Meningen

Tja, in de mockumentary zien we drie kippen in full colour sneuvelen, het aantal valt dus wel mee.

De Tranen van Castro borduurt voort op het betere Relics: Einstein's Brain. Alhoewel de humor en daarbij gepaarde tranen van het lachen uitermate effectief waren, mankeert het project het aan 1 belangrijk element. Het acteerwerk van de Cubaanse bijpersonages, die te vaak hun tekstjes opzeiden, handelingen deden voordat vragen gesteld waren, en her en der in de camera loerden met een blik van 'is deze take wel goed gelukt?'. Erg jammer.

Jaap van Donselaar won een Kouden Kalf voor zijn acteerprestatie. Het is nu eenmaal aandoenlijk wanneer hij de potjes van zijn eerste zaadlozing en ontmaagdingsplas laat zien en jongensachtig trots is als hij de hand heeft geschud van de Cubaanse MInister van Buitenlandse Zaken.

Zeer amusant, maar het werken met amateuren in Cuba leidt nu eenmaal tot moeilijkheden die overduidelijk aanwezig waren. 3,5*

Beter dan het belachelijke eerste deel, waaraan het plot debet was. Deel 2 heeft een betere uitgangspositie, maar wordt helaas slecht uitgewerkt [wie wel/niet ziek wordt van het virus]. De actie is wel aangenaam en vlot, maar helaas moeten er flink wat ongeloofwaardigheden tesamen met verschrikkelijk lelijke special effects de boel verzieken, wat ook al gebeurde in deel 1 trouwens. Het leidt te veel af en leidt tot louter diepe zuchten. Aardig vermaak. Kate Nauta als de sexy Lola (ze heeft wel veel kleren aan op de poster overigens, geeft een vertekend beeld van haar rol) steelt de show.

Liefhebbers van Pasolini's meesterwerk Salò o Le 120 Giornate di Sodoma raad ik deze film aan. Wel met enige kanttekeningen.

Tras el Cristal is geen gemakkelijke film. Ten eerste natuurlijk het taboe-onderwerp: kindermoord, -mishandeling, -misbruik.

Ten tweede de nogal art-houserige aanpak. Film zit vol interpretatie en 'vaagheden'.

Ten derde, nogal vervreemdend, schuwt de film juist niet cliche-horror en psychologische thriller trucjes.

Liefhebbers van bijv. giallo klassieker Suspiria zullen hun hart ophalen met het kleurgebruik in de film. De film is grauw en blauw. Maar zo nu en dan komt de kleur rood op een prachtige manier in beeld.

Ook de sfeer in de film is grauw, depressief. En het gebruik van irritante geluiden maakt de film nog beklemmender.

Geen gemakkelijke zit, ook het typen van deze bijdrage gaat gepaard met ge-ijsbeer door de kamer en gedraai op de stoel, maar ik vond het toch een 'verloren pareltje'. 4 sterren.

Mijn 2000ste stem op de site komt op conto van Bhutan.

Schandalig laag gemiddelde. Na Phörpa, de tweede speelfilm van Khyentse Norbu, en hij gooit het over een geheel andere boeg. Prachtig camerawerk met fantastische natuur-shots in de bergen. Het acteerwerk was deze keer ook totaal niet amateuristisch, iets dat zijn eerste speelfilm zo 'aandoenlijk' maakte. De film dreigt te vervallen in een moralistisch lesje van de boeddhistische monnik die een verhaal vertelt aan Dondup. Een verhaal dat in de film geweven wordt en doet denken aan een bewerking van The Postman Always Rings Twice [na enig onderzoek, was ik niet de enige die dat opviel]. Het einde van de film maakt veel goed. Goede tweede film na het succes van Phörpa. Hopelijk komt er een derde project.

Bij het lezen van je recensie, vraag ik me af of je überhäupt enig idee hebt wat het maken van een toneelproductie (of het nu opera is of niet) omhelst...

Herhaling? Herhaling! HERHALING!

