Meningen

Vraag me nu toch wel een beetje af waar nazi-exploitatiefilms hun beruchte reputatie vandaan halen? Oké, Oké ik moet de exploitatieklassieker Ilsa: She Wolf of the SS (1975)nog zien! Maar dit is nu de derde film die toch behoorlijk tam was! Deze durft zelfs niet eens letterlijk naar führer, hakenkruisen en nazi's te verwijzen. De “martelingen” beperken zich tot wat ruw zoenwerk, wat gegooi en getrek, en bewerkingen zonder bloed met zweepje. Elisabeth Vogel is sowieso het meest aantrekkelijke personage om naar te kijken, met name vanwege haar sensuele uitstraling maar ook omdat ze nog enigszins wat acteertalent bezat. Malisa Longo die ik nu eveneens voor de derde keer de hoofdrol zie vertolken is geen van beide!

Maar meer dan een softcore-seksfilm waar de naaktscènes worden opgevuld met herhalende shots van Helga die op haar paard rijdt, naakte vrouwelijke gevangenen die verveeld op hun bed liggen (niet bepaald erotisch), met een legertruck naar ene of andere dokter heen en terug worden gebracht en soldaten die werkeloos rondhangen in het hooi, wilde dit nergens worden! Omdat ik ook niet echt een kenner van dergelijke films ben, kan ik niet echt zeggen of dit nu representatief was voor één van beide sub-genres. Maar de film mist wel op echt alle vlakken overtuigingskracht. Enfin op naar volgende voor extra punten in de '70 challenge!

Fijne cinema-nonsens. Na een meningsverschil, vernietigt de mensheid zichzelf bijna met uitsterven.In een poging om de menselijke voorraden weer op te bouwen, gebruikt de regering een fokprogramma waarbij vruchtbare mannetjes worden gecontracteerd om vruchtbare vrouwtjes te impregneren, want vruchtbare mannetjes zijn zeldzaam. Dat plot kan natuurlijk alleen maar in de 80's

Verder is het plot, gewoon een eenvoudige reddingsmissie, waar zoveel aan de hand is dat je geen tijd hebt om lang over de film na te denken. Je hebt grapjes, interessante schurken, vuurgevechten, heel veel seksuele toespelingen, sympathieke personages, mooie vrouwen, mutanten en verrassend genoeg... wat naaktheid.

Het openingsschot opent speels met wat de ruïnes van het Vrijheidsbeeld lijken te zijn en doet denken aan hommage aan of parodie op Planet of the Apes (1968) Ja... de film heeft een duidelijk oog voor de absurditeiten van zijn eigen plot. De enorme hoeveelheid grappen over Sam Hell's elektronische kuisheidsgordel of het gevolg van het dansje van de hoofdrolspeelster, die dus vaker haar kleren uit dan aan heeft. Sowieso zijn er trouwens meerdere leuke momenten van Roddy Piper (They Live (1988) en Sandahl Bergman (Conan the Barbarian,Red Sonja en She) samen.

De film is heel goedkoop gemaakt. De titulaire Frogtown is bijvoorbeeld slechts een serie golfplaten schuren en de buitenkant van een fabriekscomplex. De ambulance is een Morris Minor-busje dat eenvoudigweg roze is geverfd. Toch over het geheel genomen doet de film opmerkelijk goed werk, ondanks deze budgettaire tekortkomingen, met de muziekscore, de goede regie en montage van de acties en in de redelijk overtuigende effecten en kikker make-up. Met de aanwezigheid van een stel prima scènes maakte dat de film voor mij best wel moeite waard was om te kijken! Alhoewel de film is wel vooral voor de liefhebber van pulp.

‘Hell Fest’ is niets anders dan een old school slasher met alle standaard ingrediënten van dit horror-genre. Toch heb ik me meer dan prima vermaakt met de film! Wat de stalkende gemaskerde killer betreft kan ik ook kort zijn: het had beter gekund. Het groepje jongeren annex slachtvee zijn verder niet al te bijzonder maar dat is verre van een probleem bij dit type film. Het hoort er allemaal bij in de gebruikelijke slasher. Gelukkig heeft het team van de productie-design zich niet ingehouden, de setting zijn dan ook prima. De film heeft een prettig kleurenfestijn en het Halloween horrorpretpark is groot genoeg om voor redelijke diversiteit te zorgen. Het is zo'n goede locatie dat het eigenlijk gek is dat er niet veel méér slasher voor zo'n locatie kozen. (ken er zelf maar twee; The Funhouse en Blood Fest) Op dit punt slaagt de film dan ook zeer goed! Om de bioscoop te halen was er blijkbaar een PG-13 aanpak nodig. De kills zijn dan ook niet heel bloederig maar voldoende om te overtuigen. Hell Fest is domweg prima vermaak voor een avondje griezelen, niets nieuws maar het doet precies wat je mag verwachten van een (lichtgewicht) slasher!

In de Tweede Wereldoorlog zitten een Japanse (Toshiro Mufune, Seven Samurai ) en een Amerikaanse soldaat (Lee Marvin, Dirty Dozen ) samen vast op een afgelegen eiland. Tja... je raadt het al...ondanks dat ze elkaars taal niet spreken, elkaar steeds proberen te slim af te zijn, moeten ze uiteindelijk door de omstandigheden gedwongen samenwerken. Regisseur Boorman weet nog wel het beste uit deze beperkte situatie te halen; de cinematografie op de locatie van het Pacifische eiland was mooi en ook de beide spelers leveren sterke uitvoeringen maar ik heb gewoon niet veel met dit soort wollige allegorie. Dat het zich bijna allemaal afspeelt op die ene locatie van het eiland, helpt dan ook niet echt mee want uiteindelijk valt het daardoor ook geleidelijk in herhaling. Ten slotte was deze film voor mij niet bevredigend genoeg. De film bezit ook twee eindes waarvan ik het "abrupte" einde een stuk beter vond.

