Meningen

Een ijzingwekkende debuutthriller die over bijna de gehele linie zeer effectief is met het oproepen van beklemming en spanning. Kerst 1987 in de zonovergoten Australische stad Perth. Een op het eerste gezicht normale buitenwijk in een lichtelijk vervallen voorstad. Vicki Maloney (Ashleigh Cummings) een rebellerend tienermeisje die moeite heeft met de scheiding van haar ouders wordt ontvoerd door een verknipt en vooral pervers echtpaar. Observerend ontdekt ze dat ze de twee tegen elkaar moet uitspelen om nog een kans te maken op vrijheid. Uiteindelijk staat niet zozeer Vicki staat centraal, maar de ongewenst kinderloze en zeer labiele Evelyn (Emma Booth). De film houdt gepaste afstand en laat de aard van de gruwelijkheden voor het merendeel over aan de fantasie van de kijker. En juist het niet tonen van de gebeurtenissen maakt deze film sterker en krachtiger. Er is niet veel gore, niet veel bloed, maar wel veel angst en vooral de schreeuwen van totale wanhoop blijven je nog wel een tijdje achtervolgen. Hierdoor blijf je in constante spanning en kruipt de film als het waren onder je huid. Tevens valt het prachtig camerawerk op, debuterend regisseur Ben Young weet met treffende slow motions een zeer sterke sfeer te creëren. Vermoedelijk is Young geïnspireerd geraakt door het Australisch echtpaar seriemoordenaars David en Catherine Birnie bekend als de Moorhouse Murders. Aangezien er nog wel wat overeenkomsten zijn. Ook de Tangerine Dream-achtige muziekscore werkte mee om de spanning nog meer op te drijven. Jammer is het dan ook dat er ook gekozen is voor een drietal popsongs. Voor twee ervan was het overbekende karakter voor mij een iets te storende factor. Het derde zuigt, met het al niet echt verrassende einde en in combinatie met de slow-motion beelden, nu onbedoeld alle zuurstof uit de film. De film is in al zijn eenvoud echter zo psychologisch verontrustend en beklemmend dat het ondanks alles een zeer goede film is!

De debuutfilm van Rob Zombie. En wat een film is dat! Het verhaal verschilt eigenlijk niet veel van andere horrorfilms. Stel vrienden zijn op reis en komen in de problemen. Maar de uitvoering wel! Het is net een prettige maar geschifte rit in de achtbaan. De ene freak is nog gekker dan de andere en familie Firefly spant natuurlijk de kroon. Dit alles wordt afgewisseld met nieuwsflitsen fragmenten of andere beelden. De gehele film is een ode aan de jaren 60 en 70 horrorfilms.

Dapper dat regisseur Neil LaBute (ja die van "The Wicker Man" remake uit 2006) een nieuwe horrorfilm maakt , die bijna volledig wordt gedreven door dialoog, en niet door actie. Tja deze film is een slow-burn met een verhaal dat zich volledig op één locatie afspeelt. Het begint met een man (Justin Long) en een vrouw (Kate Bosworth) die aankomen bij haar afgelegen landhuis. Ze zijn relatieve vreemden: ze hebben elkaar ontmoet in een bar, hij heeft haar een lift naar huis gegeven en ze nodigt hem uit om binnen te komen. Het is meteen duidelijk dat er iets meer aan de hand is en na de naam Mina weet iedereen die bekend is met klassieke en gotische horror ook wel wat...Dat wil niet zeggen dat de film niet vermakelijk is, de conversatie tussen twee en later drie personen weet een onheilspellende sfeer op te roepen. En Kate Bosworth weet perfect de mysterieuze, sexy, speelse kwaliteiten van haar personage op te roepen. Het samenspel van de twee (zowel seksueel als taalkundig) zorgt ervoor dat de film nooit verveelt. Met een looptijd van 88 minuten en hoewel het langzaam is, verveelt het nooit. En in het einde gaat het lekker bloederig los!

Een film waar ik het vermoeden van heb dat hij alleen maar gemaakt werd om te scoren. Zet de drie bekendste successen Dracula, Wolfman en het monster van Frankenstein samen in een film en dan moet het wel kijkers trekken. Giet het in een simpel verhaaltje met een gekke Professor. Een knappe actrice om het op te fleuren en ah,wacht we doen er dan ook nog een mooie vrouwelijk Igor in? Succes verzekerd. Maar helaas als je het nu terug ziet is niet echt een topper! De enige die overtuigend over kwam was Lon Chaney Jr. aka de Wolfman.

