Meningen

Een film die mij deed nadenken over bepaalde aspecten van het menselijk brein.

Fonda gaf de aanzet om bepaalde zaken (in deze film schuldig-onschuldig) in het leven wat verder te overdenken eer gij een beslissing maakt. Dit maakt voor mij de film zo bijzonder om dat mi het moeilijkst in een mensenleven is om een (juiste) keuze te maken.

Daarbij is het makkelijk dat iemand door een gladde tong te hebben een niet te weerleggen argument kan plaatsen (ook al kan je niet weten of ze juist zijn of niet-dat is nu precies de kunst) waardoor bepaalde mensen makkelijk kunnen gaan twijfelen of zelfs van hun mening/principe kunt laten veranderen.

Dit wordt af en toe in de film dmv cliche's vertelt (iemand die door zijn eigen goed bedoelde betoog zichzelf op het einde klem praat en de rest met genoegdoening stilzwijgend toekijkt) maar dit kon voor mij niet af doen voor wat Lumet hier heeft proberen neer te zetten.

Gezien het psychologische aspect van de film en daarbij de uitwerking daarvan (geweldig om het in 1 kamer te laten afspelen..naarmate de film vordert zie je de achtergronden steeds meer naar de voorgrond treden wat het clautrofobische sfeertje alleen maar versterkt) en het thema daarvan, een film die ik ten zeerste waardeer en qua thema nog dagelijks in het leven tegen kom en daardoor bijna tot een meesterwerk bestempel.

De cliche's doen mij een halfje minder geven maar ach wat maakt het uit.

4,5*

Niet heel erg zin om een heel verhaal neer te zetten, toch maar iets.

Film is voor mij heel ambivalent. De emoties springen vooral in het laatste gedeelte van het scherm maar het onrealistische script doen mij weer huiveren.

Maar ach..hoe is een western te definieren?. Je hebt moderne westerns waar geen paard of cowboy voorbij komt, dus daar begin ik maar niet aan.

Vind het vooral opzienbarend hoe Crowe en Bale overeind blijven in hun toch beperkte rol. Met nog meer beperking springen Charlie en William er toch uit.

Het emotionele van de film doet het realisme (realistisch kunnen we het allemaal niet noemen) voor mij verbleken wat ik een pluspunt vind van de film. Is allemaal verder wat simplistisch en de musicscore had zoveel beter gekund maar dan nog 2 uur vermaak met een puur emotionele tint.

4*

Nou..zal even proberen te verwoorden wat ik zo juist heb gezien:

Het begon met een filosofische mijmering. Toen ik dit aanschouwde kreeg ik een huivering omdat ik hoopte dat hier niet de basis van de film werd neergezet.

Gelukkig was dit niet het geval en werd direct hierna een simpel maar mooi verhaal vertelt. Eigenlijk is de hele film eigenlijk een 'who done it' mysterie maar wordt visueel zo geweldig neer gezet dat dit het genre ver overstijgt.

De film boort 3 van de vijf zintuigen zo fijntjes aan dat het onmogelijk is om je aandacht te verliezen.

Ik vind het eigenlijk hinderlijk als mensen de vergelijking met 'Dogville' plaatsen gezien het zo grote verschil met het het visuele.

Bv. hier wordt gewoon een deur gebruikt ipv dat iemand doet alsof hij een deur opent.

Buiten het detective(who done it) verhaal speelt natuurlijk nog steeds de onderliggende thematiek die Miike ten toon wil spreiden.

De vraag blijft in hoeverre deze op een overtuigende manier wordt gevraagd/vertelt.

Wat kiest men: toekomst/verleden , ruimte/hemel? Dit werd m.i. wat simplistisch vertelt maar door de visueel prachtige settings weer tot een groot pluspunt gemaakt.

Dit is de 2e film na Audition die ik van Miike heb gezien en gezien het publiek wat hij hier wil bereiken en gezien het fantastische wat ik er van vind moet ik het hier maar misschien bij laten.

