House of Spoils (2024)

Helemaal mijn ding niet.

Saai, sleepte me helemaal niet mee ook.

In de hoofdrol de leuke Ariana DeBose die een kok speelt die haar droom verwezenlijkt. Ze opent een eigen restaurant in een enigszins vervallen pand op het platteland. En dat gaat natuurlijk niet zoals gepland. DeBose geeft een personage vorm dat helemaal in haar beroep en in haar droom opgaat. Haar passie is dermate intens dat zij alle relativering uit het oog verliest en de controle verliest. Over zichzelf. Over het restaurant. Binnen de kortste keren is de zelfbewuste kok gereduceerd tot een bonk zenuwen die op het punt staat in de totale overspannenheid te verzinken.

Een beetje spannend is het geestelijke verval wel. Je vraagt je steeds af hoever DeBose nog kan zinken. Hoeveel kan ze nog verdragen? Eigenlijk is House of Sopils veel meer een psychologisch drama met wat bovennatuurlijke elementen dan een horrorfilm. De inbreng van het bovennatuurlijke is bovendien tamelijk summier. Het bovennatuurlijke aspect flikkert hier en daar op zonder uit te groeien tot iets fundamenteels. Zonder uit te groeien tot iets dat van wezenlijke invloed is op de sfeer in de film. Die is vrij steriel. Evenals het verhaal dat zonder bijzondere hoogtepunten verloopt.

Het verhaal houdt zich bezig met de kok en haar besognes en doet dat zonder veel in het personage te investeren.

De interacties tussen de personages blijven aan de oppervlakkige kant. Het bruist niet. Ook de gebeurtenissen bruisen niet. Spannend klinkende aanzetjes komen nooit tot bloei. Zo wordt ergens in de film het thema hekserij aangeroerd en is er hoop op een spannende ontwikkeling in die richting. Helaas wordt dat thema niet consequent doorgezet en vervliegt de hoop al snel. House of Spoils is een film die zijn verhalende potenties niet benut. House of Spoils is zo’n film die niet per se onaangenaam aan je oog voorbijtrekt, maar waarbij je je na afloop al niet meer goed kunt herinneren wat het ook al weer was dat voorbijtrok.

Blumhouse-Amazon-origineel films spelen zoals meestal gewoon op veilig. Ook deze blijft netjes geschikt voor de algemene kijker. Sterker nog, het voelt soms niet eens alsof oorspronkelijk bedoeld was als horrorfilm, Alsof de jump scares, griezelige elementen en heksentwist pas werden geïmplementeerd toen Blumhouse het script in handen kreeg. Meer een film voor de foodie-liefhebber dan de horrorliefhebber maar die lekker wegkijkt dus heel erg vond ik dat hier ook niet!

Op een landgoed opent een ambitieuze naamloze chef-kok (Oscar-winnaar Ariana DeBose-West Side Story)samen met onaangename zakenman-investeerder Andres, een exclusief gastronomische restaurant. Ze voelt enorme druk om haar eigen zaak te runnen mede ook veroorzaakt door een insectenplaag en mysterieus voedselbederf. Gek genoeg was de film op zijn leukst als het de gestreste chef-kok liet zien die snijd, kookte of weelderig ogende maaltijden creëerde.

Eten staat centraal en het zal me niets verbazen als het succes van de serie 'The Bear' hier verantwoordelijk voor is. Het is een leuk idee om daar een soort horrorvariant van te maken want zoveel horrors die zich afspelen in de culinaire wereld zijn er volgens mij ook niet! Het is vakkundig gemaakt en bevat een aantal goede optredens. Maar hoewel het horroridee van de keukensetting goed was, had het extra horrorelementen nodig gehad!

Onvoorspelbare, maar nogal brave combinatie tussen horror en dramatiek met erg onsympathieke personages. Regisseursduo Bridget Savage Cole en Danielle Krudy zetten in op een creatief concept en gebruiken een uitgesponnen opbouw om dit in te kleuren, maar kunnen amper verhullen dat de aanloop nogal traag is en niet altijd even interessant verloopt. Ariana DeBose slaagt er niet in om de stress en urgentie van haar situatie mee te geven aan de kijker, waardoor ze uiteindelijk alleen overkomt als een vervelend en onrechtvaardig figuur. Arian Moayed en Barbie Ferreira voegen verder ook niet bijzonder veel toe en alhoewel de film een aantal leuke concepten naar het einde toe kent, blijft het over de grote lijn ietwat saai. Het doordachte camerawerk en de verzorgde cinematografie leveren wat bonuspunten op, maar daar is het meeste wel mee gezegd.