In de tiende film waarin Basil Rathbone Sherlock Holmes en Nigel Bruce, Dr. Watson spelen, draait het om de leden van de Schotse herenclub 'The Good Comrades' Als er twee leden vlak na elkaar overlijden worden ze te hulp geroepen. Het verhaal is een vrije maar ingenieuze bewerking op het korte verhaal The Five Orange Pips. Het tien (zes) kleine indiaantjes -plot levert prima spanning en het huis doet de rest. Bij toeval had ik net voor deze Faces Death (1943) gekeken en herkende dan ook in dit Drearcliff-huis hetzelfde interieur als exterieur als Hulstone Towers uit die film. Er is amusement in de vorm van humor, maar de focus ligt op het mysterie en op de gotische mogelijkheden van een groot oud huis in een geïsoleerde omgeving. Dit is dan ook een zeer stijlvolle bovengemiddelde B-film, die geweldig entertainment biedt.

De interesse voor Universal’s monsters was tanende vandaar dat de studio probeerde om verschillende van hun horroriconen bij elkaar te zetten. Deze films met Universal's monsters hebben niet echt dezelfde impact als de originele films, maar 'House of Frankenstein' is volgens mij een van de betere opties. Verwacht hierbij overigens geen onderlinge titanenstrijd tussen de verschillende monsters, want in deze productie uit 1944 krijgen ze niet of nauwelijks met elkaar te maken.

Boris Karloff is uiteraard van de partij. Maar terwijl hij in het verleden herhaaldelijk het monster van Frankenstein gestalte gaf, is hij nu te zien in een totaal andere rol. En wel als de getikte en kwaadaardige dokter Gustav Niemann, wiens lotgevallen de verschillende episodes in het verhaal met elkaar verbinden. De dokter krijgt een helper in de vorm van Daniel. Dit is een sterke vertolking van J. Carroll Naish die in deze film absoluut de show steelt en met zijn aanwezigheid de film net iets beter maakt. Hij krijgt een 'The hunchback of Notre dame' moment als Zigeunermeisje Ilonka (Elena Verdugo) ten tonele verschijnt.

Het eerste monster wat aan bod komt is Dracula vertolkt door John Carradine. Zijn interpretatie van het personage is maar flets.(je mist Bela Lugosi) Vervolgens verdwijnt deze weer en mogen het Frankenstein-monster (een niet overtuigende Glenn Strange) en Larry Talbot, aka de Wolf Man (wederom een goed spelende Lon Chaney, Jr.) de film eindigen. Naast de goede rollen van Chaney, Jr. en zeker Naish zijn het vooral het technische trucje van Dracula's transformatie (aanzienlijk verbeterd) die deze film beter maakt. Helaas is de transformatie van de Wolf Man dan weer minder. Door het actiegerichte plot, de aanwezigheid van de horroriconen en korte speelduur is er met deze film wel nog geslaagd vermaak te beleven.

Deze vroegere Universal Studios horrorfilm bezit een vrij algemene titel die er zo maar op is geplakt. De worstelende beeldhouwer Marcel redt de misvormde maniak de "Creeper" en gebruikt hem om critici te vermoorden. Ondanks dat het in de jaren '40 gewoon een standaardfilm was met een misdaad die niet ongestraft kan blijven (Pre-code) zijn er ook paar leuke dingetjes. De film is licht en er is geen echt mysterie maar doet een poging tot diepgang; zo is de antiheld/schurk sympathiek en is ook een verrassend sterk vrouwelijk personage in Virginia Grey als journaliste Jean Medford. Het is kort, er zitten af ​​en toe leuke momenten in, en er is meerder vrouwelijk schoon, al met al erg vermakelijk! Helaas stierf acteur Rondo Hatton die een acromegalie-aandoening had, in hetzelfde jaar nog voordat dat "House of Horrors" uitkwam,

Blumhouse-Amazon-origineel films spelen zoals meestal gewoon op veilig. Ook deze blijft netjes geschikt voor de algemene kijker. Sterker nog, het voelt soms niet eens alsof oorspronkelijk bedoeld was als horrorfilm, Alsof de jump scares, griezelige elementen en heksentwist pas werden geïmplementeerd toen Blumhouse het script in handen kreeg. Meer een film voor de foodie-liefhebber dan de horrorliefhebber maar die lekker wegkijkt dus heel erg vond ik dat hier ook niet!

Op een landgoed opent een ambitieuze naamloze chef-kok (Oscar-winnaar Ariana DeBose-West Side Story)samen met onaangename zakenman-investeerder Andres, een exclusief gastronomische restaurant. Ze voelt enorme druk om haar eigen zaak te runnen mede ook veroorzaakt door een insectenplaag en mysterieus voedselbederf. Gek genoeg was de film op zijn leukst als het de gestreste chef-kok liet zien die snijd, kookte of weelderig ogende maaltijden creëerde.

