Meningen

Nooit geweten dat ervoor de tv-serie; Hercules: The Legendary Journeys (1995-1999) ook nog een vijftal pilot-tv-films waren gemaakt! De films zijn uitgebracht in 1994, en eveneens de serie o.a. geproduceerd door Sam Raimi. Dit is het derde deel waarin Hercules (Kevin Sorbo) en Deianeira (Tawny Kitaen) op zoek gaan naar de fakkel van Prometheus om het vuur te herstellen, dat uit haat tegen de mensheid is gestolen door de kwaadaardige Hera. Het verhaal wordt heel eenvoudig gebracht met weinig pretenties. Door zich vooral op de reis te richten met een paar kleine omwegen en verder te concentreren op de relatie tussen Hercules en Deianeira en zijn vader, Zeus (ook bekend als Anthony Quinn) werkt dit uitermate goed. De landelijke omgeving van Nieuw-Zeeland is (zoals we ook weten van LOTR) erg geschikt en verfrissend. Ach het had sterke en zwakke punten maar over het algemeen was dit een behoorlijk goede Hercules tv-film

Voordat de tv-serie Hercules: The Legendary Journeys zou starten kreeg de serie vijf pilot-tv-films. Deze film is de laatste en vijfde van die reeks. Hercules (Kevin Sorbo) is gesetteld, getrouwd met Deianeira (Tawny Kitaen) en vader van drie kinderen. Maar verlangt naar de avonturen van zijn verleden. Wat niets anders is dan een excuus om in flashbacks nog eens de vorige vier films over te doen!

Desalniettemin, als je de "best of"-clips negeert, zou dit een solide aflevering zijn geweest voor tv-serie want het nieuwe avontuur wat wordt beleeft samen met Lolaus was erg goed. Op het acteerwerk was sowieso niets aan te merken, de locaties zijn prima en het laatste gevecht met de Minotaurus, die er best gaaf uitziet, was heerlijk! Jammer maar nu was het meer een bijzaak met niet veel budget. Geen idee waarom dit werd gemaakt, maar geld besparen door de flashbacks van de actiescènes uit de vorige vier films te laten zien en nauwelijks nieuwe dingen te tonen (al zitten er toch ook een paar goede scenes in) werd dit de minst leuke film van de vijf.

In de derde tv-film ontmoette Hercules zijn vrouw Deianeira (Tawny Kitaen). Nu in het vervolg en vierde deel leiden ze samen een huiselijk bestaan en hebben ze drie kinderen. Lang duurt dit echter niet want nadat hij eerst Eryx the Boxer moet verslaan duikt er later ook nog een geheimzinnige jonge vrouw op. Maar om toch aan een langere speeltijd te komen, worden er een aantal andere, minder toedoende verhaallijnen toegevoegd (bv. het hele jaloezie-driehoek-verhaal en Hercules die zich afvraagt ​​of hij onsterfelijk is of niet) De film was ook een beetje donkerder dan de vorige, zo is er een poging tot verkrachting, zelfmoord, veel gebroken nekken en een doorbooring. Ook leek het meer seksueel geladen te zijn; zo was er iets broeierigs tussen Herc en de hete blondine (Marley Shelton, later rolletjes in Death Proof, Sin City, Planet Terror, Rampage, Scream 2022) en later in verschijnen er drie wulpse dames in de onderwereld. Oh...Lycastus, de love-intrest van het meisje werd vertolkt door Timothy Balme oftewel Lionel Cosgrove uit Braindead. Hoewel hij enige tijd in de onderwereld doorbrengt, is het daar waar het duidelijkst te zien dat er beperkingen waren in het budget en de vroege CGI. Die mechanische hond Cerberus hadden ze misschien beter minder vaak kunnen laten te zien. Toch wad dit opnieuw een leuke, onderhoudende tv-film.

Matige film, dit komt vooral doordat het verhaal zo beetje elk platgetreden pad volgt. Een vrouw probeert te overleven in de wildernis tijdens een een uitbraak van een (zombie)virus. Aan de hand van de tips die ze van haar man heeft gekregen probeert ze te overleven. Met weinig succes en als ze dan waagt om wat eten uit een dichtbij gelegen huis te halen zien we de eerste geïnfecteerde. Ook wordt het duidelijk dat de film niet draait om de zombies. Zelden zulke suffe levende dode gezien. Nu is alleen zijn een erg eenzaam bestaan en daarom worden er iets later twee nieuwe personages toegevoegd. Dit zijn stiefvader Chris en tienermeisje Olivia. Mocht er al enige spanning tussen Ann, Chris en Olivia bestaan dan duurt deze niet lang. Hierna leren Ann en Chris elkaar beter kennen en wordt Olivia jaloers. Drie keer raden, hoe dat afloop? Naast die ik-heb-het-al-eerder-gezien-driehoekverhouding en het survivallen wordt er dan tussendoor teruggeblikt op hoe Ann daar terecht kwam. Op het acteerwerk en de manier waarop gefilmd wordt, is weinig aan te merken. Redelijk solide. Echter zijn er genoeg van dit soort films die zelfs beter zijn dan deze! De film heeft een paar leuke momenten, maar de algehele kijkervaring was niet bijzonder en het meeste hadden we al eerder meegemaakt.

