Meningen

Nooit gedacht dat ik deze film zo zou waarderen
Natuurlijk is het over the top, maar dat is toch geweldig? Heb veel meer moeten lachen dan bij de gemiddelde 'komedie'.
Verder fijne soundtrack, fijne visuele effecten en inderdaad een boel details (van die schrijver die zelfs in de slotscène nog zit te tekenen of de gast in die hotrod-car die op de achterbank heen en weer geschudt wordt).

Maar net als (bijv.) Shoot 'em Up een actiefilm die zichzelf niet serieus neemt, en juist daardoor door mij wel serieus genomen wordt! Rodriguez breekt gewoon met alle dogma's die er rondom het actiegenre heersen, prima!
Samen met het dikke politieke laagje verf wat er overheen is gegoten komt het op een dikke 4 sterren neer. Die scènes met De Niro, haha! Van het neerschieten van de 'cockroaches' tot aan de eindscène met De Niro die zelf als immigrant wordt doodgeschoten, haha!

Mijn eerste Madagascar; amusante animatie.

Sterk begin met een (heel) diverse set figuranten, personages en typische karaktertrekken, waarvan ik er eigenlijk geen enkele vervelend vond overkomen. Enorm hoge dichtheid van grappen en scènes en een bombastisch, lange opbouw naar het einde toe. Deze opbouw doet de film geen goed. Of het komt door de voor-de-hand liggende cliché's die gebruikt worden of het vaak benoemde chaotische karakter; na een uur kakt de film in en kent het niets meer van de frisheid van het eerste gedeelte.

Desondanks erg van dat eerste gedeelte genoten, inclusief details en grappen en grollen. 3*

Le Magasin des Suicides vertrekt vanuit een uniek, zwartkomisch punt en verrast enkele keren, tovert een glimlach op je gezicht maar is aan het einde net iets te losjes om te overtuigen. De muzikale omlijsting verveelt na een uur een beetje, maar is desalniettemin goed geanimeerd en gecomponeerd.

Verder zet de intro duidelijk de toon, maar de grappen vallen inderdaad ietwat in herhaling en het verhaal werkt zich (vrij snel) naar een vrij modaal einde toe. Ook de animatie-stijl vond ik niet de meest florissante, waar deze filmvorm zich natuurlijk wel uitermate goed leent voor deze boekverfilming.

Eindconclusie: bovengemiddelde, originele, zwart-komische, muzikale animatie. Zo. 3,5*

Een visuele trip.

Magic Trip gaat van links naar rechts, van binnen naar buiten en alles omringd door vele kleuren, geluiden en begeleidend commentaar van de diverse hoofdrolspelers van de rit door de States.

Na het lezen van de Electric Kool Aid Test was ik heel benieuwd naar deze beelden. De ruwe beelden, die allemaal zijn vastgelegd tijdens de trips en tijdens de kruistocht naar het Oosten en terug. Heel erg tof om dé beelden te zien die bij de woorden horen.

Gevolg is dat het beeld dat in het boek geschetst werd naar mijns inziens niet geheel overkwam met de beelden, maar wat wil je in een korte twee uur filmmateriaal.

Van dat materiaal zijn ook veel korte shots, waardoor het over kan komen als een onsamenhangend geheel. Maar de belangrijkste evenementen komen toch aan bod (de trips rond het meer in Arizona en Canada en New York uiteraard).

Uiteraard is de muziek heerlijk en goed gemonteerd (evenals de rest van de film!). Apart dat er nog wordt ingegaan op de dood van Cassady en weer niet op andere passagiers van de bus (Hassler of Sandy Lehmann). Ook ervaarde ik de ervaringen van Jane Burton en Gretchin Fetchin meerdere malen als leidend, waar er toch zeker wel andere verhaallijnen nog interessanter waren. En waarom zo diep de mening van hun laten prevaleren boven de rest? De weken ná de Trip (met de gebeurtenissen op de boerderij) had ik ook graag nog meer van willen zien. Mooi dat Kesey nog met zijn jeugdliefde is geëindigd ook.

Feit blijft dat het een mooie toevoeging is bij het boek om ook de echte beelden van al het gekkenwerk te zien. Het gekkenwerk waarvan op dit moment ook nog veel geleerd van zou kunnen worden. Het progressieve, vooruitstrevende van de Merry Pranksters-beweging zou een fijne toevoeging zijn in deze tijd waar de angst regeert. Precies zoals in het kortzichtige USA van de jaren '50 (wat een propaganda(!)) regeert de angst op dit moment ook en zou een gekleurde bus met openminded people wel eens een welkome verschijning kunnen zijn.

