Meningen

Het is een moeilijke tijd voor dromers

Vrij unieke film, analytisch bekeken. De voice-over, de weetjes van de personages en het heel zorgvuldig uitgekozen kleurenpalet maakt Amélie al uniek genoeg. Tel daarbij de humor, de nergens vervelende special effects en Yann Tiersen bij op en je hebt inderdaad een topfilm. Ook al vind ik deze film in de herziening minder overrompelend dan de eerste keer.
Een film als Amélie kan in principe meerdere malen gemaakt worden voor telkens diverse personages, met hun eigenzinnigheden en problemen. Een hoofdrolspeler/speelster kan dan dienen als 'reddende engel' die weer die sprankeling in de ogen van de wijkgenoten brengt op haar eigen absurde, lieve manier. Maar dan wel geregisseerd door Jeunet, over iedere scène, ieder shot lijkt nagedacht te zijn en er zit een vrij hoog tempo in de film die toch 2 uur duurt. Tautou schittert en de kusscène is er één uit duizenden; absurd en lief. Leuke humor, lieve romantiek in het leuk vormgegeven (rustige!) Parijs. Blijft gewoon een aanrader. 4*

Lichtelijk poëtische film over nostalgie en de luikende toekomst.

Het echte sterke gevoel bij de film komt pas na zo'n 75 minuten. Het einde, met bijbehorende dialogen en beelden is zeer sterk en liet mij in een bepaalde roes achter. En precies die roes heeft Ganslandt denk ik bedoeld. Als 25-jarige vrijgevochten jongen uit een klein dorp, met ook een schare aan alternatieve vrienden, laten de leefwijze en de vragen van de hoofdfiguren mij niet onbewogen.

De handheld-shots in combinatie met de dromerige soundtrack vond ik heel prettig. Minder prettig vond ik het feit dat de 'vriendschapsband' niet al te expliciet werd verbeeld, waar dit denk ik de film wel goed had kunnen doen. Je leert immers maar twee van de groep écht beter kennen. Iets meer minuten besteden aan dit feit was geen verspilde tijd geweest. Maar enfin.

Verder vooral licht-filosofische film, die de thema's erg goed brengt; beetje bij beetje. De vragen over hun ouders, over hun vroegere ambities en de tegenwoordige troosteloosheid. De vragen over wat ze 'horen' te doen. Maar ook existentiële vragen, die (bijvoorbeeld) tijdens en na de paddo-trips worden gesteld. Maar vooral de laatste dialoog, en die beelden. Ik rook de Zweedse kust. In de zomer. In Falkenberg.

4 sterren.

Briljante, luchtige prent die me in zijn geheel verrast heeft.

Normaliter heb ik weinig tot niets met highschool-movies en de jaren '80 in zijn totaliteit.

Maar de sfeer die gecreeërd wordt in Fast Times voelt wel heel prettig aan.

Een film die gedragen wordt op en door muziek uit die tijd, wat de gecreëerde wereld compleet maakt. Leuke stereotype-typetjes, die elk wel hun eigenaardigheden hebben, maar door het goede acteerwerk en het aan de oppervlakte blijven, wel hun rake karakter behouden.

4*

Saaie, hakkelige vertelling over een tweetal boksers die aan de onderkant van de samenleving een eigen versie van the American Dream meemaken. Het verhaal kabbelt wat voort zonder enige duidelijk doel. Dit kan zowel positief als negatief uitpakken. Bij mij gebeurde het laatste. Kristofferson's nummer leidt de film leuk in, maar vanaf het moment dat het volkomen instabiele, onrealistisch en voornamelijk héél vervelende, personage van Tyrrell (waar ze nota bene een Oscar-nominatie voor kreeg!) tevoorschijn komt, viel mijn hele gevoel voor de film weg. Bridges en Keach zijn prettig om naar te kijken en de dialogen behouden hun dramatische lading die aardig overkomt. Maar verder vind ik het heel weinig voorstellen. Onvoorstelbaar dat deze in Amerika zo goed ontvangen is (zie rottentomatoes en alle prijzen die gewonnen zijn). 1,5*

Geweldig tijdsdocument van Lerner. Na Woodstock kom je bij Monterey Pop uit en daarna bij de Newport Folk Festivals. De manier waarop jongeren praten, met elkaar en over de vragen die Lerner stelt, verschilt heerlijk met de hedendaagse festivalcultuur. Met z'n duizenden in een veld zitten omdat één iemand met een gitaar je iets wil vertellen. Je hangt aan z'n lippen en met je jouw generatie.