Eten staat centraal en het zal me niets verbazen als het succes van de serie 'The Bear' hier verantwoordelijk voor is. Het is een leuk idee om daar een soort horrorvariant van te maken want zoveel horrors die zich afspelen in de culinaire wereld zijn er volgens mij ook niet! Het is vakkundig gemaakt en bevat een aantal goede optredens. Maar hoewel het horroridee van de keukensetting goed was, had het extra horrorelementen nodig gehad!

Zeer goede genre-film van TI West. Vooral de heerlijke`80 jaren sfeer die film uitstraalt is zeer mooi alsof de film een verloren pareltje uit die tijd is. Daarbij hielpen natuurlijk de 16 MM filmopnames. Het verhaal is simpel Samantha Hughes, een zeer leuke rol voor Jocelin Donahue, krijgt een ongebruikelijke baantje als babysitter, dit alles gebeurd tijdens een maan-eclips. De film doet er heerlijk lang over om het karakter van Samantha aan je voor te stellen en langzaam wordt zo spanning opgebouwd. Veel actie of bloed is er dan ook niet te bekennen, die breekt pas los in de climax aan het eind van de film. Toch valt er reuze veel te beleven. Prachtige scenes die suggereren dat er iets in het huis is. Een geluidje hier of kraakje daar alles draagt bij aan bloedstollende enge mysterieuze sfeer. Maar ook de eighties-aankleding is perfect weergegeven. Wat is het toch schattig om Jocelin Donahue inclusief onooglijke walkman met koptelefoon rond te zien swingen. En dan vergeet je nog bijna van die fantastische ironische teksten. Bijvoorbeeld als ze afscheid neemt van haar vriendin Megan: “This one night changed everything for me,” Klassieker die makkelijk als '80 jaren film kan doorgaan waren het niet dat het een film uit 2009 is.

een sfeervolle film, vol met gotische decors en het sterke acteerwerk van Vincent Price tilt de film wederom naar een nog hoger niveau. De spanning is om te snijden, mede doordat je als kijker ook niet weet waarom of hoe de vork nu in de steel zit. Er zijn geen bloed of monster te vinden in de film er wordt voornamelijk een voortreffelijke suspense getoond.

Laat ik maar simpel zeggen: Het bespaart je een hoop tijd als je hem niet kijkt! Met de bekende V/H/S-reeks heeft dit niets van doen! De zes jonge mensen uit het plot hebben alle een ander nationaliteit, waarom dat zo is, blijft een raadsel maar wat ze echt met elkaar gemeen hebben, is dat ze niet kunnen acteren. Hun personages bleven domweg te oppervlakkig. Nu kon dat ook niet anders met een script wat ronduit ongelooflijk slecht was. De eerste vijf minuten was ik nog wel hoopvol, het leek erop dat het bv. een leuke foute Sleepaway Camp film ging worden. Helaas niet, de genre-aanduiding moeten waarschijnlijk echt letterlijk genomen worden. Het genre mysterie staat dan voor wat er in hemels naam hier dan voor Horror aan was? Is dat dan niet een “haunted video,” nee absoluut niet!? Alleen in het laatste kwartier zien we uiteindelijk nog iets dat misschien op een horrorelement lijkt. Maar tja, met een onkundig regisseur worden zelfs die scenes door onbekwaamheid om zeep geholpen. Zelfs het bij B-film voorkomende naakt was er niet. Een scene met strippoker was nog nooit zo saai! De film kwam uit Frankrijk en deed vermoeden alsof we hier op zijn minst met een schlock-horror te maken hadden. Maar nu ik hem heb bekeken kan ik alleen zeggen dat het erg pijnlijk was om zoveel niets te te verdragen. Zo erg dat ik nu zo gauw mogelijk weer terug wil naar heden met zijn DVD, BlueRay en VOD!

Ook in 2016 overtuigt de film nog steeds ! De hele film ziet er prachtige uit en het verhaal over een doorgeslagen maker van wassenbeelden is zelfs nu nog erg interessant om te zien. Vincent Price speelt de sterren van de hemel. En Phyllis Kirk was als scream-queen ook erg goed gecast. De intermezzo speciaal bedoeld voor de 3D was zelfs voor 2D kijk-ervaring een leuke toevoeging.

