Meningen

Dat belerende vingertje is onvermijdelijk bij dit soort verhalen, vrees ik. Maar echt storend moraliserend is Bo niet wat mij betreft. Het is nochtans zo'n prent die heel gemakkelijk in allerlei valkuilen had kunnen stappen. Ben dan ook een beetje verrast dat net deze film hier zoveel slechte commentaren krijgt. Bo is redelijk vlot gemaakt en de debuterende Ella-June Henrard heeft veel uitstraling.

3*

Zit een beetje tussen 2,5 en 3 sterren in. Het eerste uur vond ik zeker geslaagd, met een leuk sfeertje. Daarna neemt het niveau wat af naar mijn gevoel. Op zich kijkt het allemaal vlot weg, maar een meesterwerk herken ik er toch niet in. Dikke 2,5*

Conventionele genre-film zoals American Gangster dat ook was en die vond ik ijzersterk. Zo goed is deze stereotype spionagethriller niet, maar vermakend is hij wel. De hele prent is gewoon zeer vakkundig gemaakt, maar erg bijzonder is ie inderdaad niet. Toch weer een degelijke Ridley Scott.

PTA, jij grote meneer, jij! Echt wel één van m'n favoriete cineasten. Boogie Nights ten tweeden male bekeken en het blijft een uitstekende film.

Grote lichten zijn ze niet, de Dirk Digglers en Reed Rothchilds van deze wereld. En dat zorgt voor de nodige gein! Grappige momenten dus, maar ook op dramatisch vlak overtuigt deze prent. Já, een rise & fall verhaal, maar toch op een frisse manier verteld.

De regie van Anderson is groots en inderdaad de voorbode van zijn magnum opus Magnolia. Ook de muziek wérkt. Sommige songs zou ik zelf niet meteen opzetten, maar binnen de film passen ze als een bus.

Net zoals de acteerprestaties dat doen. Wahlberg is spot-on als naïeve seksgod en de vele usual suspects (Moore, Macy, Reilly, Guzman) zijn stuk voor stuk toppers en dat tonen ze hier met verve. Ook de minder bekende gezichten in PTA-land doen het voortreffelijk.

Twijfel wat tussen 4 en 4,5* maar ga toch voor het tweede omwille van de briljante scène op de tonen van Jessie's Girl. Terwijl Mister John C. Reilly zijn gezelschap schichtig aanport om zo snel mogelijk het ruime sop te kiezen, zoomt de camera in op de in gedachten verzonken Wahlberg. Vond dat op één of andere manier zo'n topscène. Dat petje gaat hier zeer diep af voor Paul Thomas Anderson.

Inhoudelijk redelijk mager, maar verder toch een onderhoudende prent van de Hughes bros. Visueel prima, een puike score en een alweer erg sterke Denzel als zwijgzame loner/christelijke badass. Het einde vond ik een beetje te lang uitgesponnen, en het duffe moraaltje vloekt wat met de cool van The Book Of Eli, maar echt storen deed dat allemaal niet. 3*

De eerste vond ik bij momenten al knullig ("bij momenten" moet daar zelfs niet bij), maar dit is toch nog een stukje zwakker. Wie ze precies gecast hebben in deze prent, weet ik niet, maar acteurs zijn het wellicht niet. Zo'n Julie Benz kan je gerust laten opdraven als suffe huismoeder in Dexter. Knappe vrouw, maar mist toch élke vorm van uitstraling voor zo'n extravagante rol als die van Defoe in het eerste deel?

Voor mij persoonlijk verraadt The Boondock Saints II een compleet gebrek aan talent, maar op zich kijkt het allemaal best vlot weg. Dit soort filmervaring zouden sommigen belonen met een 0,5*, maar ik kan er nog net 2 sterretjes aan kwijt. Niet te veel over nadenken, want daar is deze film dan ook niet voor gemaakt.

Had deze al eens gezien een poos geleden, en het blijft een vermakelijk filmpje. Nergens écht cool en een redelijk lomp gebeuren, maar op zich best genietbaar. Voor mij een soort van mislukte boel die op de één of andere manier toch aardig wegkijkt: 3 sterretjes.

