Meningen

Een visueel ongekende film, met een 'spiritueel' diepgaand plot en met verschillende psychedelische drugs die de hoofdrolspeler tot zich neemt.
Wat ik vooraf las kon haast niet beter. Had dan ook erg uitgekeken naar deze film.

Gisteravond heb ik de film tot mij genomen. Het was inderdaad net alsof ík de psychedelische drugs tot me had genomen, maar het was voor mij eerder een bad trip dan een goede trip.

Het visuele aspect, waar volgens mij zo'n 7 jaar op is gebroed, was briljant en het nam je ook echt mee naar Tokyo en andere plekken in de gedachten van Brown of andere fysieke plekken.... Ongelooflijk hoe met het licht werd gespeeld (van de lichtflitsen tijdens een LSD-trip tot aan de scènes in het echte Love-Hotel, waar het een onverklaarbare wirwar was van allerlei felle kleuren) en hoe hij weer heel subtiel (net als in Irrev.) de geluidsfragmenten toepast. Sommige scènes bezorgen je, mede daardoor, dat wrange gevoel dat Noe zo graag over wil brengen.

Maar 2u en 45min was me uiteindelijk gewoon iets te lang. Ook te lang om enige boodschap over te brengen. Het voegt in mijn ogen niets toe. Ook het vele drugsgebruik (denk dat hij wel 6 verschillende drugs tot zich neemt) en de expliciete, vrij lang durende, seksscènes voegen niets toe in mijn ogen.
Natuurlijk vormt het de film en vormt het de persoonlijkeheid van de hoofdrolspeler en anderen personages die in zijn leefwereld voorkomen. Maar minder had ook volstaan.

Het idee van de film, dat gebaseerd is op boeddhistische denkwijzen over het leven en de dood, vond ik dan weer goed uitgewerkt. Het is een mooie boodschap die Noe wil overbrengen. Iets dat me uiteindelijk toch aan het denken heeft gezet en vandaar toch nog een goede voldoende voor deze film die, wanneer ik de kans krijg, zeker nog eens zal bekijken.

Vuig. Ranzig. Cynisch. Smerig. Duister. Zwartgallig. Agressief. Anarchistisch. Absurdistisch. Onzin.

Typisch Brusselmans, en in eerste instantie niet geheel 'my cup of tea'.

Hoe hij de onderklasse bekijkt, waar hij in onderduikt, gebruikt en ook weer zo graag uitklimt.

Maar deze vorm van smerigheid heeft zijn heerlijke kanten. Anarchisme in filmformaat en verder niets. De duistere onderklassen van het Vlaamse land overdreven weergeven.

Roken. Zuipen. Poepen. Kotsen. Naaien. Hard. Rocken. Pijpen. Snuiven. Trio. Details. Kunst.

Heerlijk weergegeven. Van kleurgebruik tot camerawerk.

Van special effects en absurdistische shots (de intro op de fietsen tot aan de laatste woorden, na de dood).

Desondanks treedt de film op sommige momenten over een bepaalde 'zinnige' grens.

Maar het Vlaamse accent en de prachtig, smerige locaties inclusief acteurs, maken het goed.

7,5. 3,5 ster.

Overzichtelijke, luchtige, behendige documentaire over de soms idiote wereld van kunst, marketing en echtheid. Deze drie onderwerpen lopen aardig in elkaar over, waarbij het niet duidelijk is welke 'overwint'. Authenticiteit is het eerste slachtoffer op het eerste gezicht, gezien de 'copy-cat'-hype-style van het bedachte merk 'Mr. Brainwash'. Of is dat ook kunst, en is hij een 'hernieuwde vorm' van Warhol? Als de kunstwereld dat laatste wil, gebeurt dat. Mr. Brainwash is een concept dat volledig is afgestemd op de grillen van de kunstmarkt, en waar velen van profiteren (wellicht indirect Banksy ook). Wat dat betreft is het geheel een zwart komische grap, waarbij het inderdaad onduidelijk blijft of de artiest, de kunstconsument of wellicht de kunstwereld als geheel uit te lachen valt.

Verder kunstig gedaan door Banksy, om met behulp van verzameld materiaal van een derde partij een documentaire te maken en verder te sturen naar een geheel andere richting. Desondanks geen nadrukkelijke stempel van Banksy, het lijkt erop dat hij het geheel aan gebeurtenissen en het excentrieke karakter van Guetta wil vastleggen, wat ik graag wil geloven.

4*