Was een mooie, korte , intense filmervaring

4,5*

Ben absoluut geen horror liefhebber maar het kan me bij tijd en wijlen wel bekoren. Gezien de recensies werd mijn interesse gewekt dus dacht ik 'ok laten we het weer eens proberen'.

Wat een grote fout was dat!!!!

Heb me in geen tijden zo gruwelijk boos gemaakt over de makers van een film. Gezien het plot weten ze i.i.g. al dat ze het vrouwelijke publiek al kunnen vergeten. Noem me een moraalridder en ben zooooo tegen censuur maar deze film mag van mij per direct uit de filmgeschiedenis worden verwijderd.

Zelfs als man zijnde had ik een gevoel van 'dit kan eigenlijk niet' , laat staan als vrouw zijnde.

Heel de film was over the top al mag ik 1 klein lichtpuntje benoemen: Komt er ooit een KO met uberbitches in een film dan mag Béatrice Dalle deze winnen.

Al met al ben ik verrast door mijn moraal. Eigenlijk nooit eerder gehad en baal hier enigszins ook van maar het moet maar zo zijn.

0,5*

Wat een pure film! Moet een hel geweest zijn om het te filmen.

Opmerkelijk is dat ook ik ondanks alle minpunten die al zijn beschreven zijn werd meegezogen in de apocalyptische reis van Kinski.

Een film die het niet moet hebben van de acteerprestaties, montage,dialogen (vrij slecht zelfs), enz. en die ik toch 4* geef vanwege de al genoemde puurheid en de achterliggende gedachte is nog niet eerder gebeurd en betwijfel of dat nog ooit zal komen.

Opmerkelijke film!

Zo...dat is even bijkomen.

Ik heb vaak als ouder op een vage manier nagedacht over de bovenliggende thematiek van de film.
Ben van mening (uitzonderingen daar gelaten) dat zulk verdriet niet te verwerken is en gezien de verschillende vormen van rouw bijna onmogelijk is om een relatie daarbij in stand te houden.

Gezien mijn fascinatie voor het thema en natuurlijk von Trier lang gespannen gewacht tot ik de film kon zien.

Proloog was realistisch pijnlijk maar filmisch zo neer gezet dat mijn verwachtingen nog hoger werden.
Dit bleek helaas niet waarheid te worden gedurende rest van de film totdat het verhaal het einde inslaat.
Tot het einde eigenlijk iets te oppervlakkig of juist te pretentieus om het thema en verdriet bij de hoofdpersonen nog te begrijpen.

De confrontatie aan het einde geeft mij dan weer een houvast om te kunnen begrijpen hoe het werkt in de psyche van de 2 hoofdpersonen.
de openbaring dat de vrouw het ongeluk heeft zien aankomen en het verkeerd aandoen van de schoenen zijn schokkend.

Het is m.i. wel een film die de uiterste van de menselijke gevoelens wil laten zien. zie vooral de proloog en de scene waarin de vrouw zich verminkt nav van wat zij heeft gezien en niet gedaan

Alle andere thematiek/symboliek die in de film voorbij komen moet ik nog plaatsen maar op 1 of andere manier geeft de film mij een hoopvolle strohalm in de allerlaatste scene van de epiloog.

Vanwege (en eigenlijk alleen maar daardoor) de klap in het gezicht en de vragen die de film achter laat 4*. Dit is vooral te danken aan de proloog en het einde (voor de epiloog) van de film.

Tsja..hoe mooi kan je een film in beeld brengen met daarbij een prachtige soundtrack en kan je de kijker achterlaten met een gevoel van ontevredenheid?

Dit was voor mij het geval. Meerdere prachtige beelden ooit in een film vertoond die ik ooit heb gezien (wat ik erg kan waarderen) maar de personages deden mij geheel niets (behalve de laatste Galoup en Sentain confrontatie).

