Trois Couleurs: Rouge (1994)

De meest ambitieuze van de drie. Deze heeft de meeste thema's in zich. Maar het blijft allemaal redelijk toegankelijk.

Blue blijft voor mij de beste. Visueel het mooist en schitterende combinatie tussen de muziek en de emotie. Blanc vond ik gewoon goed, prachtig gefilmd, maar een verhaal dat ik minder boeiend vond. Rouge kom er qua waardering net tussen.

De trois couleurs films vond ik bij vlagen fraai en allemaal aangenaam om te kijken, maar tot mijn absolute ultieme favorieten zijn ze niet gaan behoren.

3.5*

Ik kreeg niet echt toegang tot Rouge. Het was me allemaal te gekunsteld en de vele telefoongesprekken gingen me flink de keel uit hangen. De spiegelingen vond ik wel leuk maar daardoor dus ook erg 'gemaakt' en bij het constante rood dacht ik ook snel: jahaa, nu weet ik het wel. Neemt niet weg dat Jacob en Trintignant heel mooi spelen. Ik snap niet goed wat er nu zo geniaal is aan het einde, maar misschien snap ik dat als ik Blanc ook heb gezien.
Wat ik mooi vind en ook troostend aan Kieslowski's filmstijl is dat iedereen zo alleen lijkt. Bij sommige films krijg je het gevoel dat mensen nooit alleen zijn, dat ze altijd in gezelfschap verkeren. Ik vind het mooi dat Kieslowski mensen alleen laat wonen, alleen laat slapen, alleen laat eten. En uiteindelijk laat hij ze dan met elkaar NIET doodgaan bij het veerbootongeluk. Hee, eigenlijk toch wel een mooi einde als ik 'm met die gedachte bezie.
Ik denk dat ik Rouge nog maar eens moet zien, als het minder warm is enzo.

Voor mij erg duidelijk de beste uit de reeks.

Het kleurthema wordt in deze film veel beter uitgewerkt dan in de andere Couleurs. Hier wel leuke details, zoals de camera net achter de rode achterlichten van een wagen te hangen, of te pannen naar een rood voetgangerslicht. De soundtrack was aangenaam, maar verder niet overdonderend.

Film begon traag, en het eerste half uur kon mij ook niet zo boeien. Toch wordt het stilaan veel interessanter, zeker wanneer er parallelle personages opduiken. Deed me ook denken aan het recentere (Be With You), al wordt in Rouge alles veel mysterieuzer gehouden.

Het einde einde (wat Jordy beschreef, de TV still) vond ik erg mooi en geslaagd. Maar het geniale van het samenkomen van de personages zag ik echt niet. Het bindt de trilogy voor mij ook niet, aangezien het mij meer overkwam als cameos/grapje. Die Pool hoort in Hong Kong te zitten, Delphy zat vast, en hoe het met de Bluetjes afliep herinner ik me zelfs niet meer, maar er lijkt nergens een logische aanwijzing te zijn (in tegendeel zelfs) dat ze samen op die boot kunnen zijn. Nogal erg makkelijk en erg flauw dus, al vond ik het als geintje nog wel geslaagd. Maar geniaal ? Nee, verre van.

Verder mij ook niet zo gestoord aan de symboliek, was wel passend. Filmpje dat uiteindelijk lekker mysterieus wordt, en heel wat warmte uitstraalt. Ook het thema vond ik het boeiendst van de drie films.

Hinkt tegen de 4* aan, en krijgt ze ook, door het erg mooie laatste shot. Meer zal het nooit worden, maar wel een erg fijn filmpje, en eindelijk eentje die het imago van de reeks waardig bleek.

Het laatste deel van de triologie, en ook Rouge vond ik een erg fijne film. Alle 3 de films zijn me eigenlijk wel goed bevallen alleen Bleu vond ik persoonlijk iets te dramatisch en en te zwaar. Rouge ondanks dat het weer een totaal andere film is vind ik eigenlijk net zo goed als Blanc. De film is prachtig geschoten, de rode beelden, de nachtelijke donkere scenes ze versterken het gevoel van mysterie dat door de hele film zweeft. De muziek is ook weer bijzonder fijn en is precies op de juiste momenten aanwezig.