Niet verwacht dat ik dit zo goed zou gaan vinden! Horror en A24-marketingtechnieken als kijkersvoorkeuren via data-analyse en het creëren van een buzz voorspellen eigenlijk bijna altijd de zoveelste tegenvaller! Enfin...wie niet waagt die niet wint...dus deze film kreeg een kans!

Tja de film begint als de twee "onschuldige" jonge Mormoonse meisjes zuster Barnes (Sophie Thatcher) en zuster Paxton (Chloe East) op een bankje zitten, de dialoog en reclame dat "Size" er toe doet, het stemde in ieder geval niet heel hoopvol! En ook als de dames op de stoep verschijnen en de deur binnenstappen bij Mr. Reed (Hugh Grant) en die theologische dialogen begint te zwetsen was ik nog niet om! Maar hoe spraakzamer 'Heretic' werd, hoe meer ik gefascineerd raakte! Hugh Grant was als een welsprekende grote boze wolf, die twee engelachtige maar naïeve Roodkapjes naar de griezelige kelder lokt.

De theorieën worden in de praktijk gebracht en verbale terreur verandert in fysieke horror, wat de film zijn pluspunten oplevert! Dat en dat de film niet berust op goedkope jump-scares en angsten. Tegen het einde had het wel wat horrorachtiger gekund, maar het was nog steeds solide genoeg! De sfeer van het huis dat een beetje deed denken aan de "goddelijke komedie" van moraalfilosoof Dante is prachtig verweven en slimme details (wow die plagiaat-theorie met monopoly en muziek van The Hollies en Radiohead) zorgen ervoor dat de kijker zich voortdurend afvraagt ​​wat er gaat komen. Kortom een meeslepend thriller dat me met verbazing naar het scherm liet staren.

Film die draait om het meisje Gloria (Nina Kiri; LET HER OUT) dat ooit gekidnapt werd door een lugubere sekte, die haar gebruikte in een ritueel waarin de sekteleden zelf het offer vormden. Jaren later wordt ze opnieuw ontvoerd door de man Thomas (Ry Barrett; ANTISOCIAL), die claimt een ex-lid van dezelfde sekte te zijn.

Films met sektes die Paganistische rituelen uitvoeren zijn er niet veel en vaak blijft het bij een dergelijke film alleen maar bij goede bedoelingen. Daarom is het fijn om te zien dat regisseur Chad Archibald wederom een solide horrorfilm aflevert. Het verhaal is weliswaar eenvoudig maar brengt voldoende verrassingen om je uitzonderlijk goed te vermaken. De regisseur is duidelijk gegroeid naar zijn laatste film. (Bite) Hij weet de geïsoleerde locatie van het hutje in het bos goed te benutten om er zo een fijne en spannende film van te maken. Daarnaast is ook de getoonde body-horror erg mooi vormgegeven. Als de film eenmaal opgang is en de gebeurtenissen zich snel opvolgen, is het volop genieten. Ook de kwaliteiten van de kleine cast (het trio; Nina Kiri, Jorja Cadence, en Ry Barrett) spelen hierbij een rol en die zijn gelukkig erg degelijk. Hiermee levert de film dus de juiste balans tussen karakterontwikkeling, verhaal en horror. Fans van het genre (en dat ben ik) hebben met deze film, een goede en sfeervolle film die meer levert dan alleen bloed en gore. Kortom heerlijk genrewerk!

Klamme handen...want wat had deze film een creepy donkerdere sfeer! Herinner je nog de ketting-rokende blinde non uit de film Verónica (2017) ? Deze non Narcisa werd ook gekscherend zuster Dood (Hermana Muerte) genoemd en dit is dan ook een soort prequel van die film! Beide Spaanse horrorfilms zijn gemaakt door Paco Plaza ([Rec], Romasanta) voor Netflix.

Wie op basis van de titel verwacht dat dit de zoveelste horrorfilm is zoals The Nun komt bedrogen uit. Nee hier is zo goed als géén geluid-op-standje-tien schrikmoment te bekennen! Maar gruwelijke momenten, zijn er wel zeker en die worden op een creatieve manier in beeld gebracht. De kijker maakt kennis met de wereld van de film door fictieve zwart-witbeelden uit Spanje eind jaren dertig, er heerst een wrede burgeroorlog waar mensen hoop zien in een ​​klein meisje als de goddelijke redder.

Hierna verhuis je tien jaar verder in de tijd na de jaren '40 en arriveert zuster Narcisa op de meisjesschool. Natuurlijk zijn er de oude serie gebeurtenissen te zien je-weet-wel de hoofdpersoon die langzaam beseft dat het in het klooster spookt, de twijfel aan haar het geloof, steeds onverklaarbare en verontrustende situaties die ertoe brengen een begraven geheimen te ontrafelen en nonnen die tegenwerken.

De film is opgedeeld in drie hoofdstukken, in het eerste uur richt zich op het opbouwen van gebeurtenissen. Het laatste derde deel verhoogt de horror echter aanzienlijk, vond deze film naar het einde toe zelfs eng... Er zijn momenten van bloedvergieten en een paar stevige schrikmomenten maar de film kiest niet voor de makkelijke hap-slik-weg Het gaat voor voor die-hard horrorfans en volgt een langzame, sfeervolle route met gespreide angsten. Het resultaat is meer dan interessant en plezierig.