De voice over was m.i. nog een redelijk te doen. Kan me niet goed voorstellen als de gedachten gewoon door Galoun waren uitgesproken. Geeft mi toch een extra dimensie aan de film.

Al met al toch teleurgesteld met wat ik gehoopt had te zien.

2,5*

Heb ten volle genoten van deze film. De combinatie regisseur en acteurs is geweldig. Is natuurlijk geen gaatje in het scenario te vinden en is mooi gezien de terugblikken en verschillende camera standpunten.

Op sommige momenten (vooral het einde) dacht ik: 'k nu is het wel genoeg". Heb dit wel bij meerdere films gehad. Simple plan is de enige die me nu te binnen schiet.

Het verhaal wordt langzaam vertelt maar daardoor kunnen acteurs zoals Hoffman weer excelleren. In zijn rol is Hawke ook prima te verteren.

Wat doe je als je in de problemen raakt? Verraadt je je familie? en als je nog verder in de problemen raakt ga je dan all the way?

Geen film voor een 1e Kerstdag maar toch genoten.

Uiteraard is dit visueel gezien een kunstwerkje maar...

de verhaallijn(en) konden mij niet bekoren.

Was iets te jong, simpel waardoor ik me niet genoeg in kon leven in de personages. De mooie simplistische score paste hier wel weer bij.

Allemaal erg lief, vertederend en hartverwarmend maar deed het niet voor mij.

Vanwege het visuele die mijn ogen wijd open open zette en de poging tot toch een kleine 3*

Wat is wat deze film maakt tot wat hij is?

Suggestiviteit, de geluidsband/soundtrack en Peter Greene.

Al deze 3 factoren worden op sublieme wijze gebracht in een matig detective verhaal.

Bedoelend op het feit dat ik de detective te veel naar voren vond komen in de film. Wat natuurlijk ook het einde op een negatieve manier heeft beinvloedt..jammer.

Toch heeft deze film in al zijn minimalisme(dankzij een white trash community neer te zetten) en de 3 punten bovenaan toch een verontrustende indruk achter gelaten.

4*

Toni Servillo zet hier een personage neer die niet snel te vergeten is.

Elke handeling die hij verricht wordt met een precisie en zekerheid neergezet die ook weer haaks staan op zijn innerlijke beleving.

Bij deze noem ik de man ook autistisch (de man wil het geld niet door de machine omdat hij het geluid heerlijk vindt: bijna obsessief gedrag, de stap om aan de bar te gaan zitten wat hij 1 van de grootste stappen in zijn leven beschouwd, het contact met zijn broer enz,) hoewel ik niet weet of dit een bedoeling van de regisseur was.

De titel van de film is eigenlijk te groot voor de gehele film maar past precies in de onderlagen die de film wil vertellen. En daar draait het eigenlijk om! De man heeft geen idee (of juist wel) wat zijn 'liefde' ( bij hem kan niet geen liefde zijn , maar een soort van genegenheid/interesse enz.) kan veroorzaken in zijn huidige leven.

De film is cinematografisch geweldig neer gezet in bepaalde scenes waar de soundtrack soms nog een schepje boven op doet. De film is vrij degelijk en ouderwets en het was verrassend om zo nu en dan een soort electro/industrial toontje op de achtergrond te horen.

Unieke filmervaring en voor nu 4,5* maar ga deze zeker nog een keer kijken en zou zo maar hoger kunnen uitvallen.

Ben niet zo gewend met documentaires maar denk dat je dit soort films het beste kan beoordelen aan het gevoel dat je er aan over houdt.

Aangezien het vele emoties oproept: als vader van een jong kind, professie, doelen in het leven, wat doe je en waarom? is het nu 10 minuten na de film eigenlijk probleemloos een hoge score maar dit lijkt weer zo makkelijk.
Maar..kan ik dit dan relativeren na een dag. Misschien wel,misschien niet.

