Out of the Blue (1980)

Volgens Hopper zelf een soort van sequel op zijn eigen Easy Rider, de film zou de personages uit die film tien jaar na dato moeten uit beelden. Net als in ER ziet het er grotendeels uit alsof het onder zware invloed gemaakt is, dat kwam hier echter stukken minder goed tot zijn recht. De hele film is een complete chaos en zag er niet uit, het lukte me dan ook geen moment om me echt in te leven. Vooral met dat meisje uit de titelrol kon ik, hoe hard ik het ook probeerde, amper meeleven. Het einde is behoorlijk absurd en over de top maar gaf het voor de rest zwake geheel nog wel wat extra's mee.

2 sterren

Easy Rider beviel me een paar jaar geleden niet echt heel goed. Maar na het zien van Out of the Blue ("into the black") is die aan een herziening toe.

Vond dit namelijk een heel krachtige film. Ruw en onafgewerkt, naar het einde toe ontsporend (personages lijken zichzelf daar oprecht te verliezen), met een tomboy in de hoofdrol. Die scène waar ze van huis wegloopt is echt geniaal (dat drummen, die artiest op straat). Het lijkt wel 'out of the blue' zijn geschoten, waardoor de film, ondanks dat het plotgericht is, vooral toch een acteursfilm is. Rauw en misschien wel onvergetelijk.

Out of the blue, into the black...

Enorm geladen en intense film van Hopper; compromisloos en nihilistisch tot op het bot. De film is rauw, maar doet toch zeer poëtisch, dromerig, soms haast onwerkelijk aan. Goed voorbeeld daarvan is de scene waarin Hopper met een bulldozer rijdt over een vuilnisbelt die krioelt van de vogels, ondersteund door de prachtige muziek van Neil Young.

Op papier zou deze film een sociaal drama zijn, vol wrange scènes en vuile, schokkende familiegeheimen, maar door Hoppers unieke aanpak ontstijgt de film ieder genre. Het zou me ook verbazen als hij het script gevolgd heeft, want de dialogen en camerahoeken doen vaak heel geïmproviseerd aan.

De beginscène, waarin Hopper en Manz, vrolijk spelend achter het stuur van een vrachtwagen, inrijden op een schoolbus vol kinderen in halloweenkostuum, is schokkend , surrealistisch, onvergetelijk... De eindscène is een al even sterke nihilistishe punk-explosie.

Ook om nooit te vergeten is de prestatie van Linda Manz, als verwarde, getraumatiseerde puber. Langs de ene kant is ze nog een kind, maar door alle ellende wordt ze gedwongen om op te groeien en zich af te zetten tegen alles en iedereen…. Haar heil vind ze in de punkbeweging. Manz (die je misschien kent uit andere meesterwerkjes als Days of Heaven, Gummo of The Wanderers), is een unieke actrice in elk opzicht van het woord. Ze houdt het midden tussen kind en volwassene, jongen en meisje, waardoor ze zeer intrigerend en gepast is voor de rol. Ze is werkelijk subliem.

Vooral het acteerwerk van Linda Manz valt op in in deze film die een beeld ophangt van een op meerdere vlakken ongelukkig gezin.

Goed verhaald met enkele sterke scènes waarin naar het einde toe de gefrustreerdheid van de personages onvermijdelijk omslaat in geweld. Een minpunt is wel dat de film eigenlijk nooit raakt.

Linda Manz is in mijn ogen een van de meest fascinerende figuren die ooit op het witte doek verschenen is. Een verschijning van 1m47 groot, die het midden houdt tussen man en vrouw, kind en volwassene, met een absoluut ongeziene naturel en expressie.

Ze werd als tiener ontdekt door Terence Malick in de jaren '70, waarna ze een schitterende rol neerzette in Days of Heaven. Malick zette haar naar verluidt in een geluidsstudio, speelde de film af en liet haar erover praten. Deze geïmproviseerde monoloog zou naar verluidt de voice-over van de film zijn geworden. Vervolgens speelde ze mee in The Wanderers, een paar obscure werkjes en deze Out of the Blue - wat mij betreft haar beste rol.

Daarna trok ze zich terug uit de filmwereld en kreeg ze kinderen. Ze speelde nog een paar kleine rolletjes (de meest opvallende was in Gummo), maar verder niks. Naar eigen zeggen heeft ze geen telefoon en is ze al 20 jaar niet meer naar de film geweest.

Calling Linda Manz - Page 1 - Movies - New York - Village Voice - villagevoice.com

Linda Manz was geniaal in The Wanderers (1979) en doet het hier weer goed , de film op zich vond ik niet zo maar wel aardig om gezien te hebben. Verder nog kleine rol van cult-tv held Raymond Burr als de dokter.

goongumpa, is deze ergens te vinden met Nederlandse of Engelse ondertiteling?

Alhier.

Een sterk , zeer intens, psychologisch drama met een jong meisje die duidelijk lijd onder de problemen van haar vader die tijdens een dronken bui een schoolbus aanreed met z'n truck en erna achter de tralies belande. Hopper speelt de vader die een nieuwe kans krijgt van de maatschappij. En die grijpt hij ook met beide handen. Alhoewel natuurlijk het verleden hem komt inhalen...

Sterk geregisseerd door Hopper. Hier laat hij opnieuw zien dat hij wat mij betreft een goed regisseur & acteur was. En dat hij het zeker niet verdiende om 15 jaar op de blacklist te staan in Hollywood. En pas in 1986 opnieuw een comeback kon maken.

Komt november uit op blu ray bij BFI.

Wow!

