Meningen

Chaotisch animatie-spektakel met hoge dichtheid van een enorme dosis fantasie.

De accenten en de soms enorm droge humor werkt goed en is erg grappig. Desondanks wordt de absurditeit tot een maximum opgevoerd, wat voor mij niet had gehoeven. Uiteindelijk blijft de enorme uitzonderlijkheid van het filmpje over; werkelijk een prachtige en goedwerkende manier van animeren. Wat dat betreft een welkome verrassing (heb namelijk geen idee hoe ik aan deze film ben gekomen). 'Ernest et Celestine' houd ik in de gaten. 3,5*

Een beeld van de stad (ongeacht Parijs of Nairobi of Enschede) kan alle kanten op gaan; of je persoonlijke verhalen gebruikt of niet, en zo ja; welke verhaallijnen dan overblijven. Klapisch kiest voor ietwat extremere verhaallijnen, waar ik persoonlijk ook genoegen kan nemen met veel stilistisch cameragebruik, een goede soundtrack en doodnormale leventjes in die grote stad.

Het geheel sprankelt weinig, maar door de ietwat grauwe, koude winterbeelden met de fleurige soundtrack met bijbehorende titel (Seize the Day), krijgt de film toch alsnog die eigenheid.

Een aantal onrealistische dialogen en scenes doen af aan de geloofwaardigheid van de film en halen de kijker uit de flow van de film. Al met al een aardig beeld van een stad. 3*

Eindelijk! Een documentaire over een parkeerplaats......

En wat een heerlijke verzameling van filosofische mijmeringen, anti-Amerikaanse standpunten, boeddhistische wijsheden, zwartkomische opmerkingen en gewoon een stel alternatievelingen bij elkaar. Lastig om aan te geven waar de grens ligt tussen serieus en overdreven zwartkomisch gedoe, maar het is een geniale docu.

Een combinatie van Man bijt hond en Punk. Van Poëzie en nonsens. En van liefde voor het vak tot aan haat jegens de autobezitter.

De Amerikaanse droom en de najagers hiervan worden flink op de hak genomen, soms zelfs tot aan het absurde toe, waar het op de hak nemen overgaat op een verbale en fysieke strijd 'tegen het slechte'. Helaas is dat ook een te eenzijdig beeld van de wereld, maar het haalt niets af van de charme van de hele parkeerplaats.

(Heb overigens de volledige docu bekeken, niet de afgeknipte variant van de Canvas....)

4 sterren. En de docu zal vooral fungeren als bindmiddel voor de ziel, wanneer de wereld bevolkt lijkt door SUV-bezitters (morons!) en frat-boys. Weet dan dat er altijd nog mensen zijn die voor het 'goede' streven. Ofzoiets...

Bijzonder project van Peckinpah waar de muzikanten Kristofferson en Dylan een grote rol spelen.

Daarnaast ook een duidelijk bijzondere western, waarbij alledaagse gebeurtenissen, simpele conversaties en vooral de oude vriendschap tussen twee outlaws centraal staat.

Het fundament van deze bijzondere trekken vind ik, naast de verfijnde uitwerking van de vriendschap, toch grotendeels de soundtrack van Dylan. Daarnaast krijgt zijn mystieke personage ook veel aandacht, wat aan de ene kant heel 'Dylan's' is, en tegelijkertijd ook niet. De combinatie folk (met songtekst) en western is naar mijn weten niet al te vaak geprobeerd, maar dit werkt hartstikke goed. Laatste pluspunt is de cinematografie, die meer dan prima is voor een western, met een aantal uitschieters. De kleine 2 uur waren zo voorbij en ik geef de film het voordeel van de twijfel, met 4 sterren.

Sterk emotioneel geladen film die mede door de aanwezigheid van het samenspel tussen muziek en beeld hoog scoort. Een ode aan 'de jeugd' is wel eens vermeld in recensies, en ik, als 25-jarige, kan me hier vrij goed in vinden. Een plot waar een constante emotionele spanning in zit, want de hoofdrolspeler draagt iets mee uit zijn verleden en de bijbehorende heftige stemmingswisselingen gaan ook nog eens gepaard met diverse 'first experiences'.

Al met al wist de film me stevig te raken om ook de ondertiteling nog bijna helemaal af te kijken. Een herziening levert wellicht een wat scherpere recensie op... 4*

Sterke Vietnam-prent met verschillende onvergetelijke, pijnlijke momenten.
Stone baseert het verhaal van 'Bravo Platoon' grotendeels op zijn eigen ervaringen in de Vietnamese jungle, iets dat het geheel al direct interessanter maakt. De militair vaktermen, de typetjes en de onnozeligheid van de oorlog in z'n totaliteit worden uiterst duidelijk gemaakt.
De gekte die bij velen ontstond tijdens het vechten tegen de Vietcong wordt subtiel toegelicht door Sheen's voice-over. Het liet me wegdromen over de hele flow die toen in de USA geheerst moet hebben en de onmacht van velen. Wat muzikale ondersteuning betreft viel het me op dat zelfs na 3 of 4 keer Adagio for Strings gehoord te hebben, het mij nog steeds wist te grijpen, dat moet wel een teken zijn van een sterke film.
Verder doet het briljante acteerwerk van het gehele bataljon de rest. Na de dood van Elias wordt er voor mij iets te veel in metaforen gesproken tussen Barnes en de rest, maar de film klimt snel uit dit kleine dal. Met als mooi einde een lichte overwinning van de 'gewone man' op de sergeant (waar eerst niks tegen te doen viel). In krijgssituaties tellen geen regels. Of in ieder geval andere regels. Met gemak 4 *'en.