3,5*

Vrij trage documentaire die pas echt op gang komt wanneer 'het' begint. Abramovic boeide me 40 minuten niet genoeg met haar extreme kunst, maar vanaf de daadwerkelijke uitvoering wordt het geheel vrij aangrijpend. Ulay geeft het emotionele startschot, en alle gezichten die je vervolgens ziet 'zie' je ook daadwerkelijk. Er zijn intense krachtenwisselingen, zonder woorden of aanrakingen. Al met al zeker heel bijzondere kunst. En ook al is de structuur van de documentaire vrij conventioneel, de inhoud is allesbehalve. 3,5*

Mijn tweede Woody Allen (na Annie Hall) en deze beviel me toch iets beter. Wellicht een kwestie van wennen.

In mijn ogen zijn de films van Allen toneelstukken, met veel dialoog, in een 'film-context' geperst. Zonder al te veel soundtrack en lange scènes. Gewoon mensen die met elkaar de dialoog aangaan in een bepaalde setting. En het werkt prima.

Zo ook bij deze psychologische thriller. Een goed doordacht plot met een mooie achterliggende gedachte die op het einde toch vrij abrupt op een andere manier geïnterpreteerd dient te worden. Plottwist is altijd gewenst.

In het begin was het nogal wennen aan het Engelse accent, aan de elitaire gedragingen en aan het snelle verloop van de film, maar dit kwam uiteindelijk allemaal goed en Match Point krijgt een dikke voldoende: 3,5*

Een herziening na 14 jaar heeft mijn waardering van de film in zijn geheel niet veranderd, maar de waarderingen zelf wel op andere vlakken gelegd. De filosofische overpeinzingen tussen werkelijkheid en fictie zag ik eerder ook al, maar de praktische invulling van het 'Matrix-systeem' is sterk gevonden, zag ik nu. Ik zag nu ook dat the Matrix zich vaak op een hellend vlak bevindt als het gaat om hoe serieus sommige dialogen en scènes nu eigenlijk genomen moeten worden; sommige scènes zijn haast lachwekkend, daar waar ze dat niet moeten zijn. Lange pauzes tussen zinnen en de daarbij horende stoïcijnse gezichten maken een slechte match. Daarnaast is de film eigenlijk volgestouwd met actie, actie, actie, en te veel actie is niet leuk.

Maar dan nog, de grauwe inkleuring van de film is erg doeltreffend en sommige dialogen zitten erg goed in elkaar ('Do you think that's air you're breathing?' e.v.a.).

De film heeft een soort van legendarische status gekregen, en ik denk nog steeds dat het een must-see is, alleen is er ook een reëel stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat er betere cinema is gemaakt. Voor het science-fiction genre een van de beste films (voor zover ik dat kan beoordelen) ooit gemaakt. Nipte 4*.

Mijn tweede Python en ik stop ermee. Wederom zeer afwisselende, langdurige sketches, waarbij het nadeel kan zijn dat wanneer ze niet bevallen, je een 10-tal minuten zit te wachten op de volgende. Daarbij is vaak het hele concept van de grap snel doorzien, wat de onvoorspelbaarheid van de grappen te niet doet en het geheel gedateerd laat overkomen. Ja Monty Python is grensverleggend geweest, maar daar heeft deze film anno 2012 niets aan.

Constant surrealisme, zoals tegen het einde van de film, werkt niet echt en is wellicht in andere shows of animatieseries genoeg gedaan tegenwoordig (van Hans Teeuwen tot aan Family Guy). In filmvorm moet het ergens een reëele bodem hebben vind ik. Soms lijkt het er op dat ze willekeurige surrealistische scènes hebben gekozen, zonder de daadwerkelijke humor optimaal te krijgen.

Maaaaar; toegegeven, 'every sperm is sacred' is erg grappig, evenals 'the meaning of life' en de bijbehorende maatschappij-kritiek. Als je zo'n grote middelvinger kunt opsteken naar iedereen die voor het scherm of in de bioscoop, is dat ergens respect waard. 2,5*

Chaotische documentaire, die wellicht nog het beste omschreven kan worden als een bad trip.