Uiteraard is het ook een ideale locatie; een klooster in natuurlijk licht en kaarslicht zeker als men uitpakt met prachtige en zorgvuldige fotografie! Bovendien draagt het geluidsontwerp van een vallende stoel, het water dat uit de kraan stroomt of de wind ook een steentje bij! Tja, het is misschien niet de meest originele horrorfilm of meest diepzinnige verhaal maar het is ongetwijfeld een zeer goed voorbeeld van genrecinema met een prima cast en een zeer krachtige visuele stijl. Fijne ouderwetse, sfeervolle horrorfilm!

Deze horrorfilm heeft toch maar mooi de Incredible Hulk in een rol.... Euh..alleen niet de hulk uit 2003/2008 en ook niet de hulk van de Avengers (al had hij daarin wel een cameo en stem-rol) Nee Lou Ferrigno speelde van 197 tot 1982 de transformatie van Dr. David Banner (Bill Bixby) Dit zeg natuurlijk wat over de kwaliteit van de film. Nu is die niet per se slecht of zo, als film is het goed gefilmd maar wat er gebeurd is allemaal veel te braaf, en het mist tempo. En tja ze maken ook een verkeerde keuze doordat ze het verhaal vertellen als een tv-interview met de enige overlevende van Hugo de Kluizenaar. Malina Weissman (A Series of Unfortunate Events (2017-2019) en het meisje uit Ick 2024) vertelt wat er gebeurde op de boerderij van de kannibalistische boer. Goh wie is de final girl? Het is dus een slasher en dan kan je gore verwachten maar...hm er is niet veel en soms buitenbeeld maar enkele andere zijn oké Het lijkt nu net iets teveel alsof de Lifetime Channel de 'The Texas Chainsaw Massacre' wilde aanpassen voor hun tv-kanaal...

Alleraardigste docu over Herschell Gordon Lewis gekeken Het is vooral een opsomming van het grootste gedeelte van zijn oeuvre. Het begint wat traag doordat Lewis carrière begon met nudie-cuties en afgezien dat er heel wat ontblote dames worden getoond is het niet het beste werk van hem en al helemaal niet interessant. Wie maakt er trouwens wel goede films in dat genre? Enfin er waren liefhebbers voor dus werden ze gemaakt. Leuker wordt het als de eerste Gore-film van Lewis wordt behandelt. Blood Feast (1963) De film is een pulp-klassieker die veel voor het genre heeft betekent. Aan de hand van anekdotes en verhalen over de film krijgen we een beeld van hoe (in korte tijd) de film werd gemaakt. En hoe ze erin die tijd over dachten. Ook Two Thousand Maniacs! (1964) en Color Me Blood Red (1965) krijgen redelijk veel aandacht. Ikzelf vond het na de zoveelste vertelling van een anekdote over een film allemaal wel wat minder worden. Wat ik dan wel weer positief vond, was dat er fragmenten te zien waren van de enige film die nooit is afgemaakt. "An Eye for an Eye." En wat ik ervan zag was het een echte Lewis. Grappig om deze docu over de grandmaster of Gore te zien. Gemaakt voor vooral de liefhebbers van zijn films.

"Youth Is Beauty. Beauty Is Not Youth."

'Herutâ Sukerutâ' is een film die zich het best laat omschrijven alsof 'Black Swan' en 'The Neon Demon' een Aziatische baby hebben geadopteerd. Een psychedelische verdraaide rit in de wereld van de Japanse modellenwereld. De opkomst en neergang van Lilico, een superster/model die de belichaming is van perfectie waar elke japans vrouw naar verlangt (zoals het hier dan wordt gepresenteerd) We zien haar manier waarop ze omgaat met de eisen van deze wereld terwijl ze geleidelijk uit elkaar valt, zowel mentaal als fysiek. Erika Sawajiri is naast een erg mooie verschijning ook erg overtuigend in haar rol als de ster Lilico.

De cinematografie en art direction zijn visueel overweldigend. Lilico's kleren, haar vormgeven appartement, de hallucinaties of de rest van de wereld waar zij in leeft alles is een lust voor het oog. De kleuren spatten van het scherm. Dit alles wordt voor een groot gedeelte begeleidt door een soundtrack vol klassieke muziek.

Hoewel ik het visueel aantrekkelijk vond, was het niet genoeg om altijd mijn aandacht vast te houden. Het verhaal vorderde echter maar langzaam en bleef wat achter bij de rest van de film. Het was toch een beetje het bekende terrein. Visueel dus overweldigend maar qua verhaal wat oppervlakkig. Ach misschien hoorde dat ook wel bij het thema van de film?

In het kielzog van Michael Reeves' Witchfinder General uit 1968 verschenen er algauw verschillende uitbuitingsfilmpjes met een soortgelijk scenario over de heksenvervolging in de renaissance. Deze film is van de hand van regisseur Michael Armstrong en hij nam de meest sensationele en wulpse aspecten van de eerdergenoemde film waarbij de karakterisering en het vertellen van een verhaal werden verzaakte voor folteringen, verminkingen en moorden.