Het creatieve proces wordt wel degelijk op de juiste momenten (met de camera juist wel op de gevraagde reactie gericht) in beeld en geluid gebracht. De zoektocht naar het karakter door acteur en regisseur, de juiste intonatie en (tong)val. Zelfs de frustraties van medespelers als een andere medespeler iets verkeerds doet wordt pardoes in een shot gevangen. En natuurlijk de uitwerking van de mise-en-scene. Allerlei wilde ideeën worden geopperd; deze sneuvelen of overleven.

Het grootste probleem van deze Traviata et Nous is dat de makers er vanuit gaan dat de kijker de opera geheel van buiten kent. Het basisverhaal wordt verteld, maar de nuances van het omvangrijke stuk zijn belangrijk, zodat de leek (oui oui c'est moi) met vraagtekens in de ogen en oren de documentaire beleeft. Een groot (persoonlijk) gemis.

De amper 2 uur durende kijk achter de schermen van een creatief proces in de operawereld is toch veels te kort.

Interessant drieluik van Bava. Giallo-achtige psychologische thriller + gothische horror + sfeervol spookverhaal.

The Telephone vond ik wel sterk. Twee prima actrices, vreselijke kitsch appartement, en goede camera-standpunten. Wellicht geperfectioneerd in latere horrorfilmpjes, maar het mocht voor mij de pret niet drukken.

The Wurdalak is Karloff in goede vorm. De kleurencomposities (Bava is opgeleid als kunstschilder) zijn om van te smullen. Het verhaal (naar Tolstoi) is van voorspelbaar allure. But who cares?

The Drop of Water is (zoals de voorgangers reeds zeiden) het absolute hoogtepunt van de film. Lekker spookverhaal (naar Tsjechov) met druppende kranen. Als je het lijk (een beschamende pop!) van de oude dame ziet, zou je normaal gesproken niet bijkomen van het lachen. Het filmpje laat je echter lachen als een boer met kiespijn. Erg erg erg goed.

Een 3,5 + 3,5 + 4 maakt een keurige 3,5* waardering.

De afsluiter van de Johan Falk trilogie. Weer een uitstekende Europese krimi, met voldoende spanning en actie momenten. Verveelt nergens, ondanks een aantal soap-pauzes. Fijn vermaak zonder lelijke cgi etcetera, dat in Mugs vocabulaire 'verfrissend' betekent. De demonstraties en de scene in de rosse buurt komen wel gekunsteld over. Ook voor dit deel 3,5*. Deel 2 ben ik nog nergens tegengekomen, toch maar eens beter gaan zoeken.

Abranches heeft wel ideeen, maar geen goede cinematograaf, de film komt over als een tv-produktie. En dat is jammer, aangezien deze stylistische film met mythische thema's visueel dient te imponeren, en dat lukt dus mondjesmaat.

Acteerwerk is prima, het wraakverhaal zit goed in elkaar, maar de film schreeuwt in bijna iedere scene: "had ik maar een betere cameraman, lichtman, etc."

Uitermate vermakelijk, maar lichtjes teleurstellend. Dit had iets ontzettends moois kunnen zijn. 3 sterren.

Aardige film met een dikke middelvinger richting politieke bureaucratie, de vluchtige manier van het brengen van 'interessant nieuws' door de media, en de onwil van de samenleving iets aan goede doelen te geven zolang ze er niets voor terugkrijgt.

Cees Geel zet een fantastische rol neer. Thekla Reuten weet dat pas te doen in de laatste helft van de film.

Het script van Paula van der Oest is formidabel, tot de laatste 10 minuten. Ze gaat dan finaal de mist in. Afgeraffeld, inspiratieloos, behoorlijk jammer. Hier had veel meer in kunnen zitten.

3 sterren, het schip lag eventjes op een betere koers.

