Trois Couleurs: Rouge (1994)

De parel van de drie. Prachtig verhaal.......top geacteerd. Wat mij betreft een 5.

Deze film moet het veel te veel hebben van 'mooie shots', 'sfeer' en je eigen filosofische gedachtegangen bij de gebeurtenissen. De film komt bij mij echter totaal niet over.

Het begin vind ik nog prikkelend, hoewel het gebrek aan interessante gebeurtenissen me ook hier al irriteert. Maar toch is het wel aan aardig intro. Daarna verzandt de film echter in filosofisch gewauwel tussen Valentine en de oude rechter.

Ik vind de oude rechter echter een totaal niet boeiend personage, en Valentine is maar een belegen modellentutje (wel knap overigens)

De telefoongesprekken irriteren me, en dat effect van switchen tussen personages is een paar jaar later (lees l'Appartement) veel beter uitgevoerd.

Van het einde vond ik het grappig dat ik de twee van Blanc (die ik hiervoor gezien heb) weer terugzag, maar die hele 'ramp' en de overleving van juist die personen is natuurlijk lachwekkend. Ik vond het gewoon letterlijk grappig: "Hey, daar heb je Audrey Tatou, hey dat is die gekke Pool uit Blanc, hey en daar heb je Delpy!". Ik weet niet of dat de bedoeling van Kieslowski is geweest, maar het gaf mij in ieder geval nog enig plezier aan deze niet aan mij bestede film.
Blanc vind ik veel aangenamer, Bleu staat op de agenda

Wel lieve honden later hondjes en een lekkere hitsige, voor sommige mensen gewaagd seksshot, want meer dan 2 seconden durfde Kieslowski dit zeker ook niet aan. Of was Valentine daar soms te preuts voor?

1 ster

Mmmmmmm, Tautou moet ik gemist hebben...

Shit ja, ik bedoel Juliette Binoche

Ben helemaal gehersenspoeld door alle aandacht voor de Da Vinci Code

Het laatste deel uit deze trilogie nu ook gezien. En opnieuw vond ik het zeer goed. Dit verhaal vond ik het beste van de 3, kon mij het meeste boeien. Ook nu weer werden we overladen met prachtige beelden. Jammer dat de muziek iets minder nadrukkelijk aanwezig was.

3 zeer sterke films dus, met Bleu als nipte winnaar en deze daar net achter op een 2e plaats.

4*

ik denk dat het al 5 jaar geleden is dat ik deze heb gekeken.. vond hem toen erg vermakelijk.. 3½*

Jammer van een aantal matige scène-overgangen en het gekunstelde einde (had wat mij betreft vijf minuten eerder mogen eindigen, veel suggestiever en daardoor intenser voor de kijker). Verder absoluut het beste deel uit de trilogie. Zowel verhaaltechnisch als op visueel gebied.

Moeilijk, moeilijk. Dan begin ik maar met het gemakkelijkste: wat een mooie film. Vooral het verhaal en de thematiek zijn fascinerend. Het personage van de rechter is, zoals Redlop op de vorige pagina al aangaf, de spil ("de centrale"). Een intrigerend figuur, die in het begin gevoelloos en immmoreel lijkt maar gaandeweg de film trekken krijgt van een gepassioneerde idealist. De band tussen de rechter en Valentine en de gedachten die hij uitspreekt over recht en vonnis maken Rouge daarbij inhoudelijk tot de sterkste film van de drie.
Cinematografisch kan het echter niet tippen aan Bleu. Neem de manier waarop de camerabeweging het vallende boek uitbeelt in het theater, dat is te gemaakt. Er zijn wel mooie beelden maar het is minder stijlvol en subtiel dan in het op dit punt superieure deel 1. Wel magisch is het moment van de lichtval in het huis, wanneer de rechter Valentine vraagt nog even te wachten.
Van het einde was ik zeer gecharmeerd. Misschien nog wel meer van het 'glasbak-moment' dan van het samenkomen van de hoofdpersonages uit de trilogie. Maar ook dat laatste, onder het toeziend oog van de rechter, was erg passend.
Trois Couleurs: Rouge is een film met klasse, net als Bleu. Een favoriet is moeilijk aan te wijzen. Beide keren rond ik af naar beneden. 4*

Whoei, ik heb alle delen van de trilogie gezien . Het einde was inderdaad erg sterk en mede door het glasbakmoment (uiteindelijk werd de oude vrouw gelukkig geholpen) kom ik uit op 4,5*. Bleu vond ik het beste van de trilogie: 5*. Blanc was ook goed, maar die geef ik 4* .