Het begon allemaal fascinerend waar het toen even inkakte en dacht 'ok ik weet het nu wel' toen opeens die vreselijke wending kwam waardoor ik wel moest blijven kijken om te weten hoe het afliep

Wil vanuit mijn emotie niet gelijk de hoogste score geven dus hou het even op 4* en laat het allemaal even bezinken.


Toch nog even aan toevoegen: Tuurlijk waren het FANTASTISCHE grootouders maar heb dan enige moeite met het feit dat geen anderen het hadden kunnen volhouden om uiteindelijk door te gaan en gerechtigheid te vinden.
Meer m.i. het proces van rouwverwerking maar dat is ws. meer een issue van mij.
Goed dat ze het gedaan hebben maar de lofzang daarop kan ik dan weer niet goed tegen. Waarom weet ik eigenlijk zelf niet eens
Zit ws. te muggeziften en moet er de schoonheid/volhardendheid er gewoon in zien.

Was het allemaal net niet.

Verhaal te nihil (bekende toneelstuk verhaal), Hoffman te weinig in grote scenes om te kunnen excelleren, Streep deed het goed totdat opeens de scene kwam met de moeder van de jongen waarin ze compleet werd weggespeeld. In die scene zag ik in verhouding alleen maar maniertjes. Dit deed ze eigenlijk de hele film waarin ze wel een duidelijk personage neer zet maar niet in verhouding met bv de moeder of Amy Adams die pure emotie lieten zien.

Ook in de scenes waarin Streep emotie dient ten toon te spreiden gaat dit mis. Zie bv de eindscene.

Grote pluspunt aan de film zijn de dialogen die over het algemeen toch door prima acteurs worden vertelt. Het is allemaal wat fragmentarisch maar het boeide me wel.

Heb toch 95 minuten lang geinteresseerd gekeken

3*

Toch maar eens gewaagd aan mijn eerste Van Sant.

Wat een prachtige ervaring.

Wetende dat het tot bepaalde hoogte is gebaseerd op ware gebeurtenissen maakt het geheel nog indrukwekkender.

je zou kunnen zeggen dat zo'n gebeurtenis te dromerig/surrealistisch wordt neergezet, maar dat gevoel had ik juist niet.

De personages worden dicht op de huid neergezet waarbij ik soms door het camerawerk het gevoel kreeg dat de camera de personages achtervolgden en zij geen weet hadden wat er achter zich bevond.

Cinematografisch beleefd de film in bepaalde (wolken scenes)

scenes een hoogtepunt. De soundtrack/geluid was geweldig.

Klink natuurlijk cliche om de moordenaar Fur Elise te laten spelen voor effectbejag maar het is volgens mij toch het stuk dat beginnende pianisten leren te spelen en je merkt dat hij het nog niet helemaal onder de knie heeft. Daarbij vind ik het naar voren doen treden van de achtergrond geluiden een prachtig idee. Geeft toch een extra dimensie aan de film.

Daarbij nog de uitmuntende verhaal structuur en het einde dat vertelt dat zo'n schokkende gebeurtenis eigenlijk voor de moordenaars maar willekeur was doen mij deze film niet snel vergeten.

4,5 (voor nu)

Dit soort film zijn toch wel een beetje mijn ding volgens mij.

Een mooie combinatie van het gevoel, geluid en beeld kan mij altijd wel bekoren.

Nu is natuurlijk de vraag of dit in deze film tot perfectie is uitgevoerd.

Nee, moet ik dan zeggen.

Het gevoel dat er is wordt alleen maar gebracht door de geweldige vertolking van Untaru. Lee Pace slaat in de film de plank geheel mis.

De beelden zijn soms wat te pretentieus maar in vlagen ook weer prachtig. De overweldigende soundtrack kan weer niet fout gaan.

Het idee van de film kan ik alleen maar toe juichen maar ben toch uiteindelijk licht teleurgesteld in de uitvoering ervan.

