După Dealuri (2012)

Erg boeiend. Inderdaad wel te lang, maar in tegenstelling tot Mungiu's vorige film vond ik deze juist veel plotgerichter. Van voortkabbelen is dan ook geen sprake. Mungiu is enigszins van de langgerekte scenes afgestapt, waardoor het een iets klassiekere film veworden is. Voordeel is wel dat we slechts zijdelings informatie over de geschiedenis krijgen waardoor veel zelf ingevuld kan worden. Acteerwerk is overigens van hoog niveau.

Wederom een verhaal over twee vriendinnen, waarbij de uitting van die vriendschap vreemde vormen aanneemt. Het is eigenlijk wel een fijne focus, want het voorkomt dat het een kille, wat academische verfilming wordt van dit verhaal over een misplaatste poging tot duiveluitdrijving. Als het perspectief van de priester of van het slachtoffer gekozen was had het best een goede film op kunnen leveren, maar de keuze om voor de vriendin van het slachtoffer te kiezen maakt het toch wat krachtiger. Boeiend personage ook, met haar zachte manier van spreken en ietwat dromerige blik. Vind het één van de beste acteerprestaties van het jaar.

Verder verfijnt Mungiu hier vooral zijn stijl. Iets minder lange shots (maar wel een langere filmlengte; misschien iets te lang), maar toch vooral weer veel observatie, waarbij een scène waar mogelijk in één take gedaan wordt. Ook fijn dat hij niet al te oordelend is over de personages zelf. Ik was alweer bang dat de priester zelf een ongelovige, hypocriete machtswellusteling zou zijn, zoals meestal in films over de zwarte kant van religie, maar zijn karakter is wat complexer. Alleen de kritiek op het einde op het zorgstelsel en de politie ligt er wat meer bovenop en viel voor mij wat uit de toon. Maar verder weet Mungiu alles steeds precies goed te brengen.
4*

Na zijn onvolprezen 4 Luni, 3 Săptămîni Şi 2 Zile (2007) opnieuw een aangrijpend, beklemmend drama van Cristian Mungiu over twee vriendinnen, de een impulsief, de ander bedachtzaam. De troosteloze omgeving en de donkere vormgeving vormen een passend decor voor dit deprimerende verhaal, waarin het schrijnende onvermogen van Voichita (Cosmina Straten) om haar vriendin Alina (Cristina Flutur) van de ondergang te redden erg pijnlijk in beeld komt.

Winnaar van gouden palmen in Cannes voor de beste screenplay en beste actrices (beide meisjes hebben een Palm gewonnen!). Volkomen terecht natuurlijk, want vooral Cristina Flutur komt als Alina heel overtuigend over, en dat voor haar eerste speelfilmrol. Heel bijzonder.

Ja, het is een lange film, dat kan ik niet ontkennen, maar ik heb geen momenten gehad waar ik hem saai vond. De traagheid waarvoor ik gewaarschuwd was voordat ik eraan begon viel me ook erg mee. Het bleef boeiend.

Het "verhaal", absurd natuurlijk. Een meisje dat door haar verdriet een begrijpelijke reactie laat zien, wordt bestempeld als een 'bezetene' en krijgt meteen bijbehorende behandelingen. De orthodoxe bevolking van het dorp zijn resoluut in hun doen en laten, en zijn zich van geen enkel kwaad bewust. Eigenlijk maakt dat laatste het nog extra wrang.

Een hele goede film, die op meerdere punten diepe indruk maakt.

4 Months, 3 Weeks and 2 Days, ook van Cristian Mungiu, vond ik beter, maar dat was dan ook een ijzersterke film.

Een erg krachtige film weer van Cristian Mungiu en bijna net zo goed als zijn topper uit 2007. Ik had een erg zware lange film verwacht, maar dat bleek goed mee te vallen. Op een paar dipjes na, vloog de tijdsduur toch wel voorbij en kreeg ik een boeiend schouwspel voorgeschoteld.

Vooral het acteerwerk is buitengewoon goed. Beide meisjes schijnen op dat gebied in de prijzen gevallen te zijn en dat is zeker wel terecht. Vooral Alina wordt echt ontzettend sterk neergezet. Voichita daarentegen is het interessantste personage. Ze zit als het ware tussen het klooster en haar vriendin in, wil haar ook helpen, maar weet dat het een lastig verhaal gaat worden. Mungiu weet een lekker duister sfeertje te creëren, waarin hij ook zijn vraagtekens zet bij de manier waarop het Roemeense zorgstelsel, te werk gaat. Iets wat ik ook al eens zag in The Death of Mr. Lazarescu.

Maar erg boeiend dus. Het tempo is niet al te hoog, maar de personages zijn boeiend en Mungiu weet telkens de juiste snaar te bespelen, waardoor verveling nooit de kans krijgt om toe te slaan. Over het geheel gezien is het allemaal erg deprimerend, maar het maakt een zeer sterke indruk en Mungiu is gewoonweg erg goed in dit genre.

