Meningen

Leuke documentaire. De vader is zo blij om zijn zoon weer te zien, daar word je zelf gewoon vrolijk van. Sommige scénes waren door de spontaniteit van vader en zoon erg komisch. Bijzonder om te zien hoe deze Ethiopische Joden in Israël leven. Integratie ten top.

Ik was voorbereid op een heftige film, en dat is het ook. Skunk is een steengoede film over huiselijk geweld en de gevolgen daarvan. Het komt zeer realistisch over, voornamelijk door weergaloos goed acteerwerk van de protagonist Thibaud Dooms, wat een talent zeg! Skunk shockeert, kruipt onder je huid en ontroert.

Leuke film, leuk verhaal en de ontknoping was super.

De beelden zijn ongelofelijk mooi en apart om te zien. Het lijkt wel een mix van War of The Worlds, Indiana Jones en James Bond.

Gwyneth Paltrow was wel ongelofelijk irritant, maar verder niets mis met deze film.

4*

Mooie en aandoenlijke en bij vlagen grappige film over liefde, respect en a-seksualiteit. Ik ken geen andere film met dit onderwerp, zijn die er überhaupt? Alleen al daarvoor verdient deze film alle respect.

De film deed mij erg denken aan It Follows waar een onoverkomelijke bak aan ellende doorgegeven wordt aan een volgend slachtoffer, tenzij.... Je zou zeggen dat je het kunt voorkomen door je ogen te sluiten wanneer de 'zelfmoord' voor je neus plaatsvindt, maar de stress zal er wel voor zorgen dat je hier niet aan denkt. Ik had toch stiekem gehoopt dat deze iets minder cliché-horror zou zijn, maar helaas zit ook deze er vol mee. Ik moest er om lachen toen ik het ouderlijk huis zag, echt...really? De laatste paar scènes vond ik toch wel goed, maar maakt het nog steeds geen hele goede film.

Een zwaarmoedige film waar je niet erg vrolijk van wordt. In een klein dorp wonen een aantal Bosnische vrouwen, en proberen de kost te verdienen door wat fruit, groenten, en pruimenjam te verkopen met een karretje langs de weg.

Dit loopt voor geen meter, dus de toekomst voor deze vrouwen ziet er niet rooskleurig uit.

Alle mannen zijn dood, door de oorlog. Alleen een oude man, die waarschijnlijk te oud was om te vechten is nog levend aanwezig. De armoede en de ellende worden steeds groter, de daken van de huizen staan op instorten.

Onderling loopt het ook niet allemaal niet al te jofel. De vrouwen staan voor een moeilijke keuze als een aannemer het dorp wil kopen, omdat het gebied prachtig is en hij wil er huizen bouwen.

De hoofdrolspeelster, Alma met de hoofddoek, was ingetogen en acteerde heel erg mooi. Iedereen eigenlijk wel. Het camerawerk was prima. Mooie shots van bijvoorbeeld het moment dat Alma zich ging wassen voordat ze aan haar gebed begon. Erg mooi gefilmd. De steeds terugkerende shots werkten ook erg goed; Het steeds weer wassen, bidden, de vrouw die een kleed aan het weven was, steeds een stukje verder... een kleed die aan het einde van de film op een verrassende manier goed van pas kwam.

De film is traag, triest, en heeft een onduidelijk einde. Prima film dus!

Erg indrukwekkend, die emoties op zijn gezicht zijn angstaanjagend om te zien. Ik vraag me alleen wel af of die twee andere knapen die tegelijkertijd met hem zijn vertrokken, maar dan een stuk noordelijker, wel zijn aangekomen. De noodoproep bleek achteraf gewoon verstaanbaar geweest te zijn, hoewel moeilijk, maar ze hadden hem gewoon moeten gaan zoeken. Zijn vrouw hoorde pas een maand na zijn dood de gehele noodoproep, ook dit is erg onduidelijk wat de reden hiervan is. Toch van mij een hoge waardering, vanwege de enorme spanning, en dat terwijl je vanaf het begin al weet dat ie het niet gaat halen.

Tot ver in de nachtelijke uurtjes heeft deze film me bezig gehouden. Ik heb nu de drie 'major-movies' over de genocide van Rwanda gezien: Hotel Rwanda, Shooting Dogs en deze; Sometimes in April.

