Meningen

Redelijk goed vervolg op Lassie Come Home, gedraaid door S. Sylvan Simon met Peter Lawford in de hoofdrol. De rol van Priscilla wordt gespeeld door June Lockhart, die in de tv-serie Lassie, Ruth Martin zal vertolken. Zeer warm aanbevolen...

Dit is een compleet absurd verhaal. Jean Girault waagde zich zelfs aan de speciale 'effecten' die echter niet van al te beste kwaliteit zijn. Gelukkig is de Franse bekkentrekker Louis de Funès in absolute topvorm. En voor de liefhebbers van winden laten, aan deze prent kan South Park niet eens 'rieken'...

Eerst even dit: de titel klopt niet helemaal, want de makers hebben wel degelijk het mes in de film moeten zetten om de keuringscommisies ervan te overtuigen dat de film geschikt is voor mensen jonger dan 16. Maar dit geheel terzijde. De film bevat een stortvloed van lage grappen en zeer grove 'humor'. Precies de ingrediënten die de fans van de animatieserie aan het scherm gekluisterd houden. Ook deze langspeefilm kiest nationalisme, egoïsme en racisme als doelwit en geen enkel heilig huisje blijft overeind. En zo moet het volgens de traditie van South Park...

Walter Hill heeft heel goed naar John Boormans Deliverance gekeken. Menig inwoner van Louisiana was niet blij met deze film, hoewel ze het er allemaal over eens waren dat je de moerasmensen beter niet voor het hoofd kan stoten.

Voor Edward G. Robinson was sterven in deze film symbolisch. Hij was terminaal ziek en overleed dan ook op 26 januari 1973, twee weken na de laatste opnamen van Soylent Green. Hij kreeg wel nog op de Oscaruitreiking van dat jaar een postume Oscar voor zijn ganse carrière.

Het lijdt geen twijfel dat het casten van de mooie Natasha Henstridge voor de rol van Sil niet meer dan een slimme marketingzet was. Species moet het hebben van de spectaculaire special effects dan wel van de acteerprestaties. Tel daarbij op dat er heel wat elementen uit de Alien-reeks geleend werden, die op hun beurt nog eens gekruid werden met het onwaarschijnlijk hoge babe-gehalte van Henstridge en voilà, Species is niet meer dan de natte droom van een puberale sci-fi freak! Nochtans kreeg regisseur Roger Donaldson een aardig legertje steracteurs bij elkaar: in de hoofdrollen zien we Ben Kingsley (Ghandi) en Michael Madsen (Reservoir Dogs), geflankeerd door Alfred Molina en Forest Whitaker. Maar alle gekheid op een stokje: Species is bedoeld als puur entertainment en daar is het ook in geslaagd. En voor wie er niet genoeg van krijgt, er is een vervolg. In Species II zijn Henstridge en Madsen opnieuw van de partij. Deze prent won ook een MTV Movie Award in '96 voor Best Kiss...

Een geestige komedie met een politiek tintje, waarin Michael Keaton en Geena Davis in de voetsporen treden van het vermaarde koppel Spencer Tracy-Katharine Hepburn. Ze doen het zeker niet slecht...

Dit verhaal doet meteen denken aan The Abyss van James Cameron, met eveneens als gegeven de confrontatie met een buitaards wezen op de zeebodem. Sphere werd echter volledig gebaseerd op een boek van sciencefictionschrijver Michael Crichton (de man die ook het Jurassic Park-verhaal de wereld in stuurde) waarop ook het Abyss-verhaal mogelijk lichtjes op gebaseerd werd. De basis is dus niet slecht. Toch slaagt regisseur Barry Levinson er niet in, er een beklijvende, samenhangende film van te maken. Levinson is bekend van drama's als Rain Man, Sleepers en de schitterende Baltimore-trilogie (Avalon, Tin Men en Diner). Sphere was zijn eerste actie- zowel als sciencefictionfilm en dat is te merken. De special effects zijn weinig spectaculair (ondanks een niet onaardig budget van 70 miljoen dollar) en het laatste halfuur zakt de film in elkaar. De acteurprestaties vormen één van de positieve punten. Helaas moeten de acteurs het met nietszeggende dialogen doen...

