Meningen

Laat ik maar met de deur in huis vallen; Baise-moi heeft 'het' niet, maar weet wel ergens compassie op te wekken als filmproduct-zijnde. De dialogen zijn soms hopeloos en vrij kaal en diverse shots worden zonder aarzeling afgekapt. Vooral in het begin is het een onduidelijke film die geen duidelijk doel lijkt te hebben. Daarnaast is de groezelige layer nu niet bepaald positief.

Na zo'n 20 minuten, en na de (simpele!) ontmoeting tussen de twee hoofdrolspeelsters, gaat het balletje rollen en zie je een kant van samenleving die je zou kunnen vergelijken met losgeslagen wild. Ja, er zitten (vervelende?) expliciete scènes in. Maar zoals eerder aangegeven beslaat dit maar enkele, van de 77, minuten-durende speelfilm. De reacties over de, al dan niet, pornografische inhoud vind ik dan ook erg overtrokken. Functioneel realisme, zou dat geen betere benaming zijn voor hetgeen hier geportretteerd? Enfin.

Als laatste maakt de soundtrack Baise-moi toch een speciale film. Heel simpele, vage elektronische tonen worden afgewisseld met wat stevigere, instrumentale rock en dit vond ik goed werken. 2,5*.

Voor sommige gebruikers is deze, rustige, rond dialoog opgebouwde, film een verfrissende, nieuwe kijkervaring zoals te lezen valt in sommige meningen. Voor mij is dat niet zo, en dat verklaart wellicht enigszins mijn ietwat genuanceerdere beoordeling.
Zoals gezegd veel dialoog in de film, die niet altijd even lekker loopt. Delphy speelt leuk naturel, maar Hawke vind ik bij vlagen een irritante, cynische vent. Het mooie is hier weer aan dat Linklater ook bewust deze keuzes lijkt te maken. Bij een dergelijke film dient iedere regel, iedere aanraking en ieder oogcontact bewust te zijn. Wat dat betreft zijn de acteerprestaties, vaak gepaard met lange shots, knap gedaan. Leuke, semi-filosofische, thema's worden aangesneden en ik kon me goed vinden in sommige thema's. Maar dat 'leuke' is het hem juist. Dat is het (leuk), en meer niet echt, ook al komt het door sommige scènes wel erg in de buurt: de scène in het restaurant met het geanimeerde telefoongesprek en natuurlijk de eindshots zijn goed gevonden en voegen zonder twijfel een bepaalde eigenheid toe aan de film.
Het hele idee blijft romantisch en zal iedereen aanspreken; verstoken van digitale wereld, van camera's om het vast te leggen, maar met veel (vrije) tijd één (met de nadruk op één) nacht doorbrengen met een hele leuke man/vrouw. Leuke film van gemaakt. 3,5 voor nu.

Na Regels van Matthijs en BenX is dit veel goedkopere 'autistentelevisie' waar Nolte garen bij spint: ik was al bang voor dat wat Antonev hierboven beschrijft.

Naarmate de documentaire vordert wordt het steeds meer een freakshow met enkele 'memorabele grappige' scènes. De camera wordt een aantal keer gebruikt als stoorzender die interessante televisie genereert, zoals de momenten waarop Kees zich lekker ergert. Helaas is de ongestructureerde omgeving waarin hij vertoeft zeer pijnlijk om te zien. Door de onvoorwaardelijke moederliefde en de grote inschikkelijkheid van mammie wordt het leven van deze oude autist enkel lastiger.

Kees eist telkens alle aandacht op en de ouders worden in een verdomhoekje geplaatst door Nolte. Waarschijnlijk is Kees door onwetendheid van de ouders (in de jaren '70 waren de verklaringen voor - het tegenwoordige - autistisch gedrag nog niet goed ontwikkeld) veel verwend en langzaam ingewijd in een ongestructureerd leven waar hij zelf een zo hoog mogelijke gestructureerdheid in is blijven zoeken. 606 beschrijft het goed hierboven, begeleid wonen zou denk ik ook oplossing zijn. Jammer dat we hier niets over horen: hoe is het afgelopen?

