Meningen

Lachfilm, geschreven en geregisseerd door Keenen Ivory Wayans, die bovendien ook de hoofdrol voor zijn rekening neemt. De muziek van Curtis Mayfield, uitgevoerd door ondermeer The Gap Band, zorgt voor de nodige swingende ondersteuning. Een echte aanrader voor de liefhebbers van dit genre...

Deze typische legerkomedie bevat alle clichés die eigen zijn aan het genre, gaande van de tirannieke sergeant, over de driloefeningen tot en met de oliedomme vijandelijke soldaten. Maar de acteerprestaties blijven ondermaats. De legerkomedies van Bob Hope, Bill Murray of zelfs Goldie Hawn zijn veel grappiger...

Het weinig verbluffende scenario van Roger Towne is heel geloofwaardig en heel spannend. De kijker vereenzelvigd zich zeer gemakkelijk met de personages, die uitstekend worden vertolkt onder de vlotte regie van Tim Matheson. Ontspannende kost...

Uitstekende verfilming van het gelijknamige kinderboek van Lynne Reid Banks. Scenariste Melissa Mathison, die een Oscar won voor E.T. bewijst (na lange afwezigheid) dat ze perfect weet wat jong en oud van een familiefilm verwachten. Verbazingwekkende special effects, een sterk verhaal en mooie muziek maken er een schitterende en sfeervolle film van. Het is een prent die zich het beste laat bekijken door jongeren...

Dit derde, en voorlopig laatste deel van de Indiana Jones-cyclus bevat evenveel actie, avontuur en spanning als de vorige delen. Wederom een sterk scenario, geschreven door Jeffrey Boam, naar een verhaal van George Lucas en Menno Meyjes. Het samenspel tussen Harrison Ford en Sean Connery is schitterend. De film kreeg een Oscar voor de geluidseffecten...

Deze terugkeer van de held uit Raiders Of The Lost Ark kan voor sommigen teleurstellend zijn. In zijn streven om een nog spectaculairdere film te maken dan Raiders te maken is Steven Spielberg herhaaldelijk zo ver gegaan, dat het een beetje teveel van het goede wordt. Niettemin Hollywood-amusement van superieure kwaliteit. Een Oscar voor de speciale effecten. De film koste 27 miljoen dollar, bijna drie keer zoveel als een normale productie in die tijd, maar bracht binnen een week 43 miljoen op! Gefilmd op Sri Lanka...

Een onderhoudende, heerlijke salonkomedie naar het toneelstuk Kind Sir van Norman Krasne. Prima spel van de hoofdrollen. Werd op locatie gefilmd. In 1988 opnieuw gemaakt als tv-film...

Ik wel. Op een bepaald ogenblik wordt het zo slecht dat het ietwat leuk begint te worden. Ik lag al in bed, en mijn vrouw vroeg op een bepaald ogenblik waarom ik lachte. En dat met een horrorfilm.

Deze prent had maar liefst 7 Oscarnominaties en heeft er geen enkele van verzilverd, en volgens mij persoonlijk enkel en alleen door zijn lengte ca. 150 min. Spijtig, want als docudrama kon deze film zeker boeien...

Degelijk vervolg op The Inspectors uit 1998. Het duo Silverman/Gossett vormt een goed team en levert uitstekend acteerwerk af. Regisseur Turner maakte hier blijkbaar de definitieve overstap van tv-series naar films...

Amerikaanse remake van Les Choses De La Vie van Claude Sautet met Richard Gere in de rol van Michel Piccoli, een architect die moet kiezen tussen zijn chique, zakelijke en koele vrouw en zijn warme, levendige en spirituele vriendin. Hij doet dat tijdens een autorit, als hij zijn leven overdenkt. Hij hoeft de keuze niet echt te maken, want hij rijdt zich te pletter. Innemend debuut van Jenny Morrison, die de dochter van Gere speelt. En als Sharon Stone haar kleren aanhoudt, is ze net een echte actrice. Het Franse origineel is beter, al is deze film echt niet slecht...

Precies honderd jaar na het verschijnen van de gelijknamige roman van H.G. Wells, is dit de derde verfilming na Island of the Lost Souls uit 1933 met Charles Laughton en de versie uit 1977 met Burt Lancaster. De grote namen in deze prent zijn echter geen aanbeveling om de film te bekijken...

Deze film loopt van stapel als een idiote Frank Capra-kuitenflikker met brave smeris Nicolas Cage die kelnerin Fonda bij wijze van fooi de helft van een loterijbiljet geeft. Jawel, de rest van het verhaal, geschreven door de tv-veterane Jane Anderson, laat zich raden...

Itinéraire d'un enfant gâté (Levenspad van een verwend kind) is een zuivere comédie dramatique of tragikomedie. Alhoewel Jean-Paul Belmondo in 1989 hiervoor een Cesar Award kreeg (de Franse tegenhanger van de Amerikaanse Oscars) is dit volgens mijn bescheiden mening zeker niet zijn sterke prestatie. Het script rammelt de eerste 45 à 50 minuten als een oude autobus, maar nadien komt er veel meer vaart en verhaal in de film. Over Cesars gesproken, er werd ook een beeldje ontvangen voor beste muziek, wat mij zeker verdient lijkt. Deze film werd opgedragen aan Jacques Brel, wat zeer duidelijk te horen is. Een iets mindere Lelouch maar zeker het bekijken waard.