Meningen

BOYHOOD is een film waar ik een lange tijd naar uitkeek. Ten eerste omdat RICHARD LINKLATER achter de regie zit en ten tweede omdat het een project was dat 12 jaar heeft geduurd en dat je de personages ziet meegroeien wat in de filmwereld voor filmmakers en liefhebbers redelijk uniek is en waar je naar uitkijkt zoals voetballiefhebbers uitkijken naar de Champions League finale. Ik heb ontzettend veel goede dingen gehoord over deze film en hier en daar zelfs dat het de beste Amerikaanse film van het decennia is, waardoor mijn anticipatie alleen maar meer groeide en van te voren dacht ik dat het eigenlijk onmogelijk was dat deze ging tegenvallen.

Als je mijn cijfer ziet dan weet je al dat hij is tegengevallen wat wellicht kwam door de sterke recensies van critici die ik erover heb gelezen of de algemene buzz die over deze film hing die je bijna niet kan ontwijken als je enigszins geïnteresseerd bent in film. Het sterkste van deze film is dat je de personages ouder ziet worden, dat realistisch overkomt, vooral omdat dat heel subtiel gebeurd net zoals de sprongen in tijd dat op een heel natuurlijke, vloeiende wijze voorbij komt. Niks wordt aangekondigd en je hebt het bijna niet door.

Het verhaal zelf heeft weinig toegevoegde waarde aan het coming-of-age gebeuren en het soap gehalte was ontzettend hoog en raakte mij bijna nooit al had ik wel veel medelijden met de moeder op het einde. De personages waren op een bepaalde manier ontzettend zwart-wit. De onverantwoordelijke, afwezige coole vader van Mason die echte gesprekken wil met zijn kinderen tot de aan de maatschappelijke, obsessieve tiran van een stiefvader. Het is het een of het ander lijkt wel.

De natuurlijke verloop van de film werd ook hier en daar onderbroken door bijvoorbeeld het dieptepunt van de film waar een Mexicaanse werker die naar school is gegaan door een opmerking van de moeder en op het einde komen ze elkaar weer tegen en is hij een succesvolle persoon in de maatschappij. Dat is ontzettend tegenstrijdig in een film die o zo realistisch en natuurlijk over moet komen en dat is gewoonweg jammer. Overigens een ontzettend zwakke scene waar die jongen niet eens geloofwaardig overkomt.

Dan waren de culturele referenties veel te veel van het goede en worden je strot ingeduwd terwijl dat in mijn ogen veel subtieler erin verwerkt mocht worden. Net zo subtiel als de sprongen in tijd en de acteurs die langzaam ouder worden. Op een gegeven moment zie je een kamer waarin een Ipod staat met een dockingstation en daarna nog een close-up van die Ipod dat helemaal geen toegevoegde waarde heeft. Zo denk ik aan een scene van BOOGIE NIGHTS waar de camera langzaam ronddraait in een typische 80s kamer vol posters van artiesten die toen hip waren, een scene die veel beter werkt dan deze hele film bij elkaar die nostalgie probeert op te roepen met geforceerde (lelijke) close-ups.

De film heeft een aardige soundtrack maar de muziek lijkt wel gewoon redelijk random en geforceerd erbij gezet te zijn zonder dat het goed aansluit op de beeldtaal. Dat doet LINKLATER veel beter in DAZED AND CONFUSED die ik op alle onderdelen een betere opgroei film vind.

Het grootste probleem vind ik dus de beeldtaal waar geen poëtische momenten te vinden zijn die het gevoel weergeven van volwassen worden. Muziek en beeld zijn niet goed op elkaar afgestemd en weinig scenes die sterk gefilmd zijn. Meer obligate gebeurtenissen die achter elkaar komen en dat 163 minuten lang dat niet perse resulteert in een lange zit maar niet de geniale film is die ik voor ogen had. De film gaat van A naar Z zonder tussendoor mooie of dromerige scenes erin te verwerken.