In 1999 werd filmmaatschappij Dark Castle Entertainment opgericht door Joel Silver, Robert Zemeckis, en Gilbert Adler. Die naam was een hommage aan B-filmmaker William Castle. De eerste twee films van de maatschappij waren dan ook remakes van zijn films. Hierna volgde een paar films met een origineler verhaal. Wat al die films gemeen hebben is dat het goed uitziende B-films zijn. Fijne films die netjes tussen de lijntjes van het genre kleurde. En met deze House of Wax is het dan ook niet anders. De film draagt wel dezelfde naam als de gelijknamige film uit 1953 maar verder dan de titel en wat zeer leuke verwijzingen heeft deze film nauwelijks iets gemeen met die andere. Echter origineel is deze film niet, het doet leentjebuur bij de bekende slashers; als Halloween en vooral ‘Texas Chainsaw Massacre’ Wat de film wel doet is; precies laten zien wat je bij een horrorfilm graag wil zien. Griezelen bij “leuke” moord-scènes. Als je de film wil afrekenen op zijn goed doortimmerde verhaal of wel-ontwikkelde personages dan faalt het op alle vlakken. Ook het acteerwerk is niet bijster goed. Elisha Cuthbert is de enige uitzondering. Die andere bekende actrice die aanwezig is; Paris Hilton doet precies wat je van haar kan verwachten maar door haar gave sterf-scene wordt het haar vergeven. Het duurde ongeveer een half uur naar aanvang voordat de film pas een paar zaken heel goed deed. Zo is er dan een prettige onaangename, grimmige sfeer, prima effectieve gore en het wassen-huis wat prachtig was gerealiseerd. Ondanks diverse kritiekpunten heb ik me als horror-fan zeker goed vermaakt met deze film.

Ik kende de regisseur Pete Walker niet maar zie dat er verschillende films op zijn naam staan veelal Horror en ook wat erotiek. Ik hoop dat deze film niet het voorbeeld is voor de rest van zijn films? (Hmm, hij heeft ook een film met Vincent Price gedaan) De film op zich zag er goed uit, het verhaal interessant en visueel was het ook wel oké. Helaas gebeurde er niet veel, bloed was er spaarzaam, folteringen of straffen kwamen niet of onschuldig in beeld. Tja en dan hou je over een film over een gevangenis waar uit ontsnapt moet worden. En ook daar faalt de film. Er zijn over uitbraken uit de gevangenis veel betere gemaakt. Als er wat meer in was gegaan op de voorstanders van het opnieuw invoeren van lijf- en doodstraffen en het oude koppel in hun private strafinrichting meer de jonge meisjes had bestraft voor hun zonden. Had dit een leuk film kunnen zijn!

Film met Vincent Price, fantastisch acteur. Nu staat erbij deze film het genre Horror , echter ben ik van menig dat het meer een thriller is. Het is een agatha christie met een paar elementen uit de Horror. Moet toegeven er zat wel één hele goede jump-scare in, maar verder ?! De film was niet slecht maar mis toch de Horror. Hierdoor ben ik ietwat teleurgesteld.

Deze 'huis op de spookheuvel' is een remake van de spookfilm uit 1959 met Vincent Price in de hoofdrol. Die film was warmbloedige camp met zwevende spoken en aanverwant sympathieke schrikeffecten. Deze nieuwe versie speelt zich af in een misplaatst art deco krankzinnigengesticht. De film is geregisseerd door William Malone. Niet bepaald een ster van het genre. Dezelfde kwaliteit halen doet de film dus niet maar incidenteel is er zeker kijkgenot.

De film volgt regelmatig het oorspronkelijke plot; zoals bv. de "feestartikelen" (geladen pistolen) die aan de gasten worden gegeven. Ook de verbale schermutselingen tussen de miljonair en zijn vrouw zijn gebleven. Dit bekvechten tussen Vincent Price en Carol Ohmart waren een hoogtepunt in de oude versie en zijn hier even vermakelijk. Geoffrey Rush ,die de miljonair speelt, heet hier Stephen Price en levert daarmee hommage aan de oude Price in uiterlijk en naam. Famke Janssen is best fijn als zijn bitchy vrouw. En de kwaadaardige Dr. Vannacutt werd gespeeld door niemand minder dan Jeffrey Combs (Re-Animator) De rest van de cast deed stukken minder, was inwisselbaar en saai

Gelukkig wijkt de film er soms ook vanaf en toont een prima portie met bloed doordrenkte momenten. Best opvallend voor een film die stamt uit een periode waarin horrorfilms behoorlijk droog waren met hun bloed. De beelden van de visioenen van Price in de verzadigingskamer behoorde samen met de flashbacks van 1931 tot de beste van de film. Helaas waren de meeste CGI-beelden dan weer teleurstellend. En dan nog even dit; bij de opening van de nieuwe attractie, 'Terror Incognita', vraagt een verslaggever ​​aan Price: 'Wat is de gimmick?' Dit is een verwijzing naar William Castle, de regisseur van de oude versie en één van de favoriete filmmakers van Robert Zemeckis Die eveneens medeoprichter is van Dark Castle Entertainment, het filmproductielabel waar deze film door is gemaakt.

