Augusto Pinochet (Jaime Vadell) is een vampier. Hij kwam ter wereld in 1766 in Frankrijk als Claude Pinoche (Clemente Rodríguez), dus de tijd van de Franse Revolutie. Dat levert het onvergetelijke beeld op van een vampier die het bloed van de mes van de guillotine likt waarmee Marie-Antoinette zojuist onthoofd is om haar koninklijke bloed te proeven. Aan deze ervaring ontleedt Pinoche/Pinochet een missie overal ter wereld revoluties en progressieve krachten te bestrijden. Dat vond zijn culminatie in het dictatorschap van Chili.
Maar nu hij meer dan 250 jaar oud is, wil Pinochet eigenlijk dood; hij heeft het allemaal wel gezien. Hij heeft zijn officiële dood al in scene gezet, maar op de onderduiklocatie - zo te zien een verlaten mijnstadje ergens richting de Antarctische kant van Chili - waar hij met zijn menselijke vrouw Lucia (Gloria Münchmeyer) en zijn vampierhulpje Fyodor (Alfredo Castro) nu verblijft, wil hij ondanks een hongerstaking maar niet sterven. Dat vinden zijn vijf nepobaby's van kinderen ook jammer, vanwege de erfenis van alle gestolen miljoenen. Eén van hen huurt zelfs een exorcist, in de vorm van de knappe androgyne non Carmen (Paula Luchsinger), om pa het laatste zetje te geven. Ze komt naar het eiland met als dekmantel dat ze een accountant is die gaat helpen de wirwar van geheime bankrekeningen te ontcijferen.
Er zijn dus vampiers, maar El Conde is absoluut geen horrorfilm, maar zo een typische Zuid-Amerikaanse surrealistische satire. Dus ook niet haha-humor, maar meer 'raarrr'-humor met wat grand guignol-uithalen. Het is allemaal erg onderkoeld, afstandelijk en ook vrij statisch. Zelfs voor mij had het wel af en toe wat swingender gemogen en ik ben uitgesproken fan van deze stijl. Er zijn ook wel erg veel weetjes over de financiële wanpraktijken van de Pinochets in het script gepropt.
Het ziet er wel mooi uit; de film haalde zelfs een Oscar-nominatie voor de zwart-wit cinematografie binnen. Naast de onvermijdelijke invloed van Murnaus Nosferatu is de stijl ook een soort van genetflixiseerde Béla Tarr.
Voor Sorrentino begrippen verrassend ingetogen film, die zelfs overeenkomsten heeft met Wilde Aardbeien. Maar goed, Sorrentino blijft natuurlijk een katholieke Napolitaan, dus het is nog altijd 100x zo barok als de strenge protestant Bergman. En dat is maar goed ook, want waar ik bij Il Conformista schreef dat films die er zo goed uit zien niet meer gemaakt worden, moet ik dat nu een beetje terugnemen, want Sorrentino, zijn cinematograaf Daria d'Antonio en de stad Rome bestaan nog. Deze keer wel geen vrouwelijk schoon. Zou Sorrentino zich de kritiek dat zijn films wel erg malegazerig zijn toch aangetrokken te hebben? Dat zou jammer zijn, zeg ik als medemalegazende geezer.
Het goede nieuws is dat Toni Servillo terug is. De Sorrentino's met Servillo zijn altijd beter. Voor deze film won hij ook meteen de prijs voor beste acteur in Venetië.
Servillo speelt Mariano de Santis, legendarisch jurist, schrijver van hét handboek over strafrecht, de onneembare berg die elke Italiaanse rechtenstudent moet nemen, en nu president van Italië, bezig aan de laatste maanden van zijn termijn. Hij twijfelt nog of hij de euthanasiewet zal ondertekenen - doet hij niet, is hij een folteraar, doet hij het wel, dan is hij moordenaar - en er liggen nog twee gratieverzoeken. De Santis, bijgenaamd Gewapend Beton wegens zijn soliditeit, komt lastig tot een besluit. Verder denkt hij vooral terug aan zijn geliefde Aurora, die een aantal jaar geleden gestorven is, terwijl hij stiekem op het dak van het presidentieel paleis een sigaretje rookt. Wat hem vooral dwars zit: ze heeft bekend één keer ontrouw te zijn geweest met een vriend, 40 jaar terug, en hij weet nog steeds niet wie. De relatie met zijn kinderen is ook stroef, ondanks dat zijn dochter Dorotea (Anna Ferzetti) zijn rechterhand is. Eigenlijk is zijn lijfwacht, kolonel Massimo Laboro (Orlando Cinque), zijn grootste vertrouweling. Nog een nieuw woord geleerd: kurassier, de officiële titel van de presidentiële lijfwachten.
