Meningen
Hier kun je zien welke berichten Rudy6 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Ad Astra (2019)
Een mooi ontspannen film met enerzijds prachtige (cgi-)ruimtebeelden en anderzijds een voorzichtige blik op de mogelijke toekomst van de mens in haar poging de ruimte verder te exploreren/koloniseren. De eenvoud van het plot - zoals andere toeschouwers ook reeds constateerden - vond ik echter niet zwak maar juist krachtig omdat het heel subtiel werd uitgesmeerd en mij daardoor met gemak de volle 2 uur heeft kunnen onderhouden/boeien. En bovendien, kun je een eenvoudig plot vlak of zwak noemen als het gaat om één van de meest basale thema's van het mens-zijn: in deze film betreft dat mijns inziens de fundamentele verbinding tussen de hoofdrolspeler met zijn vader, zijn ex-geliefde, zijn jeugdherinneringen, zijn eigen emoties, de aarde als zijn 'thuis' en zijn wilskracht om bij te dragen aan een toekomst voor de mensheid. Over een paar jaar kijk ik deze film ongetwijfeld weer graag opnieuw.
All Saints (2017)
Ik vond deze film de moeite waard gezien te hebben. Het - overigens waargebeurde - verhaal was soms misschien iets te simplistisch of naïef maar bovenal met een boodschap over verbroedering ondanks allerlei verschillen tussen mensen in levenservaringen, vertrouwen, geloof, zakelijkheid en sociale betrokkenheid.
American History X (1998)
Goed concept voor een waardevol filmverhaal maar helaas weer gepolariseerd neergezet waardoor de nuance weg is en verbinding/communicatie/verstandhouding tussen verschillend denkenden nog meer verloren gaat.
Dus in de prullenbak ermee en een realistische/eerlijke remake produceren.
American, The (2010)
Komt misschien een fractie te traag op gang maar dit krijgt haar ultieme uitwerking gedurende het vervolg van de film. De goede uitwerking van het karakter van de hoofdpersoon is hetgeen ik qua diepgang gemist heb in 'Control' waardoor de suïcide daar voor mijn gevoel wat kort door de bocht ging.
'The American' vond ik een misschien iets te kalme maar uiteindelijk toffe film om gezien te hebben.
Goed werk afgeleverd, Corbijn & Co!
Annihilation (2018)
De eerdere reacties ten spijt - m.u.v. Arri - beschouw ik deze film als een bijzonder doordachte Sci-Fi met realistische elementen, een goede spanningsboog en getooid in schitterende effecten. Mijn advies is:
Kijken en voor jezelf beoordelen wat jij ervan vond. Ik vond de film prachtig.
Bee Gees: How Can You Mend a Broken Heart, The (2020)
Een prachtige afsluitingsdocumentaire over 'The Bee Gees' met hun gehele oevre. Ik heb er enorm van genoten. Een aanrader!
Borgman (2013)
Ziek verhaal, voor zover je überhaupt van een verhaal kunt spreken.
Brad's Status (2017)
Dirigent, De (2018)
Alternatieve titel: The Conductor
Een van de sterkste Nederlandse films die ik tot op heden gezien heb. Inderdaad, hoedje af voor Maria Peters! Christanne de Bruijn draagt de hoofdrol met verve, geeft er zelfs een extra glans aan. Ik ben onder de indruk van haar acteerwerk en tevens dat van de meeste overige acteurs en actrices in deze film. Ik vond de verhaallijn mooi opgebouwd, raakte betrokken bij de hoofdpersonen, ervoer de emoties en was onder de indruk van de prachtige muziek in deze film. De enige factor waar ik mij kort even aan stoorde was de casting in de vorm van geforceerde 'positieve' discriminatie, door er LGBTQ in te betrekken. Dit had men in het verleden automatisch al moeten doen en durven, gewoon omdat het zo was en zo is, punt. Wat dat betreft viel de hoofdrolspeelster misschien eigenlijk al onder een soortgelijke categorie (bah, dat denken in hokjes, nu doe ik het verdorie zelf) want Antonia Brico leek mij een aardig mannelijk type vrouw . Mij best, maar cast dat dan gewoon ook zo. Misschien laat het zien hoe irritant geforceerd castingbureaus momenteel werken? Dat werkt averechts door, vrees ik.