Vreemde snuiter, die Richard Kelly.

Zijn aparte obsessies maakten wat mij betreft van Southland Tales al een complete zeperd. En ook in The Box komen ze roet in het eten strooien.

De film begint nochtans aardig en weet een creepy, bevreemdend sfeertje op te roepen. Jammer genoeg slaat Kelly vervolgens weer te ver door en verloor ie gaandeweg mijn aandacht.

Er mag voor de regisseur dan nog een logica achter zitten, het baat niet als je de kijker kwijtspeelt. Op zich heb ik er geen probleem mee wat te verdwalen in een prent. Maar wel op voorwaarde dat ik nieuwsgierig blijf. En net daar wringt het schoentje bij The Box. Het wordt zodanig onnozel dat m'n interesse volledig wegdeemsterde.

Spijtig dus want ook het seventies-gevoel wordt overtuigend tot levend gewekt en zowel Langella als Marsden doen het prima. Toch nog 3 sterretjes.

Sterke film, maar toch leeft bij mij het gevoel dat er nog meer inzat, dat Boy A z'n potentieel niet helemaal heeft benut. John Crowley probeert een soort dromerigheid te scheppen, maar had daar naar mijn gevoel veel verder in moeten gaan om er ook doeltreffend mee te zijn. Zowel de soundtrack als de cinematografie is te gepolijst om een echt diepe indruk na te laten. En net als een paar anderen hier heb ik het gevoel dat Boy A naar het einde toe wat verwelkt. Dan heb ik het niet over het slot of een té plotse ontrafeling van het verhaal, want dat zit allemaal wel snor. Maar om welke reden dan ook begon mijn enthousiasme naar het einde toe een beetje te tanen. Alsof Crowley de verwachtingen die hij in het eerste uur bij mij schiep niet kon inlossen in het vervolg.

Tot daar dus mijn kritiek, maar uiteraard weegt die niet op tegen wat ik wél goed vind. De prima acteerprestaties bijvoorbeeld, niet in het minst van Andrew Garfield, die met een naturel staat te spelen die mij behoorlijk van mijn sokken blaast. Ook de heerlijke dansscène waarin Jack, stijf van de XTC, een artistieke choreografie ten tonele voert, is om duimen en vingers bij af te likken. Verder vind ik de plot (of ie nu op ware feiten is gebaseerd of niet) erg interessant. Jammer dan ook dat de uitwerking op een gegeven moment een beetje stokt want anders had ik er met Boy A een favoriet bij. Toch zeer overtuigend!

Beetje een idealistisch pamflet, maar ook charmante personages, een stralende hoofdrolspeelster en een prima Adrien Brody. Enig minpuntje voor mij was de confrontratie met haar zus: véél te hysterisch en te lang. Realistisch zeker, maar het werkte me serieus op de zenuwen.

Vond dit maar een belegen en melig filmpje. Acteerwerk kwam bij momenten erg onnatuurlijk en geforceerd over (die huilbuien ), om nog maar te zwijgen van het voortdurend afwisselen tussen (voornamelijk compleet ongrappige) kolder en onmogelijk sentimentele monologen...

Ik las in een recensie dat The Breakfast Club de sfeer van zo'n 'regenachtige zaterdagochtend' wel heel goed weet te vangen en daar ben ik het mee eens. Het gevoel van zo'n grijze zaterdag op school te moeten doorbrengen, het kwam perfect binnen.

Verder duurt dit eightiesvehikel gelukkig niet te lang en ik kan er dan ook nog net 2 sterretjes aan kwijt.

Is me toch allemaal wat te campy, net zoals bijvoorbeeld La Mala Educación. Cillian Murphy doet het best goed maar z'n personage is me te theatraal om er echt mee begaan te zijn.

Ook de indeling in hoofdstukken, 36 maar liefst, maakt de film iets te fragmentarisch en weerhield me ervan in het verhaal te worden gezogen.

Slecht is Breakfast On Pluto nochtans niet en de swingende soundtrack mag er meer dan wezen. Heerlijk overigens om Patrick te zien rondhuppelen in dat Wombles-pak !