Tijdens de lange speelduur van de docu worden de noodzakelijke vragen gesteld (over de toekomst, de band met zijn ouders, het 'loslaten' en euthanasie). Over dit laatste geeft Kees duidelijk aan dat hij hier niets voor voelt "omdat hij genoeg leuke dingen heeft in dit leven...". Nolte weet vervolgens desondanks de nodige heftige zinnen uit Kees te persen die hier wél over gaan, alles begeleid met de nodige treurige, onheilspellende piano-riedeltjes. Zoals gezegd: goedkope 'autistentelevisie'.

Een beetje zonder verwachtingen opgezet vanavond, maar hoppa-tee, weer een top-250 film die me tegenvalt.
De film begint goed, en het 'niet praten' beviel me in eerste instantie vrij goed: het feit dat de kijker zelf meer mag nadenken ipv dat alles d.m.v. dialogen wordt opgelegd.

Maar vervolgens begint de film, die vrij kort duurt, langdradig te worden. Er wordt van de hak op de tak gesprongen en het 'niet praten' werd gewoon niet functioneel meer. Ook een aantal praktische zaken van het (uiteraard) bijzondere plot/verhaallijn begonnen me te storen:
Waarom kan hij bij de bokser bijvoorbeeld ongeveer direct weer het huis verlaten? Waarom gaat die bewaker een cel van 6m2 inspecteren en op zijn tenen rondlopen ? Wat is het nut van de vrouw die hij vermoord met zijn golfbal ? Waarom de dialoog tussen de bokser en zijn vrouw op het laatst ?
Het pakte gewoon niet. Ik was te veel bezig met het zoeken naar een doel dat verbonden is aan deze film, maar dat is er niet.

Ik zag hierboven een opmerking over dat de zoenscene een van de mooiste was uit de filmhistorie. In mijn ogen leken het wel twee dertienjarigen die voor het eerst, achter een kerk op zaterdagavond, hun speeksel uitwisselen. Deed me helemaal niks.
Net als het gegolf, de muziek, de verhoring bij de politie en de romance tussen de twee.
Lag grotendeels aan het acteerwerk dat mij niet kon bekoren. De twee hoofdrolspelers vielen nog mee, maar iedereen die sprak viel tegen... Ironisch...

Als laatste van de film volgt de uitspraak zoals hierboven genoemd. Dit komt een beetje over alsof het toch wel een beetje meer 'lading' mocht krijgen, de regisseur plakt er nog even wat achter en dit laat de kijker achter met een aantal vragen, maar ik had niet eens zin om daar over na te gaan denken (i.t.t. films van Boe, Lynch etc.).

Ik heb begrepen dat de andere top-250-notering van Ki-Duk Kim 'Spring, Summer... ' een andere soort film is, dus die krijgt nog ooit een kijkbeurt.

Mijn eerste Turkse film, mijn 900e stem hier en uiteindelijk een lastig te vatten en te beoordelen film. Het acteerwerk is buitengewoon goed en gecombineerd met de beelden van het Turkse berglandschap (je ruikt het gras soms, je hoort de hanen kraaien 's morgens en je voelt de wind) levert dit een surreëel geheel op. Inderdaad ongezien. Maar dan de lange speelduur en de, blijkbaar aanwezige, rode draad die ik ook wist te vinden aan het einde, maar die niet geheel strookt met de sterk aanwezige meningen op dit forum (en op anderen). En dat kan en mag natuurlijk. Voor mijn beoordeling telt echter dat niets aan deze dubbelzinnigheden in het plot deden overrompelen. Interessant om deze Europese producties ook te zien! 3,5*

Spannende dramafilm, die dee spanningsboog vanaf het begin tot (bijna aan) het einde weet vol te houden. De lange, droge, zwijgende shots helpen de spanning op te bouwen en de raadselachtigheid van de hoofdrolspeler te bewaken. Vaak zijn flashbacks te simpel, te cliché, maar op de een of andere manier was het in deze prent precies evenwichtig verdeeld.