Do Not Hesitate (2021)
Klasse film, krachtig en verrot. Subliem acteerwerk van Joes Brauers.
Geostorm (2017)
Wat mij betreft is deze film een typische Hollywood-Blockbuster maar ik heb mij desondanks goed vermaakt. Ik vraag me wel af waarom dit soort films altijd vol gaan voor clichés en nauwelijks uitdagende wendingen bevatten. Teveel voor zekerheid gaan en te weinig verrassen roept logischerwijze ook de nodige afkeuring op zich af en dat lijkt mij terecht. Iemand een suggestie voor een soortgelijke film waarin wel verrassende wendingen voorkomen?
Hold the Dark (2018)
Sterk!
Green Room vond ik een tegenvaller, dit is meer het werk dat bij Saulnier past wat mij betreft. Zowel qua setting als qua balans van genres. Een onderkoelde thriller met wat kleine horror accenten, die zich lekker traag en sfeervol ontrolt.
Dat mensen deze film wegzetten als een makke Netflix-original zegt meer over hen dan over de film. Je hoeft het uiteraard niet goed te vinden, maar Hold the Dark is duidelijk geen bandwerk. Saulnier gaat hier voor een zeer duidelijk concept en wijkt daar eigenlijk niet vanaf. Gewoon mooi dat zoiets kan op Netflix.
De setting is misschien nog wel het belangrijkste personage in de film, mooiste scene is het vliegtuigreisje op het eind, met het ambient nummertje erronder. Deed me zowaar wat denken aan GitS 2. Verder nog wel een hoop sfeervolle, kalme maar gure scenes die vaak ruw onderbroken worden door wat actie. Het is een rare combinatie, maar het werkt wel.
En wie Laurence Fishburne niet kan betalen, Wright is allicht een beter én goedkoper alternatief.
3.5* Goed onderbouwde comment 
(muv. prijsgeven filmdetail "...'vliegtuigreisje'...")
Honest Thief (2020)
Wat mij betreft: Laat je niet misleiden door onnodig kritische reacties hier en beoordeel de film zelf door 'm te bekijken. Ik wed dat de meerderheid zich uitstekend zal vermaken. Ik vond het een toffe film om gezien te hebben.
Johan (2005)
Ik dacht, kom op Johan, geen pleaser worden maar Evy bleek niet de enige Gold Digger;
alles voor de faam dus ook je ziel verkopen waardoor deze film mijns inziens een slap verhaal is geworden.
Ik heb de indruk dat 'Johan' aka Michiel Huisman deze zielloze rolvervulling iets teveel heeft opgenomen in zijn actuele persoonlijkheid in woke town 'Hollywood'. Hij acteert daarentegen anno 2024 uitstekend, dat mag ook gezegd worden.
Life (2015)
Laat ik zeggen, ik ben trots op mezelf dat ik de film ben doorgekomen tot het einde. Niet mijn 'cup of tea' gebleken evenals de meerderheid van eerdere Corbijn-films die ik gekeken heb. Ik ben verder niet goed bekend met de hoofdpersoon James Dean en de film heeft mij ook weinig nieuwe informatie gegeven. Bovendien miste ik een bepaalde spanningsboog in de verhaallijn.
Living Daylights, The (1987)
Zin in een oude Bond-film, ditmaal: The Living Daylights. Beginnende met een mooie actiescène, alles natuurlijk enigszins met een knipoog. Daaropvolgend: A-ha. Gaaf lied. En dan verschijnt 'onze' Jeroen Krabbé, hopelijk in een sterke vertoning. Maar helaas, het niveau van de film keldert door Krabbé's tenenkrommende nep-acteren naar een zeer bedenkelijk niveau. En ook Miss Moneypenny acteert erg matig. Echt zondejammer voor een Bond-film. Krabbé is misschien goed in theaterrollen waarin 'gemaakt' acteren de norm is, op het witte doek hoort hij niet thuis. Hoe kon men zo stom zijn, Krabbé in deze rol te plaatsen. On-be-grij-pe-lijk.
Most Wanted Man, A (2014)
Bij Anton Corbijn:
Anton Corbijn verfilmt boek John le Carré | nu.nl/film
Het gaat om dit boek:
Ik heb het boek niet gelezen maar ik vond het een prachtige film ondanks de volgende opmerkingen.