Fantastisch rauw drama met ijzersterke rollen van Hopper en Manz.

De film heeft dezelfde losse vorm als Easy Rider maar z’n nouvelle vague achtige aanpak is gevoed met een venijnige furie die perfect past bij deze anarchistische film. Krachtige cinema!

Eerste meesterwerkje van 2022 voor mij. Dikke 4,5 en Hopper’s beste.

Wat fijn dat deze duistere parel door BFI op blu ray is uitgebracht.

Ja, engelse

Goeie film over een tienermeisje waarvan haar vader in de gevangenis zit en haar moeder verslaafd is. Een behoorlijk rauw drama waarbij het ontbreken van een verhaal zeker geen gemis is, maar iets meer focus had wel gemogen. Goeie muziek van Neil Young en de jonge LInda Manz weet de aandacht goed naar haar toe te trekken. Een kleine 3.5 sterren.

The New Hollywood – take 19

Dit is de laatste film uit mijn cyclus 'The New Hollywood'. We zijn inmiddels in 1980 beland maar in de plaats van de veelgeciteerde films uit de filmencyclopedieën te nemen als Raging bull of Heaven's gate neem ik een mindere bekende titel nl Out of the blue. Het is een film dat waarschijnlijk 10 jaar eerder veel meer bijval als new hollywood produkt zou krijgen want dit zou niet misstaan tussen bv Five easy pieces of Wanda. Regisseur is Dennis Hopper die mede verantwoordelijk was voor het begin van die stroming. In die zin is de circel rond.

OOTB begint met een zichtbaar trauma (bus ongeval) om te eindigen met een onzichtbaar trauma (incest). Die overstap is weliswaar rauw en schokkend gebracht maar ook een beetje ongemotiveerd vind ik. De relatie tussen vader en dochter is eerst hecht en innemend en dan dit. De vader worsdt eerst getoond als een gelijkgestemde van de dochter - wild en anarchistisch - en dan plots als vijand en roofdier . Maar misschien verwijst de titel wel naar het gewelddadige einde. Out of the blue is vrij vertaald : uit het niets. En ook Neil Young zingt in de titelsong 'Johhny Rotten is gone but not forgotten'. De dochter is hevige fan van punkrock en haar daad op het einde met de moeder kan geinterpreteerd worden als een 'no future' daad.

OOTB is zoals Thé Lau destijds zong nl rauw, hees en teder. Alles tegelijk met impact van een explosie dat door de naturalistische regie sterk overkomt maar ik vind dat het laatste deel op losse grond is gebaseerd.

Subvert normality. Punk is not sexual, it's just aggression. Destroy. Kill All Hippies.

Na jaren van alleen de sample horen in 'Kill All Hippies' van Primal Scream eindelijk Dennis Hoppers cultklassieker gezien. Hoppers extreem rauwe film over Cebe (Linda Manz), een meisje dat opgroeit aan de zelfkant van de Canadese samenleving in de punktijd, kwam bij me aan als een mokerslag.

En dat terwijl het oorspronkelijk een vrij standaard tienerfilm zou worden met Hopper alleen als acteur. De productie kwam echter in de problemen. Hopper heeft toen het verhaal herschreven, geïnspireerd door het Neil Young nummer 'Hey Hey, My My' dat de regel "out of the blue, into the black" bevat en Manz' liefde voor punk, en de film zelf geregisseerd.

Manz' performance als een vuurspuwende tiener die zich met Elvis als surrogaatvader en punkslogans als mantra wapent tegen de harde wereld om zich heen, maar desgewenst ook flessen stukslaat op hoofden van handtastelijke mannen, maar tegelijk nog slaapt met haar duim in haar mond, praat tegen haar teddybeer praat en haar eigenlijke vader (Hopper zelf) nog verafgoodt, geldt terecht als één van de beste performances van een jonge acteur ooit. Hopper zelf speelt hier ook in absolute topvorm, op zijn allerintenst en Manz gaat met gemak met hem mee, zo niet over hem heen.

De acteurs stuwen elkaar hier naar grote hoogten, want ook Sharon Farrell als Cebes moeder en Don Gordon als pa's creepy vriend Charlie zijn uitstekend. Raymond 'Perry Mason' Burr doet nog een duit in een zakje als de enig sympathieke volwassene in de film, een kinderpsycholoog.

De film is duidelijk snel en voor een laag budget gemaakt, maar het rauwe en rafelige past perfect bij het verhaal. Locaties zijn een louche bar, een vuilnisbelt, een punkconcert en het deprimerende huis van het 'gezin' zelf.

Echt sociaalrealisme is het niet; zeker het begin en einde zijn daarvoor te groot. Denk meer aan de soort verwrongen onderbuikblik op de wereld van films als Naked en Gummo. Dat Harmony Korine voor die laatste film geïnspireerd is door Out of the Blue is overduidelijk: hij haalde Linda Manz uit haar zelfgekozen acteurspensioen om de moeder van Solomon te spelen.

"It means nothing. It's an empty punk gesture."

Over hoe invloedrijk deze film is gesproken: tussen al posters van punkbands op Cebes kamer, zag ik ineens het Public Enemy-logo. Dat is niet alleen geen punk, maar sowieso een act die helemaal nog niet bestond in 1980. Het blijkt de titel van een punkfanzine uit Vancouver te zijn, waarbij de gelinkte editie ook nog Pointed Sticks, de punkband in de film op de cover noemt. Dus of de Amerikaanse oostkust rappers waren fan van Canadese westkustpunk of van deze film. Dat laatste lijkt me waarschijnlijker.

(Gezien in De Uitkijk)