Meningen

A new evil awakens

De eerste twee delen van de Mummy trilogie waren altijd wel vermakelijk, al verdienen ze wel een herziening, maar bij het derde deel twijfelde ik toch altijd. Gelukkig kwam ik de film in de plaatselijke bibliotheek tegen als een ex-rental voor de spotprijs van €1.25 dus kon ik het niet laten om hem toch mee te pakken. Gisteravond maar eens opgezet omdat ik wel zin had in een doelloos actiefilmpje.

Tomb of the Dragon Emperor opent trouwens wel op een sterke manier. De twee vorige films zitten te ver in men geheugen maar ik ben er vrij zeker van dat geen enkel deel zo'n spraakmakende openingsscène heeft die je zo snel in de sfeer van de film meesleept. Jammer genoeg weet Cohen die sfeer niet compleet vast te houden en dat is volgens mij vooral te wijten aan de setting. Wanneer je het over mummies hebt dan denk je automatisch aan Egypte maar hier speelt het zich allemaal af in China. Op zich geen slecht idee maar het voelt toch niet echt aan als een echte mummie film. Wat wel goed zat waren de effecten. De Yeti's zien er netjes uit maar het is vooral het eindgevecht tussen het Terracotta leger en het leger van degene die tegen de keizer waren dat de film naar een iets hoger niveau doet gaan. Op zich allemaal niet zo speciaal of fantastisch maar wanneer je dit met de juiste ingesteldheid ziet dan kun je volgens mij niets anders dan je amuseren. Qua verhaal valt dit derde deel op zich eigenlijk wel mee. Er zijn weer een aantal jaar verstreken maar uiteindelijk komt het er toch weer op neer dat de O'Connels de wereld moeten gaan redden. Niets vernieuwend maar dat verwachte ik ook niet.

Ik lees hier dat er veel mensen zich storen aan het vervangen van Rachel Weisz door Maria Bello. Ik had er eigenlijk geen problemen mee omdat ik me Weisz niet meer kan voorstellen in de andere films. De commentaar dat Bello zo verschrikkelijk is, is dan ook onterecht want zonder te vergelijken valt ze eigenlijk best nog wel goed mee. Ik zeg niet dat ze een Oscar moet krijgen maar ik heb echt al wel slechtere rollen gezien. Brendan Fraser, een acteur die me vaak wel kan bekoren. Geen koopmateriaal maar hij is vaak wel vermakelijk en dat geldt ook weer voor de hele Mummy franchise. Alleen de vele one-liners hadden van mij wat minder gemogen, op zich heb ik niets tegen een leuk zinnetje van tijd tot tijd maar Fraser leek precies een abonnement op de meest stompzinnige teksten eerst te hebben. De film leek me op het eerste zicht ook wel de moeite voor de rol van Jet Li. Het is een acteur wiens reputatie me wel bekend is maar waar ik nog niet zo veel van heb gezien maar in The Forbidden Kingdom was hij samen met Jackie Chan wel vermakelijk. Het is dan ook wel wat jammer dat hij, hoewel hij de bad-guy is, maar de helft van de tijd in de film verschijnt. Gelukkig zijn de scènes waar hij wel in verschijnt wel van een goed niveau, vooral de openingsscène was de moeite. Luke Ford was trouwens wel te oud om de rol van zoon Alex te spelen maar deed het voor de rest niet slecht. Michelle Yeoh was een tikkeltje teleurstellend ten opzichte van haar rol in Crouching Tiger, Hidden Dragon.

Ik verwachte een vermakelijke actiefilm en ik werd op mijn wenken bedient. Het verhaal is verwaarloosbaar maar nog interessant genoeg en qua cast zit het ook nog wel vrij goed. Het zijn dan ook de effecten die dit naar een dikke voldoende trekken.

3.5*

Mother always taught me: "Never eat singing food."

Ik heb The Muppets eigenlijk nog niet zo lang geleden ontdekt. Ik had vroeger wel eens wat afleveringen gezien maar dat boeide me niet heel hard, was ook nog te jong volgens mij, maar toen ik een tijd een geleden op wat afleveringen stootte was ik wel verkocht geraakt. Niet lang daarna de Muppets hun versie op het bekende Dickens verhaal tegen gekomen en ineens maar meegepakt. Hoewel het nog geen kerstmis is, was het buiten al zo'n grauw en guur weer dat ik helemaal in de stemming was.

Ik moet eerlijk toegeven, dit is de eerste keer dat ik een volledige verfilming van het bekende Charles Dickens verhaal zie. Het boek heb ik ook nooit gelezen maar in de loop der tijd hoor je wel eens flarden en dergelijke maar dus nooit in zijn geheel. Maakt dat veel uit? Helemaal niet want The Muppets maken er een leuke show van. Het was het eerste grote project sinds de dood van de maker en stem van Kermit, Jim Henson, dus ik kan me voorstellen dat de druk groot moet zijn geweest om hier een succes van te maken maar dat is zonder twijfel gelukt. Ik blijf het nog altijd erg knap vinden hoe ze sommige bewegingen van de poppen laten gebeuren en in de film getuigt dit dan ook van ware klasse. Jim Henson mocht dan misschien juist gestorven zijn maar hij had zijn legacy in goede handen nagelaten. De film haalt dan ook alles uit de kast om de Muppets te portretteren en dat voel je. Sowieso is de sfeer hier een erg typische en leuke kerstsfeer. Misschien toch wel eens rond de kerstdagen eens terug opnieuw kijken.

Ik zei daarjuist al dat ik nooit het verhaal van Dickens in zijn geheel heb gezien of gelezen dus ik heb ook helemaal geen idee of The Muppets het bronmateriaal recht aandoen. Maakt op zich eigenlijk niet veel uit, al krijg ik wel het gevoel dat dit nog wel een trouwe verfilming is, want het verhaal moet sowieso verbogen worden om de pluizige poppen te kunnen introduceren. In dit opzicht is Christmas Carol dan ook een erg leuke film geworden want alle bekenden uit de televisieshow hebben wel een bijrol. Persoonlijke favorieten blijven Stadler en Waldorf en die worden dan ook nog eens op de leukste manier geïntroduceerd als de gebroeders Marley. Ze zijn weer hun fantastische zelf en dat maakt het erg fijn om naar te kijken. Nu dat Jim Henson er niet meer was moest er een nieuwe stemacteur voor Kermit worden gezocht en die eer ging naar Steve Whitmire. Die had voor de opnames nog altijd een enorme schrik om het karakter te verpesten maar na bezocht te zijn in een droom door Henson, was hij van die schrik afgeraakt. Terecht want Whitmire valt bijna niet te onderscheiden van Henson en weet Kermit met perfecte finesse neer te zetten. Sowieso zijn alle stemacteurs van een enorm hoog niveau. Naast al dit poppengeweld is er ook nog één man van vlees en bloed die de show steelt en dat is natuurlijk Michael Caine die de rol van Ebenezer Scrooge op zich neemt. Ondertussen vooral bekend van Nolan's Batman verfilmingen waar hij de rol van Alfred op zich neemt maar hier is hij toch ook erg goed op dreef. Erg fijne rol.

Gewoon enorm leuk, meer moet dat niet zijn. The Muppets nemen een klassiek verhaal en zetten het naar hun eigen hand en het werkt perfect. De manier waarop de poppen worden gebruikt spreekt nog altijd tot de verbeelding en het heerlijke kerstsfeertje + de typische Muppets humor komt perfect tot zijn recht. Binnenkort maar eens achter de andere Muppets films gaan.

Dikke 3.5*

After all, there's no business like *snow* business!

Het is eigenlijk pas het afgelopen jaar dat ik me echt voor de Muppets begon te interesseren. Ik had er vroeger wel wat afleveringen van meegepakt maar dat was nooit echt zo'n enorm succes, ik was volgens mij ook gewoon te klein, maar tegenwoordig vind je overal wel iets dat met de Muppets hebben te maken, zeker als je zoals ik eens regelmatig de Kringloopwinkel of wat rommelmarkten afloopt. Van deze Family Christmas had ik nog nooit gehoord, stond ook nog niet op MovieMeter, maar in een bibliotheekverkoop vond ik dit op VHS en besloot het maar mee te pakken. Hoewel de kerstsfeer nergens te bespeuren is, heb ik me hier gisteren toch maar eens aan gewaagd.

Ik ben sowieso al niet te vinden voor het idee dat je bepaalde films alleen maar in een bepaalde periode kunt zien maar bon. Wat ik helemaal niet had verwacht is dat dit wel een erg leuke Muppet film is. Het is niet de eerste keer dat Kermit en co zich in de kerstsfeer wagen (hoewel technisch gezien dit voor Christmas Carol is gemaakt dus dat deze stelling eigenlijk niet klopt) maar dit is wel erg vermakelijk. De korte speelduur van zo'n kleine 50 minuten heeft daar ook veel mee te maken volgens mij. De film opent in ieder geval vrolijk in typische Muppet stijl met amusante liedjes en algauw blijkt werkelijk iedereen op de proppen te komen. Qua verhaal is dit natuurlijk wel erg kerstig. Stoort dat? Eigenlijk niet want het zorgt voor een vlotte film. Het enige nadeel dat ik dan ook kan bedenken is dat de medley op het einde simpelweg veel te lang duurt. De nummers zijn over het algemeen wel leuk om te zien maar de medley, neen, die had wel wat korter gemogen. Voor de rest zitten hier een aantal geweldige scènes in (de Zweedse chef die die vogel uit Sesamstraat wilt koken!) waardoor de film in een rotvaart voorbij vliegt.

