După Dealuri (2012)

Aangekocht door Lumière. Nederlandse release: TBA.

22 november te zien in de Nederlandse bioscoop (Lumière)

Roemeense inzending voor de Oscars.

Phoe dat was een lange zit zeg! En hoe wel het in het begin allemaal nog erg boeiend was lek de film naarmate het verloop ervan alleen maar rustig aan voort te kabbelen, alsof het een gebed zonder einde was...

Erg boeiend. Inderdaad wel te lang, maar in tegenstelling tot Mungiu's vorige film vond ik deze juist veel plotgerichter. Van voortkabbelen is dan ook geen sprake. Mungiu is enigszins van de langgerekte scenes afgestapt, waardoor het een iets klassiekere film veworden is. Voordeel is wel dat we slechts zijdelings informatie over de geschiedenis krijgen waardoor veel zelf ingevuld kan worden. Acteerwerk is overigens van hoog niveau.

Halfje omhoog. Scenario blijft me na de film bezighouden.

Bizar en fascinerend.

Weer heel typisch in de stijl van 'de nieuwe Roemenen', maar niet de allerbeste. Al mag het al een wonder heten dat Mungiu zijn Palm-winnaar 4M, 3W, 2D weet te evenaren.

Weer een film over de vriendschap van twee vriendinnen, waarvan er één ver wil gaan om de andere het geluk te geven. De setting is zowel historisch als modern en daar zit de kracht. Mungiu vangt de teloorgang van traditie en de opkomst van de 'moderne verworvenheid' in een parabel over een dogmatische kloostervader (vroeger trouwens ook een gewone sterveling die sportte (en leefde)) en zijn gevolg van onzekere vrouwen (die - zo suggereert de film - vooral alleen maar bang zijn voor het nieuwe. De "mama" is voortreffelijk en is als figuur een voorbeeld van hoe minitieus Mungiu de film heeft vormgegeven. De scène van de kruisiging bezorgde me koude rillingen.

Een oplossing of katharsis is er niet echt, de uiteindelijke afloop met de ontnuchterende (relativerende) nieuwsberichten is misschien wat makkelijk en obligaat, de knipoog van de modderige natte sneeuw daaropvolgend is eigenlijk grappiger.

Verder dus zowel in de aanslepende aanpak, als in zijn kritiek (onder andere op ziekenhuizen en het politieke systeem) dus erg analoog aan al die andere Roemeense output (en ook aan Once Upon a Time in Anatolia trouwens), maar zolang de zeggingskracht ervan zo groot is als hier hoor je mij niet klagen.

Een kleine ornithologisch kritiekpuntje: De film speelt in het vroege voorjaar in de aanloop naar Pasen, dan bevindt de koekoek zich nog in warm Afrika. Dan gaat hij echt niet gezellig 'koekoek' zitten roepen in een besneeuwd Roemeens landschap... (ergens op 70 minuten vanaf het begin).

O ja en als je denkt op zondagmorgen om 11.30u de enige bent voor een Roemeense film dan vergis je je (ik dus ook). Ik schat dat er zo'n 20 man in de zaal zat - opvallend veel. Mungiu heeft blijkbaar al naam gemaakt.

Inderdaad, viel me ook op (denk dat ik in dezelfde zaal zat). Wat me ook opviel, er was vooral een oud publiek. Dat zie je vaker in filmhuizen, maar bij een film van Mungiu zou ik een jonger publiek verwachten. Toen de aftiteling afgelopen was was de zaal al volledig leeggelopen.

Over de film: prachtig.

Daar hoorde ik ook bij. In de regel blijf ik zitten, maar mijn vrouw en dochter zouden om 2 uur in de hal staan en de film duurde nog iets meer dan de 150 minuten die hier zijn aangegeven. Dus ik heb de aftiteling niet helemaal afgekeken.

Er liepen ook nog twee mensen na ruim anderhalf uur de zaal uit omdat ze het zo verschrikkelijk vonden. Op de gang werd er nog wat half binnensmonds gevloekt.

Het mooie aan het scenario vind ik dat de kloostervader zelf ook lijkt te weten waar de aanwezigheid van Alina uiteindelijk toe zal leiden. Hij probeert haar ook weg te sturen, naar het ziekenhuis, het weeshuis of naar haar pleegouders, omdat hij weet dat hij uiteindelijk op zijn manier zal moeten proberen te helpen en wat voor gevolgen dat zou kunnen hebben. Daardoor is het verloop van de film haast onvermijdekijk.