Nou lijk ik heel negatief over deze film maar in het algemeen herken ik wel veel van mijn eigen jeugd in deze film maar jammer dat het allemaal zo saai en stijlloos in beeld wordt gebracht. De film heeft geen eigen stijl, geen eigen smoel, geen eigen hartslag die het naar een hoger niveau tilt.

Ik keek vroeger de brandweerserie Resque me wat ik altijd leuk vond om te kijken. Veel alcohol, drama en het leven van een brandweerman. Ergens doet Dennis Leary die de hoofdrol speelt in die serie me denken aan Gerrie Koning in deze docu.

Deze docu geeft een aardig inkijkje in het leven van een brandweerman en dat doet de docu best goed. Dat is dan een kant van het verhaal en de andere kant is dat de brandweer schijnbaar diverser moet want racistisch of seksistisch. Ten eerste kun je je afvragen of dat nou echt waar is want ik verwacht sowieso geen politieke correctheid van een brandweerman. En ook al zou dat zo zijn dan zou dat niet uitmaken als ze een gebouw binnen rennen die in de fik staat om de mensen te redden.

Femke Halsema komt er even in voor en dat doet haar geen goed. Ze is ook snel weer weg maar maakt hele maffe argumenten. Ze zegt dat het werk van een burgemeester en brandweerman hetzelfde is. Maar dat is helemaal niet zo. Zelfs de brandweervrouwen spreken haar tegen daarin. Overigens willen vrouwen in zijn algemeenheid niet samenwerken met vrouwen maar liever met mannen. Want minder drama en gedoe. Men wil ook wel liever gered worden door een groep brandweermannen dan brandweervrouwen. Dit geldt hetzelfde voor de politie. Het is ook alsof Femke zegt dat mannen en vrouwen even sterk zijn maar dat is natuurlijk ook niet zo. Snel gaat ze ook weer weg en stapt ze in de auto die voor de kazerne wordt voorgereden.

Het overkoepelde geheel voelt voor mij aan dat het plezier langzaam uit het werk gaat en dat kun je van het gezicht van Gerrie aflezen.

Ik vond dit een soort hipster versie van Le Samouraï (Film, 1967)

De hoofdrolspeler is een apart figuur. Een psychopaat die wel opkomt voor mensen in nood.

The Breakfast Club

Film doet je inderdaad terugdenken aan middelbare school door het nablijven, en vooral dan zie je die verschillende types goed terug zoals de sportheld, de nurd, het populaire rijke meisje, de fuckup met een hoog I dont give a fuck attitude en de chick die later hoogstwaarschijnlijk als crazy cat lady eindigt.

De film heeft duidelijk een goede 80s sfeer en de conversaties zijn ook goed te pruimen.

Alleen het acteerwerk vond ik niet geloofwaardig van Emilio Estevez hoewel hij eruitziet als een sportman en klinkt als een sportman vond ik hem niet geloofwaardig.

Judd Nelson geweldige personage zet hij hier neer maar toch op sommige momenten dik overacting. De rest deed het wel prima.

De montages soms dat ze door de schoolgangen rennen onder een 80s deuntje om de directeur te ontwijken maar telkens zien ze hem aan het einde van de gang en moeten ze weer terug rennen. Zo fout eigenlijk maar op een of andere manier werkt het wel.

En dat ze een schoollokaal open gooien en met z'n allen gaan blowen moet je natuurlijk ook niet serieus nemen maar heb toch mijn twijfels hierbij of dat zomaar kan gebeuren vooral in Amerika.

Zo kan ik nog even doorgaan maar even kort samengevat het acteerwerk was niet geweldig, de sfeer was goed, soundtrack redelijk, de nostalgie is goed, realisme was eigenlijk slecht maar moet je natuurlijk niet te hard op letten in de film, conversaties zijn goed, redelijke diepgang en de montages ow zo fout maar toch wel vermakelijk en typisch 80s.

3

Steven Saaiberg.

Bridge of Spies is uiteindelijk een degelijke productie geworden die maar nergens echt pakkend en intrigerend wordt. Enerzijds een interessant verhaal, anderzijds is het een behoorlijk saaie film. Je wacht eigenlijk op iets speciaals dat er maar niet komt en ik zou de film daarom afraden om in de bioscoop te gaan kijken. De bioscoop voegt echt helemaal niets toe.

