După Dealuri (2012)

wat een diep triest verhaal,uiteindelijk met al hun gebeden trekken ze toch aan het kortste eind...

Gewoon mijn film niet

Jonge vrouw wil haar vriendin uit het klooster halen en daar gaat het behoorlijk mis. Ondanks dat er weinig gebeurt en het midden van de film wat inkakt en ondanks de tweeëneenhalf uur durende lengte van de film, is het toch een boeiend verhaal en gaat de film, zeker tegen het einde niet vervelen. Geen alledaagse film in een bijzonder decor op het Roemeense platteland. Het laatste shot van de film is er ook één om te onthouden.

Wauw, deze film komt binnen...

Ik dacht, deze pak ik maar even mee. Wat een film. Heb met het zweet in m'n handen zitten kijken. We wisten al dat Cristian Mungiu mooie films kon maken, maar dit is het mooiste, aangrijpendste wat ik van hem gezien heb. Messcherp beeld van een in wezen nog achterlijke samenleving, die Roemenië toch nog is. Maar ook het beeld van mensen die ergens in geloven en het goede nastreven en tot vreselijke dingen komen. Vaak weten filmers niet hoe ze hun film moeten afsluiten. Nou, moet je hier eens kijken. Dat beeld vergeet je nooit meer. De rest van de film trouwens ook niet.

Een indringende film, realistisch en rauw met een sobere, sombere sfeer. Het wist mij niet constant te boeien. Ik had daardoor wel een beetje moeite met de lange speelduur en de herhaling van gebeurtenissen. Naar het eind toe kwam ik er meer in. Het loopt triest af, maar dat past er wel bij. Je moet ervoor in de stemming zijn. 3,5*

Ik hou wel van trage dramatiche films.

Maar hier zat echt wel wat weinig pit en vooruitgang in,

en dan ineens ook nog een abrupt einde erbij..........

Traag psychologisch drama waarin twee innige vriendinnen, die samen opgroeiden in een weeshuis, met elkaar worden herenigd. De labiele Voichita [Cosmina Stratan] voegt zich bij Alina [Christina Flutur] die al enige tijd als non verblijft in een Orthodox klooster. Voichita hoopt aanvankelijk met Alina een nieuw leven op te komen bouwen, maar al gauw blijkt dat Alina's loyaliteit aan het geloof te sterk is. Daarom probeert Voichita zich aan te passen aan het rigide regiment in het klooster, maar dat heeft onverwachte gevolgen.

Stratan en Flutur wonnen gezamenlijk de Gouden Palm voor beste actrice en Mungiu kreeg dezelfde prijs voor zijn scenario. Maar Mungiu de regisseur is hier de absolute ster. Hij houdt zijn camera constant gericht op zijn hoofdpersonen die in sommige scènes niet meer zijn dan toeschouwers of toehoorders. Met behulp van Mungiu's acteursregie slagen Flutur en Stratan, die allebei hun filmdebuut maken, erin om heel subtiel iets van hun innerlijke gevoelens bloot te leggen. Het had allemaal wel een stuk compacter gemogen en het slot is onbevredigend.

Prima film van van Christian Mungiu die een rauw intens portret schets van het leven binnen een geloofsgemeenschap dat met de grenzen flirt van een sekte. In de geest van hun geloof zou je nog kunnen denken dat ze het "goed" voorhebben, maar hun wereldvreemdheid en enge denken is zo beklemmend dat ze de persoon zelf uit het oog verliezen met hun dwaze reguleringen.

Een film die me ook niet altijd wist te pakken al waren er wel uitstekende periodes of scènes die wel blijven plakken. Zeer vrolijk wordt je er allemaal niet van. Het is een film die de nodige tijd neemt om de gebeurtenissen te laten geschieden. Mooi gelaagd en uitstekend acteerwerk. Prima sfeerschepping ook van een afgelegen kil gebedsoord met een ultra-orthodoxe pater familias en wat kloosternonnen.

Ik kijk wel uit naar R.M.N., Mungiu's volgende prent. Als die ook rond het niveau van "4 Luni, 3 Săptămîni Şi 2 Zile" zit, dan komt het wel goed.