Vooral de rechter is een bijzonder boeiend, interessant personage. Iemand waarvan de rol niet in een keer duidelijk is en waarover je nadat de film is afgelopen nog lekker een tijdje kan namijmeren. Irene Jacob is een prettige verschijning, dat zonder meer. Maar ze is niet zo pijnlijk mooi als Deply in Blanc.

Dat einde was voor mij wel behoorlijk onverwacht eigenlijk maar erg sterk en ook wel mooi passend als slot voor Kieslowskies triologie waarin toeval toch al een constante aanwezige factor is.

Trois Couleurs is prima cinema die ik uiteindelijk beoordeel met 1 x 3,5* en 2 x 4*

Jammer van een aantal matige scène-overgangen en het gekunstelde einde (had wat mij betreft vijf minuten eerder mogen eindigen, veel suggestiever en daardoor intenser voor de kijker). Verder absoluut het beste deel uit de trilogie. Zowel verhaaltechnisch als op visueel gebied.

Moeilijk, moeilijk. Dan begin ik maar met het gemakkelijkste: wat een mooie film. Vooral het verhaal en de thematiek zijn fascinerend. Het personage van de rechter is, zoals Redlop op de vorige pagina al aangaf, de spil ("de centrale"). Een intrigerend figuur, die in het begin gevoelloos en immmoreel lijkt maar gaandeweg de film trekken krijgt van een gepassioneerde idealist. De band tussen de rechter en Valentine en de gedachten die hij uitspreekt over recht en vonnis maken Rouge daarbij inhoudelijk tot de sterkste film van de drie.
Cinematografisch kan het echter niet tippen aan Bleu. Neem de manier waarop de camerabeweging het vallende boek uitbeelt in het theater, dat is te gemaakt. Er zijn wel mooie beelden maar het is minder stijlvol en subtiel dan in het op dit punt superieure deel 1. Wel magisch is het moment van de lichtval in het huis, wanneer de rechter Valentine vraagt nog even te wachten.
Van het einde was ik zeer gecharmeerd. Misschien nog wel meer van het 'glasbak-moment' dan van het samenkomen van de hoofdpersonages uit de trilogie. Maar ook dat laatste, onder het toeziend oog van de rechter, was erg passend.
Trois Couleurs: Rouge is een film met klasse, net als Bleu. Een favoriet is moeilijk aan te wijzen. Beide keren rond ik af naar beneden. 4*

Jongeheer Beukenboom, u heeft de gehele film verkeerd geinterpreteerd lijkt het wel...
In het begin wordt inderdaad de suggestie gewekt dat de jongeman haar vriendje is, maar naarmate de film vordert wordt het duidelijker dat dat niet zo is. Integendeel, je voelt het aankomen dat zij het perfecte koppel zijn, en elkaar ooit zullen vinden, terwijl ze bij elkaar in de straat wonen; maar het lot bepaalt tot de bootramp dat ze elkaar nooit face to face ontmoeten. De jongeman is het spiegelpersonage van de rechter, Irène Jacob het spiegelpersonage van de enige vrouw waar de rechter ooit van heeft gehouden. Zie ook de bijdrage van Dustyfan die het wellicht gemakkelijker uitlegt...

Fantastisch (p)lot met fabuleus acteerwerk. Het einde verdient het predikaat 'goddelijk', niet alleen voor de film, ook voor de gehele trilogie.

Bleu: emotie mbv muziek/cinematografie
Blanc: 'zwarte' humor
Rouge: (p)lot

Elementen die doorwerken in het oeuvre van Kieslowski. Rouge is naar mijn mening (van wat ik heb gezien) zijn beste film. 4,5*, maar de vijf-sterren-deur staat op een kier.

Whoei, ik heb alle delen van de trilogie gezien . Het einde was inderdaad erg sterk en mede door het glasbakmoment (uiteindelijk werd de oude vrouw gelukkig geholpen) kom ik uit op 4,5*. Bleu vond ik het beste van de trilogie: 5*. Blanc was ook goed, maar die geef ik 4* .