Verrassende film uit de Disney-studio's, in die tijd een van hun grootste kassuccessen. Daryl Hannah en Tom Hanks maken van een banaal gegeven een mooi, modern sprookje. Een beetje bloot, een beetje geweld, mooie mensen en het eeuwige thema van de onmogelijke liefde zorgen voor een leuke en onderhoudende komedie voor jong en oud. Werd vier jaar later gevolgd door Splash, Too, maar is minder geschikt voor jonge kinderen...

In deze Disney-avonturenfilm haalt de held toeren uit waar Robin Hood jaloers zou op zijn. Hij verplaatst zich even soepel te paard als ware het een western. Veel humor en spanning dus, vooral voor een jong publiek...

Alhoewel een prachtige film qua verhaal en regie kon Nanni Moretti als acteur mij niet helemaal overtuigen. Speelde emotieloos en ongeînteresseerd. Komt daarbij nog zijn stem als schuurpapier die mij helemaal deed denken aan die van Urbanus.

Laura Morante, die Poala speelde (Giovanni's echtgenote) speelde de pannen van het dak. Na de film een derde maal op 5 dagen bekeken te hebben ga ik van 3* naar 3,5*. Later misschien meer na een herevaluatie.

Intrigerende story die de vraag stelt of iemand het recht in eigen handen mag nemen, ook al zijn de 'terechtgestelde' personen zogoed als zeker schuldig.

De titel verwijst naar een uitzonderlijk tribunaal, in het leven geroepen in 1487 door de Britse koning Henry VII, om lacunes in de wetgeving recht te zetten.

De cast bevat de nodige veteranen uit tienerseries als Melrose Place en Beverly Hills 90210 (ik neem aan dat hun karakturisering als wrange grap bedoeld was door regisseur Paul Verhoeven). Dit neemt niet weg dat Verhoevens ironie en cynisme door sommigen fout zijn uitgelegd als een ultrarechts standpunt (heb je snel in de VS). De geweldscènes zijn onthutsend gewelddadig, waarbij menselijke ledematen links en rechts over het scherm vliegen. Luidruchtige, maar onvoorstelbaar onderhoudende onzin, een verdraaide space opera, een mengsel van WO II-veldslagen, fascistische propaganda, westerns, Zulu en Full Metal Jacket, overgoten met gruwelijke dialogen. Verre van volmaakt, maar enorm vermakelijk...

(Was trouwens mijn eerste DVD).

Een kinderachtige kruising van Robocop en Batman in een allesbehalve spannend avontuur. Shaquile O'Neal mag dan een prima basketbalspeler zijn, een gevierd acteur zal hij nooit worden. Kenneth Johnson baseerde het weinig opwindende scenario op de DC Comics-strip.

Ouderwets entertainment met de toen zesentwintigjarige zwarte zangeres Lena Horne in de hoofdrol. Deze film betekende haar doorbraak in Hollywood en het titelnummer werd een zeer grote hit...

David Lynch is berucht om zijn films die de duistere kanten van de menselijke natuur belichten, maar hij draaide deze weemoedige film ook voor mede-producer Disney in een veel vriendelijker toonzetting dan we van hem gewend zijn.

De vraag is dus: heeft Bubbachups gelijk? In mijn ogen zeer zeker niet, maar ik vind dat hij, net als iedereen trouwens, zijn visie mag geven over deze film. Er zijn hier al veel andere én grotere films met de grond gelijk gemaakt, én door mensen die deze film veroordelen, als door anderen die deze film bejubelen.

O ja, deze film is opgedragen aan de echte Alvin Straight, die in '96 overleed. Deze prent werd overladen met prijzen waaronder de Oscar van beste acteur voor Richard Farnsworth. Dus, hij zal nog zo slecht niet geweest zijn zeker?

Slappe thriller waar de suspense ver te zoeken is. De overdaad aan plotwendingen zorgt enkel voor verwarring. Steve Railsback (als Jack Derby) heeft duidelijk zijn gloriedagen met The Stunt Man uit '80 achter zich gelaten. Enkel Michelle Greene komt overtuigend over als de irritante en egoïstische echtgenote...