Een klassiek spookhuis-film. Waar veel moderne films het vaak proberen met jump-scares, blijft deze film er ver van vandaan. En daardoor overtuigd waarschijnlijk deze film. Hij is verre van perfect, sommige scenes lopen zo verschrikkelijk slecht in elkaar over, abrupte eindes waardoor je niet meer weet waar de hoofdrolspelers is, dit alles is vrij slordig. Toch zijn er paar aspecten waardoor deze film best spannend is. Vooral het zeer goede acteerwerk van Emily Goss is een fantastische bijdrage aan die atmosferische verontrustende spanning. Is het huis nu echt bezeten of is het inderdaad de zwangerschap? Door de bij vlagen goede visuele kwaliteiten van de Keeling broers verdienen zij het om ons meer te laten zien. Een goede film in het haunted house genre.

Als je denk dat plot, heb ik eerder gehoord, kan dat kloppen! Dit is namelijk een Blaxploitation-versie van House on Haunted Hill (1959) Het volgt dus exact het plot over een rijke oudere vrouw die sterft, en haar vier achterkleinkinderen (op een vage manier afstammelingen van koning Hendrik I van Haïti en iets met voodoo-geest Dambala) naar een afgelegen landgoed roept om haar testament voor te lezen, alleen hier ontaard dit in een vijftien minuten durend Voodoo-ritueel in een geheime grot. En dat waarschijnlijk om deze speelfilm op een ​​passende 89 minuten te krijgen. De zwarte acteurs zijn zekere niet slecht maar door het budget is het allemaal erg knullig. Tja en als je een huis bouwt bovenop een berg in de vorm van een schedel, vraag je erom!

Oh…nog even dit; De regisseur van Skull Mountain is Ron Honthaner, en het grootste deel (of enige) van zijn carrière deed hij productie-dingen bij de Tv-serie Gunsmoke In die serie speelde Victor French regelmatig een of ander personage en ergens moeten die twee vrienden zijn geworden! Dus als je de kans krijg om een goedkope speelfilm te regisseren, waarom dan niet de hoofdrol geven aan je vriend Victor French?

Het is een behoorlijk solide slasher. Van de score tot de vrouwen en het uiterlijk. Geen kamp-slasher maar een campus-slasher. Het plot is uiteraard simpel; Zes of zeven meisjesstudenten die met een pistool een vreselijke grap uithalen met de chagrijnige hospita Slater, krijgen te maken met wraak van een moordenaar. De regisseur heeft wat ik las meegelopen met Brian De Palma...

Het slashen is redelijk standaard en het bloed en naaktheid is behoorlijk maar in veel scènes afgezwakt. Er is een langere opbouw tot het besje het loodje lag. Tja en als de onzichtbare moordenaar mensen gaat vermoorden krijg je regelmatig beelden van een optreden van een powerpop-bandje waar je niet op zit te wachten. Het is totaal geen mysterie wie de moordenaar is en ook het laatste meisje weet je direct bij het zien van de dames.

Wat wel ook opvalt is het ontbreken van een gemaskerde maniak totdat je einde naderde want toen was daar een harlekijnoutfit. Het voelt soms een beetje qua stijl als een giallo. Het was absoluut niet slecht met, door de hele film heen zijn gemoedelijkheid en ook wat bloederigheid plus een aardig trippy-einde maar er is geen iconische moordenaar Voor slasherfans (en dat ben ik) is het zeker genieten geblazen!

Deze eerste officiële samenwerking tussen EPIX en Blumhouse had maar weinig nieuws of interessants te bieden en is vooral een veilige aangelegenheid. Er is geen echte terreur! Het begint met de typische horror-stijlfiguur van een uiteenvallende familie die naar een spookachtig huis gaat De film vertrouwt veel op de gespannen relatie tussen het getrouwde stel Jessica en John en tja de invloed van buitenaf laat zich gemakkelijk raden. Met de personages kan je amper medelijden hebben en het mysterie is nogal oppervlakkig. Zodra de antwoorden dan beginnen te komen, daalt het horror-thriller element af naar maar een flauw moraliteitsverhaaltje. Hoewel het uitgangspunt van deze film genoeg potentie had om er een huiveringwekkend horrorverhaal van te maken, kiest men opvallend genoeg voor een zeer veilige weg! Dankzij de getalenteerde cast was de film wel nog best aardig om te kijken. Echter het eindresultaat is maar een middelmatige aardige tv-film, (iets waar alle samenwerkingen tussen Blumhouse en streamingsdiensten last van schijnen te hebben) die net voldoende overtuigende maar ook zat zonder echte goede spanning of angst.