Het wordt al redelijk snel in de film duidelijk dat Gerard Parkes geen Michael Caine is en dat is toch wel jammer. Het is natuurlijk altijd vreemd om een volwassen vent tegen een stel poppen te zien praten maar Parkes komt nooit echt over. Gelukkig is zijn rol redelijk beperkt en concentreert de film zich meer op de Muppets en co. Ja, je leest het goed want naast de voltallige Muppet familie verschijnen hier ook nog een aantal anderen uit de stal van Jim Henson. Heel de Sesamstraat familie (nostalgie!) verschijnt met natuurlijk Bert en Ernie op kop maar ook de Count heeft nog een aantal leuke momenten. Nadien verschijnen ook nog de Freggles maar daar heb ik nooit echt veel aan gevonden. De leukste momenten zijn echter toch nog altijd voor de Muppets weggelegd en werkelijk alle sterke personages hebben even hun 5 minutes of fame. Kermit en Miss Piggy blijven het minste van de hoop maar Animal, Dr. Teeth and the Electric Mayhem Band, Stadler & Waldorf, ... zijn geniaal. Fozzie levert hier trouwens wel één van zijn beste performances die ik tot nu toe heb gezien. Let trouwens ook nog even op het einde van de medley om de meester hemzelf, Jim Henson, in beeld te zien.

Geheel tegen verwachting in het beste dat ik van de Muppets heb gezien. Het blijft jammer van de te lange medley aan het einde van de film maar voor de rest is dit heerlijk vermaak. De Muppets zelf blijven geweldig om naar te kijken (prachtig eigenlijk als je erover nadenkt hoeveel man hier aan meewerkt) en de bijrollen van onder andere Sesamstraat maken het af.

4*

Have you tried Hare Krishna?

Ik was van plan om geen films meer te kopen dit jaar (en dat is ineens ook het voornemen voor volgend jaar want ik moet echt mijn achterstand eens doen krimpen) maar de Muppet film voor 0.25 euro kon ik moeilijk laten liggen. De korte aflevering vond ik altijd wel leuk en ook The Christmas Carol versie was amusant. Gisteren maar ineens deze opgezet.

Op zich is het wel een leuke film maar ik had er toch net dat tikkeltje meer van verwacht. Dit was de eerste keer dat de Muppets naar het grote scherm werden gebracht en dit had als resultaat dat het origine verhaal werd en dat blijkt jammer genoeg niet altijd even interessant te zijn. Vooral heel het verhaal met Doc Hopper (die op zich wel een leuke parodie op Kolonel Saunders van KFC is) verveelt op den duur wel serieus. De film sleept dus hier en daar iets te lang aan en ook de muzikale intermezzo's zijn niet altijd even leuk. Zo is de stem van Kermit op zich wel goed te doen maar is het verschrikkelijk om naar te luisteren wanneer hij moet zingen, hetzelfde geldt voor Miss Piggy trouwens. Gelukkig zijn er evenveel nummers die wel geslaagd zijn waardoor dit nog altijd wel leuk was om naar te kijken. De soundtrack zou ik er echter niet van kopen. De film is al zeker en vast voor één reden de moeite waard en dat is zien hoe de makers er in geslaagd zijn om de Muppets te laten bewegen. Het zijn en blijven poppen maar als filmmaker zijn er bepaalde scènes waar je enorm inventief moet zijn om het geloofwaardig te brengen. Denk aan Kermit op de fiets, Fozzie Bear in de auto, ... Erg knap hoe ze dit hebben klaargespeeld.

The Muppet Movie gaat voornamelijk over de origine van de Muppet Show maar dit resulteert in een road-trip waarin de bekendste personages in voorkomen maar ook een paar leuke cameos. De echte sterren van de show zijn natuurlijk aanwezig in de vorm van Kermit, Miss Piggy, de geniale Fozzie Bear en Gonzo en die hebben elks hun momenten, al blijf ik Miss Piggy en in mindere mate Kermit toch altijd de minste van de hoop vinden. De film was dus al vrij leuk qua personages maar dan komen ze opeens aan bij de kerk en wie zit daar? Dr. Teeth and the Electric Mayhem! Sowieso één van de leukste acts die de Muppets hebben en hun rol is dan ook nog eens vrij groot dus ik was helemaal gelukkig. De geniale Animal (komt zelfs nog even terug na de credits), Dr. Teeth zelf, Zoot met zijn sax, Floyd en Janice.. Samen met Stadler & Waldorf het leukste wat de film te bieden heeft. Voor de rest zitten er nog veel bekendere Muppet koppen in de bijrollen dus dat zit wel snor. Voor de rest zitten hier nog een groot aantal echte acteurs cameos in waaronder Mel Brooks, James Coburn, Elliott Gould, Steve Martin, Telly Savalas en natuurlijk de acteur die je soms in de meest onverwachte producties tegenkomt: Orson Welles. Een rol van één lijn maar samen met Steve Martin wel ontzettend memorabel.

Soms een gemengd gevoel vanwege een paar muzikale nummers die niet altijd even goed tot hun recht komen maar het vlotte verhaal en de typische Muppet humor zorgen ervoor dat dit nog altijd wel een vermakelijke film blijft. De film heeft een aantal knipogen en de cameos van een aantal echte acteurs maken het af. Christmas Carol is nog net een tikkeltje beter maar dit mag er ook wezen.

3.5*

Oh, hey, man. Just play the gig. Never get involved in politics

Ik heb altijd wel een zwak gehad voor Treasure Island en ook voor de Muppets. Het boek heb ik vroeger wel vrij veel gelezen maar het was vooral die futuristische Disney versie die me als kind erg aantrok. Hoewel ik vroeger ook veel van de Muppets heb gekeken, was de combinatie van beide me denk ik altijd wat ontglipt. Afgelopen weekend de DVD echter in de Kringloopwinkel op de kop getikt en meteen maar eens opgezet. Er is gewoon iets erg fijns aan die Muppets en al zeker wanneer ze dan nog eens Tim Curry casten als Long John Silver.

Wel een vreemde keuze trouwens dat ze juist Treasure Island hebben gekozen om te verfilmen. Het is toch net iets andere koek dan bijvoorbeeld A Christmas Carol en je voelt wel dat niet elk element van de Muppets hier even goed tot zijn recht komt. De Swedish Chef is erg lastig te intrigeren in dit plot en ook persoonlijke favorietjes in de vorm van Stadler en Waldorf blijven wat onderbelicht. Verder is dit wel gewoon die typische vlotte avonturenfilm die je kan verwachten met het bronmateriaal van Robert Louis Stevenson. De film volgt het boek vrij getrouw naar mijn gevoel maar je voelt wel dat dit net iets meer op kinderen is gericht dan de andere films. Ligt dat misschien aan het feit dat je met een andere regisseur zit dan gewoonlijk? Eigenlijk zou David Lane de regisseur moeten zijn omdat Brian Henson (zoon van Jim Henson natuurlijk en ook verantwoordelijk voor The Muppet Christmas Carol, wat toch de meest populaire Muppet film is naar mijn gevoel) te druk bezig was met feesten en gedurende volledige draaidagen met een flinke kater in zijn bed lag.

Er is blijkbaar ook getwijfeld om de saga van King Arthur te verfilmen in plaats van Treasure Island maar uiteindelijk is het dus het verhaal van Stevenson geworden. Ergens jammer, want ik had Miss Piggy wel als Guinevere en Kermit als Arthur willen zien maar bon, de beste beslissing die ze hier maken is alvast om Tim Curry als Long John Silver te casten. Ik dacht altijd dat hij maar 2 iconische rollen had (Rocky Horror & Pennywise) maar Long John Silver past perfect in dat rijtje. Qua Muppets voldoet dit dan ook perfect aan hetgeen je verwacht. Misschien wat te kleine rollen voor Kermit (en zeker voor Miss Piggy) maar zo'n Sam the Eagle, Fozzie of Gonzo doen het altijd wel goed. Moet wel zeggen dat ik de gedeelde hoofdrol voor Gonzo & Rizzo hier een stuk beter kon smaken dan in Muppets from Space. Misschien net door de afwisseling met Kevin Bishop die de jonge Jim Hawkins speelt.

Ondertussen heb ik al wel een aantal Muppets films gezien/herzien en ik snap eerlijk gezegd niet wat er zo verkeerd is aan deze ten opzichte van die andere films. Dan vond ik Muppets from Space toch een veel taaiere zit eerlijk gezegd. Niet alle jokes komen even goed binnen (Fozzie en dat wezentje dat in zijn vinger leeft..) maar voor de rest een vlotte avonturenfilm met toevallig flink wat Muppets in de hoofdrol. Blijf ook nog even zitten tijdens de credits voor nog een klein stukje met Long John Silver.

3.5*

Drumsticks, drumsticks!

Jaren geleden had ik Muppets from Space eens gezien. In een tijd toen je nog videobanden kon huren in de videotheek (toen er nog überhaupt videotheken bestonden) en de reden dat ik dat nog weet is omdat er toen wel wat storing op de tape zat. Bijgevolg vond ik deze Muppets film niet denderend, maar een tijd geleden kwam ik hem opeens op DVD tegen. Ik ben ondertussen een liefhebber geworden van science-fiction en dan kunnen de Muppets in de ruimte toch weinig verkeerd doen?