"Hell is empty and all devils are here" Shakespeare Tja...iets met een sekteleider 'Artiest' genaamd, die door middel van manipulatie en intimidatie over vijf vrouwen/meisjes macht uitoefent. Verder wat vage motivaties en redeneringen in een verder een vrij standaard film over het Messias-complex.Waarbij de film dezelfde fout maak als zovele andere low budget-films. Oftewel door een tekort aan budget de acteur en actrices teveel dialoog geven, maar veel diepgang is er niet. Ach ze doen hun best en het was goed bedoeld maar het schoot overal een beetje tekort. Spanning weet de film ook moeilijk op te wekken omdat je eigenlijk vanaf het begin wel ongeveer weet waar de film heengaat. Tja en om dan maar met de titel af te sluiten; de film was zo leeg als de hel.

Oorlogsfilm in zwart-wit opgenomen die zich duidelijk bevindt op de scheidingslijn tussen de morele jaren 50 films en de latere rauwere op karakters van de soldaten gerichte films uit de jaren 60 en vooral de jaren 70. Dit is beter dan verwacht en geen typisch helden-verhaal. In dit geval gaat om het 95e Infanterieregiment dat bij de Duitse Siegfriedlinie probeert de Duitsers wijs te maken dat ze een volledig compagnie zijn..Een groot deel van de aantrekkingskracht is te danken aan de aanwezigheid van Steve McQueen als een verbitterde, rebelse soldaat. Echter ook omdat er geen karikaturale, onrealistisch afgebeelde soldaten waren, enkel en alleen mannen die probeerden te overleven. Juist die oprechte eerlijkheid over de aard van oorlogvoering maakt van dit een behoorlijk degelijke en strakke oorlogsfilm uit die periode. Achteraf niet eens zo gek want Robert Pirosh (schrijver en regisseur van Battleground, wat één van mijn favoriete WOII-films is) gebruikte zijn ervaringen uit de oorlog om dit verhaal te creëren. Uitstekende film!

Een (bijna) gezinsvriendelijke slasher uit de jaren 80 met een gothic-geïnspireerde decor. Om lid te worden van de Alpha Sigma Rho-sociëteit, moeten vier nieuwelingen de nacht doorbrengen in het griezelige Garth Manor. (een plot waarbij ik meteen moest denken aan House on Haunted Hill) Echter hier krijgen ze niet last van geesten maar van een moordenaar. En die combinatie van griezelige locatie en slasher werkt wonderbaarlijk goed! Er is hier wel een beetje gebrek aan duidelijkheid over hoe, als Hell Night een jaarlijks evenement is, niemand de moordenaar ooit eerder is tegengekomen. Maar ach.. de film onderscheidt met een ander element. Hoe het er namelijk eruitziet door het kaarslicht en donkere gangen vol spinnenwebben, vochtige geheime tunnels en doolhoven. De slasher-muziekscore van Dan Wyman, die John Carpenter hielp bij het maken van de score voor Halloween , draagt ​​bij aan de spanning. Gore is er niet overvloedig maar de kills zijn mooi gedaan met enkele memorabele momenten. Al met al was dit een leuke opvallende slasher.

Als acteur verdien Finn Wolfhard vermoedelijk een leuk salaris voor zijn rol in de serie "Stranger Things" en ook zijn beste vriend Billy Bryk kende wat succesjes maar ja als de opdrachten minder worden dan kan je altijd proberen om scripts te schrijven en te gaan regisseren. Om aan de veilige kant te blijven, verwijder je eigen niet ver van de eighties dus hop... je doet iets als een humoristische ."Friday the 13th" . Maar ik denk dat ze deze slasher-film nog nooit hadden gezien...want het mist alles wat die film zo beroemd maakt! Dit schiet echt gewoon overal tekort! Veel kills zijn off-screen of worden weggeknipt en om te proberen leuk, intelligent en actueel lijkt soms geforceerd te zijn, waardoor de meeste humor-momenten vergeetbaar en tekortschieten. Als regiedebuut was het een degelijke film maar er zijn teveel issues die het weerhouden van echt beter op te vallen binnen het tiener-slasher.

Maatschappij kritische op zijn Texaans? De film krijgt veel lovende woorden maar ik zie het niet. Zeker de film is prachtig qua vormgeving: mooi gefilmd en de de fallout van de financiële crisis is overal te zien aan de borden met 'closing down' en 'debt relief' langs de weg. Maar verhaaltechnisch steekt de film te simpel in elkaar. Verder is het acteerniveau degelijk, Ben Foster en Chris Pine zetten de twee broers prima neer maar tillen elkaar niet naar een hoger niveau. Wat zeker in het geval van Chris Pine maar weer eens onderschrijft dat hij geen groot acteur is. Het duo Jeff Bridges en Gil Birmingham onderstreep dat ook nog eens pijnlijk. Zij spelen samen op een ontzettend fijne, en zeer humorvolle manier twee Texas Rangers met veel (zelf)spot en belediging over en weer. Heerlijk! Ze stelen dan ook de show in deze film. De film is onderhoudend genoeg en is niet slecht maar echt enthousiast ben ik er ook niet over.