Zucht dit is amper nog een film te noemen, dit is meer een verzameling van niet-grappige grappen bij elkaar. Personages komen en gaan. Behalve degene die je juist graag ziet vertrekken zoals het personage met een nep-Duits accent en een personage met een erg nep uitziende Shenandoah-baard en een overdreven zuidelijk accent, een Abraham Lincoln-lookalike. Misschien leuk als korte cameo, maar als ze de film gaan domineren? Niemand kijkt naar een film genaamd House Shark voor grappig bedoelde dialoog, maar dat is waar het in deze film omdraait. Minutenlang proberen grappig te zijn. En dat moet dan ook nog 112 minuten duren. Regisseur Ron Bonk is een in New York gevestigde B-filmmaker en distributeur die al films maakte in de jaren negentig. Het is dan ook logische dat hij zich waagde aan een gonzo-haaienfilm. Deze zijn sinds de jaren '10 een eigen mini-genre geworden. Maar dit was nu niet bijzonder goed te noemen en mag zichzelf schare bij één van de slechtste!

Aflevering vijf in de Hammer House of Horror-serie is een spookhuisverhaal. De aflevering begint met een oudere man die zijn vrouw vermoordt waarna enige tijd later een jong gezin het pand betrekt. Het duurt niet lang voordat er vreemde dingen gebeuren...uiteraard de basissituatie van het spookhuisverhaal. Alleen geen grote landhuis maar een normaal Brits rijtjeshuis in een normale straat. Het bevat alle bekende elementen maar het escaleert echter behoorlijk goed tijdens een kinderverjaardagsfeestje Gevolgd door een twist-einde, die ik niet één-twee-drie zag aankomen, en een laatste, bevredigende afsluiting. Nu waarschijnlijk niet zo heel nieuw meer maar wel nog uiterst vermakelijk. Oh, motto van de aflevering; als je een kat doodt, krijg je wat je verdient!

Tussen 1965 en 1973 bracht Amicus studio's een heel stel anthologie-films uit, geïnspireerd op macabere verhalen met een moraal uit de E.C. Comics. En doordat er vaak gebruikt werd gemaakt van acteurs uit de Hammer-films zoals Peter Cushing en Christopher Lee worden ze nog weleens door elkaar gehaald.Echter speelt Amicus zich altijd af in de huidige tijd.

Het huis (uit de titel) is een MacGuffin om vier verhalen te vertellen;

01. "Method For Murder" waarin een schrijver (Denholm Elliott, Marcus Brody uit Indiana Jones) de fijne lijn tussen werkelijkheid en fictie niet meer kan onderscheiden. Eenvoudig maar erg leuk verhaal, dat wel het nadeel heeft dat de kijker vijftig jaar later wel weet hoe het zal verlopen. Gelukkig kwam er dan nog een tweede twist.

02. "Waxworks" Twee vrienden (Peter Cushing en Joss Ackland) raken in een tijd dat wax-museums uit de mode zijn, beiden gefixeerd door een prachtige wassen-pop van een vrouw, die ze doet denken aan een vrouw uit het verleden. In script niet zo sterk maar beide acteurs weten het leuk te brengen.

03. "Sweets For The Sweet" Een gouverneur (Nyree Dawn Porter) wordt ingehuurd om te zorgen voor een lief maar teruggetrokken kind wiens vader (Christopher Lee) haar streng opvoed. Terwijl gebeurtenissen zich ontvouwen, beseft de gouverneur dat alles niet is zoals het lijkt met het kind. Het beste verhaal mede doordat je heel goed kan mee leven met het meisje. Het verhaal leent zich ook goed voor een langere speelfilm.

04. "The Cloak" onaangename op leeftijd zijnde horror-acteur (Jon Pertwee,Doctor Who) koopt een mantel in een tweedehandswinkel om realistischer te kunnen te acteren maar krijgt meer waar voor zijn geld dan hij had verwacht. Pertwee speelt wel leuk en Ingrid Pitt is charismatisch maar door de luchtige bijna komische noot is het niet heel bijzonder.

Het enige nadeel van de anthologie is dat het beetje alledaags of degelijk overkomt. Er is net niet dat speciale. Het is dan ook nergens baanbrekend of bijzonder, maar het kijkt wel ontzettend lekker weg. En soms is dat alles wat je nodig hebt.

"If you feel like screaming, I definitely think that you should."

