Trois Couleurs: Rouge (1994)

nog 1 (hoge) stem en hij staat in de top 100! opvallend veel hoge en nieuwe stemmen voor deze trilogie de laatste tijd trouwens: gotti, daniel, kleintje, zachery glass. mooi

Mensen, kijk naar deze film - hij is toegankelijk én prachtig tegelijkertijd. Wat betreft die "gekunsteldheid" in deze film - in de realiteit kan het soms nog érger zijn (en ik kan er van meespreken ).

Een kennis van mij zei gisteren na het bekijken van "Trois couleurs: bleu" (zijn eerste keer!): "Maar, er gebeurt niets spectaculairs ...".

Moet een film spectaculair zijn om veel te zeggen? Neen toch.

Ik heb laatst de trilogie box gekocht, maar ik heb deze nogn iet gezien. Vond hem bij de eerste kijkbeurt dus al 4,5* waard. Ga hem binnenkort dus maar eens kijken.

Waar heb je die gekocht als ik vragen mag?

Bij de mediamarkt in A'dam. Ik meen dat ik er zo'n 40 euro voor betaald heb.

Trois Colours rouge, voor mij de mindere van de trilogie. Het verhaal greep me wat minder aan. De verfilming is even als de andere 2 delen heel zorgvuldig gedaan (iemand ook opgevallen dat de Fiat Uno tijdens de scene met de aangereden hond mistlampen aanhad en daarna, bij het adres van de eigenaar van de hond, niet meer? Foute van de regisseur of bewust de bedoeling?

Eerste vd trilogie die ik heb gezien en ik vond hem erg mooi. Door de film heen steeds het rode, prachtig! Het verhaal boeide me van begin tot einde, de acteurs speelden gewoonweg uitstekend.

En een indrukwekkend einde.

****1/2

Zo, dat was de laatste uit de trilogie. Nu kan ik voor mijzelf een beeld vormen van de drie thema's. Persoonlijk vond ik rouge de minste van de drie. Maar wat is minste...?! Rouge is op zichzelf een indrukwekkend verhaal met vele mysterieuze kanten. Vooral de samenkomst van de drie delen in het veerbootongeluk, waar de enige overlevenden de hoofdrolspelers van de drie films zijn, heb ik als zeer verrassend ervaren. Bleu vond ik zeer aangrijpend als het gaat om het persoonlijke drama, Blanc is heel verfrissend waarbij ik het verhaal zeer origineel vond, Rouge is zeer doordacht waarbij het mysterie een zeer grote rol speelt. Het mooie aan rouge is het op een originele manier verwerken van samenloop van omstandigheden. Hoe dan ook:

Bleu ****½
Blanc ****½
Rouge ****

Voor mij de mooiste van de drie. Alleen visueel al, echt een genot om naar te kijken. Dat rood door heel de film heen is prachtig (wat een mooie foto ook voor die poster uit de film zeg.) Rouge zit ook vol met symboliek die ik niet helemaal begrijp: waarom valt er een steen door de ruit? Waarom dat gebroken glas bij de bowlingbaan en een glas dat je later om ziet vallen? Waarom opeens een onweersbui bij dat theater? Waarom is de schoonmaakster kwijt? Zo waren er wel meer dingen waarvan ik dacht: waarom maargoed, leuk voor wanneer ik hem nog eens ga kijken. Ohja, niet te vergeten, het eind is ook super! de 3 verhalen die samenkomen en het shot wat je op de tv ziet, subliem! 4,5* krijgt rouge van me.

Ik vond bleu en rouge iig erg mooi. Blanc ga ik snel herzien, ik was er niet helemaal bij toen geloof ik.

Irène Jacob is trouwens ook een genot om naar te kijken wat is zij mooi zeg.

Meesterlijke film nu zeker na herziening. Mn broer zat me aan te gapen: heb ik iets gemist? Had al even gewaarschuwd dat de film wel enige diepgang heeft.

Mooi hoe de oude rechter zijn lot wijzigt; prachtig gefilmd: een genot om weer te hebben gezien.

Laat ik niet kinderachtig doen, hup halfje erbij!

*****

De meest ambitieuze van de drie. Deze heeft de meeste thema's in zich. Maar het blijft allemaal redelijk toegankelijk.

Blue blijft voor mij de beste. Visueel het mooist en schitterende combinatie tussen de muziek en de emotie. Blanc vond ik gewoon goed, prachtig gefilmd, maar een verhaal dat ik minder boeiend vond. Rouge kom er qua waardering net tussen.

De trois couleurs films vond ik bij vlagen fraai en allemaal aangenaam om te kijken, maar tot mijn absolute ultieme favorieten zijn ze niet gaan behoren.