De film begint lekker. Een karretje rijdt het water in en komt er vervolgens weer uit, met een flink tempo. Fijne cameravoering. En origineel om tijdens de openingscredits alvast wat warm te draaien.

Verder op en top mediterraans. Smalle straatjes, tekenen van activiteit tot in de nachtelijke uurtjes, auto `s die de boulevard oprijden. Het verhaal bestaat inderdaad wat uit toevalligheden. Daar waar ik de ontwikkelingen omtrent de rechter eerst niet echt boeiend vond, werd de relatie die Irene Jacob en hij ontwikkelde steeds boeiender. Vooral doordat beiden elkaar in hun dagelijkse leven ook op gingen zoeken. Die scène op de catwalk en het daarna durende gesprek waren van hoog niveau. Temeer, omdat de camera de gang van zaken ondersteunde.

Soms ziet Trois Coleurs: Rouge er prachtig uit. Niet zo typerend rood, als ik bij voorbaat dacht. Eerder subtiel in de film verweven. Maar neem nou, de momenten tijdens de fotosessie wanneer Irene Jacob zich laat vastleggen om op een groot billboard te prijken. Vaak keert deze afbeelding terug, zo ook op het einde. Mooi om te zien hoe ze weer precies dezelfde houding aanneemt als op de poster.

Heeft verder weinig om het lijf deze film. Maar is nergens zeurderig van toon en geeft een mooie wending aan de speling van het lot. Muziek niet echt opgemerkt, dus dat heeft mij ook niet gestoord. Het einde was aardig, maar niet dat ik emotioneel geraakt werd of zo.

Beetje apart om eerst met het laatste deel te beginnen. Maar ja, een top 250 film heeft natuurlijk wat meer aanzien. Die andere films van deze trilogie zal ik ook nog wel eens zien. 4*

Het duurde heel lang voordat ik enige sympathie op kon voor de vriendschap tussen de recht en vooral het personage van de rechter. Ik vond het maar een zeurderige oude man, die een beetje weg zit te kwijnen van medelijden met zichzelf. Film weet in de laatste 20 minuten toch nog een voldoende uit het vuur te slepen; vooral het feit dat de jongen die werd vervolgd eigenlijk een jonge versie was van die man en dat deze Valentine ontmoet. Dat is wel mooi gevonden.

Hoe dan ook, visueel iets te karig. In de eerste tien minuten zit veel schoonheid; verder iets te vlak en vooral de eerste twee ellenlange scenes tussen Valentine en de rechter zorgen ervoor, dat dit voor mij het minste deel van de trilogie vind.

3*

p.s. Zou die rechter niet een soort autobiografisch figuur van Kieslowski zijn? De film wekt de indruk dat hij zorgt dat het met alle personages uit de trilogie in orde komt.

Wauw!

En nogmaals wwohohow!

Kieślowski had met Bleu en Blanc bij mij nog geen heldenstatus verdiend, tot nu toe alleen een vorm van respect, maar deze film mag er wel zijn, zeg!

Alleen al dat laatste shot!!!!

De film blijft heel lang enorm intrigeren. "Waar draait dit op uit?", vraag je je af.

Ik vind Kieślowski ook een meester in het mooi filmen van allerdaagse dingen, zoals het intappen van thee, of gewone straattoneeltjes. Dit geeft het geheel een overtuigendheid en het stelt je op je gemak. En het daagt je uit om uit te kijken naar ogenschijnlijk onbelangrijke shots, die misschien toch belangrijke clous bevatten of ergens symbool voor staan.

Ik zat ook de hele film te wachten op het gebochelde ouwe wijffie dat ook hier weer vertwijfeld probeert een lege fles in de glasbak te deponeren! Ik was al bijna teleurgesteld, maar ja hoor, op het einde kwam toch nog opdraven!!!! En als briljant subtiele twist: dit keer helpt de hoofdpersoon haar.

In Dekalog flikt hij ook dit soort dingetjes en ik kan het niet helpen, maar het spreekt mij gewoon enorm aan!

Voorlopig nèt niet de maximale score, maar wellicht nog na herziening!