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik van deze Lars von Trier weer erg genoten heb! De film was fascinerend! Zelfs de voice-over van Matt Dillon irriteerde me niet. Ook niet wanneer dit ontaardt in lange discussies met de mysterieuze gesprekspartner Verge (Bruno Ganz). Hierin blikt Jack terug op zijn moordaspiraties. Tja, en von Trier is altijd wel een beetje een provocateur geweest, dus voor sommige zijn er wat gewelddadige scènes te zien. Choqueren deed 'The House that Jack Built' niet echt maar het tijdens een jachtpartijtje twee kinderen afschieten of een eendenpootje afknippen zijn ook niet alledaags. Hilarisch was het commentaar op de uitwassen van het #MeToo-tijdperk terwijl Jack ondertussen met een rode markeerstift een kniplijn op de borsten van Riley Keough (Simple) zet. Matt Dillon is trouwens geweldig als de killer! Jacks huis is uiteindelijk af, en dan neemt de film in de laatste 15 minuten nog een zeer onverwachte wending. Je ziet een mooie versie van Dante's La Divinia Commediade. Bij regisseur Lars von Trier weet je, het is 'You love it or you hate it'

Het is een spookachtige lowbudget arthouse-film. Een leegstaand huis met een geest of was het een levend huis...enfin iemand had er honger. Een oude man, die als een soort makelaar, potentiële huurders/kopers brengt als voedsel. Een meisje wat inbreekt en vriendschap sluit. Tja het is een Brits experimenteel project dat bestaat uit slechts 3-4 statische shots die uitsluitend in het huis zijn gefilmd. De kijker kan niets anders dan kijken naar stilte, wat uiteraard al snel eentonig wordt. Misschien is het een gewaagde zet om het huis tot je POV-personage te maken, maar de film dwaalt maar wat rond. Het probeert spanning op te bouwen met geluid alsof er iets interessants gaat gebeuren... maar dan gebeurt er gewoon niets... Hoewel ik het toejuich dat het anders probeert te zijn, ben ik ook van menig dat een horror angst moet opwekken en dit huis had niets interessant.

Echte horrorfilms voor kinderen zie je niet zo vaak (of bijna helemaal niet) Daarom is het fijn dat filmregisseur Eli Roth aan kinderen (pre)tieners) laat zien hoe leuk enge films kunnen zijn. En dan bedoel ik het eng van het goede soort niet dat R.L. Stine-spul wat voor eng moet doorgaan. Dit is dan ook een prima aanwinst voor de familie-horror-films.

Het huis zit vol met magische en mooie details, waardoor de sfeer van de film goed is. Zoals valt te verwachten bij een film die zich richt op jongeren is er een duidelijk en goed te volgen verhaal. Alles zit logisch in elkaar en is begrijpelijk, qua wat er gebeurt en hoe de personages handelen. Kinderen kunnen tegenwoordig ook best wat hebben en deze film slaagt er dan ook in om op een zeer goede manier nooit zo eng te worden dat ze niet meer slapen. Al zijn de herrezen zombie-tovenaar Isaac Izard, levende poppen of tot leven komende pompoenen alles behalve voor tere zieltjes.

Jack Black zal voor mij nooit één van mijn favorieten acteurs worden maar deed het hier zo gek nog niet. En zorgde door het constante gekissebis met Cate Blanchett dat de film lekker luchtig bleef. Door de sfeer van een beetje griezelen en een beetje lachen, ontstaat er dan ook ideale griezeligheid voor minder-jarige. Al kunnen ouders er ook zeker van genieten! En als Eli Roth iets goed doet dan is het wel dat naar het zien van deze film er aardig wat negen tot twaalf-jarigen een passie voor horror eraan zullen overhouden. Missie geslaagd kan ik dus wel zeggen!

Erg leuke film, waarbij het lukt om een goede balans te vinden tussen de genres humor en horror. Niet dat het heel bloederig voor de horror-fan wordt! Nee dat niet! Om je een idee te geven; het engste in de film is een teddy-beer. Gelukkig is er wel voldoende te genieten en door de verschillende wendingen blijft het vaak spannend genoeg. De tijdsduur is misschien iets aan de lange kant waardoor de spanningsboog niet altijd even gespannen kan staan maar in die mindere gedeeltes weet de film het op zijn charmes goed te redden. Morgana O'Reilly doet het goed als dochter Kylie en zeker aan het begin weet ze lekker onplezierig over te komen. Al wordt ze later door de licht over-de-top typetjes van de moeder, de beveiligingsagent Amos en de psychiater Dennis wat weg gespeeld. Want het zijn vooral hen die van deze film een waar genot maken om naar te kijken. De film is goed voorbeeld van wat je kunt doen met weinig middelen een horror-minnend hart, een solide cast, een eenvoudig idee.