Wederom een verhaal over twee vriendinnen, waarbij de uitting van die vriendschap vreemde vormen aanneemt. Het is eigenlijk wel een fijne focus, want het voorkomt dat het een kille, wat academische verfilming wordt van dit verhaal over een misplaatste poging tot duiveluitdrijving. Als het perspectief van de priester of van het slachtoffer gekozen was had het best een goede film op kunnen leveren, maar de keuze om voor de vriendin van het slachtoffer te kiezen maakt het toch wat krachtiger. Boeiend personage ook, met haar zachte manier van spreken en ietwat dromerige blik. Vind het één van de beste acteerprestaties van het jaar.

Verder verfijnt Mungiu hier vooral zijn stijl. Iets minder lange shots (maar wel een langere filmlengte; misschien iets te lang), maar toch vooral weer veel observatie, waarbij een scène waar mogelijk in één take gedaan wordt. Ook fijn dat hij niet al te oordelend is over de personages zelf. Ik was alweer bang dat de priester zelf een ongelovige, hypocriete machtswellusteling zou zijn, zoals meestal in films over de zwarte kant van religie, maar zijn karakter is wat complexer. Alleen de kritiek op het einde op het zorgstelsel en de politie ligt er wat meer bovenop en viel voor mij wat uit de toon. Maar verder weet Mungiu alles steeds precies goed te brengen.
4*

Na zijn onvolprezen 4 Luni, 3 Săptămîni Şi 2 Zile (2007) opnieuw een aangrijpend, beklemmend drama van Cristian Mungiu over twee vriendinnen, de een impulsief, de ander bedachtzaam. De troosteloze omgeving en de donkere vormgeving vormen een passend decor voor dit deprimerende verhaal, waarin het schrijnende onvermogen van Voichita (Cosmina Straten) om haar vriendin Alina (Cristina Flutur) van de ondergang te redden erg pijnlijk in beeld komt.

Winnaar van gouden palmen in Cannes voor de beste screenplay en beste actrices (beide meisjes hebben een Palm gewonnen!). Volkomen terecht natuurlijk, want vooral Cristina Flutur komt als Alina heel overtuigend over, en dat voor haar eerste speelfilmrol. Heel bijzonder.

Ja, het is een lange film, dat kan ik niet ontkennen, maar ik heb geen momenten gehad waar ik hem saai vond. De traagheid waarvoor ik gewaarschuwd was voordat ik eraan begon viel me ook erg mee. Het bleef boeiend.

Het "verhaal", absurd natuurlijk. Een meisje dat door haar verdriet een begrijpelijke reactie laat zien, wordt bestempeld als een 'bezetene' en krijgt meteen bijbehorende behandelingen. De orthodoxe bevolking van het dorp zijn resoluut in hun doen en laten, en zijn zich van geen enkel kwaad bewust. Eigenlijk maakt dat laatste het nog extra wrang.

Een hele goede film, die op meerdere punten diepe indruk maakt.

4 Months, 3 Weeks and 2 Days, ook van Cristian Mungiu, vond ik beter, maar dat was dan ook een ijzersterke film.

Ik las in een recensie dat voor de meeste toeschouwers, 150 minuten met scènes waarin telkens maar een heel klein beetje verandert, zware, vaak onverteerbare kost moet zijn. En bovendien haalde de film de oscarnominaties niet. Gelukkig want na alle lovende reacties hier, begon ik toch wel een beetje aan mezelf te twijfelen. Ik kan me al niet verplaatsen in een nonnenklooster: ik kan sowieso niet zo goed tegen alle, in mijn ogen verwerpelijke indoctrinatie en religieuze hiërarchieën (van welke richting ook), hoe goed mensen het ook lijken te bedoelen. Ik begrijp het belang van de strijd niet wat meer gewicht in de schaal legt: de liefde tussen twee mensen of de liefde tussen de mens en een god. Het leven draait toch niet enkel om diepzinnige ethiek en dogma's? Waarom moet een kerk zoveel macht naar zich toe trekken?

Buiten dit alles om merkte ik dat ik regelmatig wegdommelde en zodra ik weer bij de les was, zag ik keer op keer dat ik helemaal niets gemist had.

Sorry voor de diehards!

@gauke. Jammer dat je niet bij de les kon blijven, want in feite is het schrijnend verhaal van deze nieuwe Mungiu één grote aanklacht tegen religieuze indoctrinatie.

Meer dan alleen religieuze wat mij betreft. De Roemeense geschiedenis is immers eentje van indoctrinatie, maar niet religieus. Al die parallellen heeft Mungiu in zijn film gestopt.

Maar verder gaat de film vooral over mensen die de weg kwijt zijn en steun zoeken - hoe dan ook. De hele kloostersetting is daarbij een decor en kapstok.

Als je al leest wat hier staat dat wordt je gewoon weer eng van dat enge geloof.