Magistrale film van Kieslowski, ik kan niet anders zeggen. Nog nooit heb ik zo mooi samenspel gezien tussen twee hoofdrolspelers. Hier in deze film tussen Jean-Louis Trintignant en de bijzonder mooie Irène Jacob. Alleen hierom is het de moeite waard deze film telkens weer te herzien. Hoe Irène Jacob in beeld gebracht wordt; haar blikken, haar manier van communiceren; ik vind dit grote klasse.
Inhoudelijk is dit ook een zeer bijzondere film. Voor mij een filosofisch meesterwerkje.
De rechter vroeg aan Valentine waarom zij zijn hond van de straat geraapt had. Op het antwoord van Valentine, dat zij de hond had aangereden en omdat zij gewond was, antwoordde de rechter dat dat alleen was omdat zij zich anders schuldig zou voelen. Uit dit antwoord van de rechter kan slechts geconcludeerd worden dat alle handelingen die verricht worden geschieden uit eigenbelang en dat altruïsme, belangeloos anderen helpen, gewoon niet bestaat. Dat de rechter zich voor het bespieden van anderen zichzelf aangaf, ook dat gebeurde puur uit eigenbelang, want het ging de rechter alleen om de sympathie te winnen van Valentine, die zijn handelingen walgelijk vond.
De slotscene raakte mij enorm, hoewel daar ook van mijn kant een stuk eigen belang in zat. Ik was zo gefascineerd door Valentine (Irene Jacob dus) dat als zij het veerbootdrama niet had overleefd, ik een erg rotgevoel van deze film had overgehouden. Nu hield ik er een erg blij gevoel van over.
Oh ja, voor ik het vergeet te vermelden. De vertwijfelde blik van Valentine in de slotscene leek exact op haar blik op de reclameposter. En let ook even goed op de kleur rood op de achtergrond bij beiden! Als we ook nog eens even de titel van deze film in ogenschouw nemen, dan kan dit gewoon geen toeval zijn.

5,0*

Redelijke film, met een interessant thema, dat bij vlagen best goed uitgewerkt is. De film bevat soms best mooie beelden en laat de kleur rood, zoals in de titel vermeld, enkele malen op een mooie manier naar voren komen.

Toch kon alles mij niet altijd bekoren, omdat ik het personage van de rechter behoorlijk vervelend vond. Vond hem zeurderig en irritant en zelfs een beetje zielig door zijn afluisterpraktijken. Dit nam toch best een groot gedeelte van de film in beslag.

Het einde is best mooi gevonden, maar deed mij verder vrij weinig. Wil de andere delen van de trilogie, ondanks dat deze film iets tegenviel ooit nog wel eens zien.

2,5*

En dat kan ik beamen.

Over het algemeen vrij onbeduidende trilogie. Nou is Blanc enigszins vermakelijk te noemen, echter zijn Rouge en Bleu het toppunt van monotonie. Dit deel bevat meer plot/dialoog dan zijn voorgangers, en die zijn oh zo saai. Iedere conversatie tussen de rechter en de studente lijkt te bewandelen in een halfdichte ethiek die nergens steekhoudend is. Hoe oninteressant kan je je personages neerzetten?

Nergens lijkt Kieskowski een poging te nemen tot geloofwaardigheid. Vrij trieste verhaaltechniek/karakterontwikkeling ook. Na één bezoekje van de studente besluit de man zich aan te geven en heeft in geen jaren over iets moois gedroomd en zijn ze opeens dikke buddy's, alsof ze elkaar al eeuwen kennen. Nog triester is de manier waarop ze afscheid nemen van elkaar. Ik geloof het gewoon niet. Ik ben dus niet ondersteboven van zijn Trois Couleurs. Heb eigenlijk al weinig trek in zijn Dekalog serie.

Prachtige film, en wat mij betreft veruit de beste van de trilogie.

Allereerst is de film van de drie delen visueel al de mooiste, misschien dat rood wat beter doorkomt, maar de film heeft er een ontzettend fijne uitstraling door.