Met enkele heldere vlagen, waarin weinig positiefs wordt vermeld door de bandleden, maar o-zo waar en eerlijk. De muziek suist er als een constante ruis doorheen, over de beelden van steden die ze waarschijnlijk nooit van dichtbij hebben gezien (althans doen niet).

"It's one big hitfuck" zegt Thom Yorke ergens en aan het eind van de tour ziet het er niet lekker uit, spanningen lopen lichtelijk op en ze hebben duidelijk weer wat tijd 'off the road' nodig.

Het geheel is wat mij betreft goed in elkaar gezet; er wordt een heel karakteristieke sfeer neergezet, die weinig aan de verbeelding overlaat. Goed om te zien dat Radiohead geen speelbal van de commerciële muziek is geworden (dat zat natuurlijk niet in het aard van het beestje), maar 'gewoon' de eigen gang gaat.

4*

Weer een mooi, intrigerend werk van von Trier.
De openingsscène is functioneel en zet de dreigende toon voor de hele film. Noodzakelijk begin.
Waar we vervolgens op een Space Odyssey-aanse manier de wereld van von Trier worden ingezogen. Een abstract, symbolisch en paradoxaal 'feest'. Iedere koppeling aan de dreiging van 'het einde der tijden' maakt alles overbodig, is het niet? De film krijgt een soort van onmetelijkheid om zich heen.
Part I is voor mijn gevoel een lange aaneenrijging om de neergeslagen Dunst weer te geven, met wellicht te veel gebruik van melodramatische (en lange) shots van Dunst en (later in de film) vooral Gainsbourg. Eugh, dat was niet zo prettig. Desondanks doet het einde van Part I pijn. Justine is onmenselijk alleen, maar ze 'weet' dat Melancholia binnen een korte tijd alles vernietigen zal. Ze gelooft.
En daar schittert Part II naar mijn mening in door. Het contrast tussen de (uiteindelijk) drie overgebleven personages. Waar de een gelooft in de wetenschap (of toch maar niet?), de ander 'weet' het gewoon en de laatste heeft nog de kinderlijkheid van het rust en vertrouwen vinden in een magische grot en de liefde van de tante. Wat is de noodzaak van iets weten, als je weet dat het pijn doet? Dat geldt vooral voor Claire.
Het is te zien dat een team van 19 personen 3 maanden lang aan de visuele effects heeft gewerkt. De openings- en eindscène zijn prachtig om te zien. Visueel spektakel, waar het einde begeleidt wordt door het magnum opus van Wagner. Een perfecte eindknal.
Het blijft verder aangenaam om alle verschillende meningen en interpretaties te lezen, iets wat soms ook verfrissender werkt als een film waar je een eenrichtingsweg qua gevoelens wordt ingeperst.
4 sterren.

Emotioneel portret over twee soldaten dat mede dankzij de belichting en de heerlijke rustige (hand-held-) manier van filmen zeer realistisch aandoet. Beide hoofdrolspelers zetten geweldige rollen neer waar de tekstschrijvers ongetwijfeld een groot aandeel in hebben gehad. Op Harrelson's rol is werkelijk niets aan te merken, perfect uitgevoerd.

Het eerste uur wordt de kijker overstelpt met een emotionele lading die vooral door de huisbezoeken wordt gecreëerd. Veel van de scènes spreken voor zich en Moverman laat het ook 'gewoon' gebeuren zo lijkt het, zonder extra dramatische geluidseffecten of vluchtig camerawerk.

In het tweede gedeelte van de film wordt dit losgelaten en ik denk dat Moverman hier goed aan heeft gedaan. De mogelijke fout die dan kan ontstaan (namelijk dat de film te veel gaat leunen op de dramatische berichtgevingen) wordt zo vermeden. Daarentegen kiest hij voor een verdere uitwerking van de band tussen de twee hoofdrolspelers en die tussen Foster en Morton. Een prima keuze die de film helaas aan het einde wel iets te langdradig maakt.

Maar dat is dan ook het enige minpuntje aan deze verder prachtige film. Een klein pareltje. 4,5*

Heerlijke, enorm vet geanimeerde, dystopische vertelling.