Toch wel blijkbaar. Dit is nu de 6e Muppet film die ik zie (de reboot van 2011, A Muppet Family Christmas, The Muppet Christmas Carol, Lady Gaga & the Muppets' Holiday Spectacular en The Muppet Movie zijn de anderen) en die waren stuk voor stuk vermakelijk, maar Muppets from Space is gewoon een saaie zit. Gonzo is sowieso al niet één van mijn favoriete figuren, maar wanneer hij dan ook nog eens continu gecombineerd wordt met Rizzo is de pret er helemaal af. Hoewel ze meestal garant staan voor leuke bijrolletjes, is een hoofdrol duidelijk niet aan hen besteed. Voor de rest eigenlijk weinig van de typische Muppets gekte. Klassiekers zoals Animal (en de bijhorende Electric Mayhem band) worden gedegradeerd tot een cameo, Statler & Waldorf hebben hoogstens twee lijnen dialoog en Fozzie heeft amper tijd om zijn lame jokes te vertellen. Heel het sci-fi verhaaltje dat eromheen is gebouwd is bovendien erg slap en niet boeiend genoeg om een film van nog geen anderhalf uur te onderhouden.

Muppets from Space is de laatste film waar Frank Oz nog aan heeft meegewerkt. Oz was echter niet altijd beschikbaar tijdens productie waardoor veel van zijn puppeteer werk werd overgenomen door andere mensen en hij enkel de dubbing van personages (Miss Piggy, Fozzie Bear, Animal en Sam the Eagle) voor zijn rekening nam. Of het daar aan ligt, ik weet het niet, maar ik vond het allemaal niet erg vlot lopen. De Muppets komen meer en meer volledig in beeld, maar ik vond Kermit op de fiets bijvoorbeeld in The Muppet Movie er veel natuurlijker uitzien dan wat ze hem hier soms laten doen. Voor de rest weer de gebruikelijke cameo van bekende sterren zoals Rob Schneider, Hulk Hogan en onder andere een knipoog naar Dawson's Creek in de vorm van Joey (Joshua Jackson) en Pacey (Katie Holmes).

Nah, dit is overduidelijk de minste Muppet film die ik gezien heb. Gelukkig heb ik er nog wel een serieus aantal te gaan (het lijkt me wel alsof de site ook veel meer films bevat dan er 'officieel' zijn, dus er zullen hoogstwaarschijnlijk wat televisiespecials tussen zitten) en hopelijk is dit de enige misser. Al moet ik bekennen dat ik er een beetje voor vrees.

2*

Thee louvers, thee dreemers and chee-e-e-e-e-se! Nailed it

De vorige Muppets film deed het op zich bij mij nog redelijk goed. Hij kwam uit in een periode waar ik me meer en meer voor Kermit en zijn vrienden begon te interesseren en het was tof om hen na al die jaren eens op het grote scherm te kunnen zien. De liefde bekoelde niet, maar deze Muppets Most Wanted sprak me toch niet meteen aan. Het leek iets te veel een herhaling van zetten te zijn. De film verdween ook compleet uit mijn gedachten totdat deze rond de kerstdagen eens werd uitgezonden.

Uiteindelijk pas een paar dagen later voor gaan zitten, maar wat ik vreesde is uitgekomen. Hoewel het begin nog erg sterk is met het sequel nummer, verliest de film nadien bijna compleet zijn charme. Het plot met de slechte Constantine zorgt nog voor een paar leuke momentjes, maar verder is het gewoon elke keer hetzelfde. De Muppets hebben een voorstelling en ondertussen wordt er ergens ingebroken. Regisseur James Bobin, die ook de vorige film voor zijn rekening nam, maakt van deze Muppets Most Wanted een soort van knipoog naar films als The Pink Panther en dat resulteert in onder andere zo'n typische klunzige flik. Het is echter niet mijn type humor en ook heel het stuk in de Goelag kon me niet altijd even goed bekoren. De film is het beste op de momenten dat de vierde muur wordt doorbroken (inclusief verwijzingen naar zichzelf zoals de opmerking dat dit reeds de 7e sequel is of verwijzingen naar andere films zoals die knipoog naar Bergman's Het Zevende Zegel) maar daar kun je geen volledige film mee overeind houden.

Visueel trouwens soms ook wel erg lelijk. Ik begrijp dat de verleiding tot CGI groot is, maar ik vond het juist enorm knap om te zien hoe de Muppets vroeger fysiek tot leven werden gewekt. Kermit op zijn fiets in The Muppet Movie bijvoorbeeld ziet er nog altijd vele malen realistischer uit dan de kunstjes die ze hem hier laten doen. Om nog maar te zwijgen over het einde op het dak.. In ieder geval is dit qua cast wel weer een heerlijk staaltje traditionele Muppets-stijl. De poppen zelf zijn weer rijkelijk aanwezig (inclusief een aantal persoonlijke favorieten) maar ook qua bekende koppen is het weer een heerlijk spelletje 'wie herken ik'. Niet altijd de meest logische keuzes met onder andere Oostenrijker Christoph Walz die in Berlijn komt opdraven en de Mexicaanse Salma Hayek die het in Madrid moet komen uitleggen, maar het is dan ook jammer dat de grotere rollen wat tegenvallen. Grote fan van Ricky Gervais en Ty Burrell is misschien wel de leukste acteur in Modern Family maar beide stellen hier teleur. Burrell is allesbehalve grappig en Gervais heeft ook al leukere rollen gespeeld.

Om nog maar te zwijgen van Tina Fey die bijna elke keer de mist ingaat. Ook qua muziek trouwens heel wat minder dan zijn voorganger. Met uitzondering van het openingsnummer is er maar weinig dat echt in je geheugen gegrift blijft en dat is toch niet het niveau dat je bij de Muppets verwacht. Dan vond ik de (ondertussen ook alweer gecancelde) serie uit 2015 toch leuker trouwens.

2*

Maybe we should add more special effects like exploding socks

De Muppet franchise moet wel één van de leukste ontdekkingen zijn van de afgelopen jaren. Het was met de (toen) nieuwste film in de reeks 'The Muppets' dat ik besloot om eens op zoek te gaan naar de oudere films. De serie had me altijd wel kunnen bekoren, maar het was er blijkbaar nooit van gekomen om echt actief op zoek te gaan naar de bijhorende films. Nu was dat wel met een wisselend succes, want bijvoorbeeld een Muppets from Space vond ik niet al te denderend, maar ik verwachtte van The Muppets Take Manhattan weinig verkeerd.

En op zich doet de film ook niet echt veel verkeerd, maar het pakte niet altijd even goed. De focus komt voornamelijk op Kermit en Miss Piggy te liggen en dat resulteert in erg weinig screentime voor de andere figuren. Wat zonde is, want laat ik de kikker en zijn varken nu net de minst interessante personages van de hele bende vinden. Zo worden Statler & Waldorf er maar een beetje tussen geplakt, precies alsof ze vergeten waren dat die ook nog in de film moesten tevoorschijn komen, Deze keer komt de vrolijke poppenbende terecht in een musical setting, hoewel muzikale intermezzo's over het algemeen wel schering en inslag zijn bij de Muppets, en proberen ze koste wat het kost hun show te verkopen aan Broadway. In dat opzicht is de climax dan ook een beetje teleurstellend doordat ik had verwacht dat er meer aandacht gegeven ging worden aan de Manhattan Melodies zelf. Nu krijg je de trouw van Kermit & Miss Piggy en direct erna verschijnt het The End al.

Een hekelpunt bij Muppets from Space was dat de Muppets zelf nogal houterig overkwamen. Jim Henson was toen al overleden, Frank Oz was niet altijd beschikbaar tijdens de productie, ... en dat merk je aan de puppeteer kwaliteit. Hier is echter de volledige groep nog volledig en ook dat merk je. Er komen weer een aantal huzarenstukjes aan te pas (vind het altijd knap om te zien hoe ze de Muppets volledig in beeld brengen zoals Scooter op zijn fiets) en dat blijft amuseren. Iets wat ook geldt voor de gebruikelijke cameo's van onder andere een hele resem aan Sesamstraat figuren.

Niet het slechtste wat ik van de Muppets heb gezien, maar om dit nu de beste film te noemen is me ook wat een brug te ver. Hoewel ik me toch wel weer heb geamuseerd, zijn er een paar scherpe kantjes die me net iets minder konden bekoren. Plus het afgehaspelde einde.

3*

I went to this bad sea food place the other day. It was so bad, the catch of the day was salmon-ella!

Tegenwoordig kost een cinematicket precies stukken van mensen dus ik heb me voorgenomen om eens alleen maar naar films te gaan kijken die ik echt graag in de cinema wil kijken. The Muppets is dat nu niet noodzakelijk maar via het roddelboekje Story hier in België kon je voor 2 euro een ticket krijgen dus zaten we gisteravond in een volle zaal, de Story zal nog nooit zo goed verkocht. Geen idee wat ik hier van moest verwachten en eerlijk gezegd: de eerste 10 minuten vreesde ik voor het ergste.

Want wat voor een geforceerd vrolijk gedoe was me dit! Gary die continu in melige liedjes uitbarst en dat past werkelijk langs geen kanten. Het voelt allemaal erg gemaakt aan en even leek het een lange zit te worden. Althans, dat was zo tot de Muppets zelf op de proppen komen. De liedjes worden een stuk beter (Kermit's nummer wanneer hij in zijn huis zit en alle schilderijen passeert is zelfs kippenvel opwekkend) maar vooral de humor lijkt een hoger niveau te bereiken. Er zitten een aantal leuke verwijzingen in naar de vorige films van de poppen en de film lijkt dan ook te overvloeien met nostalgie. Hiermee wordt deze Muppets anno 2012 een erg aangename rit en is vooral de opgevoerde show één groot feest van herkenning. Het verhaal op zich stelt vrij weinig voor (de toevoeging van Walter is wel een leuk idee en fungeert als goede kapstok om het verhaal aan op te hangen) maar het doet wat het moet doen. De vele muzikale intermezzo's voelen af en toe als overkill, voornamelijk langs de kant van Gary & Mary. Het sterke Man or Muppet is daar wel een uitzondering op net zoals de nummers van de Muppets zelf. De Muppets in combinatie met de echte personen werkt trouwens ook uitstekend.