Bron: Blu-ray.com

Godzijdank. Ik moet er niet aan denken dat ik dit op DVD zou moeten zien. Artificial Eye to the rescue. Daar wacht ik graag nog wat extra maandjes op.

Een erg krachtige film weer van Cristian Mungiu en bijna net zo goed als zijn topper uit 2007. Ik had een erg zware lange film verwacht, maar dat bleek goed mee te vallen. Op een paar dipjes na, vloog de tijdsduur toch wel voorbij en kreeg ik een boeiend schouwspel voorgeschoteld.

Vooral het acteerwerk is buitengewoon goed. Beide meisjes schijnen op dat gebied in de prijzen gevallen te zijn en dat is zeker wel terecht. Vooral Alina wordt echt ontzettend sterk neergezet. Voichita daarentegen is het interessantste personage. Ze zit als het ware tussen het klooster en haar vriendin in, wil haar ook helpen, maar weet dat het een lastig verhaal gaat worden. Mungiu weet een lekker duister sfeertje te creëren, waarin hij ook zijn vraagtekens zet bij de manier waarop het Roemeense zorgstelsel, te werk gaat. Iets wat ik ook al eens zag in The Death of Mr. Lazarescu.

Maar erg boeiend dus. Het tempo is niet al te hoog, maar de personages zijn boeiend en Mungiu weet telkens de juiste snaar te bespelen, waardoor verveling nooit de kans krijgt om toe te slaan. Over het geheel gezien is het allemaal erg deprimerend, maar het maakt een zeer sterke indruk en Mungiu is gewoonweg erg goed in dit genre.

4,0*

Heb genoeg Roemeense films en documentaires gezien om tot de conclusie te komen dat geen enkele daarvan op BR gezien hoeft te worden. DVD volstaat hier echt wel.

Je hebt helemaal gelijk. Draaf weer eens te ver door in mijn enthousiasme door de bluray release. Tuurlijk volstaat de dvd van Lumiere.

Prachtig acteerwerk van Cosmina Stratan, ik kon mijn ogen niet van haar devote gezicht afhouden.

Redelijke film waarin twee weesmeisjes elkaar na lange tijd weer zien, maar waarvan er een ondertussen in een klooster zit. Ondanks het goeie acteerwerk van de twee hoofdrolspeelsters blijft het geheel wat afstandelijk (afgezien van het laatste gedeelte). Niet zozeer traag, want er gebeurd in principe genoeg, maar wel te lang waardoor dit een toch wat moeizame zit maakt.

Misschien een dramatisch verhaal, maar voor mij was de film, die bijna 2,5 uur duurt, één slaapverwekkende vertoning.

Heb me er met veel moeite doorheen gesparteld.

Neen, niets voor mij deze film.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek...

Zo, viel dat even tegen. In het begin dacht ik echt dat dit een hele mooi film zou worden, maar hoe verder de film vorderde hoe trager het allemaal werd.

Ik zat echt de hele film te wachten op het moment dat ze met Alina zou ontsnappen uit het klooster. Dit vermoeden werd nog sterker op het moment dat je duidelijk zag dat ze ging twijfelen en al helemaal toen ze Alina losmaakte. Maar helaas was het al te laat en was ik hierdoor na afloop een beetje teleurgesteld toen de film plotseling af bleek te zijn...

Uiterst sterke film van Christian Mengui, reeds enkele keren gelauwerd in Cannes, die zijn film baseerde op een geval van exorcisme die zich afspeelde in een Roemeens klooster in 2005.

De inhoud van de film, die in essentie handelt over twee vriendinnen die een uiterst ongelukkige jeugd beleefden en hiervan de sporen blijven dragen, is onthutsend omdat een dergelijk geval van kerkelijke interventie in onze tijd voor onmogelijk wordt geacht.

Mengui, zo beweert hijzelf, heeft gedurende zes jaar de tijd genomen om dit gebeuren in detail te ontleden, teneinde er een zo eerlijk mogelijke film van te maken. Merkwaardig is dat hijzelf geen zuiver standpunt inneemt en dit aan de kijker overlaat. Niettemin krijgen ook de Roemeense ziekenhuizen en de overheid een stevige veeg uit de pan.

Speciaal aan de film - en m.i. best geslaagd - zijn de vele scènes, soms actievol, soms ingetogen, maar doorgaans vanuit één hoek opgenomen. Prachtig zijn de beelden van de twee vriendinnen in hun intieme triestheid en van fysieke interventies van de kloosterlingen.

Acteurs zijn uitmuntend, ook deze met een eerder kleinere rol.

Geweldige film waar ik blijkbaar volledig overheen heb gekeken. Weinig moeite gehad met de speelduur, heb me volledig overgegeven aan de film en ben er rijkelijk voor beloond.