Deze martelingen worden een stuk explicieter in beeld gebracht maar de film roept ook minder sfeer en een beklemmend gevoel van angst op. In Amerika werden de grafische martelingen zelfs gebruikt in de reclamecampagne met een fictieve "V for Violence"-classificatie en door gratis kots-zakjes uit te delen. Verbazingwekkend dat dit blijkbaar mainstream was?

In de openingstitels stond de bewering dat er in Europa zo'n acht miljoen mensen op de brandstapel zijn verbrand. Dit was sterk overdreven en de meeste schattingen lopen uiteen van 30.000 tot 60.000 geëxecuteerden. Enfin de film s ook niet gemaakt voor de historische nauwkeurigheid. Alhoewel veel van de getoonde marteluitrusting er wel authentiek uit zien! En dat was ook een beetje waarom dit op hekserij gebaseerd periodestuk vermengd met uitbuiting niet zo heel slecht was! Het bezat zowel goed als mindere elementen.

Zo is de Euro-popscore te eigentijds, opdringerig en nogal lelijk en het liefdesverhaaltje niet heel erg interessant. Maar waren het decor en kostuumontwerp zeer goed! De belichting en editing van de film zijn niet van je het! Echter waren de bloederige martel-effecten wel erg tof! Opmerkelijk genoeg is het dat na meer dan 50 jaar de film nog steeds een paar opwindende momenten op het moderne publiek weet achter te laten en nog steeds mensen kan te laten huiveren. Ja vandaag de dag is het nog steeds wreed genoeg! En meerdere nieuwere films gezien die hierbij niet in de buurt kwamen (al zijn er ook die een stuk heftiger zijn)

Himmlers Hirn heisst Heydrich, was een uitdrukking binnen de SS om de relatie tussen de twee top-nazi’s Reinhard Heydrich en Heinrich Himmler uit te drukken. En daarom ook gebruikt voor de titel van een boek van Laurent Binets. En deze film is een poging om die roman te verfilming. Vooral een poging omdat er helaas nogal wat mis is met de film. Dit komt omdat de film duidelijk uit twee delen bestaat, die qua verhaal en toon niet goed op elkaar aansluiten. In het boek was er nog een derde verhaal-lijn; die van de schrijver zelf. Het weglaten van die verhaallijn was wel een goede keuze. Echter een film, met in het eerste gedeelte het verhaal over Reinhard Heydrich en diens groei van SS-topman naar 'Reichsprotektor' van Bohemen en Moravië en in het tweede gedeelte over Jozef Gabčík en Jan Kubiš, die de missie Anthropoid om Heydrich te elimineren uitvoeren, is gewoon te kort. Daardoor ontstaat er een karakterschets over de beul van Praag die niet diep genoeg gaat en een niet goed uit de verf komend verhaal over de Tsjechoslowaakse helden. Al intrigeert die wordingsgeschiedenis nog wel enigszins. Filmisch is er weinig op deze oorlogstragedie aan te merken. Muziek, visuals, acteren, is allemaal gedegen. Onze eigen Barry Atsma speelt een SS-officier met een paar hele nare trekjes. Probleem zit hem vooral in de personages en het erg zwart/witte verhaal. Waardoor ik niet anders dan concluderen dat “HHhH” nu vooral een versimpelde rechtlijnige -versie van een karakterstudie is, die via een spionagethrillerbrugje naar een actieklapper gaat en die qua personages aan elkaar hangt van de nodige clichés.

Films over Reinhard Heydrich zijn natuurlijk niet nieuw! Zo zijn er ook nog:

Hangmen Also Die! (1943)

Hitler's Madman (1943)

Atentát (1965)

Operation: Daybreak (1975)

Anthropoid (2016)

Deze is ondanks zijn gebreken, nog redelijk om te zien.

De titel verwijst naar de grootschalige operatie van de Poolse politie die in de jaren 1985 tot 1987 zo'n elfduizend homoseksuelen 'hyacinten' registreerde in een nationale database. In werkelijkheid gebruikten de (Służba Bezpieczeństwa )SB-functionarissen de "roze dossiers" om de betrokkenen te chanteren en te intimideren. Maar waar ik hoopte op een spannende politiethriller met een historische achtergrond van het communistisch Polen in de jaren tachtig, blijkt dit in werkelijkheid een drama over emotionele en seksuele verwarring. De film volgt Robert, een Poolse agent (Tomasz Zietek) wiens vader een hoge functionaris is bij de "Geheime politie" die een moord op een rijke zakenman onderzoekt. Als men er achter komt dat het slachtoffer tot de homo-gemeenschap behoort wordt de zaak algauw gesloten. "We hebben een bekentenis" Tja.. nog meerdere moorden volgen. Weinig van wat er gebeurt zal echt een schok zijn. Misschien dat sommige scenes (met grafische beelden van naaktheid) nog aanstootgevend kunnen zijn voor homofobe? Maar verder vinkt het netjes alle vakjes aan, is zelfs een tikje langdradig en wordt erg conventioneel verteld. Waar het wel overtuigend is, in zijn vormgeving; het decor van Warschau van het Sovjettijdperk van de jaren tachtig was indrukwekkend mooi! Door het huidige politieke klimaat in Polen is de film ook redelijk relevant..! Tja met minder drama en meer politiethriller was dit zeker erg goed geweest maar nu was helaas tegenvallend.