Verder zijn er de gebruikelijke presidentiële dingetjes, zoals staatsbezoeken, oorkondes uitreiken en culturele evenementen bezoeken, die Sorrentino gebruikt voor grappen en/of visueel vuurwerk. Het staatsbezoek van de Portugese president is geweldig, maar dat geldt ook voor elke scene met oudste vriendin en leidend kunstcritica Coco Valori (Milvia Marigliano). De recensie met de meeste likes op Letterboxd is simpelweg: "Quando lo spin-off su Coco Valori?"
Hoewel ik geen kenner ben van de Italiaanse politiek, dacht in De Santis veel van de geliefde oud-president De Napolitano te herkennen. Ook zeer hoog aangeschreven en net als De Santis heeft hij het land een aantal keer gered van een crisis veroorzaakt door 'een idioot', te weten Berlusconi. Extra grappig omdat Servillo ook Berlusconi heeft gespeeld in Sorrentino's Loro. Bij nazoeken bleek dan ook nog dat één van die crises rond een euthanasiezaak was. Maar De Napolitano was geen weduwnaar en ook geen jurist. Dat komt meer overeen met de huidige president Matarella, die ook nog zijn oudste dochter als first lady laat optreden. Ook Matarella is hoog aangeschreven en heeft een aantal keer het land bijeengehouden, dus ik denk dat De Santis een soort hybride van beide presidenten is.
La Grazia is een film over grote vragen als liefde, dood, ethiek en nalatenschap. Deze worden nogal direct benaderd. Er wordt veel rechtstreeks gefilosofeerd en nagedacht over deze zaken in deze film. Dat zou heel plat kunnen worden, als er ook Hollywood-stijl directe antwoorden zouden volgen. Sorrentino, die ook het script schreef, vermijdt dat gelukkig. Net als De Santis pakt Sorrentino elke van die vraagstukken op, bekijkt ze van alle kanten, legt ze neer en gaat even iets anders doen, terwijl hij het originele probleem blijft doorsudderen. Sowieso is Sorrentino natuurlijk graag de regisseur die elk mogelijk zijpaadje dat hij ziet graag inslaat. Maar uiteindelijk worden er wel standpunten ingenomen, want goed en kwaad bestaan, zeker in de politiek.
Zeker één van Sorrentino's beter films en mijn favoriete film van 2026 tot nog toe.
Alternatieve titel: The Conformist, 24 maart, 15:29 uur
Werkelijk fantastisch uitziende film over een man die zijn ziel verkoopt aan het fascisme, op zoek naar 'normaal leven'. Gefilmd door drievoudig Oscar-winnaar Vittorio Storaro en production design van Ferdinando Scarfiotti, van wie ik toevallig net ook Paul Schraders Cat People heb gezien, ook een film met geweldig design. Zeker waard om in de gerestaureerde versie in de bioscoop te gaan zien.
Niet dat het een perfecte film is. Het plot zich op zich prima in elkaar: Marcello Clerici (Jean-Louis Trintignant) heeft een ongelukkig jeugd. Hij heeft van die rare, afwezige oud-geld-dat-nu-op-is ouders (misschien nog wel een grotere bron van een ongelukkige jeugd die tot kunst leidt dan een streng gelovige opvoeding). Zijn vader zit inmiddels in een inrichting omdat syfilis zijn hersenen heeft aangetast, terwijl zijn moeder aan de morfine verslaafd is. Marcello is dan ook nog bijna seksueel misbruikt door de chauffeur van de familie. Nu wil Marcello vooral normaal zijn. Hij heeft zich verloofd met het mooie, maar niet al te snuggere burgermeisje (Stefania Sandrelli), om met haar te gaan trouwen en een vooral saai gezinsleven te beginnen. Hij gaat zelfs biechten voor de bruiloft, hoewel niets met het geloof op heeft.