Jongeheer Beukenboom, u heeft de gehele film verkeerd geinterpreteerd lijkt het wel...
In het begin wordt inderdaad de suggestie gewekt dat de jongeman haar vriendje is, maar naarmate de film vordert wordt het duidelijker dat dat niet zo is. Integendeel, je voelt het aankomen dat zij het perfecte koppel zijn, en elkaar ooit zullen vinden, terwijl ze bij elkaar in de straat wonen; maar het lot bepaalt tot de bootramp dat ze elkaar nooit face to face ontmoeten. De jongeman is het spiegelpersonage van de rechter, Irène Jacob het spiegelpersonage van de enige vrouw waar de rechter ooit van heeft gehouden. Zie ook de bijdrage van Dustyfan die het wellicht gemakkelijker uitlegt...

Fantastisch (p)lot met fabuleus acteerwerk. Het einde verdient het predikaat 'goddelijk', niet alleen voor de film, ook voor de gehele trilogie.

Bleu: emotie mbv muziek/cinematografie
Blanc: 'zwarte' humor
Rouge: (p)lot

Elementen die doorwerken in het oeuvre van Kieslowski. Rouge is naar mijn mening (van wat ik heb gezien) zijn beste film. 4,5*, maar de vijf-sterren-deur staat op een kier.

Mozarts kinder-opera - zoals ik het liefkozend noem - wordt op fantastische en sprookjesachtige manier ten tonele gevoerd en op film gezet.

Håkan Hagegård is een briljante Papageno, de glimlach is gewoon perfekt. Wat kun je anders doen als toeschouwer dan glimlachend repliek geven.

Trollflöjten begint op eigenzinnige wijze, en zelfs aan de (hilarische) pauze is gedacht.

De Bergman touch is veelal aanwezig. Het sterkst bij het hoogtepunt van de opera, wanneer de Koningin van de Nacht haar boze waarschuwing richting haar dochter ten gehore brengt. Voor, tijdens en na dat geweldige gekakel zie je Bergman op z'n best. Beter dan seks als je het mij vraagt.

Dan nog even over het gebruik nu en dan van tekstborden. Dit zijn de momenten dat de moralistische levenslessen samengevat worden. Het wordt zo nog eens extra ingepeperd (vandaar ook dat ik het een kinder-opera noem).

Perfektie is dichtbij. 4,5* van mij. Wellicht een perfekte introductie voor leken tot de opera. Nog steeds een brede glimlach op m'n gelaat.

Tja, wat valt er nog te zeggen over deze zenuwslopende loyaliteits/vertrouwens- (of toch gewoon een gevangenis-) film. Uit noodzaak ben ik halverwege de film maar begonnen op velletjes te knauwen, omdat er geen nagel meer over was. En ik maar meetellen met het aantal oorverdovende vijlbewegingen en mokerslagen. Ophouden!!! Nee, doorgaan!!! Stoppen godverdomme!!! AAarrghh...

Le Trou is echter veel meer dan zo maar een ontsnappingsfilmpje. Becker besloot na een ontmoeting van een van de originele gevangenen hem een hoofdrol aan te bieden in de film. De voor handen zijnde sterrencast werd vervangen door allemaal onbekende (non-)acteurs. De gevangenis werd geheel nagebouwd in de filmstudio's (overigens met hulp van andere voormalige gevangenen waarop het verhaal is gebaseerd). En de auteur (en een van de protagonisten) van het verhaal verzorgde ook (mede) het script. Authenticiteit verzekerd, en dat ademt het grootste gedeel van de film ook wel uit.

Nadruk op "grootste" gedeel van de film. Dat verklaart waarom ik niet voor de volle 5 sterren ga. Hier en daar valt het juist 'wél' op dat je kijkt naar 'zo maar een film'. Hoe mooi filosofisch de spin-scene bijvoorbeeld wel niet is, en hoe belangrijk de 3 ontmoetingen van Gaspard en de directeur wel niet zijn, de gescriptheid straalt er te veel van af. Wellicht onontkomelijk.

Een film die wordt gedragen door 1) een uitmuntende hoofdrolspeler; 2) prachtig camerawerk; en 3) fantastische muziek. Deze drie elementen plus een aantal scenes, inclusief de fantastastische eindscene, maken van deze film een goede film.

