Meningen

Regisseur John Schlesinger is niet de eerste de beste in Hollywood. Zijn meest sterke films maakte hij in de jaren '60 en '70 en geweten is dat hij acteurs tot knappe prestaties kon aanzetten. Voorbeelden hiervan zijn Midnight Cowboy &y Marathon Man, beiden met Dustin Hoffman, Darling met Bogarde en Sunday Bloody Sunda met Glenda Jackson. In totaal werd hij drie keer voor de regisseursoscar genomineerd. De laatste jaren verloor Schlesinger wat van zijn kracht met als absoluut dieptepunt het zwakke Madonna-vehikel The Next Best Thing. Pacific Heights is een van de weinige thrillers op Schlesingers palmares. Het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten in San Fransisco. Melanie Griffith en Mathew Modine spelen een geloofwaardig koppel en de nutcase wordt al even geloofwaardig vertolkt door Michael keaton. Pacific Heigts is geen originele, maar wel een spannende film... John verliet ons op 25 july 2003.

Shane van George Stevens (uit 1953) wordt bij het belachelijke af gekopieerd. Mensen, als dit 'ernstig' moet genoemd worden, waar zijn wij dan mee bezig. Met al mijn optimisme, wat normaal is bij mij, 3,5*. Dank zij deze heb ik het origineel teruggevonden, wat een zucht van verlichting is...

De film werd in 1974 verdergezet als tv-reeks met één van de grootste talenten in de vrouwelijke filmgeschiedenis: de toen 11-jarige Jodie Foster als Addie Pray. Volgens mij was La Foster in de serie veel beter dan de zeker niet slechte Tatum O'Neal die er een Oscar mee won. Aanrader...

Een ietsje minder oorlogsverhaal met een zeer internationale casting van grote filmsterren.

Deze film is prachtige rondrit door Parijs met een bezoek aan haast al zijn prachtige monumenten.

A Passage To India, een adaptatie van een roman uit '24 van de Britse schrijfster E.M. Forster, was één van de meest besproken prestigeprojecten van '84. Het verteld het persoonlijke verhaal van een jonge vrouw tegen een brede achtergrond van spanningen tussen Indiërs en hun Britse overheersers. Een groots project was het in ieder geval: ruim twee uur pellicule, knappe sfeertekening, fraaie kostuums en exotische decors. De Australische Judy Davis speelt een doorleefde rol en greep net naast de Oscar. A Passage To India werd trouwens voor in totaal tien Oscars genomineerd, waarvan er slechts twee werden verzilverd: voor de muziek van Jean-Michel Jarre en de vrouwelijke bijrol van Peggy Ashcroft. De mannelijke rollen zijn voor James Fox en Alec Guiness. Voor de in de adelstand verheven Sir David Lean betekende A Passage To India zijn comeback, veertien jaar na Ryan's Daughter. Het werd helaas zijn laatste film, een mooie afsluiter van een reeks stijlvolle langspelers waaronder kanjers als The Bridge On The River Kwai, Lawrence Of Arabia en Doctor Zhivago. Al komt de film qua aanpak wat gedateerd over, een aanrader is het zeker...

Kijk, die levenslustige doktersrollen zijn Williams op het lijf geschreven. Zoiets deed hij ook als in Awakening, Dead Poets Society en Good Will Hunting. De beste scènes met Williams zijn natuurlijk die als clown. Af en toe is de film stroperig en sentimenteel, maar ik laat mij makkelijk meeslepen door de levensblijheid van iemand die de strakke regels van de medische wereld aan zijn laars lapt... 4*

The People vs Larry Flynt is een ode aan een man met meer lef dan brains, een niet te stuiten rebel met een leven waarin keet schoppen en decadentie troef zijn. Larry Flynt, die in het verleden meer verguisd dan geëerd werd, kreeg met deze magnifieke, niets verhullende prent eerherstel. De man is wonderwel nog steeds in leven en speelt zelfs een rolletje in de film, ironisch genoeg dat van rechter Morrissey in Cincinnati, die hem veroordeeld tot een gevangenisstraf. Woody Harrelson en Courtney Love spelen de pannen van het dak als mega-destructief koppel. Voor beiden zijn dit (volgens mijn bescheiden mening) nog steeds hun beste acteerprestaties tot op heden. Edward Norton geeft een prima vertolking als Flynts advocaat en rechterhand. Regisseur Milos Forman tekende voor deze facsinerende biopic van een ongewone Amerikaanse 'held'. Zowel Forman als Harrelson werden voor een Oscar genomineerd en Forman kreeg de Gouden Beer in Berlijn. The People vs Larry Flynt is zonder meer een aanrader te noemen...