Hij is ook fascist geworden, alleen om carrière te maken. Maar daar moet hij wel wat voor doen: als hij toch op huwelijksreis gaat naar Parijs, dan kan hij daar contact leggen met zijn gevluchte voormalige professor Quadri (Enzo Tarascio), die een verzetsbeweging is begonnen, en inlichtingen doorspelen naar Rome. Hij krijgt hierbij assistentie van de geharde fascistische geheim agent Manganiello (Gastone Moschin). Alleen wordt tijdens de reis naar Parijs bij een tussenstop de opdracht veranderd: geen inlichtingen verzamelen, maar Quadri vermoorden. Lastig voor de laffe Marcello. Hij begint dan om het nog gecompliceerder te maken ook nog een affaire met Quadri's vrouw Anna (Dominique Sanda), die ondertussen ook wel interesse heeft in Giulia. Moderne tijden. De brute fascist Magnaniello ziet het allemaal zuchtend aan; zo moeilijk is het toch niet iemand te vermoorden?
Het probleem is dat regisseur Bernardo Bertolucci wat een een psychologisch portret van een man met bagage op zoek naar normaliteit in een tijd van maximale waanzin is vaak meer naar het filosofische wil trekken. De karakters worden dan meer schaakstukken dan invoelbare mensen. De teksten die ze uitspreken zijn vaak ook van die wat stijve, halve filosofische verhandelingen. Het is dan, zoals gebruikelijk voor Italiaanse films uit die tijd, ook nog allemaal overgedubd met alle nadruk op verstaanbaarheid en geen enkel respect voor de akoestiek van de omgeving waar de karakters zich bevinden. Dat versterkt het kunstmatige gevoel nog. Het allerzwakste punt is de verhouding tussen Marcello en Anna. Die is er gewoon plotseling. Geen moment wordt duidelijk wat Anna ziet in die rare fascistische snuiter.
Op zich is die meer filosofische insteek ook wel interessant - vandaar nog steeds een hoge waardering - maar als de karakters en dialogen allemaal wat realistischer waren neergezet, had dit met gemak een meesterwerk kunnen zijn.
Een film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Frank Serpico was een politieagent in New York, die enorme corruptie binnen het korps aan de kaak stelde. Gemaakt door meesterregisseur Sidney Lumet en Al Pacino in zijn gouden periode, hetzelfde duo dat twee jaar later de absolute kraker en één van mijn favoriete films Dog Day Afternoon afleverden. Dus dan moet dit ook wel een topfilm zijn, toch?
Dat valt een beetje tegen. Niet dat het een slechte film is. Het eerste deel is zelfs echt goed. We leren Serpico kennen als een atypische agent, een beetje een hippie met een brede culturele interesse - hij gaat zelfs op ballet - en een groot charisma. Hier kan Al Pacino helemaal zijn ei kwijt.
Maar in het tweede deel wordt het voorspelbaar. Serpico blijft maar tegen corruptie aanlopen en wil dat er wat aan gedaan wordt. De korpsleiding komt echter zelf voort uit het systeem en stopt alles in de doofpot. De burgemeester kan zich op dit moment geen ruzie met de politie veroorloven. Serpico raakt steeds verder geïsoleerd en raakt ook verbitterd, wat hij afreageert op zijn vriendin.
Oké, dat is hoe dat soort dingen gaat, maar het is toch allemaal net te veel de bekende weg, zeker omdat het patroon "Serpico wil overplaatsing naar ander district dat niet corrupt zou zijn, maar het blijkt net zo of nog veel corrupter dan het vorige" net iets te vaak herhaald wordt.
Weerwolffilm, maar dan met panters in plaats van wolven en seks in plaats van volle maan.
Paul Schrader staat bekend als regisseur van hoge toppen en diepe dalen, maar Cat People land ergens in het midden.
Verrassend genoeg voor regisseur die begon als gevierd scriptschrijver (Taxi Driver!) zijn het plot, de dialogen en de opbouw van de film de zwakste punten. Misschien heeft een producer er ook wel weer mee zitten klooien, omdat Schrader geen typische tienerhorror had afgeleverd. Maar dan nog: expositiedumps, rare edits, van die "The man is insane!" uitroepen als iemand tussen een stapel menselijke overblijfselen staat. De acteursregie laat soms ook te wensen over, met in bijrollen een paar enorme houten klazen.