Een rommelige kolderieke bikerfilm uit de jaren 80 met irritante countrymuziek op de achtergrond die te pas en te onpas te horen was. De vele low-budget bikerfilms uit de jaren 60 en 70 vormen een duidelijk voorbeeld. De film is eigelijk dus bij uitkomen al zo'n tien jaar te laat! Romatische uitjes worden afgewisseld met scènes met vuistgevechten en achterna gezeten gillende vrouwen. Als een stelletje motorrijders uit het zuiden van Amerika je stad binnenvallen en de mensen beginnen te terroriseren, is er maar één ding te doen. Vertrouwen dat dorpsdokter en "gepensioneerde Batman" Adam West de motorrijders in elkaar slaat!. Gilligan's Island Ginger Grant…Tina Louis is er ook, in de ondankbare rol als wereldmoeë prostituee uit Las Vegas die met pech in het stadje terechtkomt. En heb te doen met de actrice die met ontbloot bovenlijf in een zijspan meerijd...oké regisseur James Bryan weet vindingrijkheid om te gaan met het budget Maar deze halfslachtige uitbuiting-exploitatiefilm (er gebeurd de meest van tijd wel iets) kan ik niet echt goed noemen.

In minder dan een jaar na het succes van Larry Cohen's epische blaxploitatie Black Caesar (1973) kwam er met deze film al een vervolg. Het schijnt dat Cohen en Williamson die al druk waren met andere projecten dit in hun weekenden te hebben opgenomen. Black Caesar handelde over de opkomst en ondergang van Tommy Gibbs (Fred Williamson) van slachtoffer, tot ambitieuze gangster. Geen film die perse een vervolg nodig had. Enfin die kwam er toch maar ondanks dezelfde regisseur en veel terugkerende castleden, is deze Hell Up In Harlem een andere film geworden want deze keer gaat men voor energieke opwinding. De openingstitel is een herhaling van de climax van de vorige film ,Tommy, is bijna dood, belt zijn vervreemde vader (die hij in de vorige film schuwde)waarna de nadruk komt te liggen op Papa Gibbs (Julius Harris, de handlanger van Tee Hee in Live and Let Die) en de machtsstrijd binnen de bende. Tja en waar de eerste film dus meer een misdaadthriller was, is dit vervolg door ongeveer elke vijf tot tien minuten een actiescènes, waaronder een geweldige scene met een gevecht op een bagageband op een luchthaven. Het is dan ook pure actiefilm. Het maakt de film best leuk maar net iets minder dan de eerste. Ook deze bezit een geweldige soundtrack, ditmaal muzikale composities van Fonce Mizell en Freddie Perren en uitgevoerd door Edwin Starr en werd later regelmatig gesampled. Zo uiteindelijk was deze Blaxploitation een waardig opvolger die tot op de dag van vandaag nog steeds voldoende entertaint!

een bijtend gevoel voor humor en een aantal actie,

ook deze

"Would you be shocked if I put on something more comfortable?"

De Amerikaan Howard Hughes (die van de Scorsese-film The Aviator) was piloot, vliegtuigbouwer, playboy, excentriekeling, en ook filmproducent en -regisseur Hij begon in 1927 aan een stille oorlogsfilm met grootschalige vliegscènes (vliegen was immers zijn grootste passie) Tja en toen kwam de film de The Jazz Singer uit...en nam Hughes de beslissing om er een talkie van te maken, wat betekende dat het grootste deel van de film opnieuw moest worden opgenomen. Het gevolg; een film die lange tijd te boek stond als één van de duurste filmproducties.

Hughes besloot wel om een de actiescènes uit de stille film te behouden. Hierdoor is het is soms wel een klein beetje onsamenhangend geworden. Het is geen probleem voor het algehele verloop van de film, maar het is wel de reden dat ik heb afgevraagd wat er aan de hand was. Er zijn namelijk nog steeds enkele tussentitels aanwezig om het Duits te vertalen. Scenes zijn blauw getint om de nacht aan te duiden. Ongeveer halverwege de film is er opeens ook een 8 minuten durende Engelse dansavond (Lady Randolph's Party) (opnieuw gefilmd) in Technicolor.

Dit alles is makkelijk te vergeten en vergeven door de spannende luchtgevechten. Bijna alle luchtscènes, inclusief close-ups van sterren, zijn in de lucht opgenomen. En er zijn twee van die spectaculaire lange actiescènes. De eerste betreft een Duitse Zeppelin en zijn bemanning die een nachtelijke aanval op Londen uitvoeren, waarna een squadron het hen moeilijk maakt.

Het tweede luchtgevecht stuwt de film naar zijn climax. Als de helden in een buitgemaakte Duitse Gotha-tweedekkerbommenwerper (Speciaal gebouwd voor het eindgevecht) bommen gaan droppen op een munitiedepot en waarna er luchtgevechten uitbreken met tientallen vliegtuigen. De (stunt) piloten namen risico's en verschillende zijn er ook daadwerkelijk omgekomen en Hughes zelf raakte ook gewond nadat hij een lastige stunt had geprobeerd.

Oh ja, Het verhaal? tja, de twee broers Roy en Monte zijn verliefd op hetzelfde meisje, nemen dienst bij het Royal Flying Corp en vliegen gevaarlijke missies boven Engeland en Frankrijk in de Eerste Wereldoorlog. Niet heel bijzonder maar het verhaal houdt het bij elkaar. Deze film is voor degene die regelrechte spektakel willen en dat ook zeker krijgen!

