Magic Trip: Ken Kesey's Search for a Kool Place (2011)

Must-see !

Sinds begin november op DVD Link

Mooie poster Link

Een visuele trip.

Magic Trip gaat van links naar rechts, van binnen naar buiten en alles omringd door vele kleuren, geluiden en begeleidend commentaar van de diverse hoofdrolspelers van de rit door de States.

Na het lezen van de Electric Kool Aid Test was ik heel benieuwd naar deze beelden. De ruwe beelden, die allemaal zijn vastgelegd tijdens de trips en tijdens de kruistocht naar het Oosten en terug. Heel erg tof om dé beelden te zien die bij de woorden horen.

Gevolg is dat het beeld dat in het boek geschetst werd naar mijns inziens niet geheel overkwam met de beelden, maar wat wil je in een korte twee uur filmmateriaal.

Van dat materiaal zijn ook veel korte shots, waardoor het over kan komen als een onsamenhangend geheel. Maar de belangrijkste evenementen komen toch aan bod (de trips rond het meer in Arizona en Canada en New York uiteraard).

Uiteraard is de muziek heerlijk en goed gemonteerd (evenals de rest van de film!). Apart dat er nog wordt ingegaan op de dood van Cassady en weer niet op andere passagiers van de bus (Hassler of Sandy Lehmann). Ook ervaarde ik de ervaringen van Jane Burton en Gretchin Fetchin meerdere malen als leidend, waar er toch zeker wel andere verhaallijnen nog interessanter waren. En waarom zo diep de mening van hun laten prevaleren boven de rest? De weken ná de Trip (met de gebeurtenissen op de boerderij) had ik ook graag nog meer van willen zien. Mooi dat Kesey nog met zijn jeugdliefde is geëindigd ook.

Feit blijft dat het een mooie toevoeging is bij het boek om ook de echte beelden van al het gekkenwerk te zien. Het gekkenwerk waarvan op dit moment ook nog veel geleerd van zou kunnen worden. Het progressieve, vooruitstrevende van de Merry Pranksters-beweging zou een fijne toevoeging zijn in deze tijd waar de angst regeert. Precies zoals in het kortzichtige USA van de jaren '50 (wat een propaganda(!)) regeert de angst op dit moment ook en zou een gekleurde bus met openminded people wel eens een welkome verschijning kunnen zijn.

3,5*

Wat een mooie afsluiting, hier sluit ik me helemaal bij aan.

Als het goed is, kan ik de film vanavond bekijken. Ben zeer benieuwd.

Een documentaire even chaotisch en gefragmenteerd als the roadtrip zelf. Dat maakt het geen makkelijk kijker, maar wel een fascinerend portret van de post-beat/pre-hippies. En wat een vet tijdsbeeld is dit, zeg! Eigenlijk ook een film die ik zou moeten herzien om er meer uit te halen.

Magic Trip draait vanaf 25 oktober in De Balie (Amsterdam), Lux (Nijmegen), ForumImages (Groningen), Focus Filmtheater (Arnhem), 't Hoogt (Utrecht), Filmhuis Den Haag (TBC)

Distributie: Filmfreak

Trailer (YouTube)

Beruchte busreis.

Wanneer de beroemde schrijver Ken Kesey in 1964 besluit om zijn pen te verruilen voor een filmcamera is hij van plan om voortaan te schrijven met beelden. Een heuse film zou het resultaat moeten zijn. Zo smeedde hij toentertijd het plan om, samen met een groep vrienden, een roadtrip dwars door Amerika vast te leggen. Met een geschilderde bus begint hij aan de tocht van west naar oost, voorzien van een behoorlijke voorraad LSD. Het clubje kunstenaars en andere elite vangt onder invloed van veel drugs de reis aan. De reis slaagt, de film niet.

Bijna vijftig jaar later volgt de documentaire over deze beruchte busreis, die mede aan de basis stond van een nieuwe generatie drugsgebruikers en de hippiebeweging. In eerste instantie gesponsord door de overheid, zo leren we tijdens deze chaotische reconstructie, en zich al snel als een olievlek verspreidend over de Verenigde Staten. Dusdanig dat de initiator van de reis en voorvechter van de hallucinogene substantie, Kensey zelf, uiteindelijk aangeeft dat het leuk is geweest en de jeugd van tegenwoordig haar heil niet meer moet zoeken in de psychedelische drugs.

Tijdens deze documentaire gaat het er soms even vaag aan toe als tijdens die roadtrip waarbij het woord trip wel erg letterlijk werd genomen. Toch hebben de makers met het destijds overgebleven filmmateriaal, afkomstig van verschillende 16mm camera’s, een enigszins helder beeld kunnen scheppen. Enigszins, want enige voorkennis over de hoofdpersonen helpt mee. Niet iedereen weet wie Timothy Leary of Jack Kerouac waren. Toch doet dit maar een beetje afbreuk aan de bijzondere belevenis die, ondersteunt door een schitterende soundtrack, behoorlijk entertaint.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Leuk, verfrissend & origineel.