Maar het zie er wel allemaal ontzettend slick uit. Goede locaties in New Orleans, perfecte 80s Tia Maria reclame vibes, vette Moroder soundtrack. Best wel Italohorror geïnspireerd allemaal, zeker de zwembadscene. Natassja Kinski en John Heard zijn gewoon goed in de hoofdrollen en Malcolm McDowell gaat heerlijk los als de slechterik. Special effects zijn hit and miss, maar ik heb me nooit echt gestoord aan de wat minder geslaagde momenten.
Uiteraard ook Schraders vaste thematiek van verleiding en zondeval. En het is zowaar (grotendeels) echt broeierig en sexy. Dat is eigenlijk wel het beste aan de film, hoe heerlijk schaamteloos sleazy-ie is.
Alternatieve titel: No Looking Back, 15 maart, 15:46 uur
Subvert normality. Punk is not sexual, it's just aggression. Destroy. Kill All Hippies.
Na jaren van alleen de sample horen in 'Kill All Hippies' van Primal Scream eindelijk Dennis Hoppers cultklassieker gezien. Hoppers extreem rauwe film over Cebe (Linda Manz), een meisje dat opgroeit aan de zelfkant van de Canadese samenleving in de punktijd, kwam bij me aan als een mokerslag.
En dat terwijl het oorspronkelijk een vrij standaard tienerfilm zou worden met Hopper alleen als acteur. De productie kwam echter in de problemen. Hopper heeft toen het verhaal herschreven, geïnspireerd door het Neil Young nummer 'Hey Hey, My My' dat de regel "out of the blue, into the black" bevat en Manz' liefde voor punk, en de film zelf geregisseerd.
Manz' performance als een vuurspuwende tiener die zich met Elvis als surrogaatvader en punkslogans als mantra wapent tegen de harde wereld om zich heen, maar desgewenst ook flessen stukslaat op hoofden van handtastelijke mannen, maar tegelijk nog slaapt met haar duim in haar mond, praat tegen haar teddybeer praat en haar eigenlijke vader (Hopper zelf) nog verafgoodt, geldt terecht als één van de beste performances van een jonge acteur ooit. Hopper zelf speelt hier ook in absolute topvorm, op zijn allerintenst en Manz gaat met gemak met hem mee, zo niet over hem heen.
De acteurs stuwen elkaar hier naar grote hoogten, want ook Sharon Farrell als Cebes moeder en Don Gordon als pa's creepy vriend Charlie zijn uitstekend. Raymond 'Perry Mason' Burr doet nog een duit in een zakje als de enig sympathieke volwassene in de film, een kinderpsycholoog.
De film is duidelijk snel en voor een laag budget gemaakt, maar het rauwe en rafelige past perfect bij het verhaal. Locaties zijn een louche bar, een vuilnisbelt, een punkconcert en het deprimerende huis van het 'gezin' zelf.
Echt sociaalrealisme is het niet; zeker het begin en einde zijn daarvoor te groot. Denk meer aan de soort verwrongen onderbuikblik op de wereld van films als Naked en Gummo. Dat Harmony Korine voor die laatste film geïnspireerd is door Out of the Blue is overduidelijk: hij haalde Linda Manz uit haar zelfgekozen acteurspensioen om de moeder van Solomon te spelen.
Van Nanouk Leopold had ik eerder alleen Guernsey op televisie gekeken en dat vooral omdat er voor gefilmd was in mijn oude straat in Rotterdam. Die bleek in één scene gebruikt te zijn. Verder wel een goede film, voor zover ik het met herinner. Maar ik zal eerlijk bekennen dat de aantrekkingskracht van het Engelstalige, in Ierland gemaakte Whitetail niet in Leopolds naam zat, maar vooral zat in hoofdrolspeler Natasha O'Keeffe, zij van de gitzwarte lokken en scherpe trekken, vooral bekend van haar heerlijke geschmier als dominatrixdemoon in Wheel of Time en als Tommy's vrouw Lizzy in Peaky Blinders.
Whitetail is zo een typisch arthousedrama waar het meer gaat om wat er niet gezegd wordt dan wel. Veel zwijgend lopen in de natuur ook. Het regent uiteraard ook regelmatige pijpestelen. Denk een flinke schep Ozu, gecombineerd met een even groot deel "stugge binnenvetters op het platteland met donkere schaduwen in hun verleden", gelardeerd met een vleugje Romantiek via natuursymboliek. Ik houd er persoonlijk van, maar een kaskraker gaat dit niet worden, zeker omdat dit ook zo een film is die meer stopt dan perfect afgerond wordt. En terecht. Er gebeurt best veel en het is ook belangrijk, maar zo een trauma gaat nooit weg.