Het was niet uhhhh bijzonder goed, en er is een ronduit standaard script maar ik vond de laatste 30 minuten wel lekker... En aangezien mijn lage waardering voor vele andere Paul Feig- films was dit zelfs best behoorlijk. Misschien omdat dit een boek verfilming is? Het is dus niet helemaal vreselijk, maar ook hier weer verpestte de te lange speelduur véél. En het was erg... soapachtig. Amanda Seyfried en Sydney Sweeney deden het redelijk goed. Oh....en enkele naaktscène in een moderne bioscoopfilm is en blijft natuurlijk opvallend.... verder niet echt bijzonder

Films uit het found-footage horror subgenre kennen maar weinig echt goede uitschieters. Deze 'The Houses October Built' is geen uitzondering daarop maar weet nog enigszins te vermaken door zich presenteren als een Mockumentary en een paar creepy momenten. Het handelt over een groep van vijf horror-fans op die zoek zijn naar de meest extreme 'haunted house'-attracties in de Verenigde Staten. Tussen de beelden van de meegebrachte camera's zien we dan ook wat archief-beelden over deze spookhuizen. Uit die archief-beelden blijkt onder andere dat zo'n 30 miljoen Amerikanen elk jaar ongeveer 2500 spookhuis-attracties bezoeken. Ook wordt de suggestie gewekt dat sommige iets meer krijgen dan waar ze om vragen. De beelden uit real-life 'haunted house'-attracties zijn verreweg de meest interessantste van de film. Echter zijn deze te spaarzaam en is het verder vooral veel dom inhoudsloos geouwehoer (te typische Amerikaans) Er wordt wel gepoogd om het iets spannender te maken door creepy figuren en wat angstige momenten in te bouwen en ook de climax bij de “Blue skeleton” was nog redelijk spannend maar dat was niet genoeg om deze film heel geslaagd te vinden.

Tjonge, wat een film! Een uitgeklede psycho-seksuele thriller die uitmondt in horror en een Lovecraftiaans einde. In 2015 verscheen de debuutfilm Baskin (2015) van Can Evrenol. Zoals iedereen die hem gezien heeft kan getuigen is dat misschien wel één van de vreemdste en groteske horrorfilms van dat jaar. Het was niet ieders cup-of-tea en had ook zo zijn gebreken, maar het bewees dat de regisseur iemand was waar we nog wat van konden verwachten. Nu drie jaar later is het dan zover! En hoe? Al zal dit absoluut wederom niet iedereen behagen. Ook Gore-hounds komen minder aan hun trekken. Het is bijna het tegenovergestelde van het eerste werk. Baskin was donker, verdorven, en gevuld met bloed en gore. Housewife is meer luchtiger en vertrouwt op een handvol schokkende momenten in plaats van voortdurend geweld om aandacht te trekken.

Holly was op zevenjarige leeftijd getuige van de gewelddadige dood van haar zus en vader gepleegd door haar moeder. Haar jeugd was dus nogal onstuimig. Twintig jaar later is Holly (Clémentine Poidatz) een volwassen vrouw, getrouwd met Timusin (Ali Aksöz), een occulte schrijver en schilder. Ze leeft nog steeds met de trauma's van haar jeugd-nachtmerrie en is op haar hoede voor toiletten en terughoudend om eigen kinderen te hebben. Dan verschijnt een oude vriendin en introduceert Holly bij haar ‘cult’ (bewust geen sekte), Umbrella of Love and Mind. Na kennis te hebben gemaakt met Bruce O’Hara (David Sakurai) de charismatische leider die veel over haar verleden lijkt te weten, begint Holly langzaam haar greep op de werkelijkheid te verliezen, en is het onduidelijk wat een droom en wat echt is.

Het is wel even wachten voordat er naar de opening weer wat gebeurd. Al hoef je eigen niet te vervelen met scenes die zo in Zalman Kings Red Shoe Diaries paste. Maar met het tweede gedeelte wordt het raar en niet gemakkelijk, een psychologische labyrint, want wat is de waanzin van Holly's ontrafelende geest en wat is werkelijkheid. Is er een of andere droom-realiteit of bestaan de trans-dimensionale bezoekers echt? Het is waarschijnlijk het beste om het bij Bruce uitspraak tegen Holly te houden als hij zegt: "Accepteer het mysterie"

Vermoedelijk door en voor internationaal succes is de voertaal ditmaal Engels (Iets waar niet iedereen even blij mee zal zijn) Ook de hoofdrolspelers zijn niet Turks en dus anders talig want Clémentine Poidatz is een Française en David Sakurai een Deen. Visueel is de regisseur zeker erg gegroeid want het ziet er allemaal erg goed uit. De sterke invloeden uit de horror-voorbeelden uit de late jaren '60 en de vroege jaren '70, met name dan de Giallo zijn gebleven of zelfs nog nadrukkelijker aanwezig. Evenals de synthesizermuziek.

De film is bijna geheel anders dan zijn debuut en daarmee laat Evrenol zien dat hij meer is dan een eendagsvlieg of one-hit-wonder. Housewife is een intrigerend en vreemd sensueel verhaal over onverwerkte trauma's die ontsporen in gekte. En met deze tweede film is hij denk ik één van de meest interessante genre-regisseurs geworden. Het is gewoon jammer dat we weer moeten wachten!