Meningen

Pretentieus filmdrama. Het slaagt nauwelijks om een goed beeld te geven van de situatie. Door veel zaken door elkaar heen te laten lopen wordt de aandacht van de de rode draad te veel afgeleid.

Heb erg lang gezocht naar de zoektocht.

Ik vind Spaans/Catalaans acteren moeilijk te volgen en kan dan ook niet daar over een mening geven.

Het is geen prettige film en aanraden van de film zal ik dan ook laten.

Ik heb een zwak voor Koreaanse films.

Pandora is een rampenfilm van dertien in een dozijn. The China Syndrom (1979), Meltdown (2004), Tsjernobyl (2019) ook films met een kernrampsenario. De oorzaak van de kernramp is dezelfde als in Fukushima. Ach er moet toch een aanleiding zijn.

Zoals altijd in dit type films vele helden die alle gevaren trotseren.

In vele Koreaanse films speelt de familie of een vriendengroep een belangrijke rol. Dat is in Pandora ook zo.

De moeder was ronduit irritant. Opvallend was ook dat de vrouwen de mannen sloegen en verbaal te keer gingen. Ook veel gejankt en inderdaad geschreeuw. De emoties lopen hoog op, want mij nogal logisch lijkt. Maar zoals vaker in Koreaanse films wordt nogal overgeacteerd.

Of het CGI was, weet ik niet, maar er waren enorme mensenmassa's op de been.

De film steekt een waarschuwend vingertje op naar de slechte veiligheid en de controle op kerncentrales.

Ook de desinformatie en leugens waarmee politici een foute beslissingen indekken komen aan de orde.

Sommige acties zijn erg ongeloofwaardig . Waarschijnlijk om de helden een kans te geven een spel te spelen.

Voor een druilerige zondagmiddag een prima film.

Prima film waar je aandacht niet snel verslapt.
Het streven naar de eeuwige jeugd is een mooi thema voor een dystopische film over een wereld die verdeeld is in arm en rijk.
Het is jammer genoeg niet helemaal duidelijk op basis waarvan matches gevonden worden. Ook tamelijk onzinnig om levensjaren uit iemand te zuigen.
Behalve dit scifi is, is het vooral een actiefilm. Al vind ik dat daar wel te veel toevalligheden in zitten. Waarschijnlijk om de vaart er in te houden.
Er wordt prima geacteerd.
Het camerawerk is degelijk.
De muziek voegt bij bepaalde scènes wat toe.
Kortom: zeker de moeite waard om te zien.

Wat een vreemd einde. Afgeraffeld.

Verder vond ik het oké.

Hoe wij ons ontwikkelen hangt veel van toeval af. Ik had juist een totaal afwijkende parallelle aarde leuk gevonden.

Minder dan ik verwacht had. Maar vervelen deed de film geen moment.

Dat een stelletje 15 jarigen de dienst uitmaken in de wijk, terwijl er toch voldoende volwassen Gomorra rondloopt/scootert, leek mij vergezocht. Uieindelijk wordt de druk op de jongensbende opgevoerd, maar ze krijgen wel erg veel ruimte van de gevestigde orde.

De film is met veel bravoure gemaakt. Naïeve jongens die het grote geld ruiken en die nergens voor terugdeinzen. De 15 jarige Nico komt mij te volwassen over. Maar misschien word je sneller volwassen in de rauwe omgeving waarin hij leeft. De spanning wordt weliswaar opgebouwd, maar blijft niet hangen. Op het einde weer wat meer spanning, maar ook erg voorspelbaar. Tussendoor nog even Nico die verliefd is op de dochter van een restauranthouder. Het einde is duidelijk, maar toch vrij abrupt. Ik had meer een climax verwacht.

Zo nu en dan ook wel weer wat humor door het gestuntel van de bende.

De beelden van de oude stad zijn prachtig. Evenals het dicht op de huid filmen en het meebewegen van de camera.

De jonge acteurs doen het prima. Francesco Di Napoli speelt Nicola met overtuiging.

Een film die mij niet zal bijblijven. Zeker de moeite waard om te zien.