Al eens gezien een paar jaar geleden en toen toch redelijk onder de indruk van Brick. En ook bij een tweede visie blijft deze prent moeiteloos overeind. Regisseur Rian Johnson slaagt er hier met verve in een frisse draai te geven aan de film noir. Erg geslaagd mysterieus sfeertje, geweldige muziek en sterk geacteerd. Joseph Gordon-Levitt is een topper.

Zoals starbright boy al zei een veelbelovend debuut. Jammer genoeg wist Johnsons opvolger, The Brothers Bloom, mijn verwachtingen helemaal niet in te lossen. Toch weer een geval van 'hoe lager het budget, hoe hoger de creativiteit'?

Hmm, beetje verbaasd over de vele negatieve reacties. Wat mij betreft 4* voor dit coole filmpje. En als klap op de vuurpijl worden de end credits begeleid door het fenomenale Sister Ray van VU! Petje. Af.

Dan toch niet helemaal geslaagd wat mij betreft. Brighton Rock begint nog wel erg sfeervol in dat mistige kuststadje, maar wist me toch niet tot het eind te boeien. Het geheel wordt wel vrij elegant in beeld gebracht, maar de acteerprestaties vond ik in tegenstelling tot de rest hier niet geweldig. Riley beschikt nochtans over de nodige dosis charisma, maar slaagt er hier naar mijn gevoel nooit echt in van Pinkie Brown een geloofwaardig personage te maken.

Best een interessante film, maar in mijn ogen zeker niet over de gehele lijn geslaagd. 2,5*

Eens herbekeken en het blijft toch wel een erg mooi filmpje. Misschien wel het toegankelijkste werk van Jarmusch, met de nodige narratieve houvast. Hoewel velen zich nog altijd zullen storen aan het trage tempo. Ik niet in ieder geval, want Broken Flowers drijft op een aangenaam, laid-back sfeertje.

Murray is weer geweldig als droogkloot die alles extreem gelaten over zich laat komen. En ook het vrouwelijk schoon dat de revue passeert mag er wezen. Hoewel er een aantal vreemde creaturen tussen zitten, heb je wel het gevoel naar échte mensen te kijken.

Visueel sober, maar de exotische soundtrack houdt de boel toch swingend. Vooral dat nummer There is an End tijdens de opening en end credits mag er wezen.

4*

Hmm, dat doelloze geknok is in mijn ogen toch wat weinig om een volledige film mee te vullen. Van veel diepgang kan je regisseur Nicolas Winding Refn hier dan ook niet beschuldigen.

Ook de humor vond ik niet echt geslaagd (heb mezelf niet 1 keer luidop horen lachen) en mijn eerste kennismaking met Refn is dus geen onverdeeld succes.

Niettemin heeft de Deen duidelijk talent. Visueel is Bronson erg leuk en ga me dus zeker nog 'ns aan één van z'n filmpjes wagen. Maar deze lag me jammer genoeg niet.

Tom Hardy is nochtans een charismatisch acteur, maar veel meer dan als een bezetene rond zich slaan heeft hij hier eigenlijk niet te doen.

Niet voor mij, 1,5*

Wel een aardig filmpje, maar echt boven de middelmaat uitsteken zit er niet bij voor Brooklyn's Finest.

Deed me eveneens wat denken aan Crash en ook de associatie met The Wire is vlug gelegd. Maar echt diep snijden doet deze prent niet, vind ik.

Het noodlottige sfeertje is best oké en ook de acteurs doen het prima, maar 't is eerder dégelijk dan indrukwekkend.

Schoolvoorbeeld van een 3* film: nergens gaat Brooklyn's Finest vervelen en de 140 minuten kijken vlot weg. Maar meer is het wat mij betreft niet.

Brick geldt voor mij als één van de toppers van 2005 en dus was ik best benieuwd naar Johnsons tweede worp. Waar het excentrieke van het debuut heerlijk uitpakte, is dat deze keer jammer genoeg niet het geval in mijn ogen. Geen wondere wereld dus in The Brothers Bloom, wel een universum dat door een gebrek aan charme bij de personages kunstmatig aanvoelt. De Bloom-broertjes doen zo ontzettend hun best om quirky te zijn dat alle ziel eruit is weggezogen.