Sterkte punt van de film is de hoofdrol van O'Keeffe als Jen, de norse hoofdpersoon met het duistere verleden, dat we in een breuk met genreconventies al in de openingsscene leren kennen. Jen wil er *niet* over praten en wie probeert haar dat wel te laten doen, kan rekenen op zijn minst een verbale, maar desnoods ook fysiek afstraffing. O'Keeffe snauwt en gromt dat het een lieve lust is, maar juist als Jen alleen is en het allemaal niet meer gaat, is haar performance op zijn best. Net als dat ze het mooi laat zien als Jen even rust vindt in haar werk als boswachter (en niet in fokking yoga en van die cliché Rumi dichtregels). Ik zou bijna zeggen, ook op basis van de andere juichende recensies: Oscar-nominatie, maar ik denk dat deze film daar te klein voor is.
O'Keeffes fysiek helpt mee bij de dreiging die van haar uitgaat als ze uit haar hum is, want ze torent zelfs op haar verstandige boswachtersstappers boven iedereen uit. Ik dacht dat ze minsten 1,90m moest zijn, maar volgens haar IMDb-biootje is ze niet meer dan een bovengemiddelde 1,75m. De rest van de cast bestaat blijkbaar uit gecertificeerde leprechauns.
Want dit is dus een Ierse film, met veel plek voor mooie Ierse natuur. Gelukkig is het niet van die irritante Ierland-kitsch: er zit geen enkel folkdeuntje op de soundtrack, er wordt niet gezongen in de pub en er is zelfs geen enkele kwaadaardige non. Op zich had de film ook in de Vogezen of het Zwarte Woud gesitueerd kunnen zijn. Wel lijkt het Promotiefonds voor Ierse Wol een bijdrage te hebben geleverd, gezien de hoeveelheid gebreide truien.
David Bowie speelt een alien die terug naar huis wil en een multinational start om het geld te verdienen voor het ruimteschip dat daarvoor nodig is. Alleen raakt hij onderweg verslaafd aan televisie en alcohol. Kapitalistische krachten zijn ook niet zo blij met zijn systeemonwrichtende revolutionaire uitvindingen.
The Man Who Fell to Earth is opnieuw uitgebracht vanwege de 50e verjaardag, maar dat had wat mij betreft niet gehoeven. Roegs Don't Look Now vind ik een prima film, maar dit is cocaïnediscodecadentie tot het uiterste doorgedreven.
De film is even ambitieus als chaotisch. Werkelijk elk gek ideetje dat in zijn ongetwijfeld met één of meer chemicaliën verrijkte brein opkwam, heeft Roeg in de film gestopt.
Dat waren vooral ook heel veel geile gedachten. Als je de seksscène in Don't Look Now al wat té vond, dan zou ik deze tsunami aan videoclipsoftcore vermijden. Of je moet heel benieuwd zijn naar Bowies penis. Alles heel druk gefilmd ook, met rare lenzen en veel flitsende lampen en een camera die maar niet weet waar hij wil staan. Heel vermoeiend. De film is vrij lang met zijn 2 uur en 20 minuten, maar hij lijkt wel 3,5 uur te duren.
Alle stukjes op de planeet van de aliens zijn zo knullig dat wat waarschijnlijk de tragische achtergrond van de alien moest versterken alleen maar keiharde lachsalvo's in de zaal opleverde.
Ook weer zo een jarenzeventigfilm waar de vrouwelijke hoofdpersoon een kirrende bimbo is. De rol is heel slecht geschreven, maar Candy Clark doet er met een hysterische campperformance alles aan om hem nog slechter te maken. Dan staat ze ook nog tegen David Bowie, die de op zich logische keuze maakte om een alien die een mens nadoet tamelijk bizar te spelen. Het resultaat is wel dat hun scènes samen - en dat zijn er nogal wat wat - nooit emotioneel resoneren.
Nou ja, het is in ieder geval wel origineel en anders.
Verrassend genoeg trouwens nul muziek van Bowie in de film, terwijl zijn karakter in de film op een gegeven moment zelfs een plaat maakt!