Het verhaal is geheimzinnig en intigrerend. Het maakt voor mij persoonlijk weinig uit hoe de symboliek exact in elkaar steekt, daar heb ik wel zo een idee over, maar ik ben er niet continu mee bezig. Films als deze waardeer ik omdat ze altijd een belevenis zijn en de sfeer zo raak is.

Erg mooi. Dikke 4*

Na Blue en Blanc, die ik niet echt geweldig vond, ben ik in zeer positieve zin verrast door Rouge. Net als bij Blue is de openingsscène visueel het meest interessant, maar nu weet Kieslowski er een beter vervolg aan te geven. Deze keer me niet gestoord aan de montage, waar dat bij alle andere films die ik van hem gezien heb wel het geval was. De shots zijn nog steeds niet optimaal, maar wel het beste wat ik in een film van Kieslowski gezien heb. Beste scène zit in het begin, dat is de fotoshoot die deed denken aan Hero van Zhang Yimou. Leuk dat het laatste shot precies de uitverkoren foto van die fotoshoot is.

Waar de film vooral in uitblinkt is de broeierige sfeer, die deels gevoed wordt door de soundtrack, die weliswaar niet heel bijzonder is, maar wel o zo effectief. Maar voor een groot gedeelte zit de sfeer hem in het spel tussen Jacob en Trintignant. Vooral de laatste zet een intrigerend personage neer, die ervoor zorgt dat ik van begin tot einde geboeid blijf.

Ik moet zeggen dat ik de relatie met de andere films nogal geforceerd over vind komen. Leuk hoor dat het allemaal in hetzelfde universum speelt, maar het maakt niet dat ik de eindscène ineens briljant ben gaan vinden. Het is aardig, niet meer dan dat.

Hoewel zijn sterkste scènes in Véronique zaten, is dit voor mij toch Kieslowski's beste film, vanwege de sfeer en omdat hij hier gemiddeld gezien visueel op een hoger niveau zit. Net tussen 4* en 4,5* in. Véronique staat op 4*, om het verschil tot uitdrukking te brengen krijgt Rouge 4,5*.

Laatste deel van de trilogie is het beste, door het voortreffelijke spel van Jean-Louis Trintignant en (de mij onbekende) Irène Jacob. Leuk idee, om in de laatste scène alle hoofdrolspelers van de trilogie nog eens terug te zien.

Rouge is wat mij betreft het beste deel uit de reeks, hoewel ik gecharmeerd was door Bleu's structuur vond ik die van Rouge wat onzichtbaar, maar achteraf zat ik te denken of dit uitmaakten of of dit juist goed was. Een werkende structuur moet feilloos goed gaan, en dat ging het hier. Je houdt over een mooi drama die veel met kleur gebruik doet. Het verhaal is van alle drie het interessants en daardoor verdient het ook 4 sterren, want qua beelden was het afgezien van een paar niet heel zweverig zoals Bleu. Wel stukke beter als Blanc, die ik nogal gewoontjes over vond komen. Een mooie afsluiting die het moet hebben van het drama en het kleurgebruik. 4 sterren

Na Trintignant in Amour (2012) ontdekt te hebben kwam ik toevallig op deze film uit, zonder te weten dat het een trilogie was.

Rouge is prima te doen, al heb je zoals ik de andere delen (nog) niet gezien. Acteerwerk en sfeer is uitstekend, en het script blijft lekker boeiend. De ouwe rechter en diens hobby geeft de film ook een mysterieus tintje. Ook vond ik de film overtuigend, ik hou niet van films met vergezochte ongeloofwaardige verhalen, met de geloofwaardigheid van deze film is wat mij betreft niets mis mee.

Prima film. Nu op naar Bleu.

Prachtige film, laatste die ik van de trilogie bekeken heb met redelijk wat maanden of zelfs een jaar ertussen. Deze wedijvert bij met Bleu voor de hoogste score van de trilogie. ik Vond Bleu wat rechtlijniger, maar ze zijn allebei sterk op hun eigen manier. Het is een dooddoener, maar meer kan ik er niet van maken.

Nu terwijl ik nog nageniet de extras maar eens kijken en zien of de soundtrack-setnog ergens kan scoren, desnoods digitaal.