Toch laat de film een mooie indruk achter en als ik erover nadenk is dit misschien alleen maar toe te schrijven aan Catinca Untaru.

De uiteindelijke indruk en het gevoel die de film mij doet achterlaten toch 4*

4*

Een film die je keihard een klap in het gezicht geeft.

De regisseur/beeldend kunstenaar vertelt zijn verhaal vooral d.m.v. de beelden en plaats hier middenin een magnifieke dialoog om duidelijk te maken waar het volgens Bobby Sands nu eigenlijk om gaat.

In de scene komt alles ter sprake (politiek, religie, ethiek) en gaat het om een man die er alles voor over heeft om trouw te zijn aan zijn principes.

Wat daarop volgt is een treurige ( ga je als kijker nu meelij krijgen met een terrorist?) aftakeling van geest en lichaam.

Visueel is de film prachtig met een aantal prachtig geschoten scenes die de gruwelijkheid alleen maar meer van het scherm doen spatten. Aan het einde doet hij dit weer als het lichaam bijna

op is in combinatie met de wegvliegende vleugels.

De originaliteit en het experimentele pakken geweldig uit. Voor sommigen te controversieel maar voor mij een prachtig staaltje cinema om niet te missen.

De film kon mij in zijn totaliteit niet helemaal tevreden stellen.

Dit had ook bij mij te maken met Damian Lewis. Tuurlijk acteert hij prima, maar hij roept ook een irritatie bij me op die ik niet geheel kan omschrijven.

Als de camera dan ook nog eens voortdurend op zijn hoofd wordt gericht dan wordt mij het iets te veel.

Was blij dat verhaal van de moeder en dochter kwam om zodoende even lucht te krijgen. Het einde werd weer net iets te luchtig neergezet naar mijn zinnen.

De vraag blijft natuurlijk of de man zijn dochter echt is kwijtgeraakt of dat het gewoon een gestoorde gek is met onzedelijke motieven.

Hier wordt door Kerrigan geen antwoord op gegeven en laat dit aan de kijker over.

Nee, geef mij Clean,shaven maar. Het beeld van een verstoorde individu kwam voor mij beter uit de verf.

3*

Had hem al tijden op de plank liggen maar toch uiteindelijk gezien vanavond. Gezien mijn steeds minder wordende waardering voor oudere films huiverde ik een beetje. Dit mede beinvloedt door de toch bejubelde reputatie van deze film. Blij dat ik de film toch gezien heb.

Een o zo simpel liefdesverhaal (maar zo doeltreffend neergezet) wordt prachtig weergegeven tegen de achtergrond van de oorlog. Eigenlijk vind ik het omgekeerd en is dit geen liefdesverhaal maar een film over de oorlog. Hoewel het liefdesverhaal op de voorgrond treed hebben toch de beelden over/van de oorlog de meeste impact,
Beide worden op sublieme wijze op beeld neergezet. Alle prachtige scenes zijn hiervoor al beschreven.

De film had m.i. zijn reputatie niet gehad als dit niet werd ondersteund door de prachtige cinematografie, gezien het liedesgedeelte toch vrij simplistisch was.

Vind dit geen moment een chauvinistische film zoals eerder vermeldt. Dit is een volk die het beste met elkaar voorheeft in oorlogstijd en in geen geval uitdraagt dat zij de beste zijn die er op aarde bestaan (zoals eigenlijk kenbaar wordt gemaakt in de laatste speech).
Ik ben geen filmmaker maar had toch het idee dat Boris iets te snel het leven liet. De liefde verdween ietwat hierdoor in het verhaal wat plaats maakte voor het onwetende. Is allebei mooi op zijn eigen manier maar ik ga toch voor het eerste.

Al met al een prachtige visuele film die ik denk ik een plaatsje in mijn top 10 ga geven.

Ik ben zeker niet van het horror genre maar werd nieuwsgierig na wat er allemaal werd gezegd over deze film.