Dit is duidelijk de beste film uit de trilogie. Hele indrukwekkende beelden en sfeer. Vooral de belichting was erg bijzonder. Verder vind ik dat deze film duidelijk een veel sterker plot heeft dan Blanc en Bleu, die het toch veel meer van de sfeer moesten hebben. Ik denk trouwens wel dat alle 3 de films beter worden na herziening, omdat Kieslowski nogal de nadruk legt op details, en die vallen je de eerste keer zeker niet allemaal op. Vrijwel de hele cast acteerde trouwens ook heel sterk. Dus iedereen die hem nog niet gezien heeft: Ga hem zien, en geniet... 4,5*

Vanavond op TV. Is 3e deel in de trilogie, maar zeker de moeite waard om te zien!

Pfff.... dat einde.

Sorry hoor, ik zeg het niet snel, maar dit is toch wel een erg pretentieuze reeks.

Maakt niet uit hoor, er is immers niks mis met gezonde pretenties. Als je ze maar weet waar te maken. Precies wat Trois Couleurs doet.

Een hele mooie en verwarrende film om les trois couleurs af te sluiten. Ik vond het vooral intrigerend hoe de film zweefde tussen heden, toekomst en/of verleden: Verteld die rechter nu gewoon zijn leven en wordt dit in de film uitgedrukt door die jongere rechter? Is dit gewoon toeval? Ik begrijp het niet zo goed.

Verder verveelt de film geen seconde (zeker naar het einde toe niet), krijgen we een aardig muziekje te horen en mogen we genieten van een heel mooi en vakkundig eindshot.
3.0*

Net zo goed als Blanc. Bleu ga ik nu bekijken, maar ik verwacht een lichte teleurstelling.

En dat kan dus niet he.

De tragiek van Kieslowski's ganse 'Trois Couleurs'-trilogie schuilt (voor mij persoonlijk) in zijn doorgedreven eenvoud, met 'Rouge ' als meest prominente voorbeeld. De "geniale" plot bestaat uit niet meer dan een doorsnee aangrijpend verhaal waar Kieslowski nog een handjevol personages en wat ongecompliceerde parallellen aan toevoegt. Doe daar goeie cinematografie (duidelijk voer voor Jeunet's recente meesterwerken), behoorlijke muziek en (matig tot) goede acteerprestaties bovenop en je hebt een oppervlakkige psychologische film zonder meer. Want dat is 'Rouge' ook: een opeenstapeling van voorspelbare gedachtes en emoties die broodnodige nuances missen.
Ook Kieslowski's vaarwel aan de trilogie (met het afscheid van de personages via het bootongeluk, maar tevens het begin van de Bleu-verhaallijn) doet de kijker geen deugd, want noch verdriet noch blijdschap lijken gepast om Valentine's nieuwe leven in te luiden.
In elk geval wil ik niet beweren dat 'Trois Couleurs: Rouge' een slechte film is, integendeel. Krzysztof Kieślowski weet de kijker anderhalf uur te boeien, al worden mijn hoge eisen als kijker zeer zeker niet (helemaal) ingewilligd.
Triestig, dat geen van de films (uit de trilogie) meer haalt dan 3*

Een aardige film hoor, maar ik vind de hele trilogie nogal overgewaardeerd, zo ook dus 'rouge'. Prentieuze interessantdoenerij, zoals we helaas van Kieślowski gewend zijn. Desalniettemin zit 'Rouge' prima in elkaar, cinematografie is niks mis mee, alleen inhoudelijk krijg je 't idee dat dit een film is van iemand die interessanter en intelligenter wil overkomen dan dat ie eigenlijk is.

3*

De film begint lekker. Een karretje rijdt het water in en komt er vervolgens weer uit, met een flink tempo. Fijne cameravoering. En origineel om tijdens de openingscredits alvast wat warm te draaien.