Tegenvallend. De trailer beloofde meer. Het bleef erg oppervlakkig, braaf en kritiekloos.

Het krampachtig uit beeld houden van het gezicht van Kennedy was onnodig.

Warrige film. Pacino zet een mooie rol neer als gevierd coach en daarmee is alles gezegd.

Deze geweldige film voor het eerst gezien.

Erg goed om eens wat meer achtergrond informatie te krijgen over Johnson. In mijn herinnering een verschrompelde somberkijkende met zuidelijk accent pratende man.

In de film zie je dat de generaals hun hobby uitoefenen en dat zijn adviseurs er een potje van maken. Johnson verloochent zijn idealen.

Het is geen eendimensionale biografie. Van diverse hoofdrolspelers tracht men ook wat dieper op de persoon in te gaan. Zeker bij Johnson is dat geslaagd. Zijn stress, woede, tweestrijd wordt goed in beeld gebracht en gespeeld. Hoofdrolspeler Michael Gambon vertolkt Johnson overtuigend. Ook Baldwin zet McNamara prima.

De jaren 60 sfeer wordt heel goed neergezet. Men maakt ook gebruik van echte footage. Mooi verweven in de film.

Duidelijk wordt dat de VS zich overspeeld heeft in de Vietnamoorlog. In mijn herinnering napalm meisje, bombardementen, executie van Vietcong soldaat, ontbladeringsmiddelen, vlucht van VS en de vele dode en verminkte soldaten. De zinloosheid van de oorlog wordt weer eens zichtbaar gemaakt. Oorlogen kon je toen en kun je in deze tijd niet meer winnen. Ik trek het maar even door naar de Oekraïne oorlog. Absurde oorlog en in Nederland laten we ons leiden door defensie die meer wapens willen en populisten die op mooie baantjes jagen.

De film is de lengte dubbel en dwars waard.

In het begin was het een beetje zoeken waar het over ging.

Dat werd duidelijk. Het vogelspotten brengt de jongens samen die elk hun eigen problemen hebben. De relatie tussen Nikko en Stevie is enigszins vreemd en wat ze bindt is sex en zelfmoord.

De verschillende mnaieren waaop relaties al dan niet worden onderhouden zijn goied neergezet. De plot is toch wel verrassend.

Goed geacteerd.

Film die mij meteen bij mijn keel greep.

Toch denk je in eerste instantie in het zoveelste high-schooldrama te zijn terecht te zijn gekomen. Maar dan komen de wendingen. Uiteindelijk komt de trieste waarheid boven tafel.

Juweeltje. Uitstekend geacteerd; et glansrollen van Lerman, Miller en Watson.

Visueel heel goed in beeld gebracht. Mooi tempo in de film. Scenes die je niet snel zult vergeten. Humor maar ook dramatiek.

De moeite waard om nog eens te kijken.

Uitstekende film.

Mooi hoe het kind in de arts een vader ziet. Dat het elkaar los moet laten, pijn doet.

Hoewel er weinig actie is, boeit de film. Je wilt weten hoe het afloopt.

Duidelijk dat het een parodie is. In elk geval hoop ik dat dat de bedoeling was van de makers. Kon mij niet boeien.

Zuid-Koreanen eren hun oorlogshelden. Met veel theater wordt de oorlog in beeld gebracht.

Het wordt allemaal uitvergroot. De anders zo emotieloze Koreaan tonen hierin hun emotie tegenover kameraden en vaderland.

De visuele effecten zijn goed gedaan.

Niet heel veel minder dan The Brotherhood of War.

Je moet deze films met een korreltje zout nemen als het gaat om de onoverwinbare hoofdpersonen. ZIj trotseren alle bommen en granaten. Helden, dat zijn het.

Gelukkig worden er ook nog dit soort spektakel films met een lovestories gemaakt. Geen pretenties. Vol clichés. Gewoon leuk vermaak met prima acteerwerk, mooie beelden, recht toe recht aan.

De film begint als een soort animatiefilm. Daarna wordt het wel beter. Soms fantastische decors (waarschijnlijk blue screen). De alien zonder exoskelet zou zo mee kunnen doen in een Halloween film.