3.5*

Ik kreeg niet echt toegang tot Rouge. Het was me allemaal te gekunsteld en de vele telefoongesprekken gingen me flink de keel uit hangen. De spiegelingen vond ik wel leuk maar daardoor dus ook erg 'gemaakt' en bij het constante rood dacht ik ook snel: jahaa, nu weet ik het wel. Neemt niet weg dat Jacob en Trintignant heel mooi spelen. Ik snap niet goed wat er nu zo geniaal is aan het einde, maar misschien snap ik dat als ik Blanc ook heb gezien.
Wat ik mooi vind en ook troostend aan Kieslowski's filmstijl is dat iedereen zo alleen lijkt. Bij sommige films krijg je het gevoel dat mensen nooit alleen zijn, dat ze altijd in gezelfschap verkeren. Ik vind het mooi dat Kieslowski mensen alleen laat wonen, alleen laat slapen, alleen laat eten. En uiteindelijk laat hij ze dan met elkaar NIET doodgaan bij het veerbootongeluk. Hee, eigenlijk toch wel een mooi einde als ik 'm met die gedachte bezie.
Ik denk dat ik Rouge nog maar eens moet zien, als het minder warm is enzo.

Zojuist opnieuw gekeken en verhoogd naar 4,5*.

Voor de liefhebbers is hier trouwens nog een interessante analyse van Rouge:

thefilmjournal.com

Toch wel de mooiste van de drie. Ik vond het einde ook zo prachtig. Voorlopig 4*, maar met optie voor 4,5*

Prachtige film. De prachtige muziek, het mooie en ontroerende liefdesverhaal, geweldig acteerwerk en een beeldschone Irene Jacob.

Ander half uur lang was ik in de ban van deze film en dan het magistrale einde waarbij je opeens wordt geconfonteerd dat de film nog genialer is dan je 5 minuten geleden dacht. De drie films die op dat moment samenkomen en hierdoor ga je de andere couleurs gewoon meer waarderen. Nu eerst de andere films herwaarderen.

Een film die mij na afloop nog een kwartier in zijn greep hield totdat ik weer werd losgelaten en ik over de film kon gaan nadenken. Over de film kan je lang genoeg door filosoferen en het is gewoon een geweldig meesterwerk. Ik geef ze niet vaak maar bij Rouge kan het niet anders; 5*.

Bleu: 4*

Blanc: 4.5*

Rouge: 5*

Nu bij Bol.com Trois Couleurs: Bleu, Blanc, Rouge (trilogie boxset) voor slechts 19,99e.

Ik zou graag eens wat van Kieslowski zien. Blind aanschaffen als eerste kennismaking met de regisseur waarover ik al veel mooie dingen heb gelezen? Nou?

Afgaande op je stemlijst en het koopje dat de box is lijkt me dat geen onverstandige keus. Doen!

heb hem ook bij bol.com voor die prijs JP. ook 'blind' (voor zover je daar van kan spreken als je MM en ImdB hebt).

haha, moet bekennen dat ik hem ongeacht jullie mening toch wel aangeschaft had, maar toch bedankt! Hij is inmiddels besteld, ben benieuwd. Zal hem kijken nadat ik een klein uurtje la Piovra en Barton Fink af heb.

Stom eigenlijk: weinig geld, weinig tijd, maar toch elke keer de verleiding niet kunnen weerstaan om weer een potentieel pareltje aan te schaffen. Er ligt hier thuis nog heel wat mooi op me te wachten, waar zeur ik over eigenlijk.

Grappig Kappeuter dat je m'n stemlijst even checkte om te zien wat mijn filmsmaak is. Doe dat zelf bij anderen ook regelmatig, maar kijk nooit meer naar m'n eigen stemmen. Net weer gedaan en zie dat ik enkele stemmen en mijn top 10 weer eens moet herzien. Door Simon was ik bijvoorbeeld compleet overdonderd, heb hem ook direct aangeschaft, maar heb sindsdien nooit meer de behoefte gehad hem te kijken. Erg tijdloos is hij voor mij dus blijkbaar niet...

Hoeft niet, gezien de zwaarte van het thema zou het gewoon een niet zo erg vaak herzien-film kunnen zijn ?

zou kunnen, maar het valt mij tegen dat ik toch iets minder waarde ben gaan hechten aan de film. Het heeft ook niet echt iets met de zwaarte van het thema te maken, want ik kijk het grootste gedeelte van Simon toch echt met een grijns op m'n gezicht.

Voor mij erg duidelijk de beste uit de reeks.

Het kleurthema wordt in deze film veel beter uitgewerkt dan in de andere Couleurs. Hier wel leuke details, zoals de camera net achter de rode achterlichten van een wagen te hangen, of te pannen naar een rood voetgangerslicht. De soundtrack was aangenaam, maar verder niet overdonderend.

Film begon traag, en het eerste half uur kon mij ook niet zo boeien. Toch wordt het stilaan veel interessanter, zeker wanneer er parallelle personages opduiken. Deed me ook denken aan het recentere (Be With You), al wordt in Rouge alles veel mysterieuzer gehouden.