Ik vond deze het beste, de omschakeling tussen 2004 en 1994 was erg goed.

Carole Karemera, die Jeanne speelt, is een overlevende van de genocide, en het moet voor haar vreselijk moeilijk geweest zijn om in deze film te acteren. Ze deed het erg overtuigend.

'Sometimes in April' komt erg waarheidsgetrouw over, voor zover ik dat kan weten. Raoul Peck heeft het grootste deel van zijn leven in buurland Congo gewoond, dus ik neem aan dat hij weet waar ie het over heeft.

Wat ik hier beter vond dan in de eerder genoemde twee films, is dat deze veel persoonlijker is. Close-ups van de gezichten van mensen die spoedig geëxecuteerd gaan worden maakt het allemaal nog wranger.

De beelden uit het westen, waar slechts werd gefilosofeerd wat de term "genocide" inhoudt en waar journalisten zich afvragen of er in Rwanda zich een genocide afspeelt, of dat ze het anders moeten noemen zijn bijna nog wranger dan de harde realiteit in Rwanda op dat moment en geven een hele nare smaak.

Vooral omdat ik destijds ook die nieuwsbeelden over Rwanda volgde, en dacht: "Wat afschuwelijk!" en vervolgens verder zapte...

Dat je met zo'n sterrencast uiteindelijk zo'n oninteressante, veel te lange film kunt maken is toch een hele prestatie.

Categorie mooifilmerij.

De film heeft me zwaar aangegrepen en het afscheid van haar ouders is één van de meest emotionele momenten die ik ooit in een film heb gezien.
De film is behoorlijk spannend, vooral in het begin, wanneer ze samen met haar broer de papieren op de campus verspreidt. De rollen worden erg goed gespeeld, en vooral André Hennicke als rechter Freisler laat een bijzonder staaltje acteerwerk zien. Wat een griezelige gelijkenis met de echte "razende Roland". Karikaturaal was het geenszins. Die man was zo gestoord als Hitler zelf. zie en luister.
Zeer indrukwekkend, de acteurs, de soundtrack, maar toch vooral het verhaal zelf. 5* en een plekje in mijn top 10.

Wat een laag gemiddelde voor deze prachtige film. Veel is eerst onduidelijk, het gaat over 5 zussen en veel meer weet je niet. Er zijn geen ouders, of wel? Het blijken de zussen zelf te zijn die ouder zijn geworden, maar er zijn er ineens nog maar 4... later valt het op zijn plek en wordt alles duidelijk. Een authentieke film, met veel symboliek. (je moet er even moeite voor doen deze te zien). Er wordt ontzettend goed geacteerd door alle generaties.

Degenen die geen sympathie voor György voelen moeten haast wel meer met hun zakje M&M's bezig geweest zijn dan met de film.

Een zeer indrukwekkende, aangrijpende film.
Ik vond de scéne waarin het meisje zich huilend afvraagt wat nou eigenlijk een Jood is ongelofelijk sterk. Bij deze scéne had ik een brok in mijn keel, zo overtuigend en goed kwam dit over. György wilde het meisje op dat moment graag troosten, maar dat mocht niet 'omdat hij een Jood is', en dat terwijl het meisje niet eens wist wat dat nou precies inhield. Was het iets positiefs of iets negatiefs? Het enige verschil wat bedacht kon worden was de gele ster, en de andere religie die ze hadden, en dat is natuurlijk ook zo.

De gebeurtenissen in het concentratiekamp waren zo vreselijk, en hoe bekend deze verhalen inmiddels zijn, ze grijpen je echt bij je strot. Ik blijf het indrukwekkend vinden.
Wat ik ook erg mooi vond aan de film is dat de hoofdpersoon niet wordt afgeschilderd als een held die zich goed staande hield tijdens de verschrikkingen van het concentratiekamp, integendeel, hij moest er door anderen heen gesleept worden en zonder deze mensen had hij het waarschijnlijk niet overleefd.
Er werd hem op een gegeven moment verteld dat mensen die naar de verbrandingsoven werden gevoerd, eerst nog een goede behandeling zouden krijgen en dat iedereen heel aardig zou zijn in de laatste uren.
Wanneer György op een houten kar naar de ziekenboeg (notabene pal naast de verbrandingsoven) wordt vervoerd, en hij daar een schoon bed en een heel aardige verzorger kreeg, zag je de angst in zijn ogen, niet wetende dat het kamp inmiddels was bevrijd en de oorlog achter de rug was.

