Meningen

Jim Broadbent en Helen Mirren. Met die twee kanjers in de lead in een Engelse komedie kan er weinig misgaan. Dat gebeurt ook niet. Ik heb mij kostelijk vermaakt. Absoluut hoogtepunt het hilarische kruisverhoor in de rechtbank:

Do you know the address of the bucket shop?

- Why? Do you need a bucket?

De laatste film van de veel te vroeg gestorven regisseur Roger Michell.

Spectaculaire beelden van de adembenemende omgeving van het noorden van Pakistan omlijsten een spannend relaas over het ontvluchten van de uithuwelijking van een jong meisje —een kind nog— aan een oude man, die haar (over)grootvader had kunnen zijn. Het beklemmende drama, verpakt als een bijzonder soort road movie — Duel meets Walkabout (beide 1971)— wisselt voortdurend spannende en roerende momenten af.

Een enerverende, toegankelijke film van debuterend regisseur Afia Nathaniel met een indrukwekkende hoofdrol van Samiya Mumtaz (een bijzonder knappe vrouw), die ten koste van alles wil voorkomen dat haar dochtertje hetzelfde overkomt wat zijzelf in haar jeugd heeft meegemaakt.

Een verzameling zogenaamde beleggingsonbenullen (“Dumb Money”) brengen een gerenommeerd hedgefonds naar de rand van de afgrond. Ik heb te weinig affiniteit met het thema om de film op waarde te kunnen schatten, maar het idee erachter spreekt mij wel aan.

De Québécois Denis Villeneuve heeft meer dan een handvol goede films op zijn naam staan, zoals Polytechnique (2009), Incendies (2010), Prisoners (2013) e.a., maar dit is twee keer niks (net zo min als het origineel van David Lynch uit 1984 trouwens). Op de cinematografie valt weliswaar weinig aan te merken, maar op het verhaal, dat zo'n 8.000 jaar-en-nog-wat in de toekomst speelt, des te meer: een beetje ravotten in een zandbak terwijl het 60° of meer is. Met een speelduur van ruim 2½ uur viel het derhalve niet mee om het einde te halen.

Er schijnt een deel 2 in de maak te zijn. Dat laat ik alvast met genoegen aan mij voorbijgaan.

Gezien alle tamtam, waarmee het uitbrengen van de film gepaard ging, een serieuze teleurstelling. Het is een rommelige film over een van de meest dramatische episodes uit het begin van de Tweede Wereldoorlog. Want helaas, er zit nauwelijks lijn in het verhaal, dat voortdurend van de hak op de tak springt, scènes voortijdig afbreekt of in herhaling valt. Opvallend hoe bekaaid de luchtgevechten er vanaf komen als je die bij voorbeeld vergelijkt met hun equivalenten in Wings, nota bene een oorlogsfilm uit 1927.

Toegegeven net als de andere Nolan films ziet ook deze er gelikt uit, maar net als die andere films kan ik ook deze maar matig waarderen.

Na zijn onvolprezen 4 Luni, 3 Săptămîni Şi 2 Zile (2007) opnieuw een aangrijpend, beklemmend drama van Cristian Mungiu over twee vriendinnen, de een impulsief, de ander bedachtzaam. De troosteloze omgeving en de donkere vormgeving vormen een passend decor voor dit deprimerende verhaal, waarin het schrijnende onvermogen van Voichita (Cosmina Straten) om haar vriendin Alina (Cristina Flutur) van de ondergang te redden erg pijnlijk in beeld komt.

Pregnant drama over corruptie en lethargie in de Russische samenleving. Regisseur Yuriy Bykov levert voortreffelijk werk af, mede omdat hij en passant de enorme “standsverschillen” over het voetlicht brengt. Een pluim ook voor het naturel acteerwerk, waarbij vooral Artyom Bystrov en Natalya Surkova in het oog springen. Een prachtige, meeslepende, bijtende en van tijd tot tijd spannende film.

Doorgaans zijn films, waarin gegoochel met de tijd een essentieel onderdeel vormt van het plot, niet aan mij besteed. Meestal ben ik daar te lui voor of heb ik daar geen zin in. Dit is allicht een van de uitzonderingen die de regel bevestigt. Het is een degelijke thriller, die op een sporadische kortsluiting na goed te volgen is. Een waardige opvolger van Oriol Paulo’s ook al beklijvende Contratiempo (2016).

Na zijn rauwe Tesnota (2017) komt regisseur Kantemir Balagov opnieuw met een heftige film. Met zijn treurige verhaal over het wel en vooral het wee van twee vriendinnen gunt Balagov ons een blik in de niet alleen fysiek, maar vooral ook psychisch beschadigde Sovjet-samenleving kort na de oorlog. Een aantal scènes zijn moeilijk te aanschouwen. Shockerend.

Gelikt drama over de opkomst en teloorgang van een kansarm, maar assertief meisje in de chique en keiharde escortwereld, aanvankelijk bij de jetset aan de Côte d’Azur, later bij de oliesjeiks in het Midden-Oosten. Visueel een traktatie met al dat vrouwelijk schoon, maar dat gaat wel ten koste van het toch al magere verhaaltje. Wat mij betreft had dat best wat meer uitgediept mogen worden. De film heeft nu wel wat weg van een uitgerekte catwalk show.