Na enkele mindere producties was Stranger On A Train weer een succes voor Alfred Hitchcock. In deze adaptie van Patricia Highsmiths roman toont de regisseur hoe goed en slecht in één persoon vervat kunnen zijn. Hitchcock bewerkte het boek tot scenario samen met Raymond Chandler, daarna (na een onenigheid) met diens vrouw Czenzi Ormonde. Patricia Hitchcock is de dochter van Alfred en ze speelde ook al mee in de film die hij daarvoor maakte, Stage Fright...

Ook deze vierde Dirty Harry-film heeft weer de klassieke ingrediënten: een portie spanning, de strijd tegen het onrecht en een flinke dosis geweld. Clint Eastwood nam niet alleen de regie, maar ook de hoofdrol en de productie voor zijn rekening. Het intelligente scenario is van Charles Pierce en Earl Smith...

Zeer goede misdaadthriller. Frank Sinatra doet het zeer goed als gangster terwijl ook Sterling Hayden geloofwaardig overkomt als lokale politieagent.

De rol van Sinatra zou ook perfect geweest zijn voor mannen als Edward G. Robinson en Spencer Tracy.

De Britse regisseur Lewis Allen zou echter niet bij de 'cinema' blijven maar overschakelen naar televisie waar hij schitterend werk deed in reeksen zoals o.a. Bonanza... 4*

The Sunchaser begint als een soort misdaaddrama, maar wordt gaandeweg een buddies-film met roadmovie-allures. We volgen de twee totaal verschillende mannen door prachtige landschappen. Op hun weg ontmoeten ze excentrieke personages en bieden ze het hoofd aan allerlei bedreigingen. Aan het einde komen de beide partijen gelouterd uit hun avontuur. Deze prent zit vol goede bedoelingen en bevat flink wat new age-filosofieën. Helaas balanceert The Sunchaser op het randje van de geloofwaardigheid. De protagonisten zijn veeleer als stereotypes neergezet en missen karakteriele uitbouw. Regisseur Michael Cimino laat zich anderzijds opnieuw kennen als een sterke verhaalverteller. Cimino is een buitenbeentje in Hollywood en zijn carrièreloop kenmerkt zich door wisselend succes. Eind de jaren '70 verbaasde hij de wereld met het eerste echte Vietnamdrama The Deer Hunter, dat hem Oscars voor film en regie opleverde. Twee jaar later regisseerde hij Heaven's Gate, dat bij het brede publeik helemaal niet aansloeg. Voor The Sunchaser werd hij genomineerd voor de Gouden Palm. Dit betekende Cimino's comeback na zes jaar afwezigheid...

The Sunshine Boys is één van de 38 toneelstukken van de Amerikaanse King of Comedy Neil Simon.

Woody Allen en Peter Falk moeten zeker en vast niet onderdoen voor Walter Matthau en George Burns die de 1975-versie speelden. Ook Parker speelt met overtuiging haar rol.

Schitterende en levensechte vertolking van Joe Pesci. De film is stoutmoedig en heeft heel wat te vertellen over etnische stereotypes, raciale ongelijkheden en daklozen...

Een schoolvoorbeeld van een genreparodie. De film gaat uit van de onwaarschijnlijke situaties die we ook in 'ernstige' westerns aantreffen, maar gaat telkens een stapje verder zodat er erg geestige situaties ontstaan. Met een prima James Garner in de hoofdrol...

De film is en combinatie van zwarte komedie en sociale satire en bevat op de koop toe een aantal turbulente actiescènes. De sympathieke hoofdrolspelers doen ontzettend hun best, maar het script van Michael Leeson rammelt aan alle kanten...

Juist. Op Canvas, in VIrus, heeft men gisteren de documentaire 'Mowgli chez les nazis' uitgezonden. Zeer interessant en echt het kijken waard.

VIRUS vertelt vanavond een bijzonder onfris verhaal over opportunisme en hebzucht.