Na het boek eigenlijk direct de film bekeken, en daarmee tevens mijn eerste Welles.

Vergelijkingen met het boek kan ik lastig achterwege laten. Een beeld had zich gevormd in mijn hoofd en vond het vooral genieten om te kijken hoe Welles ieder personage en iedere ruimte had uitgebeeld. Dit heeft hij vooral netjes gedaan, met veel oog voor detail en licht.

Het boek vond ik overigens vreselijk onleesbaar en gaf mij geen enkel moment een beklemmend gevoel. De film gaf me dat juist wel, het duistere, vlotte tempo was het resultaat. Vanaf de eerste seconde start Welles sterk en laat de kijker ongetwijfeld met vragen achter over het hoe en waarom;

Is het K's gevecht tegen de staat, of tegen zichzelf, of tegen 'instituties' of de kerk? Moet je nu juist niet je eigen weg kiezen, maar gehoorzamen? Of duidelijk (en volhardend) kiezen en geloven in je eigen existentie? Waarom is de gewilligheid van de vrouwen zo duidelijk aanwezig?

Alleen de prachtige Romy Schneider zorgt niet voor vragen, ze staat als een huis. Een van de mooiste vrouwen die ik in mijn 800 gekeken films heb gezien.

Een film als deze moet je laten bezinken, van binnen laten groeien en wellicht nogmaals bekijken.

4*

Sterke, realistische prent over puberale avonturen waarbij er maar één allesomvattend motto is: YOLO. Natuurlijk sterk overdreven, maar de opbouw in de film is goed uitgewerkt, de jonge personages zijn realistisch en de chaos van de avond wordt ook voortreffelijk uitgebeeld, mede door het gebruik van verschillende handheld camera's etc.. En het hele doel is tenslotte om het ultieme feest te verbeelden, inclusief drank, drugs, muziek, vrouwen en veel vrienden. De slotscènes (tussen vader en zoon en Thomas en zijn meid) zijn vrij onnozel, maar dat doen niet echt af aan de culturele impact en statuur van de film. 4*

Inmiddels al weer vierde herziening en het wordt steeds duidelijker om te beoordelen wat nu gedeeltelijk 'jeugdsentiment' is en welke scènes er nu écht toe doen. De film is uniek, dat staat buiten kijf, maar heeft ook enkele mindere kanten.

De openingsscène zuigt je als het ware in de film, en de dialogen over Europa (en Amsterdam specifiek) zijn denk ik voor de Nederlandse kijker een aantrekkelijk begin. Dialogen blijven rollen, de een nog beter dan de ander, waarbij de Nederlandse ondertiteling eigenlijk een heleboel mist aan finesse die Tarantino er wel in verwerkt. Een Tarantino waar ik overigens geen directe fan van ben.

De opbouw van de film is heerlijk en inderdaad het best te typeren als een soort van 'circulair narratief'. Het is ook lastig om aan te geven waar de film 'over gaat', want er zijn meerdere hoofdrolspelers en net zo veel verhaallijnen. Allen perfect ingeleid en met de bijbehorende scherpe dialogen, werkelijk perfecte soundtrack en vernieuwende, verrassende wendingen.

Minpunt is en blijft de lange speelduur. Sommige gedeeltes van de a-chronologische structuur hebben weinig toegevoegde (humoristische of verhaaltechnische) waarde, maar de kijker wordt desalniettemin wel beloond voor het lange wachten. De scène met Zed is ronduit legendarisch.

Pulp Fiction is vooral zwarte komedie, gepaard met wat agressieve, héél coole, noten, die eigenlijk voor iedereen geschikt is. Zeg maar, een Shawshank Redemption voor de wat ziekere, cynischere kant van de menselijke geest.

Interessante documentaire die het undergroundse begin en evolutie van de diverse gezichten van punk weergeeft. Van hoe de heersende media punk heeft laten liggen totdat het aantal fans groot genoeg wordt om 'legitiem commercieel' te worden. Veel noisemet af en toe de door punk-beïnvloede tv-fragmenten en interviews die aangeven hoe punk tegenwoordig volledig is opgezogen door onze maatschappij, van mode tot muziek tot leefstijlen in het algemeen. Respect voor the Adicts, Dead Kennedys, Subhumans en al die andere oude bands met hun oude leden die nog steeds rocken als vanouds! Maar ook de nieuwe underground-scènes over de hele wereld! Om af te sluiten: een mooi citaat van Barry Jones van Roxy Club; "we felt like we were king of the world, because they didn't get it, and we did, and they weren't proud of it, and we were". 3,5* voor Punk.

Ijzersterk misdaad-drama dat veel weg heeft van een Dogme-film. Enkel handheld-shots, weinig special effects en authentieke acteurs (sommigen zelfs van de straat zelf). Vanaf minuut 1 wordt je in de film gezogen, waar het acteerwerk zo naturel en echt is zodat het lijkt alsof je zelf in Kopenhagen met problemen worstelt. En ook al kun je het verhaal bestempelen als een simpel plotje, wat Refn er mee doet is fantastisch. Zijn stijl laat zelf mij van een misdaadfilm genieten; rauw en echt.
Het einde is mooi en geheel in de lijn van de film. Alle problemen komen bij elkaar, de pijn van het dealer-bestaan voel je. Alle opties worden nog eens overwogen en dan gaat het beeld gewoon op zwart. Wij mogen beslissen wat er gebeurd.
4*