Het script is helaas te moralistisch (het is dat er geweld en bloed in voor komt, anders had ik echt geloofd dat het een Disney produktie was), een ontzettend irritante sidekick [Aap] die voor de grappige (wat niet lukte) momenten moest zorgen, en nog een paar karikaturale personages (de zwarte politieman bijvoorbeeld).

Ik werd heen en weer geslingerd door prachtige momenten en irritaties. Een kleine teleurstelling en 3,5 sterren waardering zijn het resultaat.

Speelfilmdebuut van Ang Lee. De regisseur die cowboys liet rollebollen in een tentje op de hei, Chinezen liet zwieren op boomtoppen, niet vies was van een kostuumdrama, en een of ander groen comic-monster met lelijke cgi-effecten tot leven wist te brengen.

In zijn begin-carriere (ai ai, een trilogie ) was het meer de generatie- maar vooral cultuur-conflicten van Tawainezen in de VS. In Pushing Hands tast Ang Lee met zijn vingers dit onderwerp aan, en komt vooral terecht in cliche-rijke momenten. De oude hoofdrolspeler Sihung Lung (die ook speelde in de 2 'vervolgen') is echter de grote parel van de film. Sereniteit rust van zijn handelen, dit in tegenstelling tot de rest van de cast (m.u.v. de oude mevrouw Chen). De scenes met en tussen Mr. Chu en Ms. Chen zijn van uitermate hoge kwaliteit. Richting het einde verandert de film van koers richting platvoerse slapstick/klucht. Gelukkig van korte duur.

Aardig debuut van Lee. Met een wat evenwichtiger script en betere cast zou ik de film wel willen aanraden. Klein drietje.

"Wat bezielt al die tieners toch met hun 2Pac kleding? Waarom was/is Tupac zo populair?"

(Persoonlijke) Vragen die enigszins beantwoord worden in deze eenzijdige doch bovengemiddelde MTV-documentaire.

Tupac wordt neergezet als 2 personages in 1: 1) de zachtaardige, vrouwelijke, intelligente Tupac, en; 2) de 'kwaadaardige', macho, 'criminele' thug. Naarmate meneer ouder wordt, hoe meer personage #2 de overhand krijgt.

Wat me vooral intrigeerde was Tupacs intelligentie en ideeenwereld (zou dat zijn populariteit verantwoorden?). Niet dat ik het eens was met hem, maar met zijn Thug Life programma probeerde hij toch een oplossing te creeren voor de problemen in de Amerikaanse ghettos. Vooral hierdoor betreur ik zijn dood.

De eenzijdigheid van de documentaire bestaat voornamelijk uit het feit dat bijna alles 'goedgepraat' wordt of criminele acties eventjes vermeld worden en meteen in een doofpot worden gestopt (zoals de vechtpartij op de fatale avond). Ach ja, zijn moeder is de executive producer van de documentaire, dat verklaart het blijkbaar.

Ook mijn vooroordelen omtrent Tupac werden positief beantwoord. Tupac is een produkt, een imago. En dat is jammer, aangezien ik een intelligente jongeman zag, worstelend met dat imago. Hij kon de balans niet vinden tussen de zachtaardigheid en de 'macho thug'. Helaas.

Fans van Tupac zullen ongetwijfeld weglopen met deze documentaire. Geinteresseerden in Tupac zien een aardige documentaire, maar blijven toch met vraagtekens achter. Mijn grootste vraagteken: "Wat zou er met Tupac gebeurd zijn als hij niet aan het opgelegde imago had prijsgegeven? Een sterk, politiek figuur óf toch een thug?"

3 sterretjes

Delicatessen was ook het eerste wat in me opkwam. Niet zo verwonderlijk. Een 'vervallen' gebouw, een keur aan opmerkelijke personages, die er alles aan doen om het gebouw te redden dan wel ten gronde te richten.