De ‘feiten’: de ouders van Misha, een Belgisch Joods meisje van 7 jaar oud, worden aan het begin van WOII gedeporteerd. Misha vat het wanhopige plan op haar ouders te gaan zoeken. Te voet vertrekt ze uit Schaarbeek richting oosten. Haar queeste wordt uiteindelijk een 6000 kilometer lange voettocht door een brandend Europa, die ze alleen overleeft omdat ze wordt aanvaard in een wolvenroedel.

Het is een prachtig verhaal waar Misha pas 40 jaar later mee naar buiten komt, omdat ze het haar morele plicht vindt. Het verhaal laat niemand onberoerd, het bijhorende boek wordt een Europese bestseller, Oprah nodigt haar uit in haar talkshow, het boek wordt in Frankrijk verfilmd. Voor Misha is het succes een ultieme ode aan haar ouders die ze nooit terugvond…

Er is echter één kleine kanttekening: Misha Defonseca heet eigenlijk Monique De Wael, is niet Joods en verzon het hele verhaal van begin tot eind. Haar hebzucht doet haar uiteindelijk de das om: ze maakt een aartsvijand van haar eerste uitgever Jane Daniels, door haar een schadevergoeding van 33 miljoen dollar afhandig te maken. Jane begint daarop te graven in het verleden van Misha en maakt haar bevindingen publiek op haar blog…

De documentaire ‘Mowgli chez les nazis’ reconstrueert op gedetailleerde wijze deze mystificatie van het begin in Schaarbeek tot in Massachusetts, waar Monique alias Misha tegenwoordig woont. (bron: Canvas.be)

Mowgli chez les nazis

Producent: RTBF

Regie: Philippe Lorsignol

Genre: Docu

Land: België

Jaar: 2008

Duurtijd: 55’

Wat ik het prachtigste vond aan de hele prent was dat ik helemaal niet door had dat Carice van Houten 23 was toen ze de film maakten. Ik geloofde 100% dat het een 16-jarige meid was. Indrukwekkende vertolking (net zoal is Minoes trouwens). Jack Wouterse die de rol speelde van 'vader Ko' deed mij de ganse prent denken aan J.T. Walsh. Overuigde cast met een goed oog voor details uit het eind van de zestiger jaren. De problemen van de adolescenten zijn zeker en vast van alle tijden... 4*

Sweet Charity was trendsettend voor de musical uit de jaren '70. Geld noch moeite werden gespaard en dit groots project bulkt van het talent. Het scenario werd gebaseert op Frederico Fellini's Le Notti Di Cabiria, een film die, hoewel toen reeds tien jaar oud, in de jaren '60 in New York een geweldig succes kende. De gepassioneerde choreograaf Bob Fosse wou er meteen een musical van maken die ook zijn debuut als regisseur zou betekenen. Later zou Bob Fosse de wereld nog meer moois bieden: Cabaret, Lenny, All That Jazz en Star 80. Shirley MacLaine speelt een schitterende hoofdrol en ook Sammy Davis Jr. zorgt voor enkele onvergetelijke momenten uit de Amerikaanse filmgeschiedenis. Decor, kostuums en muziek (o.a. de grote hit Hey Big Spender)werden genomineerd voor een Oscar...

Slechte routineuze actiethriller van Mark Sobel (Fall Into Darkness, Ordeal In The Arctic) met naast Nancy Allen ook Ted Shackelford en Martin Landau in de hoofdrollen. Deze 'film' was beter niet gemaakt geweest...

Een eigenaardigheidje: de vader van de protagonist van Swept Away, Giancarlo Giannini, speelde de hoofdrol in de originele Italiaanse versie getiteld 'Travolti da un insolito destino nell'azzurro mare d'agosto' en dateert uit 1974. Blijkbaar is de originele versie veel beter dan de remake, wat mij niet verbaasd natuurlijk.

Een complexe, maar interessante thriller, waarin veel aandacht geschonken wordt aan de karaktertekeningen. Rond de drie hoodpersonages hang een waas van geheimzinnigheid, die door de geroutineerde scenarioschrijver en debuterend regisseur Jeb Stuart op intelligente wijze wordt gebruikt als spanningselement. Een kat- en muisspel vol onverwachte, sterke momenten en uitstekende rollen...