Red.

Kieslowski's magnum opus van de Trois Couleurs trilogie. Alles wat in de vorige delen minder goed werkte heft hij hier achterwege gelaten of verbeterd en alles wat al goed werkte, werkt hier nog veel beter. Red bevat in de eerste plaats al geweldige personages die je de gehele speelduur met plezier blijft volgen. Prachtig zijn de interacties tussen Valentine en Joseph. Hun momenten maken de film. Waar het in het begin vooral nog gekibbel is tussen beide, krijgen ze naarmate de film vordert meer affectie en respect voor elkaar. Ook besteed Kieslowski veel aandacht aan een ander personage die in het begin niet veel lijkt toe te voegen, maar wel een grotere rol in het geheel gaat spelen. Het verhaal rondom de personages is ook erg mooi. In de scene in het theater komen die personages en het verhaal op een geweldige manier samen. Toch wel het mooiste moment in de film en de trilogie.

Jacob en Trintignant zijn hier zo goed. Ze lijken alle ruimte te krijgen om hun personage op een geheel eigen manier invulling te geven. Al is wel duidelijk wat Kieslowski in de personages zoekt en wat hij wil zien. Maar de acteurs laten hier toch een masterclass in acteren zien. Ze trekken alles uit de cast en schuwen niet om elke emotie op te zoeken en te gebruiken.

De kleuren zijn natuurlijk erg belangrijk in de drie films. Toch gebruiken Kieslowski en zijn cameraman de kleur hier nog meer dan in de vorige delen. Overal waar je kijkt is er wel iets van rood te vinden. Van kleine objecten in de achtergrond tot prominente props en/of kleding in de voorgrond. Visueel is het fantastisch. Van het begin waar we een telefoonkabel door de Noordzee volgen tot het einde. En opnieuw erg belangrijk is de rol van Preisner die hier weer een mooie score heeft gecreëerd. Je kunt gerust zeggen dat hij hier kunst heeft gemaakt. Op de juiste momenten ingezet en altijd perfect in het oproepen van een bepaalde emotie.

Je kunt over alle elementen in Rouge wel iets vertellen, maar het is vooral de manier waarop al die elementen hier worden gebruikt en samenkomen wat de film zo goed maakt. Haal je 1 van die elementen weg, stort de film als een kaartenhuis in elkaar. Alle delen uit deze serie zijn goed maar Rouge is toch wel van een buitengewoon hoog niveau.

Kieslowski laat ons hier zien waarom film de mooiste kunstvorm is.

Irène Jacob weet de film net als Juliette Binoche perfect te dragen. Misschien had Julie Delpy in deel 2 de hoofdrol moeten spelen? Tegenover Irène Jacob staat ook Jean-Louis Trintignant, waarmee ze samen geweldige dialogen heeft. Krzysztof Kieślowski toont aan waarom hij deze drie films in een trilogie wil gieten. Een hele kunst om de trilogie op een hoog niveau te houden met verschillende kleuren, acteurs en verhalen, die samen mooi bij elkaar passen. 3 aparte verhalen die samen een geheel vormen. En met Rouge zorgt hij voor een warm afscheid. Ook al kan je de films mooi apart zien, is de volgorde goed gekozen. En dan heb ik het niet over de volgorde van de kleuren in de Franse vlag. En tegenover het iets mindere tweede deel, zie je hier de fragiliteit van de puzzel tussen sfeer, verhaal en acteurs, wat beter werkte in Blue en Rouge. Heerlijke cinema!

“Perhaps you're the woman I never met.”

Fantastische film van Kieslowski. Zijn kleurentrilogie komt hier tot een zeer bevredigend einde, en tegen het einde komen alle drie de films ook nog op een zeer lugubere en fantasierijke manier samen. Rouge is wat minder rechtlijnig dan de andere twee films, en zeker tegen het einde wordt er veel aan de interpretatie van kijker overgelaten.