Weer terug in Boedapest, vind hij een deel van zijn familie terug, en hoewel hij thuis is, voelt hij zich door alle ellende die hij heeft meegemaakt, niet thuis. Zijn familie (ooms?) ontvangen hem als een oude vriend die ze al een tijdje niet gezien hebben, en hebben het totaal niet door wat voor een gebroken jongen er zojuist bij hen naar binnen is gestapt.
Als hij het meisje in het trappenhuis tegenkomt en hem vraagt of het verschrikkelijk is geweest, schud hij zijn hoofd, omdat hij weet dat zijn verhaal zo ongelofelijk en onvoorstelbaar is, niet in woorden uit te drukken, dat hij dan ook besluit om alleen nog maar over de paar "mooie" momenten en herinneringen te praten.

Wat mij betreft de meest beklemmende, ontroerendste en de beste film over het leven in een concentatiekamp, maar met name ook er na.

5*****

Tsja, en dan heb ik het nog niet eens over de muziek gehad.... prachtig!

James Brown, B. B. King, Miriam Makeba, damn, wat wil je nog meer. Heerlijk dit! Ik moet toegeven dat dit helemaal mijn muziek is en daarom ben ik wellicht een klein beetje bevooroordeeld ten opzichte van de documentaire zelf, maar wowie, geen seconde heb ik me verveeld, zelfs niet van de stukken zonder muziek en waar het concert werd voorbereid. Het is een doc uit 2008 maar bevat alleen maar authentieke beelden, waardoor het een doc. uit de 70s lijkt, en ook eigenlijk is. Dat maakt het alleen nog maar mooier. Geen idee waarom.

Het valt niet mee om anderhalf uur te kijken naar een stel grietjes waarvan de herseninhoud ergens tussen de grootte van een doperwt en een walnoot ligt, die zo nodig naar Spring Break moeten om zodoende nog meer domheid in hun lichaam te gieten en te snuiven.

Als daarnaast de film zelf inhoudelijk weinig te bieden heeft dan durf ik rustig te vertellen dat dit niet 'my cup of tea' is. Er is aandacht besteed aan het plaatje, de cameravoering was best aardig en het spelen met kleuren had af en toe wel iets moois, maar dat heeft de film voor mij niet gered.

De moord op de 'gangsta' op het laatst was natuurlijk ook volslagen belachelijk. In hun neonbikini's wandelen ze een streng beveiligd terrein op en schieten iedereen voor hun donder. Zelfs Rambo zou het minder koelbloedig doen. Ze hadden geluk dat die gangsta schijnbaar geen beveiliging kon betalen die ook goed kan mikken.

Samenvattend: Waardeloos.

Ongelofelijk mooi gefilmd, nooit geziene shots door dauwdruppels, over de "schouders" van een kakkerlak, de camera dansend van de ene naar de andere persoon... Ik denk dat ik nooit eerder zulk knap camerawerk / montage heb gezien.

De film zelf...het is geacteerd, kan niet anders, maar wat geeft het, het verhaal is echt.

De kwieke oma in het verhaal verdient wat mij betreft de Nobelprijs, en de man die de achteruitrijbrommer heeft uitgevonden ook!

Ik zeg het hier nogmaals (ik gaf het ook al aan bij Among Horses and Men) : Nederland kan trots zijn op zijn docu-makers.

Jammer dat er zoveel van die muppetshow- achtige wezens in zaten in de stad van Jabba The Hutt.

Een klein blauw olifantje en die rat die steeds zat te gniffelen bij Jabba, ik vind het echt niks. de monsters van Semastraat zien er nog enger uit.

De toegevoegde computer-geanimeerde scenes vallen veels te veel op (in de hele oude trilogy trouwens) en het is zonde dat ze dat gedaan hebben. Het is een soort verminking van de originele films.

Het verhaal daarentegen is niks mis mee en wordt mooi afgesloten.

Gisteren heb ik een privémarathon gehouden en in één keer deel IV, V, en VI gekeken, het was erg lang geleden dat ik ze voor het laatst gezien had.