Het einde einde (wat Jordy beschreef, de TV still) vond ik erg mooi en geslaagd. Maar het geniale van het samenkomen van de personages zag ik echt niet. Het bindt de trilogy voor mij ook niet, aangezien het mij meer overkwam als cameos/grapje. Die Pool hoort in Hong Kong te zitten, Delphy zat vast, en hoe het met de Bluetjes afliep herinner ik me zelfs niet meer, maar er lijkt nergens een logische aanwijzing te zijn (in tegendeel zelfs) dat ze samen op die boot kunnen zijn. Nogal erg makkelijk en erg flauw dus, al vond ik het als geintje nog wel geslaagd. Maar geniaal ? Nee, verre van.

Verder mij ook niet zo gestoord aan de symboliek, was wel passend. Filmpje dat uiteindelijk lekker mysterieus wordt, en heel wat warmte uitstraalt. Ook het thema vond ik het boeiendst van de drie films.

Hinkt tegen de 4* aan, en krijgt ze ook, door het erg mooie laatste shot. Meer zal het nooit worden, maar wel een erg fijn filmpje, en eindelijk eentje die het imago van de reeks waardig bleek.

Erg knap einde van de trilogie. De rechter heeft volgens mij een surrealistische aanwezigheid. Hij volgt de levens van anderen en lijkt het lot te kunnen bepalen door levens met elkaar te verbinden. De rechter is de 'centrale' die levenspaden met elkaar laat kruisen. Vandaar ook de symboliek met de telefoondraden. De rechter wordt in de jonge Auguste gespiegeld en lijkt zijn jonger alter ego (en daarmee zichzelf ?) een tweede kans te geven met de vrouw die hij nooit tegenkwam...Valentine dus. Erg mooi gedaan.

Ik vond wel dat de kleurensymboliek teveel van het goede was. 4*

De film gezien, maar het stuk van the Film Journal nog niet gelezen (zie link hierboven)?

Doen, het beantwoordt een aantal brandende vragen en geeft Rouge net wat meer lading mee dan wanneer je de info niet tot je neemt!

Mooie film met erg mooie muziek.

Toch iets minder dan Bleu.

De film mag dan wel erg ingenieus in elkaar zitten, maar dat alles klopt en dat je na 3 keer herzien nog allemaal details eruit kan halen, geeft mij de film niet ineens heel veel meerwaarde.

Ik beoordeel films meer op het gevoel dat overgebracht wordt.

De plot speelt bij mij altijd een ondergeschikte rol.

Bleu=perfect, Blanc=aangenaam, Rouge=goed.

Amen

goede film. Ik vond bleu het mooiste, gevolgd door rouge en ten slotte blanc. Leuk hoe de hoofdpersonages aan het einde weer bij elkaar komen. Ik vind het verder grappig dat een aantal elementen in alle drie de films terugkomen zoals de scene met de glasbak en het 'buitensluiten' uit je huis of in de blanc de telefooncel.

Het laatste deel van de triologie, en ook Rouge vond ik een erg fijne film. Alle 3 de films zijn me eigenlijk wel goed bevallen alleen Bleu vond ik persoonlijk iets te dramatisch en en te zwaar. Rouge ondanks dat het weer een totaal andere film is vind ik eigenlijk net zo goed als Blanc. De film is prachtig geschoten, de rode beelden, de nachtelijke donkere scenes ze versterken het gevoel van mysterie dat door de hele film zweeft. De muziek is ook weer bijzonder fijn en is precies op de juiste momenten aanwezig.

Vooral de rechter is een bijzonder boeiend, interessant personage. Iemand waarvan de rol niet in een keer duidelijk is en waarover je nadat de film is afgelopen nog lekker een tijdje kan namijmeren. Irene Jacob is een prettige verschijning, dat zonder meer. Maar ze is niet zo pijnlijk mooi als Deply in Blanc.

Dat einde was voor mij wel behoorlijk onverwacht eigenlijk maar erg sterk en ook wel mooi passend als slot voor Kieslowskies triologie waarin toeval toch al een constante aanwezige factor is.

Trois Couleurs is prima cinema die ik uiteindelijk beoordeel met 1 x 3,5* en 2 x 4*

De tranen die opwelden bij de slotscenes zijn gedroogd en de film heeft even kunnen bezinken, want dat heeft dit pareltje zeker nodig...

Erg mooi ook, dat niet alles haarfijn wordt uitgelegd, maar dat het verhaal ruimte laat om zelf verder over na te denken. Het mooiste 'open verhaal' vind ik wat dat betreft de synchroniciteit tussen het verleden van de oude rechter en het heden van net afgestudeerde jurist. En daarnaast ook het vriendje van Valentine, die gaandeweg steeds onsympathieker wordt, terwijl hij de hele film niet in beeld komt, en waarvan open gelaten is, of hij het vriendje blijft.

5*

(Bleu en Blanc beide 4*) Krzysztof Kieslowski heeft het mooiste voor het laatste bewaard, wat mij betreft.

Komt vannacht op de Duitser. De slotscene blijft voor mij een emotioneel hoogtepunt, waar de drie vrouwelijke hoofdpersonen te zien zijn. Misschien pik ik nog een stukje mee vannacht.