The House on Pine Street (2015)

Ik ruik potentieel. trailer

Klinkt best interessant. Ga ik zeker in de gaten houden.

Tja, ik heb het wel gehad met bewegende deuren, zolders of kelders

Als er een award was voor meeste mysterieus bewegende deuren in een horrorfilm, dan gooit deze House on Pine Street hoge ogen. En toch komen de Keeling broertjes er redelijk goed mee weg. Alleen geschikt voor de genrefans die de beproefde formule nog niet zat zijn. Af en toe wel opvallend schommelend in kwaliteit. Sommige scenes worden best mooi opgezet, maar eindigen abrupt of zelfs slordig (de douche-scene). Veilig, middle of the road debuut. Maakt wel benieuwd naar eventueel ander werk van de broertjes.

Een klassiek spookhuis-film. Waar veel moderne films het vaak proberen met jump-scares, blijft deze film er ver van vandaan. En daardoor overtuigd waarschijnlijk deze film. Hij is verre van perfect, sommige scenes lopen zo verschrikkelijk slecht in elkaar over, abrupte eindes waardoor je niet meer weet waar de hoofdrolspelers is, dit alles is vrij slordig. Toch zijn er paar aspecten waardoor deze film best spannend is. Vooral het zeer goede acteerwerk van Emily Goss is een fantastische bijdrage aan die atmosferische verontrustende spanning. Is het huis nu echt bezeten of is het inderdaad de zwangerschap? Door de bij vlagen goede visuele kwaliteiten van de Keeling broers verdienen zij het om ons meer te laten zien. Een goede film in het haunted house genre.

De berichten maken mij best nieuwsgierig.

Hoop hem binnenkort is op te zetten.

The House on Pine Street vertelt van de psychische worsteling van de zwangere Jennifer. In het huis dat ze samen met haar man pas heeft betrokken, gebeuren rare dingen die alleen Jennifer signaleert. Ze beweert dat het er spookt. Niemand gelooft Jennifer. De kijker is ook niet overtuigd en het blijft lang onduidelijk of we hier te maken hebben met een spookhuisfilm of een psychologische thriller.

De film laat de kijker de belevingswereld van Jennifer zien en doet dat in een bedachtzaam tempo. De vraag of er werkelijk een boosaardige entiteit in het huis aanwezig is ofwel de gebeurtenissen zich in het hoofd van Jennifer afspelen, is een vraag die niet alleen de kijker maar ook Jennifer bezighoudt. Het gekozen perspectief bevalt. Het laat de kijker vrij om zelf een mening te vormen zonder dat de gekozen strategie afbreuk doet aan sfeer en spanning.

De film slaagt erin om met geringe middelen een onbehaaglijke sfeer neer te zetten. In plaats van groots uit te pakken met effecten en jumpscares en aldus de kijker vet te mesten met een hoog spookgehalte in het huis, leggen de makers Aaron en Austin Keeting de focus op de labiliteit van het personage Jennifer. Door haar eenzaamheid en haar zwangerschapsstress te accentueren en met brokjes informatie over haar psychische verleden te strooien, zaait de film twijfel over de authenticiteit van haar waarnemingen.

De sfeer is prettig verontrustend en er is spanning. Daarvoor zorgen de impliciete vertelwijze, de minimalistische manier van filmen en de aandacht die wordt besteed om het personage Jennifer van wat laag te voorzien. The House on Pine Street is geen extreme nagelbijter maar wist mij gedurende de lange speelduur de meeste tijd te boeien.