Robert Dhéry heeft een nogal mager scenario bedacht waarin de acteurs wedijveren voor de titel van luidruchtigste personage. Uiteraard wint Louis de Funès deze wedstrijd met glans, maar in één scène steelt Jacques Legras de show als pastoor op zijn krakkemikkige preekstoel. Hilarisch. Een echte aanrader voor de fans van het genre...

Aids-drama met Tom Hanks als een briljante jonge advocaat. Hij is homoseksueel en seropositief. Wanneer een en ander bekend raakt, ontslaat het advocatenkantoor waarvoor hij werkt hem meteen. Jason Robards hoeft slechts zichzelf te zijn als de op het matje geroepen baas van de advocatenfirma en Steenburgens lieftallige gezicht contrasteert efficiënt met de meedogenloze activiteiten die zij in de rechtszaal gebruikt op Tom Hanks op de knieën te krijgen. Het uitstekende scenario van Ron Nyswaner snijdt ook andere aspecten aan zoals vooroordelen, discriminatie, liefde en de sociale dood van een aids-lijder. Hanks is levensecht tot het einde toe en zijn rol blijft de kijker zeer lang bij. Deze film werd bekroond met twee Oscars uit vijf nominaties...

Dit is een zielloze en nutteloze remake van Luc Bessons Nikita. Het oorspronkelijk verhaal wordt schaamteloos tot in de puntjes gevolgd, bepaalde actiesènes zijn zelfs identiek. Actiethriller met een vleugje romantiek en aardig wat ongerijmdheden. In Europa uitgebracht onder de naam The Assassin...

Betoverende film over de zin van poëzie en vriendschap. Il Postino raakt tot in het diepste van de ziel door zijn eenvoud en eerlijkheid. Hoofdrolspeler Massimo Troisi stierf kort nadat de opnamen voltooid waren op 41-jarige leeftijd. De film is een ode aan Troisi's moed en aan zijn enorme talent. Zeker niet te missen!!!

De film bevat een beetje humor, een beetje romantiek, een beetje komedie en een beetje zorgeloos vermaak voor de ganse familie. Al deze beetjes lopen echter op niets uit, want het is teveel van alles en van niets genoeg. Van de rolverdeling is Nicole Kidman de enige die geloofwaardig overkomt. Griffin Dunne is als acteur veel beter dan als regisseur...

Aardige remake van The Bishop's Wife uit 1947, met populaire zwarte acteurs in de hoofdrollen, die vroeger gespeeld werden door Cary Grant, David Niven en Loretta Young. Het camerawerk van Miroslav Ondricek is vlekkeloos, maar de film is een hoop suikerzoete kitsch...

Nogal zwaar aangezette sf-actiefilm, waarin spierbundel Schwarzenegger het moet opnemen tegen de buitenaardse 'Predator'. Het stripachtige scenario van Jim & John Thomas kun je enkel ernstig nemen. Enkele sadistische scènes kunnen voor gevoelige kijkers schokkend zijn. Er is ook nog een knappe fotografie. Werd gevolgd door een iets mindere Predator 2...

Scenaristen Jim & John Thomas waren tegen het einde van de eerste Predator blijkbaar aan de limiet van hun inspiratie. Geen wonder dus dat deze sequel enkel borg staat voor bloederig geweld en enorm veel lawaai.

vanwege de spanning toch nog ****(8/10)

Prefontaine

Prachtig en waargebeurd drama dat door de grote gelijkenis van Jared Leto nét iets beter is dan de versie uit 1998, Without Limits met Billy Crudup.

Weelderige kostuumfilm met een puike bezetting. Douglas Fairbanks Jr. munt uit als Rupert van Hentzau...

Routineuze erotische thriller die allicht snel voor de videomarkt bestemd was. Regisseur David Winning gebruikt alle clichés die er in het boekje te vinden zijn. Lance Henriksen (o.a. Frank Black uit de tv-serie Millenium & de filmserie Alien) levert een degelijke prestatie af, maar dat alleen kan deze prent niet redden. Ook gekend in het videocircuit als Double Face...

Psycho is zonder twijfel de beroemdste film van Master of Suspence Alfred Hitchcock. Het is een klassieke griezelfilm die bulkt van de zwarte humor. Psycho veranderde het horrorgenre in Hollywood op eigen houtje, terwijl Hitchcock achteraf beweerde dat het slechts een zwarte komedie was. Ondanks het feit dat de film vaak geïmiteerd werd, heeft hij nooit aan kracht ingeboet. Hoe vaak je ook kijkt, de rillingen lopen je steeds weer over de rug...

Regiedebuut van tv-producer Joshua Brand die mee aan de wieg stond van tv-series zoals St. Elsewhere en Northern Exposure. De film heeft enkele grappige wendingen maar kan het toch niet helemaal waarmaken...