Dit was de minste van de drie, maar mooi om bij mijn 4* te blijven.

Prima Star Wars-film met de juiste ingrediënten. Daardoor soms wel wat voorspelbaar maar hey, who cares? Daisy Ridley is, naast een zeer prettige verschijning, een prima actrice die zeker nog twee Star Warsfilms mee kan. Toch leuk al die verwijzingen naar de oude delen waar sentimentele Star Warsfans een snellere hartslag van krijgen, en natuurlijk de aanwezigheid van een gedeelte van de oude garde maakt het feest van herkenning compleet.

Het is niet alleen sentiment wat deze film leuk maakt. Zonder iets van het verhaal prijs te geven is het aardig gelukt er een wending aan te geven waar ze weer even mee vooruit kunnen. Als liefhebber ben ik best tevreden, en heb ik toch weer even dat 'gevoel' gehad wat ik als 11-jarig jochie ook had bij Return of the Jedi. "Let the Force be with us"

Ik vond de film heel erg meevallen. Ik had er niet zoveel van verwacht, met name door de rol van Ben Stiller, die niet echt tot mijn favorieten behoort, maar wat ik al zei, hij was eigenlijk best leuk. En achteraf was Stiller nog leuker dan Owen Wilson (wat ik wél een leuk acteur vind). Het typetje met de grijze haren en oranje bril was hilarisch (Do it, Do it! ) En Snoop Dogg was ook erg grappig hier.

Ik had van te voren 2* in gedachten, maar het worden er 3,5.

Julianne Moore doet het ontzettend goed hier, die vrouw kan me daar een potje acteren, daar kun je alleen maar ontzag voor hebben. Het verhaal zelf heeft niet heel veel om het lijf, het gaat over een vrouw gaat die aan vroege Alzheimer lijdt, en hoe zij en haar gezin daar mee omgaan. Maar het hoeft ook helemaal niet, want Moore draagt de film naar een bijzonder hoog niveau, en Kristen Stewart is hier ook wederom een prettige verschijning met een indrukwekkend acteertalent. Bij de speech van Alice had ik een brok in mijn keel, en dat zegt wat. De film deed me een klein beetje aan "Amour" denken, waar eveneens een vrouw van de ene op de andere dag begint aan een aftakeling van haar geestelijke gesteldheid, hoewel die vrouw al een generatie verder was in haar leven. En dat "Amour", de liefde, in "Still Alice" wel degelijk aanwezig is, blijkt vooral uit de laatste scène.

Zeer goede film dus, een aanrader, en zakdoekjes bij de hand!

Een lust voor het oog, en wat mij betreft terecht in de top 10 van de IFFR Publieksprijs. De film is lang, maar geen moment té lang. Soms gaat het zelfs allemaal wat te snel. Amanda Jansson als Maja acteert echt geweldig. Je wordt het verhaal compleet ingezogen. Een verhaal over overleven, zelfbeschikking en liefde. Een enorme aanrader!

Fantasy die helaas geen fantasy is. De mannen in The Substance komen wat karikaturaal over, maar als je je bedenkt in wat voor seksistische wereld we leven waar alles draait om mannen die nog steeds alles bepalen is het toch minder abstract dan het lijkt. Er is duidelijk voor overacting gekozen, voor onaantrekkelijke eet-close-ups van mannen van wie we als kijker vrijwel meteen walgen. Voor veel vrouwen die al wat ouder zijn zal het herkenbaar zijn, en vooral in een filmindustrie (het woord 'industrie' is veelzeggend) als in Hollywood, waar je van de ene dag op de andere dag niet meer relevant bent. Qua beeldvoering een duidelijke, maar bewuste male-gaze, maar qua onderwerp absoluut een female-gaze. Eigenlijk Barbie, maar dan als body-horror. Het einde is misschien wel wat over de top, ongemakkelijk komisch of wat dan ook, maar tevens hartverscheurend. Het "monster" dat een oorbelletje inprikt, en het laatste stukje overgebleven haar probeert te stylen. Wanneer ze op het podium staat en mensen er van probeert te overtuigen dat ze nog steeds dezelfde persoon is...Ja, je kunt er om lachen, wat in de bioscoop ook gebeurde, maar is tegelijkertijd ontroerend.