Ik heb, tot mijn grote spijt, vroeger nooit iets van de serie van The Muppets gezien dus veel nostalgie zit er voor mij niet bij maar ik heb wel recentelijk een aantal van hun oudere films kunnen oppikken. Daar maakte ik kennis met geweldige figuren zoals Animal of de Swedish Chef. Het deed me dan ook enorm veel deugd dat alle grote namen toch eens een paar keer in beeld verschijnen. Vooral Animal is weer lekker goed op dreef maar sowieso is dit een feest van herkenning geworden op de achtergrond. Vreemd eigenlijk dat Frank Oz zijn medewerking hier niet aan wou geven maar gelukkig blijkt die niet onmisbaar te zijn. Er doen hier ook een groot aantal echte acteurs in mee waarvan Jason Segel wel de grootste is. Ik ben niet zo'n enorm grote How I Met Your Mother fan maar daar is Segel wel delijk in maar hier is hij wel erg slecht. Hetzelfde geldt voor Amy Adams die ontzettend gemaakt overkomt. Gelukkig maken de bijrollen enorm veel goed. Dave Grohl die zich bij de Moopets aansluit, Neil Patrick Harris maar vooral de cameo van Jim Parsons is fantastisch. Ontzettend onverwacht (er waren ook geen geruchten dat hij hier in meedeed) en geweldige cameo. Voor de rest passeren er nog veel gezichten om alle soorten volk te trekken zoals Selena Gomez, Zach Galifianakis, Ken Jeong en de ene cameo is meer geslaagd dan de andere.

Fijn om The Muppets eindelijk eens op groot scherm te kunnen zien en de poppen zelf stelen de show. Alleen Stadler & Waldorf stellen een tikkeltje teleur maar over het algemeen is dit een aangename zit geworden. Segel en Adams passen niet in de film maar vanwege de vele geweldige bijrollen wordt dit negatieve effect weggewerkt.

3.5*

When I began to question them, the light, as Macbeth would have said, thickened

Soms heeft het zijn nut om eens in de DVD collectie van je ouders te doorspitten. Mijn moeder is een enorme Agatha Christie fan en heeft navenant ook een aantal van haar films aangeschaft, al is ze daar al wel weer mee opgehouden omdat het te vaak verknipte versies waren. Soit, ik was eens wat van die verfilmingen aan het bekijken en stootte opeens op deze Murder on the Orient Express. Een cast om U tegen te zeggen wekte mijn interesse en aangezien de vorige Christie verfilming me goed was bevallen (Death on the Nile - 3.5*), wou ik dit ook eens proberen.

En het moge gezegd worden dat Murder on the Orient Express een film is die gezien mag worden. Ik moet deze verfilming (of een andere, want we hebben ook nog de 2001 versie in huis) eens gezien hebben, want ik herinnerde me opeens dat Ratchett door iedereen was neergestoken. Beetje jammer, maar gelukkig waren de overige details nogal vaag in mijn herinnering waardoor het toch nog genieten was van de uiteenzetting door Poirot. Gebaseerd op de zaak met de Lindbergh baby weet Christie een plot uiteen te zetten dat anno 2014 nog altijd fris aanvoelt. Sommige zaken liggen er iet of wat te dik op, maar dat kan de pret niet deren. Lumet weet het allemaal sfeervol in beeld te brengen (de trein die gehuld is in de mist is werkelijk prachtig) en ook de ontknoping (met een indrukwekkende monoloog van Poirot) is de moeite waard.

Al vind ik het jammer dat Albert Finney gekozen is voor de vertolking van Poirot. De ultieme acteur blijft David Suchet, maar ook Ustinov kon ik op zich wel waarderen. Van de drie acteurs is Finney wel overduidelijk de minste. Zeker bij de monoloog aan het einde lijkt hij wel een trol (de manier waarop hij met zijn schouders gebogen loopt) te zijn die dringend nood heeft aan een plaspauze. Al vond Agatha Christie dit blijkbaar wel een vertolking die het dichtst bij haar creatie stond, dus wie ben ik om commentaar te geven. Veel verschillende grote namen en dat resulteert in weinig screentime voor de meesten. In dat opzicht is het knap dat praktisch iedereen toch nog een enorme indruk weten achter te laten. Bisset is een beetje kleurloos, weliswaar verblindend mooi, maar bijvoorbeeld Lauren Bacall speelt de pannen van het dak in haar 5 minuten.

Zonde van Finney, want voor de rest is Murder on the Orient Express een film die niet verkeerd doen. Hij komt misschien wat traag op gang, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door een plot dat nooit verveeld en een uitstekende cast.

Dikke 3.5*

Wine is where the devil finds his darlings

Murder on the Orient Express is één van de bekendste verhalen van Agatha Christie en bovendien was er midden jaren '70 al een degelijke verfilming geweest. Het is echter niet de eerste keer dat Hollywood het werk van Christie opnieuw leven probeert in te blazen, zo werd dit verhaal nog al eens verfilmd in 2001, en ik moet toegeven dat ik hier eigenlijk wat mijn twijfels bij had. Op het eerste zicht wel een leuke cast, maar die snor van Poirot? Wat een overdreven misbaksel heeft regisseur Kenneth Brannagh onder zijn neus hangen.

Dat is dan meteen ook het grootste minpunt aan deze film: de invulling van Brannagh. Poirot verliest een aantal keer zijn geduld, begint zelfs te tieren en voelt bij vlagen teveel aan als een kloon van de Benedict Cumberbath versie van Sherlock Holmes. Zeker de achtervolging tussen Poirot en MacQueen op de houten brug is naar mijn gevoel het personage onwaardig. Soit, gelukkig blijft het plot van Christie wel overeind staan. Eenieder die ooit de ontknoping heeft geleerd, zal deze niet snel vergeten en zelfs dan slaagt Brannagh er nog in om me gedurende een kleine 2 uur geboeid te laten kijken. Iets wat vooral te wijten is aan een aantal leuke visuele trucjes en vooral een erg lekker sfeerbeeld. Hoewel de personages normaal gezien de trein niet verlaten, wordt er hier voor een aantal (kleine) uitstapjes gekozen en dat is een bijzonder goede zet gebleken. Brannagh lijkt qua actie dus een knieval te doen voor het moderne publiek maar haalt visueel ook alles uit de kast om hier een echte cinemafilm van te maken. De eerste keuze vind ik jammer, de tweede niet.

Branagh als Poirot, hij zal dus niet gauw één van mijn favoriete vertolkers worden. Net zoals de verfilming uit '74 heeft deze update een resem aan bekende namen. Het nadeel is ook hetzelfde aangezien veel van die bekende namen maar een erg beperkte rol krijgen. Judi Dench heeft niet echt een meerwaarde en ook Penélope Cruz komt er als Pilar Estravados (wat vreemd genoeg een personage uit een ander boek van Agatha Christie is, ik vermoed dat het aangepast is omdat je Cruz nu moeilijk een Zweeds personage met de naam Greta Ohlsson kunt laten spelen) komt er wat bekaaid vanaf. Daar staat gelukkig wel een degelijke Johnny Depp (Ratchett) en een uitstekende Daisy Ridley (Debenham) tegenover. Verder is Michelle Pfeiffer altijd wel een meerwaarde in een film en doet ook Josh Gad het goed in eens een niet-komische rol.

Er wordt overduidelijk gehint naar een vervolg en eerlijk gezegd? Van mij mag het er wel komen. Brannagh doet er genoeg aan om hier zijn eigen film van te maken en hoewel niet elke keuze even geslaagd is, heeft hij me wel over de gehele lijn overtuigd. Met zo'n ijzersterk bronmateriaal als dat van Christie is dat natuurlijk ook weer niet zo enorm moeilijk.

3.5*

No mercy. No heart

Ik heb het verhaal van de drie musketiers altijd wel boeiend gevonden. Ergens heb ik hier nog het boek van Alexandre Dumas liggen maar wegens tijdgebrek is het er nooit van gekomen om dat effectief te lezen. Een lange tijd geleden gaven ze de film op Vitaya en was ik wel benieuwd geworden naar deze verfilming, vooral ook doordat ik er eigenlijk nog nooit iets van had gehoord. Daar kwam dan ook nog eens bij dat de mooie Catherine Deneuve hierin een rol had dus was ik helemaal verkocht.