Liefhebbers van jaren '80 actie-films worden met deze film zeker niet teleurgesteld. De film zit vol met ontploffingen, geweren (Uzi’s) en pistolen, achtervolgingen met snelle auto's, de gebruikelijke humor en hard-rock muziek. Echter wie meer horror of SF-elementen verwacht, komt bedrogen uit. Afgezien van een mooie scene met body-snatching is er qua horror niets te vinden en al is er wel sprake van buitenaards wezen, zijn werkelijke uiterlijk is maar sporadisch te zien. De Aliens blijven in mensen-vorm met teveel menselijk trekjes, zelfs als ze elkaar bestrijden. Ook vond ik het kat en muis spel te lang doorgaan, na de gebeurtenissen rond Brenda (Claudia Christian) werd de film voor mij dan ook langdradig. Het concept deed mij denken aan een combinatie van The Terminator, They Live en Miami Vice. En gek genoeg moest ik af en toe denken aan het tien jaar later pas uitgekomen Men In Black. Geen idee waarom? Het was voor een tijdje wel vermakelijk maar de eindstreep halen werd voor mij toch vrij moeilijk, een teken dat ik van de ze film niet genoeg heb genoten.

De cast met bekende namen als; Robert De Niro, Famke Janssen,Elisabeth Shue en een zeer jonge Dakota Fanning kunnen zelfs niet voorkomen dat dit een draak van een film is. Het is een nietszeggende doorsnee horrorfilm, een thriller met psycho-nonsens. Wie een beetje heeft opgelet bij het horrorgenre weet al vanaf het begin waar alles op uit zal draaien. Het is niets meer dan een bloemlezing uit het grote boek der griezelclichés. En het einde is ronduit teleurstellend. Ongeïnspireerd en routineus. Grote vraag was hoe regisseur John Polson het na het al even teleurstellende Swimfan (typisch voorbeeld van een slechte B-film) voor elkaar kreeg om een film te maken met deze bekende namen?

Tja...blijkbaar is het erg Sciencefiction; Robert Pattinson met een baby.

Typisch arthouse-film vol met poëtische beelden, gebrek aan een plot en ditmaal tevens zinloze eendimensionale personages. Kortom pretentieus geneuzel in de ruimte. Oké er is een bepaalde sfeer in de film, maar het loont nooit echt. Het is een rommelige wirwar van thema's verpakt in een doelbewust gefragmenteerd verhaal. De regisseur bouwt een thematisch ambitieus verhaal dat lang niet zo goed is als dat ze denkt dat het is. Als het eindresultaat dan op de een of andere manier de kijker nog weet te verleiden of vertederen? Maar ook dit lijkt de film nergens te ambiëren, het bleef nogal afstandelijk, met hier en daar best leuke scenes. Abstracte beelden maakt niet meteen een ontroerende film en tja...de kijker kan zich dan ook grotendeels vervelen. (op cinefielen en Claire Denis-adepten na) De film stelde echter voor mij niet veel voor.

Met connecties van het SyFy-Channel (tv-rechten) en Hallmark Entertainment (producer was een sleutelfiguur) had ik ongeveer een idee van wat ik kon verwachten! En inderdaad wijkt het nergens af van de formule van de talloze vergelijkbare creature-functies van het kabelnetwerk. Wezens (hier buitenaards) bedreigen een groepje stereotiepe personen. Opvallend aan de film is dat de confrontatie ditmaal plaatsvindt in een westernstadje. Als de computergeanimeerde intergalactische insecten verschijnen, pikken ze ondersteunende personages op terwijl de hoofdpersonages proberen te bedenken hoe ze ze kunnen stoppen. Met een luchtige 85 minuten verveelt het script nooit en de getoonde scènes houden net genoeg spanning om leuk te zijn. Ik kan niet zeggen dat ik me niet vermaakt heb met het reilen en zeilen. Tja deze film heeft wat pit maar was verder volkomen vergeetbaar.

Zeer solide gangster/heist/Film noir met goed acteerwerk tussen Humphrey Bogart en Ida Lupino.

High Sierra is zeker niet de beste film in het genre maar was wel belangrijk voor Humphrey Bogarts carrière. Deze vertolking maakte van hem namelijk eindelijk een echte ster. Ook was het de eerste samenwerking van Bogart met John Huston, hij hielp mee te schrijven aan dit scenario. Ze zouden later samenwerken aan enkele van de meest geprezen films in Hollywood.

Ook het gangstergenre werd herzien doordat de oude contrasten tussen goed en fout en zwart en wit plaats maakte voor een meer grijze, existentiële ondertoon van de film noir, een toon waarin niemand in een hokje kan worden gestopt.