Vanaf het eerste shot helemaal meegezogen in dit verhaal, dat een geglobaliseerd bedrijf kiest als grootste controlerende orgaan in onze nieuwe wereld. Het plot ontluikt zich heel gestaag, waarbij er telkens weer nieuwe vragen worden opgeworpen. Antwoorden krijg je uiteindelijk ook, maar een beetje fantasie is er bij nodig. Ook om de laatste plotgaten op te vullen.

Zoals gezegd klopt de animatie perfect bij de stemmen en zijn er uiteraard veel details in alle handelingen en houdingen van de personages verwerkt. Verder weinig over te vertellen. Kijken deze prent! Mijn liefde voor animatie-films is weer opgewekt. Dikke 4 sterren.

Megalomaan gevoelsproject over verzoening.

Expressionist Lang heeft werkelijk alles uit de kast gehaald om deze film te produceren. De 'special effects' en de belachelijk grote decors zijn goed genoeg voor de 'klassieker'-titel. Maar verder is de film vrij langdradig, soms slaat het hele stukken over die niet begeleidt worden door beeld en het geheel is vrij dramatisch en zwaar. Ik heb geprobeerd om me door mijn gevoel te laten leiden, doordat het plot eigenlijk vrij dun is. Helaas vond ik maar bij twee scènes voldoening daarin. De basis is gelegd voor veel nieuwe Sci-Fi projecten en anti-establishment films, maar dat alleen maakt dit nog geen topper. Nipte 3*.

Vrij heftige, oversentimentele, typisch Amerikaanse productie, die ondanks de tekortkomingen toch enigszins bekoort. Zo is het filmwerk dik in orde en zijn de dialogen vrij aardig (dat wil zeggen; vrij oversentimenteel en begeleidt door treurige, rustige piano-riedeltjes; dus niet écht mijn ding). Verder zorgen de vlugge boksscènes voor het nodige vermaak en is het Freeman's stem die het geheel weer wat aannemelijker maakt. Maar aan de andere kant is er een vermoeide, soms traag overkomende, Eastwood, die soms zijn regels lijkt op te lezen, in plaats van met gevoel te spreken. De diepere laag van zijn karakter komt in mijn ogen geheel niet tot uiting door de sporadische kerk-fragmenten en de eindscène. Ook de goedbedoelde one-liners zullen me worst wezen. Desondanks wist het geheel me wel enigszins vast te houden, maar voelt het nogal 'makkelijk' aan. Het is een vrij simpele, door vriend en vijand gewaardeerde, manier van filmmaken. En dat kan ik niet belonen met veel sterren. Nipte 3*

Vrij grappige animatiefilm en een van de velen die ik in korte tijd heb gezien, dus dat maakt het enigszins gemakkelijker om te vergelijken. Het visuele aspect in deze inmiddels 11-jaar oude film zijn logischerwijs ietwat verouderd, maar een animatie-film moet het daar niet perse van hebben (zie de jaren '90 Disney-reeks en eerder...). Het (kinder-)verhaal was uiteraard flinterdun, daar de 'oplossing' tot alle problematiek al na zo'n 20 minuten bekend werd, maar 'Goodman' en 'Crystal' (vooral die laatste) maken dat goed. Eindoordeel is dan ook dat het een vermakelijke film is, geen groots spektakel, maar gewoon anderhalf uur kijken naar monsters. Dat is leuk. 3*.

Lag al lang op de plank, en nu net 'even' bekeken.

De vergelijking met Woodstock is snel gemaakt, maar waar Woodstock zich voor mijn gevoel veel meer op de festivalvloer bevindt, gaat Monterey Pop meer uit naar de bands op het podium. In de 78 minuten wordt naar mijn gevoel in ieder geval relatief veel aandacht besteed aan de bands, waar het voor mij andersom had gemogen.

De shots waarbij langs de enorme diversiteit aan mensen wordt gelopen zijn, naar mijn mening, de meest échte beelden die je op een festival kunt maken.

De muziek en de heerlijke klanken van Jefferson Airplane (met een zeer braaf uitziende Grace Slick), Canned Heat! (net als op Woodstock geweldig) en de swingende Otis ('Shake'!), maar het einde is werkelijk verbluffend. Hulde aan Ravi Shakar!!!

Maar om een werkelijke goede docu te zijn, schiet Monterey Pop toch wel iets te kort. Het camerawerk is niet overal even zuiver en verpest zelfs helemaal het mooie nummer van Otis Redding. Het is een mooie registratie van het eerste rockfestival, maar toch iets te onvolmaakt. dikke 3,5*