!

Euh...het enige noemenswaardige dat leuk was om te zien...tja ik zou niet weten...weet zelfs niet hoe ik er doorheen ben gekomen...de openingsscène waarin alien in de woestijn neerstort en het lichaam aanneemt van een pornoactrice (met pensioengerechtigde leeftijd), die op hoge hakken en in een cocktailjurk naar geld aan het graven is, was eigenlijk al genoeg reden om het uit te zetten...Dus bereid je voor op een vreemde MILF-alien die rondloopt in een soort softcore-achtergrond, vreemde situaties observeert en vervolgens vreemde mensen (nog meer pornoactrices met een pensioengerechtigde leeftijd) op vreemde manieren vermoordt. Tja deze regisseur faalde duidelijk in zo'n beetje alles, alhoewel op zijn eigen manier (die pizzascène...) kan je misschien nog spreken van iets opvallends maar het is nergens ook maar een goede film.

Een paar van personages uit de film Found (2012) kijken ergens in het midden naar een film. Naar een crowfunding bestaat die film opeens dan ook echt! En gaat over een krankzinnige killer met een masker van een schedel. Het is 1978 en die maniak heeft er plezier in om vrouwen te vermoorden op de meest brute manieren. Daarnaast wordt hij vergezelt door Skullboy dit is het stemmetje in het hoofd van de killer, zijn onderbewuste, die zegt wat hij moet doen. Dit kleine jongetje is de jeugdtrauma waardoor hij is wat hij is. Geen van beide praat, wat de film nog dreigender en verontrustender maakt. Maar ondanks dat de film vol zit met Horror zoals het letterlijk baden in bloed, het oppeuzelen van ogen, schedel f*cking en andere verminkingen, is het eigenlijk een vrij zielig verhaal over een jongen die nooit liefde heeft gekregen! En door deze achtergrond informatie van de killer komt denk ik de film toch iets heftiger binnen. De film zelfs oogt als één grote hommage aan de smerig, vieze en gore Grindhouse-films van de jaren '70 en begin jaren '80. En regisseur Arthur Cullipher die daarnaast ook alle special effects heeft gemaakt is duidelijk een fan van het genre. Headless is een goede karakteristieke moderne slasher en laat zonder enige twijfel een nare smaak achter in je mond.

The Legend of Sleepy Hollow is een van de populaire Amerikaanse spookverhalen. Het duurde dus niet lang of het korte verhaal werd verfilmd. Deze versie uit 1922 is de enige van de drie stille verfilmingen die is bewaard gebleven. Het was eveneens de langste van de drie en werd geheel opgenomen met een nieuwe duurdere techniek (Panchromatische film die blauw niet langer spierwit maakte, en rood zwart) In deze versie zijn vele zaken tot in kleine details rechtstreeks uit het korte verhaal gehaald. (misschien wel de meest nauwkeurigste) Er werd gefilmd in de Hudson Valley-regio en rond Tarrytown, NY, de locatie van Irving's verhaal, om te proberen om zelfs met de setting en het landschap zo trouw mogelijk te blijven. Maar hier stuit je ook op een probleem er moet zeventig minuten worden gevuld. Die lengte wordt vaak in beslag genomen door de gedachten en plannen van Ichabod Crane. Om nog iets spannends te tonen komt men met een verzonnen subplot met pek en veren in het midden van de film om de zaken uit te rekken. De Ruiter zonder Hoofd komt slechts in twee scenes voor één keer aan het begin en opnieuw in de finale, en dat is te weinig! Deze film is niet slecht maar ook niet bepaald goed, en zal door de eerste verfilming van het verhaal en de techniek historische waarde bezitten maar het laat niet het beste van het stille tijdperk zien.

Wegwerp-streaming-actiefilm waarin John Cena en Idris Elba op dun lijntje van prima actie en irritant kolderieke bromance balanceren. Geregisseerd door Ilya Naishuller, (van Hardcore Henry) die hiermee nog verder afglijdt naar een niemanddalletje...in de actiescenes is zijn hand nog wel enigszins te herkennen maar de humor is zoutloos en vermoeiend .Tja klapjes of grapjes... En die grapjes tussen Cena en Elba zijn het belangrijkste vuurwerk...en wat als daarna de koek op is? Dan haal je er gewoon nog een pias erbij in het persoon van Jack Quaid. Kan niet eens zeggen dat de film slecht is, het is alleen zo... algemeen.