Het verhaal is simpel: hoe krijg je de predator/hunter weg. Een stelletje idiote soldaten probeert dat samen met een wel erg schietgrage biologe. Soms levert dat humoristische one liners op. Sowieso vallen er altijd weer veel doden doordat ze wel erg graag in de vuurlinie staan. Het zoontje van de held heeft Asperger en wordt allerlei briljante vaardigheden toegekend.

Van het ene gevecht rol je in het andere gevecht. Soms van de hak op de tak. Niet echt spannend.

Het acteren is matig.

Ik denk dat het een duur filmpje was.

Helaas is het een erg zwak vervolg op andere predator films.

Als het rechtssysteem in de VS echt zo werkt, dan klopt er weinig van. Hoewel ook zonder film ik er van overtuigd ben dat dit systeem niet deugd.

Wat een prima film. Een prima cast die overtuigend acteert. Gere, Linney, Woodard en Norton waren top.

Zelden kijk ik een film in één ruk uit. Maar deze film hield mij in mijn stoel.

De plot zag ik aankomen. Maar dat maakte niets uit, omdat de weg er naar toe boeiend genoeg was.

Geluk dat ik film nog net even op Netflix kon meepakken.

Toch maar eens een film kijken van het Gouden Kalf circus. Ik begrijp dat hier weinig prijzen mee te winnen zijn. Wat een tegenvaller.

De acteerprestaties waren soms van bedroevend amateuristisch niveau. In enkele scenes leek ik naar een slapstick te kijken. Sigrid ten Napel was een gunstige uitzondering. Als amateur dit Ayoub het niet slecht.

Het hak op de tak verhaal vind ik storend. Soms zitten er promptverloren wat scenes in die niets toevoegen. En wat heb ik aan het eind van de film nu gezien: Ayoub heeft zijn doel gehaald. Maar bij dit drama mag er toch enige diepgang zijn te verwachten.

Toch is het te hopen dat Sam de Jong blijft doorgaan met het maken van films. Wat betere acteurs inhuren. Een betere script. Betere editor.

Prima film. Lekker tempo. Mooie technologie. Combinatie van moralistisme, patriottisme en romantiek.

Zeker geen topper. Maar leuk om te zien.

Pulp. Er zijn veel betere tijdreisfilms gemaakt.

Slechte cast met overjarige pubers op een middelbare school, die intelligenter zijn dan Einstein.

Hangt van toevalligheden aan elkaar.

Het irritante cam-filmen maakt het nog erger.

Links laten liggen.

Onderhoudende scifi film over een soort goudzoekers op een giftige planeet. De "goudzoekers" zijn hier ruimtevaarders.

Eens een keer keer uiterst geavanceerde ruimteschepen, maar met knopjes en handels te bedienen koekblik.

Eenmaal op de planeet begint een overlevingsavontuur en laat de hebzucht sporen na.

Er gebeurt niet erg veel. Zo nu en dan wat actie.

Prima geacteerd door Pedro Pascal en Spohie Thatcher.

Het decor is eenvoudig. Nauwelijks CGI.

Een prima film aan eigen bodem. Goed geacteerd. Zonder de anderen te kort willen doen speelde Gijs Scholten van Aschat erg goed. CGI vond ik minder overtuigend. Toch is een sfeer van laat 19de eeuw mooi in beeld gebracht. De film heeft een goed tempo. In het begin even wennen aan het hak op tak van locaties. Feel good film.

Zeer verontrustende film. Ik kende dit thema nog niet. Maar het aardig bedacht. Misschien wordt het werkelijkheid. In 1984 dachten we ook niet dat Big Brother werkelijkheid zou worden. Nu vinden we het min of meer normaal.

Ik vond het spannend met een aardige wending (hoewel je die ook ziet aankomen).

Prima acteurs. Vooral Rhys Wakefield speelt zeer kwaadaardig.

Het zoontje is wel heel erg naïef. De dochter is nog dommer. Maar goed, dat hoort er bij. Als mensen te slim zijn gebeurt er te weinig.