'Winter eats Fall eats Summer eats Spring eats Winter'

Yup...een film met intermezzo's van de heksenband “H6llb6nd6r”! Maar zeker niet slecht! Het is een doe-het-zelffilm, zoals er vele meer zijn in de Horror. Echter was deze opvallend goedgemaakt door de Adams familie (en nee niet Morticia en Gomez) Blijkbaar is filmproductiebedrijf Wonder Wheel Productions een echt familiebedrijfje. Een familie uit de staat New York die schrijft, regisseert, acteert en zo beetje als zelf in elkaar knutselen! No of Low-budget dus...en gepolijste beelden moet je hier niet verwachten.

In de kern is dit een coming-of-age-film over het tienermeisje Izzy dat in opstand komt tegen haar beschermende moeder. Echter wordt het één en ander bemoeilijkt door hekserij en duistere magie. Je ziet dan ook veel occulte bezweringen en rituelen en een kamer (bijzonder hoe je toegang krijg) waar een mysterieus boek Izzy en haar moeder bij aanraking trippy-droomachtige jaren '70 stijl visioenen ervaren.

Het acteerwerk is misschien iets stroef maar zeker geloofwaardig. En met 83 minuten is de film slim en evenwichtig genoeg. De finale van de film was effectief en verrassend. Als ik moet kiezen tussen de zoveelste sequel-of formulefilm uit een studio of deze ambitieuze low budget indie-horror...ga ik voor dit gewaagdere project!

Niet dat alles even goed uit de verf komt en sommige scenes zijn volgens mij puur bedoeld als opvulling; meerdere scenes van in het bos dwalen en de beelden van de popliedjes van moeder en dochter. Maar er zijn ook redelijk goed gedane gore en memorabele momenten. Wat de film mist aan budget maakt het goed met veel charme. Niet slecht dus, ook niet overal even goed maar zeker een fascinerende kijk op het subgenre van hekserij! De Adams familie is voldoende getalenteerd om meer films te maken!

Schrijver/regisseur Justin Lee is niet bepaald iemand van wie je een goede film moet verwachten maar voor een beetje b-filmplezier weet hij altijd wel te zorgen. Dit Tubi origineel (wat ook niet direct staat voor kwaliteit!) speelt zich af tijdens kerst eind jaren 80 en volgt een satanische sekte die de hel op aarde wil ontketenen De demon is nauwelijks te zien, maar als je het doet, was hij best aardig! Om kennis te maken met verschillende personages van het klein stadje duurt nogal even voordat er iets gebeurd. Het keerpunt, wanneer de film losgaat (*KUCH*) is precies na halfuur, over clichés gesproken, iets valt een stel aan dat in het bos aan het vrijen is. Er wordt dan het meeste van de tijd de in gele pijen geklede sekteleden afgeslacht; uit beeld en met nogal wat explosies maar het bloed werd tot een minimum beperkt! Zelfs een handgranaat laat geen rommel achter als hij afgaat. Dankzij een losse gooyf-grappige sfeer, (wel oké waren de grappen van de sheriff die verwijst naar Cujo en Michael Myers) verliest het veel momentum en spanning. De echte reden waarom dit opvalt, was de cast van genre-coryfeeën; uiteraard Tony Todd (de poster!) maar ook John Kassir (de Crypt Keeper!), Adrienne Barbeau (“Escape from New York”), Bruce Dern (“ Nebraska”), en Meg Foster (“They Live”) Was de film goed? Neeee maar het is wat het is!

Prachtig vervolg van het eerste deel. Waarbij het verhaal direct verder gaat, waar de eerste film ophield: Kirsty is in een psychiatrische inrichting terecht gekomen en niemand gelooft haar verhalen over Pinhead en de andere cenobytes. De foute dokter Channard brengt Kirsty’s stiefmoeder Julia weer tot leven en er wordt misbruik gemaakt van patiënte Tiffany, die een kei is in het oplossen van puzzels. Het enige minpuntje van deze film is als de dames dan uiteindelijk in de op Escher geïnspireerde hel belanden. Dit eindeloze gangenstelsel is nep en overtuigt nergens echt goed. Gelukkig wordt dit goed gemaakt met veel meer bloederige scènes en excessief geweld. Het knappe is dat deze qua niveau nauwelijks voor zijn voorganger onder doet. Tuurlijk, de verrassing is er wel een beetje van af en echt vernieuwende elementen worden niet meer toegevoegd. Maar Hellraiser II doet gewoon wat er van een sequel wordt gevraagd!

Regisseur Neil Marshall, is zo'n beetje de ongekroonde koning van de Britse B-film. Deze kan je dus ook niet echt vergelijken met beide sprookachtige films van Guillermo Del Toro. Tja deze derde Hellboy-film is meer vet machotoon en grof over-de-top geweld, bloederig vermaak, en soms bleef er ook weleens een grapje hangen. Dit is in eerste plaats gewoon een actiefilm en daardoor is het verhaal simpel; Een heks wilt de wereld overnemen en Hellboy's lotsbestemming is uiteraard die van uitverkorene om dit tegen te houden. Sommige informatie die nodig was, wordt in flashbacks verteld en haalt de tempo wat uit de film. Er zijn geruchten dat regisseur Neil Marshall regelmatig met de producenten in de clinch lag, wat verklaard dat er enkele losse elementen en personages voorkomen. En die teksten...die de acteurs uitkramen of tijdens acties uitspellen. Oef... Ondanks dat was het acteerwerk, de regie en de speciale effecten prima in orde.