Ondanks dat er misschien wat meer gore, is is het in wezen de zoveelste in de rij slasherfilms die andere genres nabootsen door een gemaskerde moordenaar in de plot van andere, bestaande films te stoppen. Misschien dat de scriptschrijvers dus nog wat lof verdienen voor het vinden van toch weer een nieuw concept. Voor alle duidelijkheid ik heb het over Happy Death Day (Groundhog Day), Freaky (Freaky Friday), Totally Killer (Back To The Future) en It's A Wonderful Knife (die spreekt voor zich) Met dat verschil dat ze nu proberen om een heel genre aan te pakken in de vorm van de romantische komedie. Niet verwonderlijk dat de scriptschrijvers van die oppervlakkige tiener-slashers van de laatste jaren; Michael Kennedy, Christopher Landon en Phillip Murphy (geen slasher maar het niet veel betere Hitman’s Wife’s Bodyguard) hieraan mee deden. Eén van de producers kende Olivia Holt van Totally Killer (nog zo'n tiener-slashers) en was men klaar om hun nieuwste product eruit te poepen. Heel moeilijk is de film niet want het neemt enkel het uitgangspunt van een kat-en-muisspelletje tussen wel/niet verliefd stelletje en een moordenaar met rode, LED-hartvormige ogen. Goh, zullen ze de avond overleven? Wanneer de focus op horror ligt is het eigenlijk nog best oké maar dat gaat verloren door zoveel kleffe romcom-momentjes en proberen grappig te zijn. Tja logische dat het voorspelbare oogrollende teleurstelling werd!

Met de titel die komt van Jeremia 17:9; "The heart is deceitful above all things and beyond cure. Who can understand it?" Of in het Nederlands; "Niets is zo onbetrouwbaar als het hart, onverbeterlijk is het, wie zal het kennen?" weet je...dit gaat géén vrolijke film worden! Dit is het relaas van het jongetje Jeremiah.

Een uitzichtloos treurig leven, moeder Sarah is een drugsverslaafde, die niet erg liefdevol voor hem is, moeders vriendjes, zijn niet veel beter, hij heeft een streng-christelijke opa en oma maar die zijn al net zo disfunctioneel door misbruik en de jeugdzorg laat hem ook in de steek. Elke volwassene is een wandelend rode vlag, en de film laat je daar nooit aan ontsnappen. Ondanks zoveel misère is de film zelf boeiend!

Asia Argento, speelt zelf de rol van Sarah. Verder veel cameo's van bekende Peter Fonda, Winona Ryder, Jeremy Renner, Ornella Muti in de cast, en Sonic Youth verzorgde de soundtrack. Voor wie het niet weet: deze film is een bewerking van een reeks zogenaamd autobiografische korte verhalen van "JT" Leroy een alias van schrijfster Laura Albert en de tragische levensgeschiedenis is een verzinsel.

Dus uiteindelijk blijft er een uitstekende, zij het enigszins uitbuitende, film over die erin slaagt de onechtheid van het bronmateriaal te overwinnen. Die van vormgeving sterk wisselt, het is soms rommelig, lelijk en ongemakkelijk, (het leven is dat ook) maar juist daarom blijft het hangen. En Jeremiahs verdere leven...dit is geen sprookje...

De Londense psychiater Hector kan zijn patiënten niet meer helpen. Hij woont in een flat aan de Theems, zijn vriendin (Rosamund Pike) kookt, doet de was en biedt hem waanzinnige seks aan. Maar wat Hector nodig heeft, hij bezit voldoende besteedbaar inkomen, is even helemaal er tussenuit zijn. Dus hij trekt net als zijn favoriete stripheld Kuifje langs "China" (Shanghai), "Tibet", "Afrika" (we weten niet waar) en LA om erachter te komen wat mensen gelukkig maakt. De film biedt twee uur goed bedoelde enigszins naïeve tegeltjeswijsheden en de beproefde film-formule. Maar het heeft beslist zijn charme, net als de, ietwat kinderlijke stijl van filmen, en de onderbrekingen met animaties. Simon Pegg speelt aandoenlijk als de man/psychiater Hector die altijd een jongetje is gebleven. Tijdens zijn reizen ontmoet Hector tal van kleurrijke figuren; bijrollen ingevuld door een bekende cast. Zoals Stellan Skarsgård als rijke bankier en Ming Zhao als de verdacht inschikkelijke Chinese schoonheid in Shanghai, Barry Atsma als arts zonder grenzen in Afrika, Jean Reno als de simplistisch neergezette bad guy en Toni Collette als studio-ex. Uiteindelijk blijkt de film dankzij een gezonde dosis luchtigheid en een hoop avontuurlijkheid, toch de juiste snaar te raken!