De lastigheid van het veroordelen van een jonge delinquent, en alle daarmee samenhangende gevolgen, wordt prachtig weergegeven.

Naarmate de film vordert en de puzzelstukjes bij elkaar komen neig je naar een bepaald einde en het einde waar Crowley, of liever schrijver Trigell, voor kiest vond ik op de een of andere manier onplezierig en te gemakkelijk. Wat schuilt er achter het einde? Het gaf me een bepaald leeg gevoel.

Ondanks goed acteerspel (the worried mind van Garfield is prachtig. Al lijkt hij soms wel een echte 'spastic', maar dat mag de prestatie niet omlaag halen), duidelijke achterliggende maatschappelijke problemen (de rol van ouders, de rol van media, de opvattingen over criminelen in de samenleving en de rol van een dergelijke uitvinding als 'the cloak of secrecy'), een constante spanningsboog en sommige prachtige shots (het symbolische voorbijlopen van twee kinderen bij zijn ontsnapping uit zijn huis), vind ik de daad waarmee de hele filmlijn omslaat vergezocht, waarmee de laatste 5 à 10 minuten voor mij niet verder verliepen zoals ik had gewenst.

Dus; ondanks een mooie manier van verbeelden van het probleem, nog nooit eerder zo verfilmd gezien, vandaar voor nu nog een 4*, maar geen idee of die vier sterren stand houden.

De beste Nederlandse komedie ooit gemaakt. En of dat nu te verklaren is door de afwezigheid van andere humoristische Nederlanse producties die maar enigszins in de buurt komen of door de gevatte humor van deze prent laat ik aan de kijker zelf over.

Feit is dat het een sterke, humoristische film is die eindelijk 'mijn' droge, platte, ruwe humor weet te verwoorden. Het sterke is ook dat clichés worden benaderd, uitgebuit, maar uiteindelijk vooral snoeihard onderuit worden gehaald en die nieuwerwetse, anarchistische manier van filmmaken weet ik erg te waarderen. Door te beginnen met het geweldige Duckhunt, te refereren aan een heleboel nineties-films en door het toepassen van de hedendaagse harde en absurde grappen is dit voor mij ook een (Nederlands!) tijdsdocument van mijn adolescentie. Ik heb de film omarmd, 4 sterren.

Deze, in bluegrass-muziek gedrenkte, film is een emotionele achtbaan met allerlei interessante film- en verhaaltechnische aspecten. Als een boemerang komt de film, na verschillende flashbacks (forwards?) en het heel bewuste gebruik van pure stilte, keihard aan en laat je inderdaad weerloos en vol verdriet achter. Dit is puur drama. Over hoe schoon, vrijgevochten en bijzonder het leven kan zijn als je de juiste personen om je heen hebt. Over hoe dit geluk er langzaamaan afslijt door onverwachte, negatieve gebeurtenissen. Over vriendschap en een vrijgevochten stel. Over de rol van muziek in het leven, bij vreugde en verdriet. Over de universele vraagstukken over 'het rationele' en 'het spirituele'. Alabama's verdriet kon met niemand gedeeld worden.
Het is waar dat enkele scènes lichtelijk inkakken, maar als het einde je met zo'n enorme brok in de keel blijft zitten maakt dat geen ene reet uit. De aanloop naar het einde, met de genoemde flashbacks, de ambulance-scène, het 'zieke' van Alabama dat sterk in beeld is gebracht in contrast met de vreugde; één en al top. Prachtig drama. 4,5*

Western met veel potentie, maar die helaas niet helemaal weet te beklijven. Ondanks de prachtige beelden en het naturelle acteerwerk van de twee hoofdrolspelers is de film bij vlagen ook chaotisch (vooral de ontmoetingsscène tussen Etta en Butch en de soundtrack) en totaal niet humoristisch (de eerste scènes in Bolivia, amai amai). Al met al wordt het geheel dan niets meer dan één langdradige en saaie achtervolgingsscène, zonder écht spannende scènes, dubbele lagen of een dosis cynische humor. De film wordt gedragen door het acteerwerk, maar dat is niet genoeg voor een voldoende. 2,5*