4,0*

Redelijke film waarin twee weesmeisjes elkaar na lange tijd weer zien, maar waarvan er een ondertussen in een klooster zit. Ondanks het goeie acteerwerk van de twee hoofdrolspeelsters blijft het geheel wat afstandelijk (afgezien van het laatste gedeelte). Niet zozeer traag, want er gebeurd in principe genoeg, maar wel te lang waardoor dit een toch wat moeizame zit maakt.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek...

Zo, viel dat even tegen. In het begin dacht ik echt dat dit een hele mooi film zou worden, maar hoe verder de film vorderde hoe trager het allemaal werd.

Ik zat echt de hele film te wachten op het moment dat ze met Alina zou ontsnappen uit het klooster. Dit vermoeden werd nog sterker op het moment dat je duidelijk zag dat ze ging twijfelen en al helemaal toen ze Alina losmaakte. Maar helaas was het al te laat en was ik hierdoor na afloop een beetje teleurgesteld toen de film plotseling af bleek te zijn...

Uiterst sterke film van Christian Mengui, reeds enkele keren gelauwerd in Cannes, die zijn film baseerde op een geval van exorcisme die zich afspeelde in een Roemeens klooster in 2005.

De inhoud van de film, die in essentie handelt over twee vriendinnen die een uiterst ongelukkige jeugd beleefden en hiervan de sporen blijven dragen, is onthutsend omdat een dergelijk geval van kerkelijke interventie in onze tijd voor onmogelijk wordt geacht.

Mengui, zo beweert hijzelf, heeft gedurende zes jaar de tijd genomen om dit gebeuren in detail te ontleden, teneinde er een zo eerlijk mogelijke film van te maken. Merkwaardig is dat hijzelf geen zuiver standpunt inneemt en dit aan de kijker overlaat. Niettemin krijgen ook de Roemeense ziekenhuizen en de overheid een stevige veeg uit de pan.

Speciaal aan de film - en m.i. best geslaagd - zijn de vele scènes, soms actievol, soms ingetogen, maar doorgaans vanuit één hoek opgenomen. Prachtig zijn de beelden van de twee vriendinnen in hun intieme triestheid en van fysieke interventies van de kloosterlingen.

Acteurs zijn uitmuntend, ook deze met een eerder kleinere rol.

Een indringende film, realistisch en rauw met een sobere, sombere sfeer. Het wist mij niet constant te boeien. Ik had daardoor wel een beetje moeite met de lange speelduur en de herhaling van gebeurtenissen. Naar het eind toe kwam ik er meer in. Het loopt triest af, maar dat past er wel bij. Je moet ervoor in de stemming zijn. 3,5*

Traag psychologisch drama waarin twee innige vriendinnen, die samen opgroeiden in een weeshuis, met elkaar worden herenigd. De labiele Voichita [Cosmina Stratan] voegt zich bij Alina [Christina Flutur] die al enige tijd als non verblijft in een Orthodox klooster. Voichita hoopt aanvankelijk met Alina een nieuw leven op te komen bouwen, maar al gauw blijkt dat Alina's loyaliteit aan het geloof te sterk is. Daarom probeert Voichita zich aan te passen aan het rigide regiment in het klooster, maar dat heeft onverwachte gevolgen.

Stratan en Flutur wonnen gezamenlijk de Gouden Palm voor beste actrice en Mungiu kreeg dezelfde prijs voor zijn scenario. Maar Mungiu de regisseur is hier de absolute ster. Hij houdt zijn camera constant gericht op zijn hoofdpersonen die in sommige scènes niet meer zijn dan toeschouwers of toehoorders. Met behulp van Mungiu's acteursregie slagen Flutur en Stratan, die allebei hun filmdebuut maken, erin om heel subtiel iets van hun innerlijke gevoelens bloot te leggen. Het had allemaal wel een stuk compacter gemogen en het slot is onbevredigend.

Prima film van van Christian Mungiu die een rauw intens portret schets van het leven binnen een geloofsgemeenschap dat met de grenzen flirt van een sekte. In de geest van hun geloof zou je nog kunnen denken dat ze het "goed" voorhebben, maar hun wereldvreemdheid en enge denken is zo beklemmend dat ze de persoon zelf uit het oog verliezen met hun dwaze reguleringen.

Een film die me ook niet altijd wist te pakken al waren er wel uitstekende periodes of scènes die wel blijven plakken. Zeer vrolijk wordt je er allemaal niet van. Het is een film die de nodige tijd neemt om de gebeurtenissen te laten geschieden. Mooi gelaagd en uitstekend acteerwerk. Prima sfeerschepping ook van een afgelegen kil gebedsoord met een ultra-orthodoxe pater familias en wat kloosternonnen.

Ik kijk wel uit naar R.M.N., Mungiu's volgende prent. Als die ook rond het niveau van "4 Luni, 3 Săptămîni Şi 2 Zile" zit, dan komt het wel goed.