Hoewel het verhaal verder rechtlijnig verloopt en het einde al voorspelt wordt door de donkere klusjesman Algernon. Hij introduceert het hondje Pard met de opmerking; "dat iedereen waar de hond verkiest in de buurt te blijven, dood gaat"

Afgezien van de spectaculaire achtervolgingsscène was het einde nu niet zo heel interessant. En was geheel volgens de Hays Code waarin stond dat misdaad altijd gestraft moest worden. In die context vond ik de dialoog;
"Wat betekent het...wanneer een man... ontsnapt? Ontsnapt? Wat een rare vraag om nu te stellen. Tja dan is hij vrij. "
Wat een dialoog was tussen Marie en de politie-agent veel gewaagder.

Al met al heeft de film ruim voldoende elementen aanwezig om je als kijker mee te laten slepen door het verhaal.

In ‘High-Rise’, naar de SF-roman van J.G. Ballard uit de jaren zeventig, wordt een wereld geschetst die in grove lijnen daadwerkelijk bestaat: een wereld van morele verloedering en grootstedelijke vereenzaming. Een wereld die in deze film is teruggebracht naar een 40 verdiepingen tellende, betonnen hoogbouwflat. De bewoners, onder wie dokter en onderwijzer Robert Laing (Tom Hiddleston), hebben alles wat hun hartje begeert, waarbij je moet denken aan zwembaden, een supermarkt en zelfs een school. Ze hoeven het pand enkel nog maar te verlaten om naar hun werk te gaan. De rijkelui zitten op de bovenste etages van het appartementencomplex, terwijl het voetvolk de lagere verdiepingen bewoont. Een zelfvoorzienend systeem, maar al snel beginnen de eerste barstjes zichtbaar te worden. Want die mini-maatschappij blijkt in de praktijk uit te draaien op mensen die zichzelf zoveel mogelijk toe-eigenen en beginnen door te draaien. Dit zijn natuurlijk metaforen voor materialisme en kapitalisme en wat dit bij mensen kan teweegbrengen. Helaas boeten deze aan kracht in omdat ze bijna uit het niets verschijnen. De personages blijven te veel op afstand daarom is er geen echte spanning. En wanneer de anarchie echt losbarst, kijken we naar tal van enorm vermakelijke gebeurtenissen die jammer genoeg geen geheel vormen. Het is natuurlijk mooi dat de wanorde in de film overslaat op de kijker, maar dit zorgt soms toch echt voor te veel verwarring, waar dit in boekvorm waarschijnlijk veel minder een probleem is. Ondanks dat de film vrij chaotische is, het verhaal enigszins ingewikkeld en uit jaren '70 stamt is het resultaat uiteindelijk toch nog wel leuk om naar te kijken. Helaas moet ik concluderen dat regisseur Ben Wheatley het verhaal net niet goed genoeg over weet te brengen. Erg jammer want het blijft zeker een intrigerende film.

WOW nooit geweten dat de Nederlandse regisseur Ate de Jong (van "Een Vlucht Regenwulpen" (1981) tien jaar later ook dit fantatische werkje had gemaakt! Heb hier een geweldige tijd mee gehad. Het is een heel, heel losse bewerking van de Griekse mythe van Orpheus en Eurydice. Met ook een stel andere heerlijke knipogen naar de Griekse mythologie; een tankstation met zuilen, Medea die werkt in Pluto's diner, Styx Beer en een heerlijke claymation van Cerberus. Dus in deze film gebeurt het dat Charlie (Rob Lowe's broer Chad Lowe) naar de hel gaat om zijn geliefde Rachel (Kristy Swanson uit de Buffy the Vampire Slayer film) te vinden en haar te bevrijden van de hel-agent Bedlam (Jason Voorhees uit Friday the 13th 6, C.J. Graham) die haar mee nam...en nee het eindig niet zoals in de mythe! Er hangt in de film een Elm Street-sfeer wat achteraf niet verwonderlijk was want het is geschreven door Nightmare 4 (en de toekomstige L.A. Confidential) schrijver Brian Helgeland. De praktische effecten en het ontwerp van de wezens zijn wild, de toon is waanzinnig. En legio aan cameo's : Richard Farnsworth, Gilbert Gottfried, Lita Ford en de hele familie Stiller. Ja deze film is Wild en er is heel wat plezier te beleven voor voor B-filmliefhebbers. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie with either "Heaven" or "Hell" in the title)

De onverwacht sterke remake uit 2006 was een snoeiharde, humorloze slachtfilm waar het geweld vanaf droop! Het was een waardige geweldige remake. Het is dus best jammer dat de opvolger vol zit met genreclichés. Niks nieuws onder de zinderende woestijnzon. De eerste vijf minuten waren nog lekker onsmakelijk maar dan krijg je het meest incapabele zooitje jonge soldaten in opleiding. Oliedomme personages nauwkeurig samengesteld volgens politieke correctheid (vrouw, blank, zwart en Hispanic) Nog voordat de kannibalen goed en wel hun werk gaan doen werd die façade al overboord gegooid. Er wordt ook regelmatig gelegenheid gecreëerd om de kannibalen, maar wat te doen te geven (hoe vaak er niet werd afgedwaald?) Vaart en humor redden de film nog een beetje. Vaart en het beetje gore en geweld redden de film nog een beetje. Je kan het slechter treffen maar een topper of heel goed was het niet!