Deze film is geen horrorfilm in de conventionele zin van het woord. Veel van de gebeurtenissen in de film zijn namelijk ware feiten. De film volgt de jongens van een Japans Jeugdkorps van het Kwantung-leger die in Mantsjoerije (tussen 1931 en 1945) worden toegewezen aan Manchut 731 Deze Japanse Faciliteit voor biologisch en chemisch oorlogsvoeringonderzoek is berucht door de onethisch menselijke experimenten. Voor hun menselijke proefkonijnen gebruikte ze overigens de term maruta of boomstam

De film probeert met zeer grafische beelden een zo accuraat mogelijk beeld te schetsen van de oorlogsmisdaden die het Japanse Keizerlijke Leger beging. Daar schuilt ook een beetje het probleem van de film Buiten de opsomming van wreedheden is er niet veel van een plot. Ondanks regisseur Mou's beste bedoelingen (geef hem de voordeel van de twijfel) hebben we aan het einde niet echt veel substantie over Unit 731

De film kreeg nog meer controverse vanwege dat de regisseur beweert dat de vivisectiebeelden van een jonge jongen echt waren, er voor een scène in de vacuümkamer, een echt menselijk lijk werd gebruikt om te 'exploderen' en ook vanwege de realistische scène van een poes die bloedig wordt toegetakeld in een kamer vol ratten. Hoe dan ook, op een vreemde manier was het morbide fascinerend.

Exploitatiefilmspecialist Godfrey Ho maakte in de jaren '90 twee onofficiële vervolgen; Hei tai Yang 731 Xu Ji Zhi Sha Ren Gong Chang (1992) en Hei Tai Yang 731 Si Wang Lie Che (1994) Ook regisseur Mou keerde nog een keer terug naar de de Tweede Chinees-Japanse Oorlog met Hei Tai Yang: Nan Jing Da Tu Sha (1995) En in 2008 probeerde de Russische Andrey Iskanovs het met de buitengewoon lange speelduur van 247 minuten Philosophy of a Knife

Tja dit is een filmpje in het Found Footage-genre waarin twee vervelende tienerjongens filmpjes opnemen voor hun prank-YouTube--show en tijdens een klusje voor een oud dametje een pop op zolder vinden. Net als bij veel van dat YT-werk, ontstijgt het camera-acteerwerk niet eens de home-video. Duidelijk is er iemand die genoeg horrorfilms en dan vooral Child's Play of Annabelle -films heeft gekeken. De pop kan nog best voor griezelig doorgaan echter is veel te passief. Oei een pop is eng... is niet voldoende! Eerlijk gezegd voelt veel van de 97 minuten die film lang is, als opvulling. Er zijn enkele ondersteunende personages; zus, moeder, vader, buurvrouw en vriendin en als je denk dat die slecht acteren wacht maar tot je de paranormaal begaafde dame ziet...oef! Waar ik deze film nog enige credit kan geven is zijn found footage-stijl van draagbare "wankele camera's" Het gebeurd nogal eens in het genre dat er beelden zijn te zien die niet nooit door de eigenaar kunnen worden gemaakt maar het viel mij op dat hier serieus alle opnames van iPhones, webcams, "GoPro" -camera en teddybeer ("nanny cam") lijken te komen. Maar tja... hoe technische het ook klopt, de film is bedoeld als horror en veel bloed zien we niet stromen. Ook de schrik is maar mager en dat maakt dat het niet echt een goede film was!

Goed gemaakt maar ook een beetje duf en braaf. Een drama/romance over een naïeve welgestelde vrouw die verliefd wordt op een knappe jongeman en besluit met hem te trouwen ondanks de bezwaren van haar egoïstische vader die de man ervan verdenkt een gelukszoeker te zijn. De film won 4 Oscars in 1950, maar flopte aan de kassa, vermoedelijk door het niet zo prettige einde... (geen ​​happy end was absoluut wel een pluspunt!) Echter nu na jaren van film was dat wel veel minder doeltreffend. Daarnaast is het gebaseerd op een toneelbewerking, dit hielp de film ook niet echt. En er was iets...al weet ik niet echt wat...waar ik me bij het acteerwerk aan stoorde. Maar ook in de opzet werkte het niet want als de kijker wordt je gedwongen om mee te leven met Catherine, echter emoties voor deze simpele Trien...? Waren vrouwen toen echt zo dom? Dat kan ik niet geloven! De vader-dochter-relatie was dan ook ietsepietsjes interessanter! Met denk ik als hoogtepunt de pijnlijke ouder-kind discussie! BAM... Eat That! De motieven van Morris (ze gaan ook vol voor een gluiperd-type) zijn na ongeveer 8 minuten transparant maar de uiteindelijke afrekening met hem is vrij fantasieloos; ik voelde in ieder geval geen vorm van rechtvaardige wraak, en dus voor mij als kijker, geen goede beloning! Misschien was het de tijd waarin dit werd opgenomen maar ook twijfel ik aan!