Verder op en top mediterraans. Smalle straatjes, tekenen van activiteit tot in de nachtelijke uurtjes, auto `s die de boulevard oprijden. Het verhaal bestaat inderdaad wat uit toevalligheden. Daar waar ik de ontwikkelingen omtrent de rechter eerst niet echt boeiend vond, werd de relatie die Irene Jacob en hij ontwikkelde steeds boeiender. Vooral doordat beiden elkaar in hun dagelijkse leven ook op gingen zoeken. Die scène op de catwalk en het daarna durende gesprek waren van hoog niveau. Temeer, omdat de camera de gang van zaken ondersteunde.

Soms ziet Trois Coleurs: Rouge er prachtig uit. Niet zo typerend rood, als ik bij voorbaat dacht. Eerder subtiel in de film verweven. Maar neem nou, de momenten tijdens de fotosessie wanneer Irene Jacob zich laat vastleggen om op een groot billboard te prijken. Vaak keert deze afbeelding terug, zo ook op het einde. Mooi om te zien hoe ze weer precies dezelfde houding aanneemt als op de poster.

Heeft verder weinig om het lijf deze film. Maar is nergens zeurderig van toon en geeft een mooie wending aan de speling van het lot. Muziek niet echt opgemerkt, dus dat heeft mij ook niet gestoord. Het einde was aardig, maar niet dat ik emotioneel geraakt werd of zo.

Beetje apart om eerst met het laatste deel te beginnen. Maar ja, een top 250 film heeft natuurlijk wat meer aanzien. Die andere films van deze trilogie zal ik ook nog wel eens zien. 4*

Duidelijk het beste deel, dat mij echter ook niet echt overrompelde, zoals het wél deed bij sommige andere users hier. Het ziet er allemaal mooier uit, ademt meer de kleur uit die hij moet uitbeelden en heeft duidelijk het mooiste verhaal van de drie. Irène Jacob speelt een mooie rol, en draagt de film meer dan Julliette Binoche dat eerder in Bleu deed.

Vele scenes tussen Valentine en de rechter vond ik zeer mooi, en het einde vond ik ook heel mooi, al vond ik het wel een beetje vergezocht.

3.5*. Gelukkig dat dit laatste deel veel goedmaakte, anders had ik dit toch maar een mager reeksje gevonden.

Het duurde heel lang voordat ik enige sympathie op kon voor de vriendschap tussen de recht en vooral het personage van de rechter. Ik vond het maar een zeurderige oude man, die een beetje weg zit te kwijnen van medelijden met zichzelf. Film weet in de laatste 20 minuten toch nog een voldoende uit het vuur te slepen; vooral het feit dat de jongen die werd vervolgd eigenlijk een jonge versie was van die man en dat deze Valentine ontmoet. Dat is wel mooi gevonden.

Hoe dan ook, visueel iets te karig. In de eerste tien minuten zit veel schoonheid; verder iets te vlak en vooral de eerste twee ellenlange scenes tussen Valentine en de rechter zorgen ervoor, dat dit voor mij het minste deel van de trilogie vind.

3*

p.s. Zou die rechter niet een soort autobiografisch figuur van Kieslowski zijn? De film wekt de indruk dat hij zorgt dat het met alle personages uit de trilogie in orde komt.

De oppergod die zorg draagt voor alle mensen op deze planeet.

Wauw!

En nogmaals wwohohow!

Kieślowski had met Bleu en Blanc bij mij nog geen heldenstatus verdiend, tot nu toe alleen een vorm van respect, maar deze film mag er wel zijn, zeg!

Alleen al dat laatste shot!!!!

De film blijft heel lang enorm intrigeren. "Waar draait dit op uit?", vraag je je af.

Ik vind Kieślowski ook een meester in het mooi filmen van allerdaagse dingen, zoals het intappen van thee, of gewone straattoneeltjes. Dit geeft het geheel een overtuigendheid en het stelt je op je gemak. En het daagt je uit om uit te kijken naar ogenschijnlijk onbelangrijke shots, die misschien toch belangrijke clous bevatten of ergens symbool voor staan.

Ik zat ook de hele film te wachten op het gebochelde ouwe wijffie dat ook hier weer vertwijfeld probeert een lege fles in de glasbak te deponeren! Ik was al bijna teleurgesteld, maar ja hoor, op het einde kwam toch nog opdraven!!!! En als briljant subtiele twist: dit keer helpt de hoofdpersoon haar.

In Dekalog flikt hij ook dit soort dingetjes en ik kan het niet helpen, maar het spreekt mij gewoon enorm aan!

Voorlopig nèt niet de maximale score, maar wellicht nog na herziening!