Helemaal niet erg, want dit is een film die drijft op de fantastische dialogen, de rustige, gedetailleerde en ingenieuze regie van Kieslowski en natuurlijk de fantastische chemie tussen acteurs Jacob en Trintignant. Valentine en Joseph zijn twee mensen die door omstandigheden toevallig met elkaar in aanraking komen (was het wel zo toevallig?), en na een aarzelend en vijandig begin elkaar niet meer loslaten en langzaamaan een onlosmakelijke band vormen. Kieslowski laat zien dat twee mensen die ogenschijnlijk niet meer van elkaar kunnen verschillen toch een diepe vriendschap kunnen vormen, en de Poolse regisseur is een meester in het creëren van realistische en interessante personages die te maken krijgen met alledaagse problemen en tegenslagen. Maar door hun gezamenlijke gesprekken en connectie toch weer de kracht vinden om door te gaan. Met op het einde ook nog een zeer surrealistisch tintje.

Het idee van de film is aardig: toeval bepaalt of we slagen of falen, of we leven of sterven en bovenal of we (tijdig) de ware tegenkomen hetgeen het verschil maakt tussen een leven van liefde of een leven van eenzaamheid. Ik vind het idee alleen niet boeiend uitgewerkt: totdat tegen het einde van de film duidelijk wordt wat de film wil zeggen is het gewoon een saaie film over een jong meisje met een jaloerse klootzak van een vriend en een oude gepensioneerde in de liefde teleurgestelde rechter die obsessief voyeurist is (of eigenlijk écouteurist of zo omdat hij anderen afluistert in plaats van bespiedt) die om raadselachtige redenen romantische gevoelens voor elkaar ontwikkelen.

Deze wou ik meepikken via Cinema Canvas, maar had geen dat dit eigenlijk een trilogie was met eveneens de delen "blanc" en "bleu". Valentine is een model en komt op toevallige wijze in contact met een gepensioneerde rechter (ik denk niet ergens een naam gehoord te hebben). Ze ervaart een vorm van afkeer voor de man wanneer ze ontdekt dat hij zijn buren bespiedt en afluistert, maar aarzelt zelf wanneer ze dit wil melden. Interessant om even bij stil te staan is het feit wat je zelf zou doen. Is het brengen van de waarheid steeds de beste oplossing en steeds noodzakelijk of is iets verzwijgen soms het beste voor iedereen? Het is het begin van een prikkelende vriendschap tussen de eenzame man en Valentine.

Zoals reeds veelvuldig omschreven is de sfeer, het kleurgebruik subliem. Rood komt inderdaad in elke scène terug net zoals naar verluidt in de andere delen van de trilogie (blauw en wit). Ook knap was het reclamepaneel met haar foto dat perfect werd geprojecteerd bij een foto die van haar werd gemaakt als als overlevende van de bootramp. Ook de schaduwen en het mysterieuze intrigerende komt mooi naar voren.

De film zit mooi in elkaar en naast het duo Valentine en de rechter heb je ook de parallel met de rechter en zijn buurman Auguste. Liefde, vriendschap en communicatie staan centraal, maar het vergt wat van de kijker om de ambiguïteit of vaagheid te ontdekken tijdens de film. Eentje om onthouden, mooi!

Het derde en – dus – laatste deel van de trilogie. Alle drie de films vielen bij mij niet in de smaak, ook deze niet. Waar de aantrekkingskracht tussen beide personages - Valentine en de rechter - in zit werd mij nou niet echt duidelijk en de dialogen konden mij ook niet boeien. Ook hier spelen de gebeurtenissen zich in relatief hoog tempo af en zijn deze lang niet altijd realistisch. Waarom in de slotscène nog een hoop personages uit de andere twee films in beeld moesten komen weet ik niet. Het deed wat geforceerd aan.

Mooie afsluiter van de Franse driekleur, al moet je wel van behoorlijk goede wil zijn de thema's van vrijheid, gelijkheid en broederschap eruit te halen. Een overkoepelend thema zou rouwverwerking kunnen zijn of, altijd wel goed, De Liefde.