Deze film komt vooral goed tot zijn recht als je eerst het boek heb gelezen. Leuk is om je eigen mentale voorstelling aan de hand van de film te controleren. Omgekeerd kan dat natuurlijk ook, maar vind ik zelf minder uitdagend.

Het beeld is natuurlijk wel rauw en bevat veel knip- en plakwerk, maar wie bij een film als deze uitkomt, heeft waarschijnlijk toch al geen dringende behoefte aan enorm gestileerde films.

Zo'n 30 jaar geleden het voortreffelijke boek "Electric Kool Aid Test" van Tom Wolf gelezen, en deze film is daar een leuke aanvulling op om gezien te hebben.

Maar zoals Zinema reeds zei is enige (of veel) voorkenis van de hoofdpesonen een groot voordeel voor het genieten van deze docu.

Ja de Wereld word geregeerd door angst, maar ik vrees dat een gekleurde bus met "openminded people" daar niet veel zal aan veranderen, behalve voor de inzittende zelf. En b.t.w. ik weet eigenlijk niet of de meesten op die bus wel echt openminded waren of alleen een feestje wilde bouwen.

Knotsgek maar belangrijk historisch document, in het bijzonder voor acidheads!

Not even caring, 'cause they're having a good time

Zo af en toe kan je eens een fijne vondst doen in een plaats waar je het niet verwacht. Zo dacht ik dat Mediamarkt nu wel de laatste winkel was waar ik ooit een DVD ging vinden over Ken Kesey's trip in de jaren '60 met de Merry Pranksters. Het was een reis die me al wel langer bekend was (onder andere de Acid Tests komen ten sprake in Grateful Dead drummer Bill Kreutzmann's recent uitgekomen biografie Deal) en de DVD een tijd geleden eens meegenomen. Ik was toen van plan om dit meteen op te zetten, maar het heeft even geduurd vooraleer ik echt in de juiste stemming was

Had wel iets meer beelden van The Dead zelf verwacht aangezien die toch als huisband optraden maar bon, ze zijn vaak te horen in de soundtrack en dat is toch ook al iets. Verder is dit gewoon één heerlijke trip die eigenlijk vooral visueel ook nog goed in elkaar steekt. Kan me voorstellen dat het synchroniseren van beeld en geluid sowieso al geen gemakkelijk kunstje was, maar regisseurs Alison Ellwood en Alex Gibney doen hun best om hier echt de jaren '60 vibe van te doen afstralen qua editing en montage. Het resulteert in een erg fijne trip in ieder geval en eentje die ook over de gehele lijn blijft boeien. Enige voorkennis van het onderwerp lijkt me wel gewenst trouwens. Daarvoor hoef je niet perse het boek On the Road van Jack Kerouac of Tom Wolfe's The Electric Kool-Aid Acid Test te hebben gelezen, maar het helpt wel als de meeste namen op de een of andere manier toch een belletje doen rinkelen. Zeker in het begin is het een nogal druk gedoe van persoon X heeft nickname Y gekregen enzovoort.

Veel archiefmateriaal dus en je zou denken dat het kijken naar een stel mensen die knetterstoned zijn op den duur wat zou beginnen vervelen. Niets blijkt minder waar te zijn omdat er toch op een zekere manier een lijn inzit. Zelf zou ik het nog geen dag hebben volgehouden op de bus volgens mij (het deed me eigenlijk deugd om te zien dat dat zelfs voor een aantal mensen op de bus zelf ook gold) en je voelt de spanning wanneer ze dichter en dichter bij New York gaan aankomen. Dan lijkt het even alsof alles als een kaartenhuis gaat instorten, maar dat wordt nog handig opgevangen door wat meer te focussen op Kesey. Het eindshot van de bus die ondertussen ergens compleet verwaarloosd in een bos staat te verkommeren is de perfecte afsluiter.

Heel wat eenvoudiger te behappen dan ik in eerste instantie had verwacht/gedacht. Het drugswereldje is iets dat nogal ver van me af staat en als jaren '90 kind staan de swinging sixties nu ook niet bepaald vers in mijn geheugen gegrift en toch blijft dit boeien. Blijft toch een fascinerende periode als je het mij vraagt met types als Allan Ginsberg en Neal Cassady.

4*

tegenvaller voor mij. Sommige dingen moet je niet uit de kast willen trekken en ten koste van alles willen oppoetsen en schoonmaken, zolang poetsen dat het kitch en te gelikt lijkt. Had dit beeldmateriaal lekker ik die stoffige kast gelaten en ons laten fantaseren en romantischer over hoe tof die bus trip geweest zou zijn.