Op sommige essentiële momenten miste ik dat er essentiële vragen gesteld werden.
Bijvoorbeeld op het keuzemoment dat de advocate met haar cliënt had om wel of niet samen te werken met de spionagedienst. Voor welke gunst en aan welk doel werk je dan mee?
En bijvoorbeeld op het keuzemoment dat de zoon van Abdullah had om zijn vader wel of niet naar de bank te laten gaan en hem te informeren in ieder geval nu geen verkeerde overboekingen te doen.
Uiteindelijk ben ik volgens mij met een open einde achtergebleven.
Enerzijds vind ik dat uitstekend.
Anderzijds wat frustrerend omdat bijvoorbeeld de advocate niet meer vroeg naar wat dit allemaal te betekenen had en - voor haar het belangrijkste - wat nu het lot is van haar cliënt. Die is tenslotte onschuldig, zelfs nobel gebleken terwijl de film nalaat hierover uitsluitsel te geven. De Duitse veiligheidsdienst bleek uiteindelijk niet betrouwbaar dus wie zegt mij dat de cliënt volgens afspraak behandeld gaat worden en zijn paspoort mag houden?
Under the Silver Lake (2018)
Under the Silver Lake is een bijzondere ervaring geworden waarbij je je middenin een religieus getint boek van Dan Brown overgoten met een sausje Twin Peaks van David Lynch en Mark Frost waant.
Centraal staat Sam (Andrew Garfield), een wat luie werkloze nietsnut die niets beters te doen heeft zijn buren te bespieden met zijn verrekijker. De één is hier al wat knapper dan de andere al zal later in de film wel blijken dat het vrouwelijk schoon toch de bovenhand neemt. Wanneer er eentje op Houdini-wijze verdwijnt gaat hij op speurtocht en komt hij terecht in een nietsontziende rollercoaster van complotten en vooral absurde situaties. Hilarisch ook bij momenten waarbij Garfield een prachtrol tot zich heeft genomen.
Veel stof tot nadenken, deze “Under the Silver Lake”, maar er iets aan kunnen vastknopen is weer een ander verhaal. Wie niet houdt van een mooi verklaarbaar verhaal binnen de lijntjes is eraan voor de moeite. Het is een kwestie van betekenissen te verlenen aan de dingen die je dagdagelijks ervaart: of je je nu laat leiden door een pakje vervallen cornflakes of de songteksten van een Bijbelse zanggroep, Nirvana of Satie doet op zich niet ter zake. En ook opstandige zwervers, halve piraten, een occulte sekte, een tunnelcomplex, hondenmoordenaars en een naakte gemaskerde moordenaar passeren de revue, om maar te zeggen dat er heus wel wat gebeurt zonder dat je er overal een touw aan kan vastknopen. Mysterieus is dus het sleutelwoord voor deze neo-noir film en tegelijk balanceert hij op de rand van absurditeit en toch serieus. Mitchell vond hier een perfect evenwicht in. Erg fijn camerawerk en montage geven de film extra glans waardoor de prent nooit verveelt.
Begrijpelijk dat er sommigen deze film totaal niets vinden. Fijne arthouse film voor de liefhebbers. Bovendien is het wel leuk om in de film verborgen zaken te zoeken in stripverhalen, songs en vooral andere films. Al dan niet relevant natuurlijk. Zo hingen in de kamer van Sam leuke posters van onder meer Rear window en Psycho (Alfred Hitchcock), maar is er ook een link naar Robert Altmans The long goodbye, Brian De Palma’s Body Double of filmhelden uit het verleden als daar zijn James Dean en Janet Gaynor. Eentje om zeker nog eens terug te zien al was het maar om een aantal zaken aan elkaar te kunnen linken.
Mooi omschreven met onder andere ook complimenten voor allerlei details.
Desalniettemin vond ik de verhaallijn van deze film te geflipt om waardering voor te hebben. In dat opzicht lijken mij alle betrokkenen het spoor redelijk bijster. Best wel eng eigenlijk als je mensen in deze 'vage' of 'bezeten' toestand om je heen zou hebben in je dagelijks leven.
Vie d'Adèle, La (2013)
Alternatieve titel: Blue Is the Warmest Color
Sterke en waardevolle film met fenomenaal acteerwerk waar de meest beroemde acteurs en actrices wat mij betreft een puntje aan kunnen zuigen 