O....wat ben ik aangenaam verrast. Het eerste uur was pijnlijk, schrijnend maar de realiteit werd niet uit het oog verloren waardoor ik gegrepen werd door de film. De pak slagen in het laatste half uur kon ik wel verdragen gezien het uiteindelijke doel van de film die toen wel duidelijk was.

Ik ga zeker niet de link leggen tussen deze film en de rare mensen op deze wereld die dit ook zouden kunnen doen maar meer hoe gebeurtenissen in een leven zo een trauma veroorzaken dat deze niet meer te vergeten zijn met alle gevolgen van dien.

Wat heerlijk om dit uit deze film te halen wat het uiteindelijk voor mij geen horror maakt maar meer drama en alle trauma's en alle gruwelijke gevolgen die dit met zich mee brengt.

4*

Toch een beetje ambivalent over deze film.

De dialoog in het begin over hun dromen deden mij een beetje huiveren. Ben best een beetje mijmerend aangelegd maar kan me niet voorstellen dat individuen zo met elkaar communiceren face to face. Geeft me een beetje de kriebels.

Ik heb de schoonheid ervan ervaren en het is binnengekomen maar toch roept de film ook zoveel vragen op. Vragen die gedurende film steeds weer naar boven kwamen drijven en dat kan je ook weer als goed/niet goed beschouwen.

De film is in zijn toonbaarheid een kunstwerk,een schilderij en is ook zo door Sokurov bedoeld neer te zetten. Toch komt de liefde, de dood, de natuur mij wat overtrokken over, omdat ik ( wij?) in onze cultuur niet kunnen bevatten om zoveel terug te geven aan diegene die jou op deze wereld heeft gezet (prachtig weergegeven trouwens door het laten drinken van de moeder uit de fles).

Vragen als: wat doen zij daar? de zoon met de hunkering naar de bewoonde wereld(trein,boot) en vanwaar de zo neergezette grote symboliek(zie einde)

het zou een filmproject kunnen wezen van een 4e jaars student op de filmacademie maar toch schat ik Sokurov iets hoger in.

Vooralsnog zoals ik in begin schreef roept deze film erg veel vragen op en kan ik hem niet juist beoordelen, maar misschien is het juist daardoor wel weer een meesterwerk?????

Wel/ook weer prachtig was: I am a 'head' man, otherwise my heart will break

Prachtig!

Voor nu 3,5*

Mooi ingetogen drama die op bepaalde momenten schrijnend en pijnlijk is.
Ball lijkt toch wel een fascinatie met sexualiteit te hebben kijkende naar ook American Beauty en Six feet under.
In beide gevallen en ook in deze film weer een ouder iemand die zich laat gaan aan een jonger ( te jong) iemand.
In alle gevallen komt Ball hier mee weg door toch zo te schrijven dat men geen afkeer krijgt maar compassie en medeleven.

Hetzelfde krijgt hij iig bij mij voor elkaar bij de vader van Jasira (naam net iets te makkelijk gevonden ). Hetgene wat hij doet is naar maar er is toch ook sympathie omdat wat hij zegt hij toch doet om zijn dochter te beschermen.

Na anderhalf uur goede film en het dreigende moment van het vinden van het tijdschrift en een Jasira die naar het andere huis vlucht werd het toch iets to much met als hoogtepunt het diner met alle betrokkenen.

Al met al een mooie film met vele thema's die op een realistische en integere wijze worden neergezet.
Geen slechte acteerprestatie gezien. Cinematografisch degelijk.
Verhaal was ondergeschikt aan het thema(s) maar dat stoorde me niet.

2 uur lang genoten.
Kleine 4*

Had hem een tijdje liggen maar eindelijk gezien.

Het is een mooie kleine tragikomedie, waarin twee zo lijkt ongelukkige mensen (of zijn ze tevreden met wat ze hebben?) toch hun vader waar ze eigenlijk nooit iets mee hadden een paar laatste goede jaren willen geven.