Maar om eerlijk te zijn, ik verwachtte een Franse film. De Engelstalige titel had me eigenlijk al moeten opvallen maar omdat Deneuve hierin meespeelt, ging ik er eigenlijk van uit dat het Franstalig was. De teleurstelling was dan ook enorm groot toen bleek dat het allemaal Engels gesproken was. In dat opzicht is The Musketeer lachwekkend, zelfs belachelijk. Je hebt een uitstekende Franse actrice en je laat haar Engels spreken maar af en toe worden er een paar Franse woorden tussen gepropt om blijkbaar de kijker toch de indruk te geven dat de film zich effectief in Parijs afspeelt. Gelukkig hebben we nog altijd het uitstekende verhaal waardoor de film zich nog enigszins weet te redden. Ik zei daarjuist al dat ik het boek nooit heb gelezen maar ik krijg de indruk dat het bronmateriaal eer is aangedaan en dat men het allemaal met respect heeft behandeld. Het verhaal en de bijhorende relatie tussen D'Artagnan en de 3 andere musketiers hebben we ondertussen al verschillende keren gezien maar voor mij was het de eerste keer dat ik het personage Febre zag opduiken. Ook heel het plot daarrond met de dood van de ouders van D'Artagnan door diezelfde Febre kon ik me niet herinneren uit andere musketier films, al moet ik toegeven dat het allemaal al wel een serieuze tijd geleden is dat ik nog een interpretatie van het verhaal van Dumas heb gezien.

Er was dus al sprake van een teleurstelling door de compleet Engelstalige cast maar het werd er allemaal nog wat erger op door de vele overdreven gevechten. Ik kreeg het gevoel dat ik naar één of andere kung-fu flick zat te zien, waar overigens niets mis mee is maar het past simpelweg niet in de film. Het ziet er allemaal ontzettend overdreven uit en de vele salto's hadden van mij echt niet gehoeven. Ook zag het er allemaal soms nogal chaotisch uit en dit is vooral te merken in de paar massascènes die de film kent. Ik had soms echt geen idee naar wie ik nu in feite was aan het kijken. Ook is de climax (het gevecht tussen Febre en D'Artagnan) opeens erg snel gedaan.

Catherine Deneuve. Zelfs met haar 58 lengtes (althans toch in 2001) ziet ze er nog altijd even klassevol uit als in haar glorieperiode. Ze is de perfecte belichaming van de Queen en is overduidelijk ook de beste actrice uit heel de film. Jammer genoeg heeft ze maar een ietwat kleine rol, al wordt het naargelang de film vordert langzaamaan groter, maar ze is sowieso het hoogtepunt uit heel de film. Fantastische actrice. Vreemd om Mena Suvari hier ook nog in te zien verschijnen. Vreemd omdat ik haar eigenlijk maar uit 2 films ken (American Pie en American Beauty) en die zijn van compleet verschillende genres maar daar komt dus ook nog eens deze (American) Musketeer bij. Maar eerlijk gezegd, echt passen doet ze niet in de film. Ze komt te ordinair en te modern (al had iedereen daar wel last van) over maar ze weet zich toch nog ietwat te redden. Dat kan echter niet gezegd worden van Justin Chambers. Nu weet ook hij zich nog regelmatig te redden maar valt even veel keer door de mand. Dan speelt Tim Roth een veel betere rol. Ook hij had zijn wisselvallige momenten maar over het algemeen speelt hij wel een lekker gestoorde Febre. Vooral in samenwerking met Stephen Rea, die kardinaal Richelieu speelt, is het erg vermakelijk.

Middelmatige film die dankzij het verhaal en een aantal castleden naar een voldoende wordt getild. De overdreven actiescènes passen niet in een Musketier film maar over het algemeen is het allemaal wel genietbaar. Leuk voor eens een keer gezien te hebben maar hoort niet in het rijtje van de beste verfilmingen van Dumas.

3*

Naar het schijnt is The Musketeers of Pig Alley de eerste gangsterfilm en er zouden zelfs echte gangsters als figuranten hebben gediend. Het was de inspiratie voor de gangsterfilms van Scorcese en het was ook de eerste film die gebruik maakte van follow-focus. Qua historisch belang kan dat tellen en toch vond ik dit een wat mindere short doordat het op den duur nogal slepend worden. Griffith levert een paar memorabele scènes af, maar het geheel werkte niet. Het grootste problem is de chaos. Ietwat logisch natuurlijk, Griffith was nog volop bezig met de pionier uit te hangen, maar de shootout bijvoorbeeld is te onduidelijk. Ik heb dit wel gezien als laatste short in een reeks van vele op het grote scherm en was op den duur echt wel beu gezeten. Ik sluit een verhoging bij herziening dus niet uit..

2,5*

Remember, fear is our best weapon

In het vorige seizoen van Reizen Waes ging Tom Waes op reis naar Pitcairn eiland. Niet lang daarna kwam ik de 2-Disc Edition tegen van deze Marlon Brando klassieker en natuurlijk meteen meegepakt. Al moet ik misschien beter zeggen: ik dacht dat de film een klassieker status had, maar blijkbaar vergistte ik me daarin. Er was nog wel meer waar ik me in vergist had, want ik dacht dat de film een speelduur van 104 minuten had (dat staat tenslotte toch ook aangegeven op de hoes van de DVD) en dat bleek echter de speelduur van het eerste deel van de film te zijn..

Soit, het kwam op zich nog wel goed uit aangezien het toch weer slecht weer was en dan is het altijd wel fijn om een lange film te zien. Jammer dan ook dat de laatste film van Lewis Milestone (onder andere van All Quiet on the Western Front) nogal slepend is. Het duurt veel te lang eer de muiterij echt van start gaat en heel de aanloop had echt wel wat compacter gemogen. Bijna 3 uur is me dan eerlijk gezegd ook wat te teveel van het goede, zeker als je bekijkt dat de overige versies (die van 1935 en 1984) ongeveer iets meer dan 2 uur duren. De film geraakt weliswaar in een stroomversnelling eenmaal Bligh van het schip is gegooid, maar daar moet je dan wel 2 uur op wachten. Voor de rest wel een interessante film. De jaren '60 waren een gouden periode voor dit soort grootschalige films (denk maar aan Cleopatra dat een jaar later zou aankomen) en het filmen op locatie geeft dit net dat beetje extra. Bovendien ziet de boot op zich en met uitbreiding de scènes in de storm er gewoon erg goed uit.

Marlon Brando, het blijft een figuur apart. Voor de rol van Christian Fletcher kreeg hij het idee om zich een Engels accent aan te meten en het werkt voor geen meter. Brando lijkt dat halverwege ook te beseffen en wisselt regelmatig van stijl. Naar het einde toe begint hij meer zijn naturel terug te krijgen en dat heeft als resultaat dat zijn niveau ook serieus stijgt. De echte ster is echter Trevor Howard die de rol van Bligh op zich neemt. Hij weet de sadistische trekken van de kapitein overtuigend te brengen en houdt het allemaal nog vrij draaglijk. Let vooral ook nog op Tarita, die hier de rol van Maimiti speelt, want film werd voor haar werkelijkheid worden en ze trouwde met Brando in 1962 om in 1972 alweer te scheidden. Ze speelde nooit meer een rol omdat ze van Brando moest thuisblijven om de kinderen op te voedden..

Een film die in de loop der jaren een status heeft gekregen, maar wel eentje die de tand des tijds niet heeft doorstaan. Film steekt op zich nog wel knap in elkaar, maar 3 uur is overduidelijk teveel van het goede en daar kunnen een sterke Trevor Howard en Marlon Brando (vooral naar het einde toe) weinig aan veranderen.

2,5*

He's gonna break your heart

Tegenwoordig is de 3D-film precies weer aan een serieuze opmars bezig, vooral bij de horror-films valt dit heel hard op terwijl er vroeger toch ook al genoeg 3D zooi was te vinden. Het lijkt mij toch nog altijd meer iets voor pretparken. Ik heb het al een aantal keer uitgeprobeerd maar spijtig genoeg krijg ik er in de cinema al snel hoofdpijn van. Ik heb hier dus ook maar naar de gewone 2D versie gekeken.

Wat in My Bloody Valentine zonder twijfel een pluspunt is zijn de kills. Cool in beeld gebracht en op sommige punten echt origineel. De moorden met het pikhouweel zijn lekker bruut en bloederig maar mijn favoriet blijft toch wel wanneer hij iemand deels onthoofd met een schup. Zag er zo vet uit. Ik heb er trouwens ook geen spijt van dat ik de 2D versie heb gezien want buiten hier en daar is een uithaal van de moordenaar met zijn pikhouweel heb ik geen potentiële 3D zaken gezien.

Het verhaal is op sommige punten teleurstellend. Vooral omdat het einde zo onlogisch is en eigenlijk wordt verknald. Ik weet niet of het ook zo in het origineel is maar het was verschrikkelijk idioot dat je constant ziet dat onze mijnwerker Tom aanvalt en dan blijkt dat Tom een gespleten persoonlijkheid heeft. Dit zie je vooral in de mijn zelf waar Tom opgesloten geraakt in een kooi. Gewoon een manier om een zogezegde onvoorspelbare maar onmogelijke plottwist te tonen. Toch wel teleurstellend want ik was benieuwd hoe het ging uitdraaien.

Qua acteerprestaties is My Bloody Valentine hetzelfde als bijna elke horror remake die tegenwoordig uitkomt. Het trekt op geen klote. De hoofdpersonen Tom, Axel en Sarah worden nog redelijk neergezet maar die Betsy Rue als Irene was gewoon tenenkrommend slecht. Ook de manier hoe ze aan haar eind komt sloeg nergens op. Laten we maar even compleet naakt met een pistool achter iemand aanlopen om dan terug weg te lopen en te schuilen achter een zelfgemaakt schild van een bed...

Leuk om eens gezien te hebben voor de moorden maar niet meer dan dat.

2.5*

There are some things you just don't do

Ik was gisteravond nog wat door de lijst van films op de decoder aan het scrollen om iets te zien want in mijn kamer was het om te broeien en de living was lekker fris. Mijn oog viel op deze My Boss's Daughter en dit leek me wel een leuke film te zijn voor een warme avond als deze.

