Meningen

Mikkelsen en Persbrandt zijn veel te zien in zeer gewaardeerde Deense tv series en films. Dat ze ook in staat zijn om in een western te acteren verrast mij. Onderhoudende western. Rauw. Muziek die er goed bij past. Verder standaard verhaal.

Niet al te beste rampenfilm. De geweldige effecten redden de film, maar een voldoende zit er niet in. Het verhaal is flinterdun. Het acteren is om te huilen. Walgelijke kleffe momenten in de film met een poging om je topt tranen te roeren.

Je moet soms even zoeken tussen alle mindere films op Netflix. Dan kom je deze film tegen en het blijkt een erg onderhoudende uitstekende film te zijn.

Spannende thriller. Speelt zich af in een fictief Zuid-Korea. Geweld, protesten tegen de overheid, corruptie, armoede zijn de ingrediënten van deze trieste wereld. De jongens hebben een droom om te ontsnappen uit die wereld.

De film moet even op gang komen. Maar heb geduld.

Ietwat overdreven manier van acteren.Tenminste zo komt het over. Zie dat ook terug bij andere Koreaanse films. Neemt niet weg dat het acteerwerk prima was.

Sentimenteel sausje. Maar dat zie je ook vaker bij Koreaanse films.

Het geweld bouwt zich op. Uiteindelijk wordt de film prima afgerond, al vond ik het einde tegen vallen.

Vooral uitstekend camerawerk gecombineerd met de muziek die spanning opvoert.

De moeite waard.

Ik ben direct bekeerd tot de Mormonen.

Wat een kleffe zooi. Je zit tegen twee jankende mannetjes te kijken die in hun stoutste dromen hun gijzelnemers van alles willen aandoen, maar het toch maar niet doen. En dan die zielige familie, die het geloof laat prefereren boven het leven van hun twee zoons. Walgelijk.

Wat een bijzonder boeiende film. Holocoust films zijn er erg veel gemaakt. Maar door de wijze waarop de doelgerichtheid van Saul in beeld gebracht is, blijft het boeien en ook adembenemend. Het verhaal toont ook zwakke punten. Met name het "spel" tussen Sonderkommando en Kapo's was niet altijd even duidelijk. Ook zijn er wel erg veel toevalligheden. Maar goed, hoe is korte leven in Auschwitz te snappen. Een film die je niet direct los laat. Kijk hem in de bioscoop, zeker vanwege het geluid.

De aantrekkelijke Blake Lively acteert prima in deze film. Haar tegenstander is een computerhaai.

Een verhaal met weinig inhoud. Veel onzinnige avonturen en domme acties. Gewoon zonder te veel pretenties gaan kijken en dan is de film leuk onderhoudend voor een druilige zondagmiddag.

Wat een juweel van een film. Ik werd meegezogen in het verhaal. Mooi opgebouwd uitmondend in een te verwachten plot.

In de grimmige jaren 60 sfeer neergezet liefdesdrama. Aan de ene kant de koude oorlog, racisme en aan de andere kant het eenvoudige laag tempo leventje met mooi gefilmde en geacteerde band tussen de stomme Elisa en de vismens. Ook de nodige humor en behoorlijk gewelddadige scenes. Het blijft allemaal functioneel en doet de film goed.

Docu met een waarschuwing.

De manier waarop sommige ouders met hun kinderen omgaan wat betreft sport is tenenkrommend. Ouders zouden de begeleiding moeten overlaten aan deskundigen. Nu projecteren ze hun eigen onvermogen op de kinderen. Met alle goede bedoelingen. De resultaatgerichtheid en de hoge verwachtingen zorgen voor gespannen kinderen.

Een speelster bevestigt in de docu dat ze o.a. speelt omdat ze waardering van haar omgeving krijgt. Ze doet het o.a. voor haar vader. En dat is logisch. Doe waar je goed in bent. Maar zorg wel dat plezier voorop staat.

Ook de vergelijking met Tiger Woods komt meermalen aan bod. Helaas kijken de ouders niet naar de vertroebrlde relatie die Tiger had met zijn vader.

De docu laat goed zien dat het ook nog kinderen zijn die lol hebben in het spel en onderling spelen.

Ook het Zuid Afrikaanse jongetje heeft er duidelijk lol in.

Sommigen kinderen golfen nog steeds. Hopelijk hebben hun ouders meer afstand genomen.

Kennissen van mij waren lovend over dus film. Dus heb ik de film bekeken en ook nog helemaal.

Helaas liep het op een teleurstelling uit. En dat kwam vooral doordat het verhaal uiterst ongeloofwaardig is. Soms zitten er scènes in waar je je van afvraagt waarom? En dan kijkt het toch minder makkelijk.

Teleurgestelde gescheiden alcoholist die naarstig op zoek is naar zijn verdwenen dochter. Een verklede moordenaar die buitengewoon goed kan mikken in het donker. Hoofdpersoon Swanson is voor een op alcohol terende persoon bijzonder fit en herstelt zo snel van verwondingen alsof hij onder een regeneratiemachine van Star Trek Enterprise heeft gelegen.