Minstens zo leuke en verfrissend laconieke kijk op Hellboy Nee dit zijn zeker niet de Guillermo Del Toro-films, (niet mis mee maar hadden een budget van 70 miljoen dollar) die voor een grootschaligere wereld gingen. Veel minder Hollywood-bombarie. Geen reboot ook of zelfs geen poging om de franchise opnieuw te starten! Maar het werkte voor mij opvallend goed en er mogen dus meer van dit soort Hellboy-films komen! Met een derde van aan budget is het een kleiner verhaal, dat veel meer overeen komt met de graphic novels van Mike Mignola dan alles wat we eerder hebben gezien.

Het is 1959 en Hellboy en zijn mede-B.P.R.D. (Bureau for Paranormal Research and Defense) officier Bobbie Jo Song vervoeren per trein een gevaarlijke, demonische spin terug naar het hoofdkwartier. Wanneer de spinachtige ontsnapt zetten Hellboy en Bobbie de achtervolging in en komen naar de Appalachen, iets veel ergers tegen. De bovennatuurlijke entiteit genaamd Jeremiah Witkins, ook bekend als The Crooked Man.

Wie grote actiebeats en grappen verwacht, komt bedrogen uit. In tegenstelling tot de andere Hellboy-films hier bijna geen actie maar leunt dit veel zwaarder op folk-horror. Oké moet toegeven dat een beetje meer karakterisering van de andere personages de film zou helpen Nu was het vooral held tegen een demonische vijand. Daarnaast is de CGI zeker geen Hollywood-blockbuster-niveau, maar het is wel volledig competent. en de film heeft lekker veel rare tempo- en camerabeslissingen!

Ondanks het lage budget voelen de sets nooit echt goedkoop aan. Alles voelt heel oud en geleefd aan. Ik was voortdurend onder de indruk van de prachtig griezelige gotische horror-esthetiek, compleet met grote spinnen, vervallen gebouwen en begraafplaatsen die er te zien waren. Er zijn een aantal echt coole dingen, zoals een heks die terugkeert naar haar lichaam en haar huid aantrek en een gigantische duivelskraai. De R-rating wordt redelijk goed gebruikt met enkele ooggutsen, platgedrukte hoofden en enkele scheldwoorden.

Taylor’s nuchtere interpretatie van Hellboy is net zo interessant als die van Ron Perlman Maar dit is wel een heel andere stijl dan de fans van de Del Toro-films gewend zullen zijn. Dus zoals aan de cijfers is te zien is dit niet voor het grote publiek. Laat ik het houden op dat het een te steile heuvel is die ze moeten beklimmen. Dit is een indie-horrorfilm en geen actie-blockbuster! Waar gebrek aan budget grotendeels wordt gecompenseerd door plezier. Het is misschien anders, maar het is absoluut ‘Hellboy’ en het is eigenlijk een van de exactere aanpassingen tot nu toe!

In de nineties en zero's waren er legio van dit soort Direct-to-video-actiefilms. Ze keken meestal lekker weg en daarvoor werden ze ook gewaardeerd. Oké de markt voor dit soort films is aanzienlijk veranderd ,minder uniek geworden. Echter komen er wel nog regelmatig van dit soort degelijke B-films uit! Bij deze is het wat wachten op de grote actiemomenten want die vinden pas plaats als de onvermijdelijke confrontatie komt. Waarschijnlijk daarom dat de film pas 3,5 jaar na de opnames is uitgebracht Het is Neo-western met Stephen Lang in de rol van "een zwerver die in een wetteloos stadje terechtkomt en de boel rechtzet" Het is een oud verhaal, maar het werkt nog steeds prima, zolang er maar een stoïcijnse, stoere held is om de dag te redden. Dolph Lundgren wordt een beetje onderbenut, maar het was leuk om hem eens in een andere rol te zien en Keitel speelt de kwaadaardige gangster met gemak. De rest van de cast doet het naar behoren, daar valt niets op aan te merken. Net als de film zelf die precies doet wat je kan verwachten.

En dan opeens staat erop Netflix zonder enige promotie de nieuwste film van regisseur Bartosz M. Kowalski (Nobody Sleeps in the Woods Tonight (2020) En ditmaal is het een compleet ander soort film! Een film die in eerste instantie het gevoel gaf dat je het al eens eerder hebt gezien, sommige dingen waren vanzelfsprekend maar wel intrigerend! Maar wonderbaarlijk genoeg had het veel meer te bieden. Ostatnia wieczerza vertaalt zich in "Laatste Avondmaal" en was een beter titel dan het Engelse "Hellhole"!

In 1957 probeert een priester in een kerk in Neder-Silezië een baby te vermoorden. Dertig jaar later gaat een priester, pater Marek, naar een oud geïsoleerd klooster en 'sanatorium' Pater Marek is de nieuwe exorcist en uiteraard heeft de faciliteit geen elektriciteit of een telefoon. De film opent met scènes die ons nieuwsgierig maken naar een aantal zaken want niets en niemand is wat het lijkt!

Doordat het zich afspeelt tussen de mysterieuze, oude kloostermuren, met alleen kaarsverlichting en vol verdachte monniken, oude, duistere rituelen en angstaanjagende uitdrijvingen/exorcisme, weet het toch griezelig en spannend te blijven. Wel verloopt het verhaal regelmatig precies zoals je denk dat het is of gaat. Echter dit is ook met opzet want hierdoor slaagde men erin om in de laatste akte een opvallende twist te geven aan het verhaal. Wow toch wel een gewaagd open einde

De SFX zijn zowel digitaal als praktische effecten en die waren uitstekend. Het acteerwerk is goed en de regie ook. De kracht van het verhaal ligt in het onheilspellende karakter en de schokkende wending op het einde. Ja dit was wederom een zeer goede horror van regisseur Bartosz M. Kowalski, die is opgebouwd met geweldige cinematografie en sfeer van angst, in plaats van gore of jump-scares.