Blijkbaar is dit dé documentaire voor de reeks afleveringen van surprising Europe die ik al een tijdje volg. Deze Ssuuna uit Oeganda is een doorzetter, en heeft daardoor nu ook inmiddels wel wat bereikt wat de boodschap die hij met deze film wil overbrengen alsnog weer wat teniet doet. Nou, mooi voor hem zou ik zeggen.

Het beeld wat veel "gelukszoekers" van Europa hebben is inderdaad heel verkeerd. Wij kunnen ons die schaamte niet voorstellen die men heeft om het thuisfront mede te moeten delen dat hier het geld helemaal niet voor het oprapen ligt. Ssuuna schaamde zich niet en trok aan de bel. Een betere immigratiebeperking is er niet, daar kan Wilders een puntje aan zuigen.

Een grappig moment overigens toen hij briefjes in de buurt ronddeelde met de tekst: "Ik ben een vrouw..." omdat hij dacht zo meer kans te maken aangenomen te worden.

Ik vond het wel een beetje belachelijk dat toen hij een wc moest schoonmaken in een redelijk netjes huis, de wc compleet onder de stront zat. Ik geloof best dat hij zulke wc's wel eens heeft schoongemaakt, maar toch niet in zo'n huis. In scéne gezet dus, maar niet erg, het gaat om de boodschap... Hee de "boodschap", ik snap hem

Ik ben al zeker 30 jaar een liefhebber van Suske en Wiske, en koop nog steeds de nieuwste albums om mijn collectie compleet te houden, hoewel de kwaliteit van de verhalen behoorlijk achteruit is gegaan.

Deze film heb ik altijd links laten liggen, omdat die poster me vreselijk tegenstaat. Dit kan nooit goed zijn.

Bij toeval nam mijn dochter de film mee van de bieb, en ik heb vanmorgen mee zitten kijken, maar het valt me eigenlijk allemaal wel mee. Sidonia is natuurlijk ridicuul, net als Jerom, maar Suske en Wiske, Barabas en Lambik zijn best leuk gecast. Het ontbreken van de snor van Lambik is wel weer een groot manco, zijn snor wordt best vaak benoemd in de boeken, net als zijn 3 haren aan weerszijden van zijn hoofd.

Nee, goed is de film zeker niet, maar ik had veel erger verwacht. Leuke knipoog van Wiske aan het einde.

Zodra de film begint stap je in een sneltrein en blijft er in zitten tot aan de aftiteling. De trein gaat snel, heel snel, maar lekker snel.

Zodra je met gezichtsuitdrukkingen een heel verhaal kunt vertellen, dan kan je acteren, en Sara Forestier blijkt een groot natuurtalent op dit gebied. De scène in de rechtbank was zo sterk dat hij mij kippenvel bezorgde. Het trieste verhaal van Suzanne greep me wel aan, ondanks het hoge tempo.

De film bestrijkt een jaar of 25, maar Suzanne en haar zusje Maria worden in die tijd geen dag ouder (qua uiterlijk) en zien er op hun 30ste nog steeds uit als tieners, en dat terwijl iedereen in hun omgeving doorgroeit en zichtbaar ouder wordt: Een detail waar ik me enigszins aan stoorde, maar geen echte afbreuk doet aan de film zelf.

Goede film waarin de jonge vrouw Hunter de eetstoornis Pica ontwikkelt. De film is op vele momenten zeer ongemakkelijk, en niet alleen de momenten waar Hunter een punaise en andere scherpe voorwerpen doorslikt (en weer uitkakt). Haar man Richie en zijn ouders dragen ook zeker bij aan het ongemak. Met zo'n schoonfamilie ontwikkel je vanzelf een psychische stoornis. Later blijkt dat er nog meer aan de hand is. Haley Bennett acteert heel overtuigend.

Er zijn zoveel verhaallijnen en de film gaat zo'n beetje de hele wereld over dat het moeilijk is om de film in één keer te snappen. Prachtige beelden, spannende momenten met opzwepende muziek, maar de logica is mij geheel ontgaan. Ik ga hem zeker herzien, want ik denk dat dat de moeite waard is, en mijn 3* zou dan wel eens wat meer kunnen worden.