Wat wel boeiend is, is dat de Sovjets niet als karikaturen worden afgebeeld. Eigenlijk wordt de koude oorlog afgebeeld als 2 ideologieën die eigenlijk gelijkwaardig zijn aan elkaar en de hoofdpersoon denkt er zelf ook zo over. Ook in Duitsland zegt hij dat Oost en West niet zoveel van elkaar verschillen. Dit kan komen omdat Steven Spielberg van origine Russisch is maar in ieder geval was dat een positief element van de film. Dit is natuurlijk tegenovergesteld aan het beeld dat Child 44 geeft waarin de Sovjets maar al te graag kinderen willen doodschieten en met belabberde accenten praten.

Uiteindelijk is dit wel een middelmatige film op gebied van originaliteit, structuur en audiovisuele ervaring want daarvoor moet je hier echt niet zijn. De film doet niks speciaals. De film legt ook alles uit. Alles wordt verklaard en de kijker heeft niks maar dan ook helemaal niks meer om over na te denken. Op het einde waren er nog enige zaken die onverklaard hadden kunnen blijven maar er komt tekst in beeld zodat ook dat allemaal verklaard wordt.

Het acteerwerk was wel verder in orde en de dialogen waren ook wel goed geschreven maar uiteindelijk heeft de film teveel paden bewandelt. De thuissituatie van de hoofdpersoon wordt maar een klein beetje belicht en dat wordt in The Insider (1999) veel beter uitgewerkt. Daarin is de stress, spanning en onzekerheid veel beter in beeld gebracht. Hoewel dit een onderbelicht aspect was van de film, duurt de film met zijn 141 minuten ook veel te lang.

Degelijk maar saai.

Goede film. Goede acteurs en setting. Als je de film As Bestas goed vindt dan vindt je deze ook goed. Hele interessante soundtrack vind ik. Niet voor iedereen. Goede UK dub step en drum & Base. Een uit de hand gelopen burenruzie diep in de natuur tussen twee boeren met als leidraad een dom ongeluk uit het verleden. Uiteindelijk hebben de boys gewoon een goede knuffel nodig. Echt een aanrader.

Bro's before Ho's is een film die van alles leent van andere films en daardoor een soort veramerikaanst product is geworden met slappe onechte karakters en grappen die je al eerder en beter hebt gehoord.

Slappe versiergrappen, Daniel Arends verkleedt als Hitler, hier en daar een grap over gehandicapten, een flauw verhaal, veel wiggergrappen die je al eerder hebt gehoord, een niet grappige Theo Maasen, laat het woord bitch 200 keer vallen en op die manier vat je deze film goed samen.

Daniel Arend is een ontzettende miscast die heel soms wel een goede komische timing heeft maar voor de rest weet ik echt niet wat hij precies in deze film doet. Hij is overduidelijk niet grappig.

Iedereen is enthousiast over Sylvia Hoeks maar snap totaal niet wat er geweldig aan haar moet zijn. Ze lijkt me een ontzettende saai figuur en schijnbaar is het geweldig omdat ze normaal alleen in Nederlandse drama´s speelt. Nou dat is geweldig dat ze haar portfolio heeft verbreedt maar wat kan iemand dat nou eigenlijk schelen? Waarom hoor ik daar nou zoveel dingen over? Haar rol was totaal niet boeiend om ook maar iets over kwijt te kunnen.

Het ergste van deze hele film is nog wel dat het een normale romcom is geworden die de bekende wegen bewandelt maar dan met veel schelden en grove grappen maar écht grof wordt het nergens waarbij de grofheid eigenlijk constant irriteert en geen meerwaarde heeft.

Leuk voor kinderen maar zelfs voor hun had het allemaal wel een betere film kunnen worden. Qua script zou het meteen in de prullenbak moeten belanden en qua uitwerking is er volgens mij ook niet al te veel tijd in gestoken. Beetje meeliften op het succes van New Kids, nu het nog kan en ik geef ze groot gelijk maar de koek is dus helemaal op. Wat een saaie voorspelbare film is dit geworden.