Het is geen moment spannend. Niet alleen de plot is te zot voor woorden. Er zitten zoveel merkwaardige situaties in dat je zelf moet schakelen om een poging te wagen om een en ander met elkaar te rijmen.

Het acteren was nog redelijk. Maar Alice Gustafson is niet goed gecast of haar script deugt niet. De sherrif had wel wat rouwer gemogen en niet een semi-intelectuele en te veel met haar getraumatiseerde broer begane vrouw.

Geen film die mij bij zal blijven.

Een film die een somber beeld geeft van de vluchtelingen uit Zuid Amerikaanse landen naar de VS en de bendes die elkaar en de vluchtelingen het leven zuur maken.

Met name de bende waarvan Casper (Willy) deel uit maakt is een machocultuur geregeerd door angst en disrespect voor het leven. De walgelijkheid wordt sterk in beeld gebracht.

Er wordt prima geacteerd.

Spannende film die vooral op het hoogtepunt alle zintuigen alert maakt.

Begint een beetje traag. Dat is nodig om de hoofdpersoon in een bepaalde context te plaatsen.

Het acteren is overtuigend.

Het verhaal is recht toe recht aan, met een klein zijspoortje over de persoonlijke omstandigheden van de hoofdpersoon.

Verder ook veel clichés: onbegrip over het gevaar dat de mensen lopen, naïeve beslissingen, heldendom.

In bepaalde scènes vindt het onmogelijke plaats. Maakt niet zo veel uit, maar de film heeft dat supermangedoe niet nodig.

De traagheid in het begin wordt wat afgeraffeld op het eind. Ik was wel benieuwd hoe iedereen gered wordt.

De CGI's zijn zondermeer spectaculair.

Een lekkere film gemaakt met degelijke Noorse acteurs/actrices.

Tot slot hoop ik dat de Noren dit drama bespaard blijft.

Bijna een documentaire over de jeugdzorg die met alle goede bedoelingen toch faalt om een heftig getraumatiseerde jongen te gelpen.

Zeer authentiek geacteerd. Thibaud Dooms is super. Heftige beelden.

Tamelijk gefragmenteerd en een aantal flash backs.

De film riep bij mij emoties op. Vooral doordat je het gevoel krijgt dat Liam jonmachtg is im de situatie te veranderen. De wraak is zuur.

Een Vlaams pareltje.

Niet al te best in heel veel opzichten: ongeloofwaardig verhaal, acteurs slecht tot middelmatig, slecht dialoogscript, slechte CGI, belachelijke stunt(s). Om dit toe lichten zou ik veel van de film verraden. Gelukkig zat er tempo in zodat ik snel verlost was van deze onzin. Het einde is onbevredigend. Ik had ze een leuke verrassing willen geven. Helaas.

De makers zullen hun best hebben gedaan, zodat ik mij toch wel verplicht voelde de film helemaal te zien.

Voor een goede film is het niet nodig om spektakel, grootse decors, cgi, enz. uit de kast de trekken. Kleine setting, intiem gefilmd, dramatische plotwending, spannend. Je wordt 85 minuten meegenomen in de dilemma's, inschattingen en keuzes van Asger. Heel mooi gedaan. Ook al vond ik bepaalde situaties onwaarschijnlijk.

Het werd weer eens tijd voor een alien-invasie. War of the Worlds is al weer een tijdje geleden.

Mooie CGI.

Het verhaal heeft niets om het lijf en is soms wel erg achterlijk. Maakt niet veel uit. Het is een onderhoudende film. Maar ook één om weer snel te vergeten.

Wat kun je zeggen over het acteren: ze doen wat ze moeten doen en daar is niet veel bijzonders aan. Geen Oscars in elk geval .

Broertjes Strause mogen wel meer maken, maar dan iets meer niveau.

Ik vond het prima vermaak. Deed mij denken aan Saving Privat Ryan. Alleen moest nu een kaart worden gered.

Het aantal perspectieven is groot: geallieerd, Duits, verzetsstrijders, burgers. Uiteindelijk komt het wel allemaal samen. Het is daardoor wel moeilijk om een bepaalde klik met een hoofdpersoon te krijgen.

De sfeer, de gevechten werden prima in beeld gebracht. Goed camerawerk.

Al met al een fijne film.

Spektakel genoeg in deze haaienfilm.

Eerst dacht ik dat men aandacht wilde schenken aan de plastic soep in de oceanen. Maar nee. Geen Greenpeace. Het gaat om de actie en die vind ik prima. De film zit vlot in elkaar met spectaculaire scènes. De hoofdpersonages doen me weinig.

Het verhaal rond de haai klopt voor geen meter. De genoemde Darwin had een goed idee: evolutie. Dit was revolutie. Het is wat dat betreft een prima film voor biologiestudenten om de fouten er uit te halen. Maar dat mag de pret niet drukken.

Ik hoop voor Parijs dat de OS niet zo zullen verlopen en dat ze een slimmere burgemeester hebben.