Ook de verstrengeling tussen "con" en werkelijkheid ging me eerlijk gezegd op de heupjes werken. Denkt Ruffalo nu echt de kijker nog met de neus op de feiten te drukken als hij voor de veertiende keer "It's a con" loopt te schreeuwen. En ook "Tastes like tinfoil" heeft de tintenkiller een keertje te veel overleefd in het scenario.

Geen sléchte film hoor, met redelijke acteurs en hier en daar een fris staaltje cinema, maar voor mij toch een ontgoocheling na het sublieme Brick.

Woooow, erg gave film! Het verfrissende Cashback vond ik al geslaagd (zou ik eigenlijk nog 'ns moeten herzien) maar met The Broken kan Ellis me pas écht overtuigen.

Hoe sfeervol wordt Londen hier wel niet in beeld gebracht: heel donker en er heerst voortdurend een "unheimlich" gevoel. Leuk dat die bevreemdende sfeer zo lang blijft rondsluimeren. Pas als het echt niet anders meer kan, zie je ook de horror (en dan nog maar met mondjesmaat).

De acteurs vind ik erg goed gecast: niet aardverschuivend, maar gewoon de juiste types voor de verschillende rollen. Lena Headey combineert op zeer overtuigende wijze angst met elegantie. Ook Richard Jenkins, in een relatief kleine rol, doet het prima.

De soundtrack ten slotte is gewoon degelijk, zonder mij echt te overdonderen.

Een zéér sfeervolle en mysterieuze prent die hier vreemd genoeg nog niet bijster goed scoort.

Me weer kostelijk mee vermaakt, hoewel het in wezen een kloon is van de Borat-film. Minder verfrissend dus maar erg veel hilarische momenten en wat durft die Sacha Baron Cohen toch, compléét schaamteloos!

Had vooraf verwacht dat de modewereld een beetje meer op de korrel ging worden genomen, maar Brüno is in feite simpelweg een excuus om zoveel (vulgaire) grappen als mogelijk aan op te hangen en onderweg - als het eventjes kan - homofobie in de Amerikaanse maatschappij bloot te leggen (hoewel dat uitsluitend lukt bij de kooi-scène).

Stoort me niet hoor want 't is echt genieten van Cohen die zich door niets of niemand laat verstoren en steeds 100% in character blijft.

Tikkeltje minder dan Borat, maar stukken beter dan het lauwe (en eigenlijk onvergelijkbare) Ali G Indahouse.

Eens. Visueel bij momenten indrukwekkend, maar niet alle vondsten werken even goed. Die kadertjes vond ik evenmin geslaagd. Dit geldt wat mij betreft eveneens voor de score, waarbij niet alles hetzelfde niveau haalt.

Verder een aandoenlijke en zelfs komische prent. Aanvankelijk was Billy Brown me wat té neurotisch, maar geleidelijk aan begin je toch mee te leven. Gallo beschikt natuurlijk over het nodige charisma, en ik hou wel van z'n stijl (cool lederen jasje overigens waarin we hem tijdens het tweede deel van de film zien).

Ook Christina Ricci wist me hier geweldig te charmeren. Een lief en grappig personage dat niet alleen het hart van de ouders (met een fantástische Ben Gazzara) maar ook dat van de kijker steelt.

Mooi filmpje dat opvallende luchtige momenten kent en een aantal sublieme scènes in huis heeft. Net niet compleet weggeblazen, maar toch 4*. Moet The Brown Bunny ook maar eens herzien.

Eerste half uur vond ik best sterk, met een aardige schets van een aantal marginale figuren. Degelijke Ashley Judd en Michael Shannon ook.

Maar dan gaat het in mijn ogen compléét mis en wat volgt behoort tot het alleronnozelste dat ik ooit op pellicule heb gezien. Uiteraard is het niet de realiteit waar we naar zitten te kijken maar ook als afdaling in de waanzin slaat Bug werkelijk alles. Dat het niet geloofwaardig zou zijn, daar heb ik op zich geen probleem mee. De uitwerking van hoe Agnes meegaat in de bezetenheid van haar nieuwe liefde, daarentegen, vind ik verschrikkelijk idioot.