De humor zit meer in de enthousiaste buurman en de totaal niet geïnteresseerde Murray.

Soms toch echt moet lachen om die emotieloze kop van Murray.

Voor de rest wel een aardige film met fijne soundtrack.

Murray speelt erg goed en leuk om hem op de weg te volgen naar zijn exen.

Het einde kan tegenvallen al maakt een open einde niet zoveel uit naar mijn doen.

In mijn ogen is Murray toch wel als persoon veranderd.

3.5

Goede film.

Je moet het wel allemaal met een korreltje zout nemen want niet alles is vanzelfsprekend wat er gebeurt. Maar de spanning en snelheid zit er goed in net als het onverwachte sterke acteerwerk.

Ik kan er wel van genieten dit soort korte snelle films waarin veel gebeurt.

4

Aardige film.

Maar ben niet onder de indruk. Toby acteert erg goed en heb wel wat meer respect voor hem gekregen als acteur. Voor de rest vind ik iedereen wel goed acteren met inderdaad dat oudere dochtertje van hem ook erg goed. Maar zo heel sterk vind ik het niet. Er zaten een aantal sterke scenes tussen maar in het geheel is het helemaal niet zo'n bijzonder oorlogsdrama.
Het was beter geweest al was het een complete verrassing geweest als Tobey terugkomt. Op het einde dacht ik dat er een ontzettend dramatisch einde aankwam maar het liep een beetje af met een sisser.
Al met al een aardig oorlogsdrama maar niet zo bijzonder als ik gehoord of verwacht had.

3

Ik heb het idee dat ik een heel andere film heb gezien dan iedereen hier. Ik snap eerlijk gezegd niet eens wat hierboven wordt gezegd of dat het allemaal heel dramatisch is. Het is niet dramatisch. Er is niks dramatisch aan de hand in deze film behalve dan dat er opeens een verkrachting bij komt kijken. Opeens. Nou dat zag ik niet aankomen idd. Wtf.

Een man vlucht naar Amerika en krijgt gewoon kansen om zijn werk als architect uit te voeren. Hij krijgt een gigantisch project om uit te voeren en mag bij de baas blijven slapen. De baas is wel een rare rijke man zoals er vele rijke rare mensen zijn. De zoon van die rijke man is een verwend mannetje die een keer tegen hem zegt dat ze hem alleen maar tolereren. Oke, nou en? Dat gastje is toch misschien gewoon jaloers op hem? Wat is daar nou mis mee? Dat gastje heeft hem ook werk bezorgd door hem aan te nemen voor een boekenkast. Mooie boekenkast trouwens!

Ik ben persoonlijk slechter door mensen behandeld op het werk dan deze man. Ik ben voor veel ergere dingen uitgescholden op het werk dan deze man. Wat is nu het probleem? De hoofdpersoon zelf tolereert ook niet heel veel en schreeuwt ook weer naar mensen die onder hem staan. Oke, dus?

Is dit nu de grote film over de desillusie van de Amerikaanse droom? Een willekeurige Pool of Bulgaar die hier in Nederland in een magazijn werkt heeft toch een veel slechter leven dan deze architect.

Arbeidsmigrant Rafal maakte een einde aan zijn leven. ‘Het enige wat telt is dat we werken. Verder bestaan we niet’ - NRC

Kijk eens aan. Dit is tragedie. Daarvoor hoef je niet helemaal naar de U S of A. En dat allemaal in het o zo vrolijke Nederland dat vele malen beter is dan Amerika.

Goede film. Goede originele, zwarte komedie. Het acteerwerk van Plemons en Stone is heel overtuigend. Leuk om Stavros hierin te zien als agent. Vind die gast altijd wel grappig. De film speelt een leuk spelletje met de kijker en de complottheorie is ook wel gebaseerd op een echte complottheorie maar dan de ruimte hagedissen van planeet negen. Deze ruimte hagedissen zijn onder ons maar kunnen ons 'psychologisch' beïnvloeden zodat wij hun nooit kunnen zien... Best een extreme theorie om in te geloven maar heb wel een onderzoek gelezen dat 3% van de Amerikanen daarin gelooft. Genoeg mensen die in de hagedissen theorie gelooft van David Icke. Dat zijn interessante raakvlakken die deze film maakt met zijn complottheorie.

