Out of the Blue (1980)

Vooral het acteerwerk van Linda Manz valt op in in deze film die een beeld ophangt van een op meerdere vlakken ongelukkig gezin.

Goed verhaald met enkele sterke scènes waarin naar het einde toe de gefrustreerdheid van de personages onvermijdelijk omslaat in geweld. Een minpunt is wel dat de film eigenlijk nooit raakt.

Goeie film over een tienermeisje waarvan haar vader in de gevangenis zit en haar moeder verslaafd is. Een behoorlijk rauw drama waarbij het ontbreken van een verhaal zeker geen gemis is, maar iets meer focus had wel gemogen. Goeie muziek van Neil Young en de jonge LInda Manz weet de aandacht goed naar haar toe te trekken. Een kleine 3.5 sterren.

Subvert normality. Punk is not sexual, it's just aggression. Destroy. Kill All Hippies.

Na jaren van alleen de sample horen in 'Kill All Hippies' van Primal Scream eindelijk Dennis Hoppers cultklassieker gezien. Hoppers extreem rauwe film over Cebe (Linda Manz), een meisje dat opgroeit aan de zelfkant van de Canadese samenleving in de punktijd, kwam bij me aan als een mokerslag.

En dat terwijl het oorspronkelijk een vrij standaard tienerfilm zou worden met Hopper alleen als acteur. De productie kwam echter in de problemen. Hopper heeft toen het verhaal herschreven, geïnspireerd door het Neil Young nummer 'Hey Hey, My My' dat de regel "out of the blue, into the black" bevat en Manz' liefde voor punk, en de film zelf geregisseerd.

Manz' performance als een vuurspuwende tiener die zich met Elvis als surrogaatvader en punkslogans als mantra wapent tegen de harde wereld om zich heen, maar desgewenst ook flessen stukslaat op hoofden van handtastelijke mannen, maar tegelijk nog slaapt met haar duim in haar mond, praat tegen haar teddybeer praat en haar eigenlijke vader (Hopper zelf) nog verafgoodt, geldt terecht als één van de beste performances van een jonge acteur ooit. Hopper zelf speelt hier ook in absolute topvorm, op zijn allerintenst en Manz gaat met gemak met hem mee, zo niet over hem heen.

De acteurs stuwen elkaar hier naar grote hoogten, want ook Sharon Farrell als Cebes moeder en Don Gordon als pa's creepy vriend Charlie zijn uitstekend. Raymond 'Perry Mason' Burr doet nog een duit in een zakje als de enig sympathieke volwassene in de film, een kinderpsycholoog.

De film is duidelijk snel en voor een laag budget gemaakt, maar het rauwe en rafelige past perfect bij het verhaal. Locaties zijn een louche bar, een vuilnisbelt, een punkconcert en het deprimerende huis van het 'gezin' zelf.

Echt sociaalrealisme is het niet; zeker het begin en einde zijn daarvoor te groot. Denk meer aan de soort verwrongen onderbuikblik op de wereld van films als Naked en Gummo. Dat Harmony Korine voor die laatste film geïnspireerd is door Out of the Blue is overduidelijk: hij haalde Linda Manz uit haar zelfgekozen acteurspensioen om de moeder van Solomon te spelen.

"It means nothing. It's an empty punk gesture."

Over hoe invloedrijk deze film is gesproken: tussen al posters van punkbands op Cebes kamer, zag ik ineens het Public Enemy-logo. Dat is niet alleen geen punk, maar sowieso een act die helemaal nog niet bestond in 1980. Het blijkt de titel van een punkfanzine uit Vancouver te zijn, waarbij de gelinkte editie ook nog Pointed Sticks, de punkband in de film op de cover noemt. Dus of de Amerikaanse oostkust rappers waren fan van Canadese westkustpunk of van deze film. Dat laatste lijkt me waarschijnlijker.

(Gezien in De Uitkijk)