Niet eens middelmatige weerwolfactie.... ? Rivaliserende weerwolfmotorrijders in het zuidwesten van de Verenigde Staten...alleen zijn er niet veel weerwolven... of motorrijders...In plaats daarvan drie afzonderlijke verhaallijnen van personages zonder enig idee wat de connectie is. Het gaat het over personen die ontvoert zijn, over een (menselijke) premiejager-chick en een harige motorrijder die samenwerken. En een jonge kerel met een bijtwond en een knappe meid die beweert zijn moeder te zijn. Als weerwolffilm voldoet het nauwelijks. Een deel van het eerste uur blijven ze buiten beeld. En Oké er zijn wel transformaties... Dat is iets! Echter heel vaak komen ze niet langs en als ze het doen zijn het lachwekkend CGI-veranderingen...gevolgd door een man in een wolvenpak. Er worden meer mensen neergeschoten dan verscheurd en volgens mij zijn er meer ontblote vrouwen boezems dan wolven dus die naaktheid zorgt misschien voor iets positief... Maar enorm veel beter...? De verdere film was vooral spraakzaam, met veel te veel onhandige dialogen en een volkomen onbevredigend einde.

Een van de betere Hellraiser-films maken, is niet zo moeilijk, om eerlijk te zijn. Na twee sterke films werd het meer een verplichting om de rechten te behouden. Het leverde films op van wisselende kwaliteit maar nooit iets wat in de buurt kwam van de twee eerste films. Ook dit elfde deel kampte met voldoende problemen om van de grond te krijgen. De film is al vanaf 2006 in ontwikkeling! Echter weet deze film gelukkig wel veel goed te doen!

Ook al spreekt men van een reboot, is deze film dat eigenlijk niet! Het bronmateriaal keert niet terug en je krijg geheel nieuw verhaal. De film volgt de jonge vrouw Riley (Odessa A'zion), die worstelt met een voormalige drugsverslaving. Ze komt in het bezit van een oude puzzeldoos, (ons wel bekend als de de iconische Lament Configuration) niet wetende dat het de bedoeling is om de Cenobites op te roepen. Daarnaast is er ook nog de decadente miljardair Roland Voight (Goran Visnjic) die ook zo zijn reden heeft om de puzzeldoos bemachtigen.

Visueel is deze Hellraiser zonder twijfel erg mooi! Het verhoogde de sfeer in een fijne samensmelting van eng en schoonheid, De schoonheid van kettingen, bloed en prikkeldraad...precies wat je zou verwachten van een Hellraiser -film. Echter hierbij verschijnt ook mijn eerste opmerking; de GORE, die is enorm afgevlakt en veel minder intens! Of men mocht niet voluit gaan of het moest passen in het stilistische van de film. Dit was jammer!

Ook de andere personages in de film is zijn niet echt ontwikkelt, sympathiek, of zelfs een grote toevoeging. Die arme Nora bijvoorbeeld, ze heeft geen onderscheidende karaktertrekken, behalve dan dat ze 'de kamergenote' is...Maar misschien is dit wel toepasselijk, want de meest overtuigende figuur in de film is een Cenobite! Een Hellraiser zonder de Order of the Gash kan natuurlijk niet! Tja en van de vijf acteurs die in de volksmond bekendstaande Pinhead, is Jamie Clayton de enige naast Doug Bradley die "Pinhead" echt omarmt als een personage. Clayton's Speldekop is van het, rustiger soort wat ze juist verontrustend en angstaanjagend maakt! Daarnaast is haar androgyne uiterlijk en feit dat ze haar de naam 'The Priest', geven heel wat nauwkeuriger met het boek!

Sowieso zijn de Cenobite-ontwerpen uitstekend! Zo is er een nieuwe versie van The Chatterer en zie je nieuwkomers als The Masque, The Gasp en The Weeper Wel jammer dat het sadomasochistisch uitgangspunt van het boek hier wel is verdwenen! Barker's kinky randje is zo goed als weg! Ondanks dat doorstaat deze versie gemakkelijk de weliswaar lage lat als een van de betere Hellraiser-films!

Het verhaal van ‘Hellraiser III: Hell on Earth’ gaat min of meer wel weer verder waar het in het tweede deel is geëindigd. Het humane deel van Pinhead, kapitein Elliot Spencer bevindt zich nu tussen twee werelden. Wanneer Pinhead per ongeluk op Aarde tot leven wordt gewekt, gaat de kapitein samen met de journaliste Joanne Summerskill de strijd aan om met zijn duivelse persoonlijkheid weer herenigd te worden. Helaas moest in het derde film uit de ‘Hellraiser’-serie de mysterieuze duistere horror plaats maken voor meer slasher getinte horror. Deze zijn zichtbaar goedkoper en vooral bedoeld om een jonger filmpubliek aan te kunnen spreken. Een andere opvallende verandering ten opzichte van de eerdere delen is dat nu meer het personage van Pinhead op zich centraal staat. De Lament Configuratie puzzelkubus, het oproepen van de Cenobites en het genot en ondergaan van martelingen zijn naar de achtergrond verdrongen. Ook zijn er meer oneliners en ontploffingen. Wat duidelijk bedoeld is om de film meer dollars op te laten leveren. Helaas gaat dit ten koste gaat van de originaliteit. ‘Hellraiser III’ is echter op zichzelf geen slechte horrorfilm maar de sterke lijn van de twee eerste films wordt niet voortgezet .