My Boss's Daughter is zo cliché als het mogelijk is. Geen enkele grap wordt niet eens geprobeerd en over het algemeen zit er echt niets verrassend in de film. Alles wat fout kan gaan, gaat effectief ook fout maar toch heb ik me ontzettend goed vermaakt gisteravond. Tuurlijk is het allemaal wat voorspelbaar maar bij dit soort komedies verwacht je toch niets anders. Gelukkig bevat de film toch nog een aantal leukere scènes. Heel de situatie met de uil behoort tot het beste van de film maar af en toe worden er ook een aantal leuke situaties gecreëerd waardoor het allemaal lekker wegkijkt. Ik verbaas me dan ook ergens wel over de lage rating die hier aan de film wordt gegeven. Het is alleen jammer dat Zucker het niet bij de meer 'verfrissendere en originelere' grappen en grollen houd maar dat hij precies noodgedwongen een vat aan poep- en pisgrappen opentrekt. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik in een deuk ging toen Madsen heel de boel onder zeek.

Zoals ik daarjuist al zei is het allemaal wel wat voorspelbaar maar het is vooral de cast die dit naar een hoger niveau tilt. Kutcher is bij mij vooral bekend uit That '70s Show en The Butterfly Effect maar dan moet ik toch zeggen dat ik hem liever in zijn komische rollen zien. Zijn rol als Kelso trekt hier grotendeels op maar dat maakt het niet minder leuk. Kutcher heeft gewoon een mooie komische timing. Ook leuk om Tara Reid nog eens in een hoofdrol tegen te komen. Het is en blijft een bloedmooie vrouw maar tegelijkertijd heeft ze iets onschuldigs waardoor de combinatie met Kutcher mooi uit de verf komt. Ze zou beter terug in dit soort komedies à la American Pie moeten opdraven in plaats van zinloos op te draven in films zoals Deadly Vipers of Alone in the Dark, nergens goed voor. De combinatie Reid en Kutcher werkt uitstekend maar wanneer Terence Stamp erbij komt is het helemaal de moeite waard. Zelden iemand met zo'n uitgestreken gezicht gezien die tegelijkertijd ook angstaanjagend is. De scène waar Kutcher koffie zit te drinken in zijn kantoor met alle gevolgen van dien is werkelijk hilarisch. My Boss's Daughter heeft eigenlijk een meer dan uitstekende cast want naast deze drie is er in de bijrollen ook nog genoeg te beleven. Natuurlijk is er de altijd coole Michael Madsen die een hilarische rol heeft maar het is ook fijn om één van de twee kalkoenneukers, zoals mijn vader altijd zei vanwege een episode van Kenan & Kell, terug te zien. Ik heb het natuurlijk over Kenan Thompson die hier het vriendje van Reid speelt. Kleine rol maar het meeste van de tijd wel grappig, al had zijn ophangscène niet echt gehoeven want dat paste simpelweg niet echt in de film.

Standaard komedie maar daarom niet minder leuk. Zucker maakt mooi gebruik van de wet van Murphy maar het is vooral het trio Kutcher, Reid en Stamp die dit naar een hogere waardering tillen. Ondergewaardeerd dus.

3.5*

Oh, wouldn't it be loverly?

Gisteravond was het weer eens veel te warm en wat is er beter dan je af te koelen met de zwoele Audrey Hepburn? In een poging om een collectie van haar te beginnen, had ik deze film een tijd geleden eens gekocht maar het was er nog niet van gekomen om hem te kijken. Sowieso leek dit me eigenlijk wel een interessante film te worden door de aanwezigheid van Hepburn en Harrison die fantastisch was in Doctor Dolittle.

Ik had wel nooit gedacht dat de film zo lang ging duren. Ik was al een 70 minuten ver in de film toen ik eens ging kijken hoeveel ik nog moest zien en toen bleek dat ik nog niet in de helft zat. Even sloeg de schrik me om het hart want ik zag niet in hoe dit eigenlijk nog zo lang kon blijven boeien maar voor ik wist zat ik alweer aan de aftiteling. Nu ben ik altijd wel te vinden voor dit soort lang uitgesponnen musicals maar het is toch een klein huzarenstukje van Cukor om dit gedurende bijna 3 uur boeiend te maken. Vreemd eigenlijk want het verhaal heeft echt niet zo bijster veel om handen. Gebaseerd op een toneelstuk krijgen we een plot voorgeschoteld over de arme Eliza, met één van de vetste Cockney accenten die ik ooit heb gehoord, die in huis wordt genomen door een professor als proefkonijn. C'est tout maar in combinatie met de vele aanstekelijke nummers wordt er een heel amusant verhaal verteld. Sowieso zijn de muzikale intermezzo's in de film van een erg hoog niveau met hier en daar, jammer genoeg, een paar mindere nummers maar dat lijkt me nogal logisch want het is erg moeilijk om echt alle (en dat zijn er wel wat) nummers van zo'n hoog niveau te houden. De verhaallijn van Eliza's vader was eigenlijk nog het grappigste vanwege het simpele maar erg aanstekelijke With a Little Bit of Luck. Alan Jay Lerner schreef het overgrote deel van de lyrics en doet dit met verve want elk nummer heeft zijn identiteit en wordt perfect aangepast naar het personage dat het zingt. Wel jammer dat de film zo abrupt ten einde komt. Als je dan toch al een kleine 3 uur bezig bent, dan had het niet erg geweest om een vijf of tien minuten er nog bij aan te breien voor een mooi coherent geheel. Nu heb je de geëscaleerde situatie tussen Higgins en Eliza en die wordt nogal abrupt afgesloten.

Toegegeven, de rol van Eliza lijkt totaal niet voor Audrey Hepburn gemaakt te zijn. Eliza is een vrouw die arm is en uren moet trainen om in de bourgeoisie te geraken maar Hepburns jeugd was eerder het tegenovergestelde. Dit stak ook Rex Harrison tegen die had gehoopt dat de rol van Eliza naar de Sound of Music diva Julie Andrews zou gaan, die de rol ook al in het toneelstuk speelde samen met Harrison. Wanneer de film echter ten einde was en nog velen jaren later zou Harrison altijd toegeven dat hij fout had gezeten en dat Hepburn de perfecte keus was en ik moet hem daar in gelijk geven. Nu ben ik sowieso wel een fan van de mooie Audrey maar ook ik had mijn twijfels. Die twijfels verdwenen nochtans als sneeuw voor de zon wanneer Hepburn haar mond opentrekt en er een heerlijk accent bovenhaalt. Maar het is toch Rex Harrison die hier echt compleet de show steelt. Ik heb jaren liggen zoeken achter een film met hem in die ik vroeger eens had gezien (de originele Dr. Dolittle) maar eens ik die film had gevonden en terug keek viel me op hoe heerlijk Harrison daarin speelt. My Fair Lady is zo'n 3 jaar voor die film opgenomen maar Harrison was toen al van een erg hoog niveau. De man kan niet echt zingen maar weet toch op een ritmische manier zijn teksten op te zeggen en het werkt wonderbaarlijk. Wel vreemd trouwens dat ze de rol van Audrey Hepburn voor een groot deel hebben gedubt want in de stukjes dat ze wel zingt, klinkt het allemaal toch vrij degelijk. Soit, ze zullen er wel hun redenen voor hebben gehad en gelukkig doet het geen afbreuk aan de film doordat het eigenlijk amper opvalt. Stanley Holloway neemt zijn rol van Alfred Doolittle in het toneelstuk terug op, net zoals Harrison, en doet doet dat erg goed. Sowieso één van de beste personages in de film met één van de beste nummers. De film steunt vooral op de combinatie Hepburn - Harrison maar er is nog een kleine maar belangrijke bijrol aan te pas gekomen in de vorm van Wilfrid Hyde-White die de rol van Pickering speelt. Die speelt zowat de nuchtere kant van Higgins en heeft een aantal leuke scènes. Wordt er eigenlijk ooit gezegd wat er met hem gebeurt want hij verdwijnt op een bepaald moment om Eliza te gaan zoeken en komt nooit meer terug?

My Fair Lady is een erg lange musical geworden over een verhaal dat misschien op het eerste zicht niet bijster interessant is. Niets is wat het lijkt want dit is een film die nu nooit meer gemaakt zou kunnen worden. Een kleurrijk decor, een paar heerlijke acteurs die hun rollen perfect spelen en erg aanstekelijke nummers. Ik zou er niet van verschieten dat er nog een verhoging in zit wanneer ik de film nog eens een keer kijk.

4*

Talkin' 'bout my generation

De jaren '60, het was toch een era op zich. Een periode van veel nieuwe dingen en als liefhebber van wat oudere muziek, is het een periode waar heel veel goeds is ontstaan. Bands zoals The Beatles, The Who, The Rolling Stones, etc kenden allemaal hun start in dit decennium en een documentaire rond dit thema met de immer geweldige Michael Caine als persoon die het allemaal aaneen praat... Dat kan gewoon niets minder dan interessant zijn.