Na ergens in afgelopen maanden het origineel weer eens te hebben gezien ook de remake maar eens bekeken. En ik moet zeggen die was niet slecht! Het getoonde heeft veel raak- vlakken met het origineel. Al is de uitwerking veel beter. Daardoor is de duur van de film ook 18 minuten langer dan het origineel. Vanaf het begin is het raak met de lekkere gore . Moet zeggen dat ik zowel het origineel als de remake zeer sterk vind! Waar de eerste een super B- film is, is de remake door toevoegingen en meer gore het origineel overstegen!

“You know, there’s one thing I hate worse than bad timing, it’s actors that think they can direct.”

Eén van de films van Dark Castle Entertainment (De naam is een eerbetoon aan horrorfilmmaker William Castle, en is opgericht door filmmaker Robert Zemeckis en twee andere producers) Dark Castle brengt vanaf de jaren '00 redelijk wat leuke horrorfilmpjes uit! Om de een of andere reden wordt bij het scenario vermeld dat het een "teleplay" is, wat suggereert dat de film voor televisie is gemaakt...maar met in de achtste minuten al topless dames en het feit dat er hevig bloedvergieten was, weet ik niet welke televisiezender zich daaraan zal willen wagen? Ik moet ook toegeven dat ik geen hoge verwachtingen had van deze film, aangezien regisseur Dave Parker werk voor Full Moon had gedaan maar dit was toch een prima film! De zoektocht wordt af-en-toe onderbroken door bloederige scènes uit de film-in-de-film. Helaas wel duidelijk veel CGI! Maar de film grijpt ook ruimschoots de gelegenheid aan om Sophie Monk uit te kleden. Met alle vreemdheid en plotgaten terzijde: wanneer de film een ​​hoogtepunt bereikt, raakt hij het goed. Net als de meeste slasher-films voorspelbaar in opbouw, maar met plezier gemaakt en de hoofdrolspelers doen hun best. Lekker filmpjes dus!

Wat doe je als je als in lockdown zit en in Ierland woont? Juist je maak een platteland-thriller in de afgelegen Ierse moerassen. Het is geen slechte film, het doet alleen niets opmerkelijks. Na een proloog rijd er een auto in beeld en de passagiers zijn een soort kantoortypes voor zeg maar; 'een teambuildingwandeling' Ondertussen zie je grootse, weidse landschapsopnames die worden onderbroken door fragmenten van gesprekken tussen de collega's. Het is onvermijdelijk dat de groep in de mistige wildernis in de problemen komt maar gaat hier iets lang mee door. Enfin uiteindelijk komen ze psychopathische boeren. Tja de film doet verder niets nieuws met het survival-horrorgenre. Visueel ziet er allemaal netjes en verzorgt uit. Er zijn enkele spannende scènes en de cast deed he goed en was sympathiek. Qua aanwezige bloed en geweld is het ook maar weinig waardoor de film uiteindelijk erg onopvallend blijft!

American football is niet iets wat je elke dag ziet in een horror maar een horrorfilm zou spanning moeten hebben. Dit was nauwelijks eng of griezelig en verspilt veel tijd aan maatschappij kritiek. Het kan zijn dat ik als geen sport-fan veel niet opmerk, maar als alleen mensen die de sport kennen dan is de film sowieso niet geslaagd!. Ontegenzeggelijk is er soms visueel een mooi beeld. Maar wat heb je aan mooie beelden als verder allemaal vooral als niveautje videoclip aanvoelt. Waardoor dit uiteindelijk een structurele mislukking werd. Hoe langer de film duurt, hoe meer de verveling toesloeg. Onnodige scènes die eigenlijk niets met de film te maken. De film probeert zelfs een Jezus-motief in te voegen maar lijkt nergens voor dienen? En dan heb ik het nog niet eens gehad over de acteerprestaties; want een houterig Tyriq Withers en een verschrikkelijke Julia Fox als Isaiahs vrouw dat is ook niet best...Of ik mis een substantieel deel of het was gewoon niet goed...het was .hoe dan ook een grote teleurstelling

Deze film over een noodlottige en live gestreamde zoektocht in de Himalaya 's is mogelijk de eerste Found Footage-film over de Yeti. Het is verder niet zo heel anders dan de meeste andere gevonden beelden of livestreamfilms. Gedurende de speelduur ondervind ene Dr. Sato gevaren; de kou, het lage zuurstofniveau, een smalle tunnel die hij moet gebruiken, technische problemen met de camera's enz. Die beelden zijn in ieder geval spannend en beter dan de zoveelste keer mensen die door het bos dwalen. Echter de broadcast-beelden in het huis zijn het zwakke punt. Die scènes met producer Chase en de twee vrouwen zijn nodig voor meer informatie maar missen gewoon een echte vonk. Maar het laatste halfuur maakt dit goed, , aangezien Dr. Sato uiteindelijk met iets te maken krijgt dat noch hij, noch iemand anders had verwacht. Alles bij elkaar genomen biedt het afgezien van het onderwerp niets nieuws, maar het was een prima uitgevoerde found-footage/live-uitzending-film

