Meningen

Een van de laatste Tarantino's die ik nog moest bekijken, en wederom prima.
Vernieuwend en verrassend blijft zijn stijl, zijn camerawerk, zijn wisseling van stijlen, eigenaardige introducties van personages en noem maar op. Muziek is perfect bij de film geregisseerd, maar die lof gaat naar RZA. Kijkend naar innovativiteit en durf prijs ik Tarantino, vooral omdat hij het bovendien allemaal aan de man weet te brengen.
Een van de redenen dat dit lukt zal ongetwijfeld zijn dat in de meeste van zijn films een overdaad aan onnozel geweld aanwezig is. Helaas ook veel langdradige stukken (het stuk waar Thurman in het ziekenhuis ligt, waar Thurman in Osawaki op bezoek is, de 8-minuut-durende uitschakeling van O-Ren's hulpjes etc.) die nergens functioneel zijn. Bovendien zorgt de wisseling van stijl, met het animatie-stuk als uitschieter, bijdragen aan een vrij rommelig geheel. Het geheel is ook wel geprezen omdat het een ode zou zijn aan de Hollywoodse B-(actie)films.
Ik had gehoopt dat ik de veelgeprezen Tarantino en zijn stijl meer zou bewonderen, maar Tarantino en zijn stijl is vooral veel geblaat, weinig wol.
Nipte 3*

A day in the life of ... a psychopath.
Afgeranselde vrouwen, moord en een zieke glimlach op de kop van Casey Affleck is het gevolg.
Na een uur 'accepteerde' ik de film pas zoals die was, namelijk hard en met een aardig aantal disturbing scènes. Dit kwam ook mede doordat ik het lastig vond om de ideëen en overpeinzingen van Affleck te doorzien (en dit verwijt ik Winterbottom). Verder waren niet alle scènes even realistisch en acceptabel. De veelbesproken scène met Alba's gezicht in de plooi deed mijn maag ook geen goed. Maar huivering is ook een emotie die bij film hoort.
Het sterke gebruik van klassieke muziek was niet opvallend, maar heel sterk onder de huid aanwezig. Maar het "beklemmende" jaren '50 sfeertje had wat mij betreft meer uitgemolken mogen worden, waardoor ook de grove scènes wellicht wat minder hadden 'gehoeven'. Iets minder van dit laatste en de film was gewoonweg beter beoordeeld (op Sundance, en op alle andere festivals waar deze gedraaid is).
Al met al is de film een combinatie van een vrij rustige, conventionele ontwikkeling, met een sterk, onconventioneel, plot in totaal.
Lastig hier een score aan te verbinden; ik hou het voorlopig bij een 'gewone' voldoende. 3*

Derde van Dominik. Derde keer 4*.
Een bijzondere misdaadfilm die in zijn geheel de donkere tijd van de economische crisis in Amerika ademt. Cynische grappen en sterke dialogen maken de film erg interessant. Maar het is vooral het camerawerk dat 't 'm doet. De scène waarin Ray Liotta wordt vermoord is zeer bijzonder gemaakt, nog nooit zoiets gezien.
Toegegeven, de film heeft vele kleine, kortstondige pieken. Over het algemeen kan de focus op de humane, menselijke kant van de worstelende onderklasse ook vervelend worden. De dialogen over Mickey "Soprano's" historie met vrouwen en de pijn wat hij voelt deed me 'on-misdaad-achtig' aan, het brak de film een beetje. Desondanks maakt het camerawerk, Brad Pitt's kwajongensgezicht en McNairy's nerveuze blik én de sterke muziek die gebruikt wordt (o.a. When the Man comes Down!) het meer dan goed.
Nu met smart wachten op Naomi Watts als Marilyn Monroe, gezien door de ogen van Dominik

Prima cinema dit. Net als de Dekalog-reeks voelt het alsof Kieslowski deze film ook heel bewust heeft gemaakt, en is hij geconcentreerd bezig met camerastandpunten, muziek en natuurlijk een achterliggende boodschap; in dit geval het rechtssysteem in Polen in 1989.

Zonder twijfel een interessante regisseur, die Kieslowski, die dit in de nadagen van het communistische era opneemt in het grauwe Warschau, wellicht onder controle van de staat en meer.. Hij zoekt sterke acteurs, schrijft een twaalf-tal quasi-filosofische scripts en gaat filmen.

Het is een kalme film waarin beetje bij beetje de verschillende verhaallijnen bij elkaar komen en waar zich langzaamaan een treurig verhaal ontplooit. Dit gaat mooi gepaard met een vrij impliciete symboliek die er meerdere malen in verwerkt wordt (de communiefoto die verweerd is bijv.). Maar, ook, net als in de hele Dekalog-reeks, kritische vragen over ons mensheid die overeind blijven staan. En dat zijn vaak de mooiste films in mijn ogen.

Eerlijk is eerlijk, de film verschilt weinig van Dekalog V, maar duurt toch 20 minuten langer. Deze 20 minuten zijn blijkbaar een prettige toevoeging, want voor deze rustige film 4*.