De film is prachtig geschreven en gaat van de ene geweldige scene over in de andere. De film blijft menselijk en gaat nooit over deze lijn heen zodat het uiterst realistisch blijft.

Toch zijn het uiteindelijk de acteurs die de film maken totdat wat het uiteindelijk is. Is natuurlijk te verwachten met zulke namen.

Linney is eigenlijk de motor van het het verhaal en draagt dit geweldig. Zij wordt zijdelings aan beide kanten op krachtige wijze ondersteund door twee karakter rollen die hun dialogen met een perfecte timing aandragen.

Prachtige film over sterven, zoeken naar doelen in het leven, gelukkig zijn en alles wat daar mee te maken heeft.

Scherpe, eerlijke en bij wijle een grappige film die je in je stoel doet nestelen om even 2 uur te genieten.

4*

Mooie verrassing deze film.

Het verhaal wordt voortreffelijk neergezet gezien de tijd dat hij is gemaakt. Het is allemaal wat houterig qua bv scene overgang maar al met al maakt de pretentie van het in beeld willen brengen van het verhaal erg veel goed.

Bij de fonteinen bloed moet je niet te veel nadenken. Dit is toch iets te veel. Dit deerde mij verbazingwekkend niet erg veel omdat ik het verhaal zo mooi en doeltreffend vond neergezet dat ik hier doorheen kon kijken.

Meiko Kaji speelt haar rol met verve en vertoont eigenlijk geen emotie behalve de haat die ze ervaart. Dit is mi geen probleem omdat duidelijk in de film wordt kenbaar gemaakt dat ze maar voor 1 doel het leven heeft gezien (prachtig verwoord in de film).

Het is allemaal wat 'gedateerd' maar laat een geweldige indruk achter.

4*

Man... wat een pracht ervaring!

Het verhaal begint vrij realistisch en neemt na een uur of zo een andere wending.

Ik wil dit niet vaag of ontsporen noemen maar meer de verheldering van een man met alles wat er speelt bij hem teruggekoppeld naar het begin.

Tuurlijk zijn sommige dingen niet te begrijpen. Wel weet je dat alle personages te maken hebben met wat hij voelt of wat zijn familie destijds heeft gevoeld/beleefd toen het mis ging.

Alle grote levensvragen komen voorbij in mindere of meerdere mate. Sommigen kan je terug koppelen in het verhaal anderen weer niet.

Je hebt soms van die vervreemde/vage films waar toch de emotie in stand blijft waardoor het een ongrijpbaar maar intrigerende/ontroerende beleving was.

Dit was er zeker 1!

Hoe kan een simpel leven wat je denkt te leiden met al zijn ongemakkelijkheden zo ontsporen en zo een impact achter laten met alle reele/inreele gedachtes van dien

Ga een keer wat bijlezen over de film en nog een keer bekijken.

4,5*

Ik ben erg ambivalent over deze film.

Na deze film weer even sommige award speeches van Rourke bekeken.

Ik vind het zo een prachtige vent met een zo een pijnlijk verhaal dat ik de man alles gun. Hierbij wil ik graag de film hoog waarderen maar doe ik toch niet.

Voor een comeback is dit natuurlijk geweldig. Slim gezien van Aronofsky want je weet dat niet fout kan gaan. Hierbij zeggende ook dat dit geen acteer prestatie is maar meer laten zien wie je bent. Komt natuurlijk geweldig samen met het onderwerp maar is m.i. toch wat ' makkelijk' .

De film begint prettig waarnaar het halverwege wat inkakt. Verhaallijn dochter vond ik opzich wel ok maar daar worden drie scenes aan besteedt dus laat het achteraf dan maar achterwege. Het is het 1 of de ander.

Het laatste half uur komt datgene wat je eigenlijk al verwacht maar heeft toch de nodige impact.

Blij de film gezien te hebben maar had toch net iets meer verwacht.

3,5*