Ook de kleurenfilters zijn aanwezig, alleen die hier in Tuvalu irritant beginnen te worden, te nadrukkelijk aanwezig om sfeer te creeren. Ook de dialoog-loze aanpak leidt tot overdreven kinderachtigheid, om gebeurtenissen en bedoelingen nog eens extra aan te dikken. Deze extra aandikkingen leiden ook tot irritaties, die de film de das om doen om tot 'meesterlijk' benoemd te worden.

Het ziet er allemaal prachtig uit en uitermate grappig. Maar ik mis finesse en scherpte. Alleraardigst Oost-Europees (ook al zorgde Duitsland voor het geld, zo'n 90% van de crew was toch Bulgaars etc.) antwoord op Jeunet. Benieuwd naar Helmers nieuwste project, genaamd Absurdistan, een titel die al meer dan genoeg zegt. Tuvalu krijgt van mij een mooie 3,5*.

Zo vreselijk slecht is het gelukkig nu ook weer niet. Niet dat deze film (net als het eerste deel) de geschiedenisboeken in zal gaan als 'goed'.

Het is ten eerste toch wel bizar dat de immens populaire fantasy-boeken-reeks compleet de mist in gaat op het celluloid als we spreken over de broodnodige special effects. Die wolven zijn spuuglelijk en cheap. Net als de acteurs die hupsen en flupsen door bomen en op muren, in de jaren tussen Catwoman en dit is het blijkbaar nog steeds niet mogelijk iets vloeiends en menselijks en realistisch te creëren. Gelukkig zijn de slow-motions wel erg fraai, alle credits gaan hier naar toe.

Het verhaal dan. Het eerste uur is niets minder dan pubermeisjes-romantiek waar Bella worstelt met haar gevoelens tussen twee oh zo knappe en geheimzinnige jongens, en ze is oh zo verliefd op Edward dat zijn adieu resulteert in pijnlijke schreeuw-nachtmerries van onze heldin. Die anabolen-jongeman weet haar gelukkig een dromenvanger cadeau te geven. Ach ach. Zoenen...zoenen...zoenen!!! scandeerden we vroeger al op de speelplaats van de basisschool, nu ook thuis op de bank.

Dan zijn er ook nog naast lieve vampiers hele stoute vampiers, oei oei. Retespannend natuurlijk, alhoewel, het levert dan wel eindelijk de langverwachte actie op die best onderhoudend is. Het sguk in Italië is ook nog aardig, waar de profetie wordt uitgesproken waar ongetwijfeld in de rest van de boeken- en filmserie de nadruk op zal gaan liggen. Bella wil vampier worden, maar vriendjelief wil dat niet. Dilemma dilemma dilemma. Als dan het niets ook nog de allerlaatste woorden van de film worden uitgesproken, waan je je zelf in een bezopen Dallas/Dynasty aflevering. Maar goed, schrijfster Meyer is niet voor niets een mormoon, oftewel geen seks voor het huwelijk: dat belooft wat voor het volgende deel....

Te weinig actie en verhaal, en veel te veel belachelijke romantiek en blote mannenborsten die alleen pubermeisjes weten te bekoren. Interessante hype juist door het onbegrijpelijke aspect.

Een Hitchcockiaans plot en een van de grootste acteurs van dat moment, Humphrey Bogart. Volgens velen is dit een van zijn zwakste rollen, maar dat komt ongetwijfeld omdat Bogart nog het gangster/detective imago van zich af probeerde te slaan. Geen goede acteer-prestatie, maar ook niet echt teleurstellend.

Wellicht komt het door de Britse zwarte humor dat Bogart niet helemaal zijn mannetje staat?

In ieder geval is The Two Mrs. Carrolls een spannende thriller, die gezien mag worden. Wel zeer voorspelbaar, maar dat mocht de pret niet drukkken.

Het kon wel beter. Hitchcock zou ongetwijfeld meer uit Bogart en Stanwyck getrokken kunnen hebben, (of andere acteurs genomen hebben). De film mist nu enige kracht. Het mag zeker gezien worden. 3,5*