In ‘Hellraiser IV: Bloodline’ reizen we zowel naar de toekomst als ook terug in de tijd om te zien wie er nu eigenlijk de maker is van de iconische Lament Configuration puzzelbox. De film pretendeert hiermee zowel de prequel als het sluitstuk van de serie te zijn. Helaas is dit continue gespring in de tijd iets wat de film er niet beter op maakt. 2127 Ergens in de ruimte, in een ruimtestation, probeert Dr. Paul Merchant (Bruce Ramsay) de puzzelbox te openen en de cenobieten vrij te laten om ze vervolgens voor altijd uit te schakelen. Hierna wordt er een mogelijkheid gecreëerd om terug te blikken in de tijd en zijn we in Frankrijk, ergens in de achttiende eeuw, de onschuldige speelgoedmaker, Phillip L’Merchant (wederom Bruce Ramsay) in opdracht van een magiër een puzzeldoosje maken. Na de introductie van Angelique, die er nu niet echt uit ziet als cenobiet, verplaats de film zich naar 1996 alwaar John Merchant (je raad het al Bruce Ramsay) het gebouw blijkt te hebben ontworpen dat we aan het eind in deel drie zagen, de zwakke link met de voorgaande film. Deze vierde ‘Hellraiser’ is wat mij betreft een rommeltje en bezit maar een fractie van de sfeer van de andere delen. Er zijn voor de liefhebber nog wel een handjevol leuke Gore scenes maar te weinig om de film te redden. Daarnaast praat Pinhead te veel en maakt hij nog nauwelijks indruk. Dit was de laatste film die de bioscoop haalde en waarbij Clive Barker (uitvoerend producent) betrokken was. Je kan concluderen dat voor hem de koek op was!

Regisseur Rick Bota, een voormalig ontwerper van special effect, moet groot liefhebber zijn van de Hellraiser-franchise, hij heeft namelijk deeltje zes, zeven en acht geregisseerd. Dit zevende deel volgt de Amerikaanse verslaggeefster Amy Klein (Kari Wuhrer) die een groep/ sekte van freaks, die zichzelf “deaders” noemen, onderzoekt. Nadat ze een videoband heeft gezien, reist zij naar Boekarest alwaar ze langzaamaan steeds verder in de wereld van de “deaders” en hun charismatische leider Winter (Paul Rhys) wordt gezogen. Grootste pluspunt is dat regisseur Bota de locaties in Boekarest zeer mooi en donker weergeef. Daarmee is dit de eerste opvolger die voor een groot gedeelte de sfeer uit de eerste films weet te benaderen. En dit gecombineerd met een stel creepy-bloederige scenes maakt dat deze film redelijk geslaagd is. Actrice Kari Wuhrer was verder een aanwinst voor de film want zij is degene die samen de regisseur dit tot een betere film maakt. Ook al zijn Pinhead, de Cenobites en de Puzzel-box nog te weinig in beeld en leek het alsof ze achteraf waren toegevoegd, vond ik deze film na een paar mindere delen weer eens erg leuke geslaagde film.

Niet zo beroerd als de voorgaande film, maar geslaagd is de film ook niet te noemen. Voornaamste probleem is het langdradige, saaie script. Hoofdpersoon Trevor maakt een aantal vreemde dingen mee, maar telkens blijkt het een nachtmerrie of hallucinatie te zijn. En dat wordt al vlug erg irritant, voorspelbaar en is zelfs flauw. Daarnaast zijn de getoonde spanning of de gore nihil. Met slechts een kleine handvol tamme horrorscènes hoef je Hellseeker duidelijk niet te kijken voor het griezelgehalte. Positief was dat de Lament Configuration puzzelbox weer een wat prominentere rol kreeg. Regisseur Rick Bota kreeg het toch voor elkaar om mij hoopvol uit te laten kijken naar het volgende deel!

De inmiddels achtste film uit de Hellraiser-franchise. Waarvoor Rick Bota voor de derde achtereenvolgende keer de regie op zich nam. Deze film wijkt behoorlijk af van de eerste paar films, maar door zijn iets andere aanpak sprak de film mij nog wel aan. Het eindproduct is een net geslaagde tienerslasherfilm. Met natuurlijk veel ontblote vrouwelijke borsten. De film begint als een groep jongeren de begrafenis bijwonen van één van hun vrienden die onder mysterieuze omstandigheden zelfmoord heeft gepleegd, nadat hij het spel Hellworld heeft gespeeld. Chelsea heeft nog altijd nachtmerries over zijn dood. Die Chelsea wordt gespeeld door Katheryn Winnick de mooie Lagertha uit de serie Vikings en ook is te bewonderen in de The Dark Tower. Als de vriendengroep een uitnodiging krijgt voor het geheime Hellraiser-feest is Chelsea aanvankelijk terughoudend, maar ze gaat toch overstag. De gastheer wordt gespeeld door de welbekende Lance Henriksen. En op het feestje zien we de natuurlijk de nodige ontblote vrouwelijke borsten. Aan dit alles is niet veel verhevens, het wordt pas interessant als er nog maar twee levenden over zijn. De uitleg die de gastheer geeft aan het gebeurde maken ineens verschillende dingen duidelijk (terwijl het ook ons laat zitten met de nodige plotgaten) en volgen er nog een aantal verrassende scènes. Door die aardige twist, de aanwezigheid van Lance Henriksen en Katheryn Winnick en (had ik ze al genoemd?) ontblote vrouwelijke borsten is het nog een leuke film geworden, al zij wel heel mager.