Volgens mij hoef je geen haai in de Seine te hebben om er na een OS zwemavontuur zonder letsel uit het water te klauteren. Dat smerige water lijkt mij niet bepaald gezond.

Een leuk concept, aardig verhaal, goed geacteerd, mooie plaatjes. Je moet heenkijken door de vele wetenschappelijke onjuistheden. Ook de na 16 jaar onveranderde Oldman maar even door vingers heen zien.

Een film met tempo. Gelukkig naar. Enige diepgang ontbreekt. Gewoon recht toe recht aan.

Wat een merkwaardige film. Geen idee waar het toe moest leiden.
Een ruimtespin (volgens mij een hersenspinsel van Jakub) en een kosmonaut in dialoog. De dialogen waren uiterst saai.
Waarschijnlijk had het allemaal een diepere betekenis. Kon mij niet echt raken.

Sentimenteel succesverhaal. Helaas lukt het duizenden niet en worden Mexicanen in de vs gezien als derderangs burgers.

Maar het blijft leuk om naar waargebeurde verhalen te kijken. De cast doet het prima. Zelfs Jamie Lee Curtis ik nog ergens uit een oude doos getrokken. Ze in zelfs grappig door overacting.

Verder een film om snel te vergeten.

Een groot CGI spektakel. Humor, spanning, sentiment (Leonard Nimoy), romantiek op z'n Vulcans.

Fantastisch dat de helden telkens de dans ontspringen om de pijp uit te gaan.

De vreemde maskers die aliens voorstellen, vind ik minder geslaagd.

Toch vond ik de films uit de tijd van Captain Picard spannender.

Prima dat er gewoon weer een Star Trek filmn is gemaakt. Net als de laatste Star Wars film ongetwijfeld nostalgie.

Deze film na een aantal jaren nog eens gezien.

Een film over het waarmaken van een droom. De verwevenheid tussen plotitiek, misdaad en katholieke kerk. En natuurlijk de concurentie tussen de misdadige families die tot dood en verderf leidt.

De muziek is somber maar prachtig en draagt bij aan de sfeer. Het is een en al somberheid. De constante regen draagt daartoe ook bij.

In het begin wat moeite met de verschillende situaties. Maar vrij snel komt alles samen.

Het is soms spannend maar vooral dramatisch.

Het einde is verrassend.

De acteurs zijn erg goed. Ze zetten stuk voor stuk meedogenloze misdadigers neer. De Samurai speelt de rust zelfe en probeert het zootje ongeregeld bij elkaar te houden. Goed gecast.

Een sterke film.

Tenenkrommende film.

Ik mag een film beoordelen zoals ik wil. Ik heb hem ook uitgezet.

Voorspelbare acties, slecht geacteerd en/of ze hebben de karakters extra dom neergezet, honderd in een dozijn film, camera werk alsof je de eerste beste aardbeving meemaakt.

Leuk genoeg om er iets over te schrijven.

Ik vind films over bergklimmen leuk en spannend. Zoals "Touching the Void" naar het boek van Joe Simpson.

Waar "Summit Fever" mis gaat, is de totaal ongeloofwaardige onverantwoordelijkheid van de hoofdrolspelers. Het ontbreekt aan spanning.

De script springt wat heen weer. Waar het allemaal om draait is de storm waarin ze terecht komen bij de beklimming van de Mont Blanc. Dat heeft een hele lange inleiding nodig. Afwisselend wat klimmen, zuipen, neuken. Er vallen in de paar weken zoveel doden in dat gebied als normaal per seizoen.

Simpson beschrijft in zijn boek wel min of meer dezelfde verslaving van de alpinisten aan het klimmen. Dat geloof ik wel.

Ook zijn er prachtige beelden van de Alpen.

De klimacties zijn van erg dicht bij gefilmd. Best wel aardig. Maar er had wat vaker uitgezoomd moeten worden zodat je grotere geheel ziet zoals de posities van verschillende groepjes klimmers.

Al met al viel het wat tegen.

Niet al te best. Het is een samenraapsel van andere Spielberg films met hier en daar een ander sausje. Alien die achterna wordt gezeten door het leger en een stelletje tieners lossen het probleem op. De film is veel te sentimenteel is en speelt met closeups van betraande zeehondjesogen in op emotie. Maar het werkt niet. Op een paar lijken na erg braaf. De alien ziet er stereotiep uit.

De jonge acteurs doen het te netjes, soms slecht en veelal onnatuurlijk.

Supertramp wordt gebruikt als soundtrack. Past wel in 1979 maar daar is ook alles mee gezegd.

Gelukkig is er geen vervolg op gekomen waarbij de alien zijn vriendjes heeft meegebracht.

Wat mij direct opviel was dat Cage dat zijige stemmetje liet varen. Er kwam daadwerkelijk iets van emotie uit zijn strot. Zou hij een wederopstanding beleven?

Het verhaal is vrij standaard. Toch vind ik dat zich een boeiend kat en muis spelletje ontwikkelt. Het gaat vooral om de dialogen. En beide heren spelen dat goed.

Soms wat ongeloofwaardig. Maar dat was niet storend.

Spannende film. Lekker tempo.