Na Binoche en Delpy mag ditmaal Irene Jacob optreden als begeerlijke Franse vrouw, en hoewel ze (vrij naar Koot & Bie) soms een beetje verbaasd kijkt, alsof ze nog iets vergeten is bij het boodschappen doen, is zij toch wel de mooiste en sympathiekste van het stel. Kieslowski wist zijn muzen wel te kiezen. Ze krijgt knap tegenspel van veteraan Trintignant, die is eigenlijk in elke rol wel goed.

Daar waar deel 1 een duidelijk drama was en deel 2 een zwarte komedie is deel 3 vooral een mysterie- vooral dankzij de oud-rechter en zijn jonge alter ego- zijn ze dan toch een en dezelfde persoon, de natuurwetten even negerend? Ik ben er nog niet helemaal uit, een herziening brengt misschien duidelijkheid. Leuk gevonden vond ik wel het einde, als alle hoofdpersonages samenkomen bij de schipbreuk, al kan ik me ook voorstellen dat anderen het te gekunsteld vinden. Mooiste moment: de still van Jacob na de ramp, een kopie van de foto die de modefotograaf van haar maakte, toen ze vooral treurig moest kijken. Muziek is net als in andere delen prominent maar prettig aanwezig.

Ik had misschien iets te veel verwacht van de trilogie maar toch wel tevreden. Misschien zou ik deel 2 na herziening wat hoger waarderen al zal het wel de minste blijven. Bleu en Rouge vond ik even sterk.

En dan het laatste deel. Sommigen geven hoog op van deze trilogie maar ik vind het allemaal nogal tegenvallen. Bleu en Blanc kregen dan nog wel een voldoende maar met deze Rouge kon ik weinig. Visueel wel de beste met ook wat meer de kleur van de titel erin verwerkt en veel scènes zijn sfeervol gefilmd. Maar de film is kil en inhoudelijk boeide noch de film noch de personages en hun ellenlange gesprekken mij. Zo werd dit een vrij lange zit. 2,0*.

Kieslowski had me al aangenaam weten te verrassen met de eerste twee delen. Bleu vond ik voorlopig het beste deel, maar ook Blanc was een goede film en ik was benieuwd of deze Rouge het niveau zou kunnen vasthouden.

Visueel is deze Rouge zonder twijfel het opvallendste. De kleur rood komt erg vaak terug in beeld, zoals de prachtig vuurrode theaterzaal of de billboard waar Valentine op afgebeeld staat. De scène in de theaterzaal is sowieso de mooiste uit de film, maar ook het eindshot waar Valentine op dezelfde manier staat afgebeeld met de rode achtergrond is prachtig gedaan. Kieslowski weet wat dat betreft nog meer uit het kleurenthema te halen dan in de vorige films.

Qua verhaal vond ik het erg mysterieus en vreemder dan de vorige 2 delen. De afstandelijke houding van de gepensioneerde rechter wanneer Valentine binnenkomt, vond ik maar een erg vreemde reactie. Als een wildvreemde zomaar binnenkomt en vertelt dat zij zijn hond heeft aangereden, zou je toch helemaal anders reageren. Ik had ook wat moeite met de hele ommezwaai van zijn karakter als gevoelloze man die plots toch enige sympathie weet op te wekken als hij besluit om zichzelf aan te geven voor zijn afluisterpraktijken. Soit, het is maar een kleine opmerking, want voor de rest is het toch een film die lekker onder de huid gaat kruipen. Kieslowski weet het allemaal erg mysterieus te houden met de uitwerking van de parallelle personages tussen de rechter en de rechtenstudent.

Het einde waarbij alle figuren uit de 3 films samen komen als overlevenden van de bootramp, kwam toch wat geforceerd over bij mij. Voor mij was het voldoende geweest als enkel Valentine en Auguste als overlevenden uit de ramp waren gekomen. Dat de oude vrouw nu eindelijk geholpen werd aan de glasbak was ook een extra mooi momentje in de film.

Bleu heeft bij mij toch iets meer indruk achtergelaten dan deze Rouge. Ik schat deze wel iets hoger in dan Blanc, maar over het algemeen ben ik best wel onder de indruk van deze trilogie. Voorlopig krijgt deze Rouge 3.5*, maar bij herziening kan het zeker nog verhoogd worden.

3.5*