Deze Ghibli is een wat vreemdere film, er is namelijk een nadrukkelijk aanwezige maatschappij-kritische boodschap en er wordt zelfs in gezongen. Het draait om de Tanuki een wezen uit Japanse folklore die lijkt op een wasbeerhond met een vergroot scrotum. Ze zijn overal in Japanse straatbeeld te vinden. (ook Super Mario kan bv.veranderen in een tanuki.) Deze beesten hebben een extra bijzonderheid, ze kunnen zichzelf transformeren in zowat alles wat ze zien. Hun plekje wordt plots bedreigd door een groot bouwproject van de mens. De tanuki's moeten dan samenwerken om hen te verjagen en zo hun leefgebied te kunnen behouden. Die boodschap is nog wel goed, maar het schort meer aan een gedegen uitwerking. Het verhaallijntje over de Tanuki is vrij kort en kent hierdoor veel herhalende scènes. Visueel gezien is de film ook een allegaartje. Realistisch ogende scènes worden afgewisseld met cartooneske passages. En dat is jammer! Toch zijn er ook een paar prachtige scenes en vooral operatie Poltergeist is een hoogtepunt. De tanukis gaan naar de stad van de mensen, en houden daar een soort parade waarbij ze zich metamorfoseren enge en vreemde wezens. Desalniettemin is het nog aardige film!

Ach laat ik het erop houden dat het een kijkbare Amerikaanse horror was. Ten eerste presenteert het script, geschreven door Jill Awbrey die ook de hoofdrol van Emma speelt, zich als slimmer dan het eigenlijk is. Het combineert 'Saw', 'Gaslight' en 'The Stepford Wives' voor het moderne genderpolitiek De richting waar het uiteindelijk naar toe gaat, wordt vrij vroeg duidelijk. Daardoor is de onthulling ervan ook niet zo heel schokkend als men bedoeld. De flauwe optredens van de castleden helpen niet. Het acteerwerk en de stijl van de film zijn van het bedenkelijke niveau dat je eerder zou verwachten bij Hallmark films. Alsof ze daar plotseling hadden besloten om een wat "duistere" film te maken. Dit gevoel werd nog meer versterkt doordat de film huwelijksdrama bevat! Het laten afspelen in een hypermoderne villa en dan met weinig subtiliteit de control ruimte afbeelden in jaren vijftig stijl? De regisseurs weten nog wel het tempo erin te houden maar het is verhaalsgewijs of qua personages niet genoeg om het ergens spannend of opwindend te maken.

Omdat dit een tv-miniserie is, heeft het de luxe om meerdere jaren te beslaan en karaktergroei te laten zien op een manier die kortere films niet kunnen. Ook enkele van de andere stukjes van het verhaal konden daardoor erin worden verwerkt. (het offer van Iphigenia, de verschijning van de Godinnen Hera, Athena en Aphrodite) Maar ook werden er verschillende veranderingen aangebracht om het voor he v-publiek begrijpelijker te maken.

In deze verfilming staat ook meer Helena en haar levensverhaal centraal (de moderne romantische interpretatie, niet de klassieke Homerus) dan de oorlog zelf. Het beleg van tien jaar duurt ongeveer 10 minuten op het scherm, en dan plots verschijnt dat grote paard … De computereffecten waarmee de oorlogsvloot werd voorgesteld was niet geslaagd.

De acteurs en actrices speelden hun rol heel goed, vooral Rufus Sewell (Agamemnon) en Emilia Fox (Cassandra) hadden rollen die goed opvielen. Hm...oké Achilles deed dat ook maar viel veel minder positief uit (geen held maar een bruut en men liet niet zien dat hij een belangrijke reden was dat de oorlog 10 jaar duurde) En dan Sienna Guillory (een model en actrice )als de mooiste vrouw ter wereld, heeft de juiste verbluffende gelaatstrekken en gouden haar om de typische Helena te spelen, haar natuurlijke schoonheid maakt het gemakkelijk te begrijpen waarom zoveel mannen haar zouden hebben gewild.

Voor tv-normen zag het er weelderig uit maar het wist ook nergens diezelfde televisie kwaliteit van zich af te werpen. Visueel is het erg veilig en het kiest daarnaast ook regelmatig de weg om niet te expliciet te worden.