De cinematografie was mooi en de film is regelmatig in zwart-wit. De engelen zien de wereld in zwart-wit en wij mensen krijgen de volledige kleur. Wat de film een wat droomachtige sfeer gaf. Maar verder was het nogal mager, twee mannelijke engelen (of kan ik beter zeggen stalkers?) observeren mensen in Berlijn. Eén van hen wordt verliefd op een vrouwelijke trapezeartiest en om bij haar te kunnen zijn, wil hij mens worden. Dit alles werd begeleidt door filosofische, poëtische overpeinzingen of was het gewoon dromerige gebabbel. Er zitten zeker een paar goede dingen in deze film maar het eentonige verhaal van de gedachten van omstanders, raakte ik eerlijk gezegd heel snel beu. De tijdsduur was voor mij dus ook gewoon te lang. Gelukkig was daar Peter Falk als zichzelf, kwam Crime & the City Solution het nummer "Six Bells Chime" spelen en waren Nick Cave and the Bad Seeds omdat ze in 1985 al naar West-Berlijn waren verhuisd in de gelegenheid om met "The Carny" en "From Her to Eternity" zodat echte verveling werd uitgesteld. Maar deze film werkte niet helemaal voor mij.

De oorlog om alle oorlogen te beëindigen is voorbij. Hoofdpersoon Peter Perg, die in Russische gevangenschap zat, keert terug uit de Eerste Wereldoorlog (uitstekend gespeeld door Murathan Muslu) maar vindt geen steun in zijn vaderland. Gedesoriënteerd deelt onze hoofdrolspeler ons mee dat hij was vertrokken om het Oostenrijks-Hongaarse rijk te verdedigen, om vervolgens terug te keren naar het nu kleine, onbeduidende land Oostenrijk.

Thuiskomen in Wenen, waar alles anders is, alles nieuw en alles niet goed voelt voor hem. De keizer is afgezet en anarchie, fascisme, communisme en pacifisme strijden om wat er nog over is.Tot overmaat van ramp heeft een seriemoordenaar het op zijn oude kameraden voorzien. Om de reeks moorden op te lossen assisteert Perg als voormalige lid van de politie zijn ex-collega, Renner.

Deze film was visueel erg opvallend vormgeven met behulp van green/blue screen-techniek. De gebouwen zien er scheef uit, de straten lopen in een zigzagstijl, de camera jongleert met vaste hoeken. Uiteraard geïnspireerd naar het Duitse expressionisme (zoals in de film "The Cabinet of Dr. Caligari", uit 1920) maar vermoedelijk ook bedoeld om het ontheemde gevoel van Perg weer te geven. Alles wordt ook lekker donker, vies en hopeloos gehouden.

Het is een uitstekende verhandeling over de re-integratie van soldaten in de samenleving en de hel van diezelfde oorlog die mee terugnamen, het is ook een spannend moordmysterie waar zelfs ook wat bloed was te bewonderen. Het moordmysterie-plot voelt dan misschien een beetje gekunsteld...maar het zat wel goed in elkaar, de personages boeide goed en het verhaal eindigt passend met een treurige ontknoping. Dit was toch wel heel erg mijn ding. Een hypergestileerd maar zeer effectief naoorlogs Weens moordmysterie!

Dat deze film niet zo heel goed zal zijn had ik al verwacht. Wat kan je verwachten van een dodelijk moedernijlpaard die los gaat om haar jong te beschermen... Dus tja je heb dit belachelijk uitgangspunt....en dan neem je het allemaal heel serieus...Waarom? Middelmatige acteurs laten acteren? Tja dan laat het acteerwerk ook veel te wensen over. Je ziet de personages reageren op de sterfgevallen alsof het niets meer dan een klein ongemak is. Het is zelfs niet eens de slechtste film, het is allemaal gewoon zo vergeetbaar en goedkoop. Helaas weet je dat als die vreselijke computergegenereerd -nijlpaarden het hoogtepunt vormen van de film, het niet echt goed komt... (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie featuring an animal on the poster)

Zucht...weer zo'n vervelende film die maatschappelijk drama wil verpakken als horror. Het engste wat er in deze film gebeurd; Rial die verdwaalt tijdens een wandelingetje door het labyrint van steegjes en betonnen schuttingen in haar nieuwe wijk. Bij de aanwezige geesten lig het trauma en schuldgevoel er zo dik bovenop dat ik eerder met mijn ogen rolde dan dat het ergens eng werd. Daarnaast zijn het de standaard elementen, die nergens echt goed worden uitgevoerd. De verklaring dat het om een Apeth, een nachtheks, een spookachtig wezen dat voorkomt in de Zuid- Soedanese Dinka-folklore ging, kwam ook niet heel sterk uit de verf. En in de tweede helft verliest de film nog meer zijn tempo plus door de onthulling werd de film er nou ook niet echt sympathieker op. Nu was niet alles kommer en kwel het zag er soms best goed uit en Wunmi Mosaku (Lovecraft Country ) en Sope Dirisu (Gangs of London ) zijn prima acteurs. Nee deze op Sundance bewierookte spookhuisfilm blijkt niet veel meer te zijn dan een film voor mensen die eigenlijk niet zo van horror houden.