Het vijfde deel in de ‘Hellraiser’ reeks lijkt nog maar weinig op waarmee het allemaal begon. Horroricoon Pinhead komt maar enkele keren in beeld. Maar zelfs wanneer je de film als losstaande horrorfilm beschouwt blijft er maar weinig over om de film aan te raden. Het te verwaarlozen plot gaat eigenlijk nergens over. Liefhebbers van gore komen met deze film al helemaal niet aan hun trekken. Eigenlijk is het gewoon een bovennatuurlijke misdaadfilm en met cenobites heeft deze B-film maar weinig meer van doen. Laten we het er maar ophouden dat regisseur Scott Derrickson (The Exorcism of Emily Rose, Sinister en Doctor Strange) die de film heeft geschreven en geregisseerd ergens moest beginnen.

Verre van perfect, maar het ziet er bijna uit als de meest authentieke Hellraiser sinds Bloodline (1996). Om wederom de rechten te kunnen behouden moest er weer eens een film worden gemaakt. Dit is al sinds jaar en dag het geval bij de franchise en ondanks dat er dus maar zeer beperkte middelen zijn om een film te maken deden sommige filmmakers nog hun best om er iets van te maken. Maar dat was niet altijd geval, met als absoluut dieptepunt deel 9: Revelations. Ditmaal mocht Special effects artiest Gary J. Tunnicliffe achter de camera plaats nemen. Deze was vanaf deel 3: Hell on Earth al betrokken bij de franchise. Niet dat nu direct heel hoopvol was want hij was ook verantwoordelijk voor het verhaal van de eerder genoemde deel negen. Maar eerlijk is eerlijk de film is op sommige momenten zeer mooi! Judgment begint erg goed met een man die verhoord wordt door "De Auditor" Een prachtig opening waar we rechter, jury en scherprechter aan het werk zien en lekker onsmakelijk is. Dit leek geïnspireerd te zijn op Nine Inch Nails - Pinion Met die opening wordt het ook direct duidelijk dat de film alleen fans zal plezieren! Helaas wordt het goede begin niet doorgezet en lijkt het volgende uur teveel op een SAW-kloon met een verhaaltje dat wel wat weg heeft van Seven. De film richt zich op drie rechercheurs die op jacht zijn naar de seriemoordenaar " de preceptor," die moord op basis van de Tien Geboden. Dit is soms te traag en afgezien van een paar leuke gore-momenten is het vrij mager. Toch vond ik het geen vervelende zit. De climax was prima en in de laatste momenten zien we nog een leuke en ambitieuze conclusie. In die climax is de nieuwe Pinhead ook het meest aanwezig en ik moet zeggen Paul T. Taylor zet een zeer goede Pinhead neer (Doug Bradley kan niemand natuurlijk laten vergeten) Het gebrek aan middelen is overduidelijk aan de film te zien maar de film bezit wel een grote charme en ondanks de budgettaire beperkingen lijden de speciale effecten er maar licht onder. Voor Hellraiser-fans zal het oordeel daarom dan ook net genoeg naar positief uitslaan om de film zijn bestaansrecht ​te rechtvaardigen.

Oh, en even wachten tot na de aftiteling want er is nog iets meer...

Pijnlijk, heel pijnlijk. Wat een treurige bedoening is deze negende Hellraiser! Direct aan het begin, als twee clichématige Amerikaanse vrienden naar Mexico gaan om eens flink de beest uit te hangen, wordt dit al duidelijk. Zelfs Doug Bradley, de enige echte Pinhead, bedankte voor deze film en zonder hem is het personage maar een lege schil. Nu is de film ook een bijzonder geval. Dimension Films dreigde de rechten van de franchise kwijt te raken als er niet snel een vervolg op het in 2005 verschenen ‘Hellraiser: Hellworld’ werd gemaakt. De filmmaatschappij trok vervolgens drie weken(!) en zeer krap budget uit om een vervolg te maken. Afijn die voortekenen waren dus al rampzalig en het eindresultaat is dan ook niet beter! Het verhaal is een soort compilatie van de beste fragmenten uit de eerste en derde ‘Hellraiser gecombineerd met elementen uit Funny Games en found footage-films. Vertolkt door de meest on-getalenteerde acteurs. Stephan Smith Collins die de rol van Pinhead vertolkt, oogt vooral als een beschonken dorpsgek. Qua gore stelt deze film ook teleur. Een paar seksscènes moeten dan ook de boel nog opleuken, maar die stellen ook maar weinig voor. Het bijzondere en de enige prestaties van dit vehikel is dat de film ondanks de korte speelduur (75 minuten) verveelt.

Geweldige 'kerstfilm!' De jongeman Eun-soo heeft onderweg een auto-ongeluk en belandt via een donker bos bij een schattig huisje. Toch is er iets niet pluis! Maar wat niet? Er gebeurt in de film eigenlijk vrij weinig, maar toch weet je dat er iets verschrikkelijks staat te gebeuren. En daarin is de film dan ook een meester, er wordt constant een ongemakkelijk sfeertje opgeroepen. Die nog beter tot zijn recht komt door de zeer fijne ondersteunde muziek. De decors zien er geweldig uit en lijken soms een fijne zoetigheid op te roepen En ook de cast past hier perfect bij! De uitdrukking op hun gezichten maakt de cast zelfs nog meer creepy. De horror zit hem vooral in onderhuidse spanning. Zoals de oude spookhuis-films dat onderhuidse ook wisten op te roepen! Het maakt de film een stuk angstaanjagender! En net als het een goede kerstfilm beaamt eindigt het met een brok in je keel.