En dat is het ook geworden, hetzij wel met een kanttekening. De bovenstaande bands zijn prominent aanwezig in zowel muziek alsook interviews (de documentaire gaat zijn titel natuurlijk halen bij de überklassieker van The Who) en voor de fan levert dat boeiend beeldmateriaal. Veel archiefmateriaal ook en dan is het eigenlijk vooral jammer dat dit - zelfs met een speelduur van maar een kleine 80 minuten - na een tijd wat zijn charme begint te verliezen. Regisseur David Batty deelt de documentaire op in verschillende thema's (die dan ook nog eens gelinkt zijn aan muziek zoals "I Feel Free", wat te linken is aan het gelijknamige nummer van Cream) maar met bijvoorbeeld het stuk rond het veelvuldige drugsgebruik in die jaren had echt wel meer gedaan kunnen worden. Verder vooral wel veel interessante weetjes en dergelijke. Zo wist ik op voorhand niet dat Michael Caine geboren is als Maurice Joseph Micklewhite, nadien de artiestennaam Michael White aannam en zich uiteindelijk liet inspireren door een reclamebord voor The Caine Mutiny om tot de naam te komen zoals we hem nu kennen.

En diezelfde Michael Caine praat dus alles aan elkaar hier. Hij is voor een stuk de rode draad in deze documentaire en je kunt dit met een beetje goede wil ook als een biografie zien. Caine vertelt flarden over zijn jeugd, zijn eerste stappen in theater en film, zijn Cockney-accent, ... Hij doet dat echter niet alleen en kan op een aantal interessante gesprekspartners rekenen. Modellen als Twiggy, actrices zoals Joan Collins, muzikanten zoals Marianne Faithfull en Paul McCartney, ... Een aantal van de meer iconische namen uit de jaren '60 (en ver daarbuiten) die ook allemaal wel interessante dingen te vertellen hebben. Heel dat segment over minirokjes en dan vooral ook de combinatie met archiefmateriaal waar dames van hoge leeftijd commentaar geven is bijvoorbeeld wel leuk.

Beetje wisselend dus. Interessant tijdsdocument waar in ieder geval de nodige moeite is ingestoken. De combinatie van archiefmateriaal en interviews met belangrijke namen doet het goed, maar het is inhoudelijk op den duur een beetje mager. Kan me voorstellen dat je dit nog makkelijk met een aantal dingen kunt uitbreiden. Michael Caine is in ieder geval wel de perfecte persoon om dit alles aan elkaar te praten.

3.5*

Just suppose that the shaping and molding of destiny... is your destiny

My Sassy Girl was zo'n film die al jaren op mijn verlanglijst stond. Verlanglijst is misschien veel gezegd dus laten we het houden op een film-die-ik-wil-zien-maar-waar-ik-niet-teveel-geld-aan-wil-spenderen lijst. De film kon van die lijst geschrapt worden toen ik de DVD tegen kwam in de Kingloopwinkel en ik zette de film mooi in de rij bij de rest van de luchtige komedies die ik in mijn bezit heb. My Sassy Girl leek me dan ook de ideale film om de eerste week school af te sluiten dus stak ik hem gisteravond met best wel wat verwachting in de DVD speler.

Maar de film is niet het succes geworden waar ik op had gehoopt. Het opent nochtans wel vrij herkenbaar, we hebben sowieso allemaal al wel eens zo'n moment gehad waarin we oogcontact hebben met iemand op de tram/trein/bus en je meteen een heel scenario begint te ontwerpen. Je let op de kleine details en beschouwt ze als de grote gelijkenis tussen jezelf en de knappe onbekende. Dat kan variëren van een goede opvoeding (Jordan spreekt iemand aan om zijn plaats af te staan aan een oude man) tot het quoten van een lyric of film zoals in 500 Days of Summer. In dat opzicht opent de film leuk maar het weet jammer genoeg dit niveau niet de gehele speelduur vast te houden. Vooral Jordan wilt wel eens in uitersten vervallen (de ene moment aandoenlijk, de andere moment vreselijk irritant) maar dan komt daar opeens het einde waar Jordan uitlegt waarom ze niet bij elkaar konden zijn en valt alles opeens op zijn plaats. Het maakt de vervelende kantjes van Jordan nog altijd niet goed maar het verlicht de pijn wel om het maar zo te zeggen. Ik had tot hiervoor nog nooit van Yann Samuell gehoord (ben eigenlijk nog maar pas me echt beginnen bezig houden met Franse films) maar zijn stijl is tot nu toe nog niet zo aantrekkelijk te noemen. Hier en daar mooie scènes maar de continu versnellingen en de arty farty cadrages kon ik op den duur echt niet meer trekken.

De reden waarom ik de film eigenlijk al lang eens wou zien was vanwege Elisha Cuthbert, de ultieme Girl Next Door. Erg sterk in de gelijknamige film en ook in 24 wist ze wel haar mannetje te staan dus ik was wel benieuwd wat ze er hier van ging maken. Ze neemt de rol van Jordan op zich en doet dat op zich vrij redelijk. Vooral in het einde weet ze haar klasse te tonen maar ze slaagt er niet in om de weirdness van het personage aandoenlijk over te brengen, iets waar bijvoorbeeld Zooey Deschanel wel erg sterk in is. Ook Jesse Bradford weet niet altijd even goed te overtuigen. De chemie tussen hem en Cuthbert komt niet altijd even goed over en zijn voice-over vond ik af en toe wat vervelend en overbodig, al gebied de eerlijkheid me te zeggen dat ik sowieso al niet zo'n fan ben van voice-overs. Interessante rol is trouwens nog weggelegd voor Tom Aldredge als de oude man die tekent aan de boom.

Een film die wisselt tussen erg mooi en vervelend maar die dankzij het einde nog wat punten weet te sprokkelen. De chemie tussen Cuthbert en Bradford is bij vlagen aandoenlijk maar is niet altijd even sterk gedurende het verhaal. Samuell weet de film niet altijd even boeiend weer te geven (zo vond ik de toneelstukjes wat te raar) maar in ieder geval genoeg voor een voldoende.

3*

Fear Ye, The Ripper!

Gisteren was het Halloween en dat moet gevierd worden met wat horrorfilms natuurlijk. Wes Craven heeft in de geschiedenis van genre zijn steentje wel bijgedragen met onder andere de Nightmare on Elm Street reeks, maar wilt af en toe wel eens van niveau wisselen. Vreemd genoeg is My Soul to Take indertijd compleet aan mij voorbij gegaan en werd het hoog tijd om daar eens iets aan te gaan doen.

En wat een heerlijk zitje is dit geworden, al snap ik ook perfect waarom My Soul to Take nagenoeg door iedereen wordt afgekraakt. De film bevat wel heel veel clichés en het concept van een stel jongeren dat wordt aangevallen door een mysterieuze killer is ouder dan de leeftijd van diezelfde jongeren, maar Craven maakt er gewoon een erg leuke film van. Vanaf de eerste minuten kom je al in een heerlijk overdreven chaos terecht en de ene na de andere stompzinnige dialoog vliegt je om de oren. Geen idee of het zo bedoeld was, maar ik vond het in ieder geval hilarisch. Vanaf dan komen de hoofdpersonages op de proppen en ook daar blinkt Craven niet echt uit in de originaliteit doordat de zeven een blauwdruk zijn van de stereotiepe tiener in het middelbaar. Ze worden echter al snel in mootjes gehakt, qua stijl nogal jaren '80 à la Friday the 13th, dus dat vind ik dan weer minder erg. Al laat Craven zich wel vangen aan wel erg lelijk CGI bloed bij vlagen, daar had hij iets anders mee kunnen doen. Blijkbaar is de film nadat hij geschoten was nog eens geconverteerd naar 3D, maar zoals gewoonlijk weer niets van gemerkt.

Dat de cast bij dit soort films niet veel voorstelt weet het kleinste kind. Soms wel leuk om eens een beginnend acteur te zien (zoals Johnny Depp in A Nightmare on Elm Street), maar ik betwijfel of er iemand hier gaat uitgroeien tot een echt grote naam. Al moet ik zeggen dat ik best wel gecharmeerd ben van Max Thieriot die Bug speelt. Overduidelijk de beste van het groepje en de scènes met John Magaro (Alex) zijn erg vermakelijk. Beste scène is ongetwijfeld die geweldige Condor spreekbeurt in de klas. Toch ook nog een vermelding voor Raúl Esparza die in het begin de show steelt als Abel. Een erg kleine rol, maar hij zet meteen de toon voor één van de leukste openingsscènes die ik al heb gezien in een horrorfilm.

Cliché, stereotiepe personages, een plot dat rammelt, ... Het zijn allemaal kritieken die ik niet kan afdoen als onwaar. Misschien was ik gisteren simpelweg ook in een erg goede bui, maar dit zijn aspecten aan het horrorgenre die ik wel eens vaker met de mantel der liefde kan bedekken. Ik heb me in ieder geval rot geamuseerd.

4*

Remember boy, when it comes to women, you're never too old for humiliation

Als fervent Marilyn Monroe liefhebber was ik vanzelfsprekend enorm benieuwd naar deze film geworden. Op het eerste zicht leek Michelle Williams me nogal een rare keus maar eenmaal er promotiefoto's opdoken bleek hoe goed ze de echte finesse van Marilyn wist te benaderen. Ik werd er dan ook enorm pissig van dat de film in Nederland al was te zien maar dat ik voor de release in België nog een aantal maanden zou moeten wachten. Gelukkig ligt Antwerpen maar een dik halfuur rijden van Breda dus daarstraks om 16u30 mijn Nederlandse Cinema doop gehad en wat voor een doop is het ook geworden...