Het soort film dat best wel valt uit te kijken zonder dat het echt een zenuwslopende zit wordt, maar waarbij ik wel geweldig verbijsterd ben over de idiotie van het hele verhaal. Lachwekkend slecht wat mij betreft.

Aardige prent met inderdaad een magistrale car chase! Daar kunnen de chaotische, supersnelle achtervolgingen van vandaag wat mij betreft niet tegenop.

De andere grote trekpleister van deze Bullitt is voor mij Steve McQueen. Sublieme uitstraling heeft die man: cool maar tegelijkertijd draagt hij ook iets jongensachtig in zich, iets kwetsbaars. Veel menselijker dan wat we vaak te zien krijgen in de rol van superflik.

Visueel behoorlijk vond ik, met hier en daar wat levendig camerawerk en vrij mooie kleuren. Ook de jazzy score mag er best wezen.

Alles bij elkaar een onderhoudende film die me evenwel nergens in vervoering wist te brengen. 3* volstaan naar mijn gevoel.

Zoals verwacht een knap gemaakte prent, die anderhalf uur blijft boeien ondanks het karige plot. Buried is spannend, vakkundig in beeld gebracht en geldt gek genoeg als één van de beste Irakfilms die ik al heb gezien. Reynolds is niet meteen een enorm acteertalent wat mij betreft, maar doet het hier meer dan behoorlijk als gewone vent.

Goed dus, maar mijn verwachtingen werden nu ook niet overtroffen. Écht bijzondere cinema is dit voor mij niet, maar wel entertainment van de bovenste plank. Sterk einde ook.

3,5*

Heel erg geestige film die zich wat mij betreft naast die andere Coen-komedies hors catégorie Fargo en The Big Lebowski kan hijsen.

Een stel idiote personages waarbij Malkovich (waar ik normaal niet veel van moet hebben) en vooral Brad Pitt de hoogste toppen scheren. Meneer Angelina Jolie steelt hier echt de show en bewijst z'n enorme komische gave - bijna jaloersmakend getalenteerd is die man!

Verder viel me ook op dat Burn After Reading als een trein voorbijraast en is ie over voordat je 't beseft - altijd goed voor een komedie.

Deze film wordt algemeen gezien als een tussendoortje na hun meesterlijke oscarprent No Country For Old Men, maar voor mij geldt dit als één van de betere schakels uit het rijkgevulde oeuvre van de Coen-broertjes.

De tandem Iñárritu-Arriaga heeft wat mij betreft drie tragische parels gebaard, en 'k was dan ook benieuwd naar de eerste solo-inspanning van de Mexicaanse scenarist.

Echt verrassend kan The Burning Plain niet worden genoemd, maar aangezien ik een zwak heb voor dit soort loodzware drama's, waarin elk personage het gewicht van de wereld op zijn schouders lijkt te dragen, vind ik het toch een zeer geslaagde film.

Zowel op visueel als muzikaal vlak heeft deze prent evenwel niet de klasse van een Babel, 21 Grams of Amores Perros, hoewel Guillermo Arriaga z'n best doet. Ook zit er niet echt een moment in waarop een acteur of actrice je zielsdiep raakt, zoals bijvoorbeeld Babels scène waarin Pitt zijn zoontje aan de telefoon krijgt.

Toch doen de acteurs het allemaal zeer behoorlijk, waarbij vooral nieuwkomers Jennifer Lawrence (als Mariana de tiener) en J.D. Pardo (als Santiago de tiener) me opvielen: frisse verschijningen.

De kritiek dat dit een Iñárritu-afkooksel is, valt enigzins te begrijpen. Te meer omdat ik na The Burning Plain niet echt meer zit te wachten op nóg zo'n film, de bobijn lijkt af. Hopen dus ook dat Arriaga's vroegere spitsbroeder eens een andere weg inslaat.