Buk is een anti-held der anti-helden. De ene moment probeert hij met zijn zatte harses zijn vrouw van de bank af te schoppen en de andere moment is hij echt iemand die nooit iemand een vlieg kwaad kan doen en vooral oneens is over de wereld.

Hij kiest expres voor het harde bestaan, het zware leven en de onderste laag van de bevolking omdat hij dat interessanter en echter vind dan mensen die wel succesvol in het leven staan.

En daar heeft hij groot gelijk in.

Nooit geweten dat hij vroeger mishandeld is door zijn vader en zoveel jaren lang, behoorlijk triestig.

Dat verhaal ook met die kerel die een geweer tegen zijn hoofd houdt.

C'mon shoot, pull the trigger. Beter today then tommorrow. I'm waiting a long time for this.

Ofzoiets dan, weet het ook niet meer precies.

Bono die hierin soms aan het woord komt en een gedicht voorleest van hem met veel passie en gevoel terwijl ik van Bono altijd dacht dat het een figuur was die zichzelf zoveel beter voelt dan iedereen.

Ja, gewoon een goede docu. Buk is geniaal!

Beetje saaie film.

Wel realistisch en overtuigend acteerwerk.

Alleen het verhaal is middelmatig en niet origineel.

Aardige film maar niet voor herhaling vatbaar.

2.5

Aardige western.

Alleen jammer genoeg niet zo heel spectaculair.

Once apon a time in the west vind ik geweldig en meerdere gekeken en vaak nog de soundtrack ervan geluisterd. Dit vind ik maar een langdradige zit en lang niet zo episch als Once Upon a Time.

Combinatie van muziek, sfeer en beelden vind ik 10 keer beter daarin. Gelukkig houd Segio Leone de sfeer er wel goed in met deze film en dat is meteen het grootste pluspunt. Het verhaal kan me niet bekoren en er waren teveel onwaarschijnlijkheden en toevalligheden die maar plaatsvinden. Ontsnapping hier, ontsnapping daar, aantal keren dat the ugly, the good onder schot hield en dat er weer wat gebeurd. Persoonlijk vind ik de film nogal flauw en de reeds gebeurtenissen onsamenhangend en niet interessant. De film kan me ook niet de hele speelduur boeien net zoals die burgeroorlog die er in momenten in voor komt.

Erg jammer want dit was mijn 1000e stem en had gehoopt om een 5 uit te delen.

Maar toch wel genoten van dit uitgerekt ontspannen western avontuur. De sfeer is weer geweldig en je kan de zon voelen branden en de zand proeven. Clint Eastwood speelt geweldig met zijn samengeknepen ogen en het eind duel is ook weer geweldig.

Maar al bij al kan het niet tippen aan Once Apon a Time in the west waar ik eigenlijk alles wel beter aan vind. Wat ik nog wel moet zeggen is wat een spektakel moet dit geweest zijn in 1966.

3.5

Geslaagd.

Maar niet daverend verder. Wat de film maakt is Ryan Reynolds, altijd al geweten dat dit een fantastisch acteur is, al blijft hij heel lang hangen in de komedie circuit waar hij natuurlijk ook perfect in past.

Wat ook een succes is het claustrofobisch sfeertje en het gevoel dat teweegbrengt zelf begraven te zijn. Best goed gelukt allemaal.

Wat minder is, is dat de film behoorlijk saai is. Meerdere keren op de klok gekeken en verveeld naar het scherm zitten staren. Op het einde begint het pas spannend te worden maar dan nog grotendeels van de film is het gewoon saai.

Dus wel voldoende voor het acteerwerk en sfeer maar deze film hoef ik dan ook echt nooit meer te zien.

3