Ik heb het boek(en) van Colin Clark zelf nooit gelezen maar ik heb genoeg andere boeken over Monroe gelezen om redelijk in detail haar hele levensverhaal te kennen. Het doet me dan ook enorm deugd om te zien hoe een enorme getrouwheid hier aan te pas komt. De film concentreert zich op de periode van The Prince and the Showgirl en hoewel ik dat persoonlijk niet één van haar beste films vind, is het wel een enorm interessante periode. Het was dan ook rond deze tijd dat Marilyn met Milton Greene haar eigen productiehuis MMP (Marilyn Monroe Productions) oprichtte in de poging om haar eigen rollen te kunnen kiezen en niet alleen te worden getypecast als domme blonde bimbo. Op zich een goed idee ware het niet dat Marilyn nog altijd geplaagd werd door haar persoonlijke demonen en problemen waardoor het uiteindelijk maar bij één film is gebleven. Al deze aspecten komen dan ook (soms maar erg kort) naar voor maar elke keer weet Curtis mijn hart een keer doen overslaan. De bekende quotes, het Brothers Karamazov interview, de boeken zoals Ulysses, het aantekeningenboekje van Arthur Miller, ... Curtis weet overduidelijk waar hij mee bezig is en weet perfect de essentie van Marilyn Monroe naar voor te brengen. Hoe moet je anders de prachtige scène aan het meer uitleggen? Maar hij doet zelfs nog veel meer want hoewel ik Marilyn Monroe praktisch verafgood als actrice (maar vooral als persoon) weet ik ook dat ze haar slechte kanten had. Dat wordt hier dan ook duidelijk tentoongesteld maar tegelijkertijd worden ook haar goede kanten besproken. My Week with Marilyn is dan ook een biografie geworden die enorm eerlijk aanvoelt en dat voelt erg goed aan. Eindelijk is er een mogelijkheid voor het grote publiek om te zien hoe ze feitelijk was en ik had dan ook nooit verwacht dat er ooit een biografie ging aankomen die zich perfect meet met het beeld dat ik van de actrice heb. Het zou me dan ook ten zeerste verbazen dat er nog mensen zullen zijn die na het zien van deze film niet begrijpen hoe complex haar leven eigenlijk was maar stijfkoppen zul je altijd hebben vrees ik. In ieder geval met een gestoorde moeder en een omgeving die enorm veel van haar verwachtte was Norma Jean eigenlijk een enorm kwetsbare vrouw. Het was echter Marilyn Monroe die dit van haar kon afschudden totdat het uiteindelijk teveel werd. Let dan ook vooral op de kleine nuances zoals hoe Norma Jean in Windsor Castle compleet verandert naar Marilyn Monroe na het 'Shall I be here?' zinnetje of het toeschuiven van de vele medicatie. Ik geraak er maar niet over hoe een accuraat beeld Curtis eigenlijk van haar heeft gebracht. Prachtig gewoon.

Maar het zou oneerlijk zijn om alles aan Curtis en het boek van Collins te wijten want een cast doet bij dit soort films enorm veel. Met Michelle Williams heb je een actrice die misschien qua gezicht niet meteen op Marilyn Monroe lijkt maar verdomme, het lijkt wel alsof de geest van de echte Marilyn in haar zit. Wat een ge-ni-ale performance zet ze hier neer! Het heerlijk hese stemmetje, de verleidelijke knipoog, het enorm hoge sex-appeal zonder ordinair over te komen, ... maar het is vooral de breekbaarheid die je bijna doet breken. Die Golden Globe was al enorm dik verdiend en ik hoop dat ze het Oscar beeldje ook mee naar huis mag nemen. Hoe goed Streep ook is als Thatcher, dit is een performance van een lifetime. Onvoorstelbaar hoe ze de rol vertolkt... En alsof dat nog niet genoeg is komt er nog een geniale Kenneth Branagh aan te pas. Toegegeven, Laurence Olivier komt hier af en toe wel iets te goed uit de doeken naar mijn zin maar de performance van Branagh is werkelijk spot on. Het is een tijd geleden dat ik The Prince and the Showgirl nog heb gezien maar de momenten dat ze de film zogezegd aan het filmen zijn is het verschil amper te merken. Nog zo iemand dat de perfecte belichaming is, is Dougray Scott die de rol van Arthur Miller (haar derde echtgenoot) vertolkt. Qua uiterlijk een perfecte match maar ook de manier van doen is uitmuntend. Voor de rol van Emma Watson moet je hier trouwens niet speciaal voor gaan zitten. Het is een leuk rolletje maar ze heeft vrij weinig screentime. Soit, het verbaast me in ieder geval hoe enorm sterk de mensen zijn gecast die zo dicht bij Marilyn stonden. Milton Greene en Paula Strassberg zijn geen onbekenden als je je wat bezig houdt betreffende Monroe maar Dominic Cooper en Zoë Wanamaker zitten er zo knal op dat het zelfs griezelig wordt. Ik vergeet waarschijnlijk nog een paar rollen en dat is zeker en vast niet expres maar het wordt gewoon teveel om op te noemen.

Zelfs een aantal uur later blijf ik compleet overdonderd. Michelle Williams is de perfecte belichaming van Marilyn (die opening met Heat Wave!) maar ook de rest van de cast is perfect gecast. Als enorme Marilyn Monroe fan is dit gewoon een godsgeschenk doordat er eindelijk eens een correct beeld wordt geschept van de actrice. Onvoorstelbaar gewoon, ik weet nu al dat dit sowieso in de persoonlijke top 3 van 2012 zal terecht komen. Ik geef nu eenmaal geen 5* vanaf de eerste keer (ik wacht altijd een herziening af) maar die zit er sowieso aan te komen.

Dikke 4.5*

Het was even geleden dat ik me nog eens aan een Buster Keaton short had gewaagd, maar het begon daarstraks toch wat te kriebelen om nog eens iets op te zetten van stoneface. De keuze viel op My Wife's Relations (al kijk ik eigenlijk gewoon mijn Buster Keaton boxset in volgorde van de schijfjes) en die stond door mij gequoteerd met 8* op IMDB. De herziening doet er echter geen goed aan, want in alle opzichten vind ik dit één van de mindere shorts van Keaton. Nochtans een fijn uitgangspunt met Keaton die ongewild trouwt met een vrouw en in aanraking komt met haar familie. Dat loopt uiteraard allemaal in het honderd maar het is pas echt op het einde met de achtervolging door het huis dat je die typische Keaton-touch te zien krijgt. Verder kabbelt het allemaal maar een beetje verder en zijn er misschien net iets teveel broers die allemaal hun eigen scène moeten krijgen. Joe Roberts alleen al zou eigenlijk voldoende kunnen zijn.

3*

Think of it: in a thousand years you shall be as lovely as you are now!

Bij mijn weten zijn er 3 horrorfilms waarin het wassenbeeldenmuseum een grote rol in vertolkt. je hebt de abominabele House of Wax uit 2005 met de al even abominabele Paris Hilton, je hebt House of Wax uit 1953 met de legendarische Vincent Price en je hebt deze Mystery of the Wax Museum met scream queen Fay Wray. Ik probeer altijd eerst het origineel te pakken te krijgen, maar wegens een speling van het lot schoot deze er als laatste over. De versie met Vincent Price was een erg aangename film en de aankoop van de DVD werd nog leuker toen bleek dat Mystery of the Wax Museum er in zijn geheel opstond als special feature.

Opvallend hoeveel gelijkenissen de films eigenlijk met elkaar hebben. De 2005 versie is meer van het 'geïnspireerd door' gehalte, maar House of Wax is eigenlijk een vrij letterlijke remake van deze. Beetje jammer dat ik die nog niet zo lang geleden, want hiermee was de twist waar het gezicht van Ivan verminkt is door de vlammen mij al bekend. Toch is dit een film die zoveel jaren later nog altijd goed op zijn poten blijft staan. De korte speelduur staat het hoge tempo niet in de weg en de aankleding ziet er erg degelijk uit. Curtiz weet aan de hand van schaduwen en andere filmische truukjes een leuk sfeerbeeld te scheppen. Vooral de wassen beelden zelf zien er erg geslaagd uit, maar blijkbaar waren het effectief acteurs doordat de was halverwege de opnames begon te smelten vanwege de hitte van de lampen op de set. Mooi kleurgebruik trouwens. Mystery of the Wax Museum is de laatste film die nog gemaakt is met het two-color Technicolor (in 1932 zou het three-color proces zijn intrede doen, al zou het duren tot 1934 met Service with a Smile eer dat werd gebruikt in iets anders dan een animatiefilm) en volgens Herbert Kalmus, de oprichter van Technicolor, zou dit de beste film zijn die gebruik maakt van de techniek.

Tof om Fay Wray nog eens terug te zien. Ik had ze een paar weken geleden gezien in haar meest iconische rol, die van de vrouw die wordt ontvoerd door King Kong, en dit doet ze ook vrij degelijk. Het is vooral in de finale dat ze haar troeven weet boven te halen. Glenda Farrell is nogal een hit or miss geval. De one-liners die ze kwistig in het rond strooit zijn vrij leuk (nog nooit een actrice zo veel New York weten uitstralen), maar ze is wel erg druk en gaat naar het einde toe wat de mist in. Al komt het voornamelijk ook door een vrij povere uitwerking, want het einde waar ze ineens kiest voor haar baas in plaats van de miljonair is abrupt en het waarom ontbreekt. Lionel Atwill is een geslaagde Ivan, maar het is toch geen Vincent Price.

De 1933 en de 1953 versies zijn in ieder geval qua niveau vrij evenwaardig aan elkaar. De enige reden waarom deze een dikke 3.5* krijgt en de andere een kleine 4* is vooral vanwege Vincent Price. Curtiz blijft bij mij een wisselend regisseur, maar toch is dit één van zijn betere werken. Leuk om eens gezien te hebben in ieder geval.

3.5*