George Roy Hill (The Sting, Butch Cassidy & the Sundance Kid) verfilmt Kurt Vonneguts klassieke roman. Lastig boek, want het springt continu door de tijd, en die tijdsprongen zijn de essentie, dus dat moet er in blijven. Het scenario van Stephen Geller weet dit, na een wat houterig begin om het uit te leggen, goed en behoorlijk soepel te vangen.
Wat verder goed is, is het deel waar hoofdpersoon Billy Pilgrim (Michael Sacks) als krijgsgevangene van de Duitsers het bombardement op Dresden meemaakt en daardoor getraumatiseerd raakt. Met hulp van een aantal indrukwekkende sets weet Hill goed de totale destructie te laten zien. Ik moest ook meteen aan recente beelden van Gaza denken. Vooral ook omdat Vonneguts humanistische boodschap dat ook tegen burgers van nazi-Duitsland dit gewoon een oorlogsmisdaad was, goed naar voren komt.
Maar de film heeft ook duidelijke problemen. Zoals voor veel films van rond 1970 is ook voor Slaughterhouse-Five 'seksuele bevrijding' vooral een reden om erg seksistisch te zijn. En de scherpe humor van Vonnegut wordt ingeruild voor kluchtig gedoe. Glenn Gould als componist staat ook wel chic, maar de drukke Bach-stukken die hij heeft gekozen voor de soundtrack waren wat mij betreft vaak wel erg aanwezig.
Verder is geen van de acteurs echt spetterend. Hoofdrolspeler Sacks kende ik ook helemaal niet. Deze film blijkt zijn debuut, maar zijn carrière is ook verder niet van de grond gekomen, hoewel hij wel nog in Spielbergs debuut Sugarland Express speelt.
Alternatieve titel: The Stranger, 11 maart, 14:20 uur
Het is een absolute klassieker uit de wereldliteratuur, maar als filosofische roman is L'Étranger nogal lastig te verfilmen. Er is veel innerlijke monoloog van de hoofdpersoon Meursault. Die hoofdpersoon is bovendien bedoeld om een filosofische denkbeelden te illustreren en hij is daarom expres heel extreem, de totale vreemdeling. Alleen raakt zijn beleving heel erg aan zaken die iedereen wel eens in meer of mindere ervaart: het gevoel volkomen los staan van de rest wereld, een soort onzichtbaar schild waar alleen extreme fysieke sensatie nog doorheen komt en het gevoel dat er geen reden is voor wat dan ook, alleen absurditeit. Daarom is er soms de neiging Meursault te gaan psychologiseren: hij is depressief, hij is een psychopaat, hij is autistisch. Maar dat is dus niet de bedoeling. In film gebeurt dat psychologiseren van het personage om de een of andere reden gemakkelijker dan in een boek. Oh, en het tweede deel van het boek is een rechtszaak plus lange passages van Meursault in zijn cel, wat gewoon niet filmisch is.
En dat deel van het boek werkt in deze verfilming van François Ozon ook niet heel goed. Te veel tekst, te weinig film. Zeker de confrontatie met de priester komt nooit echt los van het papier.
Maar het eerste, meer visuele deel is uitstekend. Ozon kiest voor hel zwart-wit, dat doet denken aan Antonioni. Zo weet hij goed de hitte en felle zon, twee belangrijke elementen van het boek, te vangen. Ozon weet de begrafenis en de moordscène in mijn optiek ook precies goed te vangen.
En het ziet er ook gewoon fantastisch uit. Ozon en zijn Meursault, Benjamin Voisin, weten ook goed de afstandelijkheid en het gebrek aan affect van het karakter te vangen. Het helpt ook dat Voisin en Rebecca Marder, de actrice die Marie speelt, allebei klassieke Franse filmster looks hebben. Kijk ze samen très hot zijn. (Waarmee ik niet wil impliceren dat Meursault liefde voelt. Wat is dat?) Pierre Lotin is ook heel goed als Raymond. Hij zorg met zijn gangster swagger voor de nodige sjeu in de film.
Een imperfecte film dus, maar ik denk niet dat het heel veel beter kan.
Oh ja: wat heeft Denis Lavant - die Salamano, de buurman met de hond, speelt - een oude kop gekregen! Dat karakter is natuurlijk oud, maar het is echt niet alleen de makeup. Ik zocht zijn Wikipedia-pagina op en hij blijkt pas 64, terwijl hij op de in 2025 in Locarno genomen foto ter illustratie wel 80 lijkt.