De wijze woorden van Son House, John Hurt en andere blues/roots-legendes gaan met eenvoud door merg en been. Dylan, Butterfield met nieuwerwetse uitvoeringen van dezelfde feel, hetzelfde gevoel en eerbied voor de geschiedenis. Voeg daarbij de onconventionele shots en montage van Lerner en je hebt een unieke documentaire.

Met een verfijnd gevoel voor echte muziek en nieuwe liefde voor de muzikanten trek ik weer verder de muziekwereld in.

Sterke prent over de wazige oorlogsjaren.

Gesitueerd in Denemarken geeft deze film, met een geweldige rol van Thure 'the Flame' Lindhardt, de idiote werkelijkheid van de oorlog weer. Net als je als kijker denkt de situatie te begrijpen, wordt alles weer omgedraaid. Wat dat betreft een prima oorlogsprent, die niet echt inzoomt op bepaalde verschrikkelijke gebeurtenissen of angsten, maar vooral heel berust de problemen van de dappere verzetshelden weergeeft. De film zakt verder ergens in het midden wat in, maar de eindscènes zijn voortreffelijk. Mikkelsen heb ik ook beter zien acteren en zijn rollen als statische, koelbloedige figuren vind ik nu even wat minder prettig worden (na Jagten in ieder geval). Enfin, prima misdaadfilm over een verzetsgroepering in WO II, gehuld in een film-noir jasje. 3,5*

Knap staaltje beginnend werk van Nolan. Voor een korte film gebeurd er helaas relatief weinig in het eerste half uur, waarna de film pas echt aantrekkelijk wordt. De diverse plotwendingen maken het tot een bovengemiddeld interessant geheel, waar de film-noir look en de flashbacks het geheel afmaken. En de climax, met een opeenstapeling van bekentenissen maakt het af. Met zo'n budget, zo'n degelijke film maken is vrij bijzonder, vandaar al een dikke voldoende. Dat Nolan alleen op zaterdag filmde en vooral op 'gratis' locaties filmde, om het geheel te bekostigen, voegt ook extra charme toe aan de film wat resulteert in 3,5*.

Interessante film, die ik heb gekeken op navolgen van Erwin Olaf's filmkeuze in Zomergasten destijds.
Het inleidend verhaal brengt de kijker in de stemming die, in mijn ogen, wenselijk is waarna het korte, maar vrij bizarre verhaal, begint. Waarschijnlijk heeft Browning gelijk als hij zegt dat dit de enige film zal zijn waarbij deze échte freaks zo gefilmd zijn en gebruikt zijn als acteurs ('omdat de medische wereld alle ongemakken uit de wereld zal gaan helpen').
En het is interessant dat je heel makkelijk de link kunt leggen tussen dat statement en de huidige maatschappij waar schoonheid overheersend is en mode-idealen nagestreefd (moeten) worden. Zo bezien zijn er genoeg 'freaks' in de maatschappij die niet geheel aan dit beeld voldoen. Ik denk dat Olaf zich, als homosexueel zijnde, ook soms zo bejegend voelt door de maatschappij.

Naarmate de film vordert kreeg ik het idee dat de rode draad losgelaten werd, en wel tijdens het kennismaken met meerdere circusartiesten, wat voor mij betreft iets doeltreffender had gekund in die korte tijd.
Verwacht verder geen vlotte dialogen, daverend acteerwerk (een grote diversiteit aan kwaliteit van het acteerwerk) of mooie effecten (al zal dit voor de jaren '30 bovengemiddeld goed zijn geweest). Daarentegen is het wel een duister cultsprookje met niet-alledaagse hoofdrolspelers. Schokkende hoofdrolspelers, wellicht.

Het einde, waarbij de Freaks bewapend door de smerige modder kruipen om hun vijand voor het leven lang 'one of them' te maken, was zeer doeltreffend en de mooiste scène van de film.
Dikke voldoende: 3,5*

Medusa

Supernatural

Freestyle Fellowship.

Geen bekende hip-hop namen, pas aan het einde met o.a. BIG's moment of fame als een 17-jarige en Mos Def.

Spirituele, poëtische verhalen van de straat. Hip-hop tot het einde van de maat.

Ze spitten buiten het systeem, prachtige teksten, diep, zonder geheim.

Niets te maken hebben met 'the dollar', maar spiritueel diep gaan is het order.

Liefhebbers zullen vingers aflikke, van sterke lyrics en diepe zinnen.

Met andere woorden; Sterke, sfeervolle docu die een heerlijk genre muziek blootlegt; freestyle rap! Docu lijkt in het begin erg fragmentarisch, maar uiteindelijk is het een heerlijk geheel.

4*