Grootste cinema met twee hoofdrolspelers die voor elkaar gemaakt lijken. Het wonderlijke van deze film is dat hij ook na 5x kijkbeurten blijft intrigeren. Kieslowski...ach.....god hebbe zijn ziel...vast !

Dit soort films zijn er te weinig, films om zielsveel van te houden.

Vond alle delen uit de trilogy de moeite waard.. Kan niet de beste van de 3 aanwijsen omdat ze alle 3 verschillende onderwerpen hadden.
Deze film begind erg mooi met de telefoon lijn.. deze scene is zeer mooi gemaakt! ook de acteurs zaten net zoals Blue & Blanc weer prima in hun rol! bijzonder aan deze film vond ik: Dat je ook in dit deel weer die oude dame bij de glasbak zag.. alleen de personages uit Blue & Blanc hielpen haar niet en zagen haar volgends mij ook amper omdat ze alleen bezig waren met hun eigen problemen.. dit personage kijkt eerst even.. en schiet dan gelijk te hulp.. vond dit een erg mooie scene die je niet zou verwachten.. en natuurlijk het einde.. leuk gedaan dat de personages toch bij elkaar komen.. weliswaar door een ongeluk.. maar erg leuk gedaan!
Toen ze die grote poster weg haalde aan het einde van de film had ik al het gevoel dat er iets ging gebeuren.. vrij simpele scene maar met een erg mooie boodschap!
Vond dit deel een leuke afsluiter.. en ook dit deel geef ik 3,5 even sterk als zijn voorgangers.. en het drama gehalte zat een beetje tussen Blue & Blanc in.

Magistrale film van Kieslowski, ik kan niet anders zeggen. Nog nooit heb ik zo mooi samenspel gezien tussen twee hoofdrolspelers. Hier in deze film tussen Jean-Louis Trintignant en de bijzonder mooie Irène Jacob. Alleen hierom is het de moeite waard deze film telkens weer te herzien. Hoe Irène Jacob in beeld gebracht wordt; haar blikken, haar manier van communiceren; ik vind dit grote klasse.
Inhoudelijk is dit ook een zeer bijzondere film. Voor mij een filosofisch meesterwerkje.
De rechter vroeg aan Valentine waarom zij zijn hond van de straat geraapt had. Op het antwoord van Valentine, dat zij de hond had aangereden en omdat zij gewond was, antwoordde de rechter dat dat alleen was omdat zij zich anders schuldig zou voelen. Uit dit antwoord van de rechter kan slechts geconcludeerd worden dat alle handelingen die verricht worden geschieden uit eigenbelang en dat altruïsme, belangeloos anderen helpen, gewoon niet bestaat. Dat de rechter zich voor het bespieden van anderen zichzelf aangaf, ook dat gebeurde puur uit eigenbelang, want het ging de rechter alleen om de sympathie te winnen van Valentine, die zijn handelingen walgelijk vond.
De slotscene raakte mij enorm, hoewel daar ook van mijn kant een stuk eigen belang in zat. Ik was zo gefascineerd door Valentine (Irene Jacob dus) dat als zij het veerbootdrama niet had overleefd, ik een erg rotgevoel van deze film had overgehouden. Nu hield ik er een erg blij gevoel van over.
Oh ja, voor ik het vergeet te vermelden. De vertwijfelde blik van Valentine in de slotscene leek exact op haar blik op de reclameposter. En let ook even goed op de kleur rood op de achtergrond bij beiden! Als we ook nog eens even de titel van deze film in ogenschouw nemen, dan kan dit gewoon geen toeval zijn.

5,0*

Mooi stuk Wibro en ook een terechte top 10 klassering.

Gelukkig zijn er steeds meer liefhebbers op deze site voor deze film.

De film kon mij toch niet helemaal boeien. Het eerste uur was goed maar dan begon ik het moeilijk te krijgen. Het is ook niet echt mijn genre. Volgens sommigen is dit een filosofische film of zoiets, echt een film voor specialisten.

Ik had het de eerste keer ook moeilijk met deze film. Deze film moet je op zijn minst drie keer gezien hebben om te weten te komen hoe alles in elkaar zit. Voor mij was dit ook de 3e keer. Maar goed, als dit filmgenre je niet ligt, dan houdt natuurlijk alles op. Ik ben nu eenmaal dol op filosofische films.