Under the Silver Lake (2018)

Mooie review maar de boodschap van de songwriter is dan ook dat alle muziek en popcultuur uit één hoek komt om geld te verdienen. Hollywood en de entertainmentindustrie bepaald volledig wat wij voorgeschoteld krijgen. Zonder hun producers hadden we waarschijnlijk nooit van de Beatles of de Stones gehoord....

Mooie review inderdaad Bas, waar ik me ook in grote delen in kan vinden. Maar ik vind dit toch wel een hele aparte duiding van de huidige tijd, een beetje dat eeuwige geklaag over 'de jeugd van tegenwoordig' die geen respect, geen normen en geen waarden zou hebben. Hoe ik het zie (en wat je volgens mij ook ziet als je de statistieken erbij pakt) is de huidige tijd júist veel braver, preutser en conservatiever dan (sowieso) de afgelopen decennia. Minder drank, minder seks, later seks, minder roken, et cetera.

@ baspls Ik vat die jongeren referentie niet zo: er hangt een Nirvana poster aan de muur -en Smells Like Teen Spirit komt ook voorbij in pianovorm- dat is inmiddels echt iets voor oudere jongeren. (Er zaten iig niet veel jongeren in de zaal bij deze film, net als bij jou.)

Oei, oei, oei... betwijfel of het wel iets voor mij zal zijn. Zal het wel zeker een kans geven. Maar lijkt toch wel richting een love-it-or hate it film te gaan.

Woland en Bélon, ga akkoord met jullie over de jeugd van nu. Misschien wel losser en een meer i don't care attitude maar dan met minder ballen aan hun lijf, en veel te verwend en afhankelijk aan bvb. digitalisering. Zou dit geen jongerenfilm noemen, zal sowieso geen mainstream publiek aantrekken.

Ik omschrijf in dat stukje vooral hoe de film juist het tijdsbeeld van nu schetst. En natuurlijk is dat opzettelijk wat overdreven. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit een festival of iets op een begraafplaats gezien. Maar er zijn wel kerken die zijn omgebouwd tot evenementen locatie, dus het gaat wel die richting op zeg maar.

Verder ben ik zelf toevallig precies wat je omschrijft whaha. Braaf, (beetje) conservatief, geen drank,...,...., niet roken... Maar ik ervaar toch echt niet dat de gemiddelde jongere ook zo is. Niet dat ik er een expert in ben hoor, maar de manier waarop het hier in de film is afgebeeld is een uitvergroting van hoe je het in andere films over jongeren van de laatste tijd ziet. En zo moet je die alinea van mijn review ook lezen, een uitvergroting en generalisatie.

Naja, jongeren. Mensen onder de 40 is misschien beter. De film gaat inderdaad vooral over de leeftijdsgroep 20-30 en niet over 15-20 zoals ik een aantal keer lijk te suggereren. Maar ik merk dat mensen van mijn leeftijd (18-19) ook fan zijn van Nirvana hoor . Dat is juist die hele revival van nu waarin zelfs 50s en 60s dingen weer helemaal in zijn.

In LA is niks te gek. Ik denk overigens ook dat het meer een beeld is van jongeren die opgroeiden in de jaren '90. Als ik denk aan een portrettering van de jongeren van vandaag te dag kom ik eerder op een film als American Honey.

Hoho ik zeg nergens iets over de jeugd van nu. Ik heb daar niet zo veel verstand van maar ik denk dat jeugd van tegenwoordig het vast net zo moeilijk of makkelijk heeft als de "jeugden" van vroeger.

Ik vond de film niet echt leeftijdsgebonden of zo. De hoofdrolspeler had net zo goed 50 kunnen zijn volgens mij. Ik denk dat Nirvana inmiddels tot het canon van de "klassieke popmuziek" behoort: geliefd -of minder geliefd- bij oud en jong. Vroeger was dat bijv. Jimi Hendrix (die nog steeds tot het canon van de klassieke popmuziek behoort denk ik zo). En daarvoor The Beatles etc. etc. Een nummer als Smells like Teen Spirit is nu een evergreen net als bijv. The Animals - The House of the Rising Sun

Maar in deze film worden daar vraagtekens bij geplaatst....

Nou, ik ben toevallig twee weken terug nog op het festival Into The Grave geweest, gehouden op een oud plein en voormalig kerkhof (Oldehoofsterkerkhof in Leeuwarden), en heb ook meerdere brouwerijen in kerken gezien (Jopenkerk in Haarlem bijvoorbeeld). Maar ook hier denk ik dat er weinig nieuws onder de zon is, kerken e.d. worden al eeuwen voor andere doeleinden gebruikt als het als kerk niet meer nodig is, en kerkhoven zijn ook al eeuwen een plaats voor jonge stelletjes om een beetje privacy te vinden .

Nu ben ik ook niet bepaald een expert wat betreft 'de jeugd', ik ken überhaupt nauwelijks mensen van onder de 25 - maar wat ik zo zie in de stad en wat ik meekrijg uit de tweede hand en de media lijkt wel in lijn met een wat conservatievere golf. Maar ben het wel eens met Bélon hier, de jeugd nu zal het niet fundamenteel zwaarder of makkelijker hebben dan vorige generaties jeugd. Verder is het volgens mij ook niet een heel tijdsgebonden beeld, en waarschijnlijk meer van een plek: het had net zo goed een Hank Moody of iemand van die leeftijd kunnen zijn.

Under the Silver Lake is een bijzondere ervaring geworden waarbij je je middenin een religieus getint boek van Dan Brown overgoten met een sausje Twin Peaks van David Lynch en Mark Frost waant.

Centraal staat Sam (Andrew Garfield), een wat luie werkloze nietsnut die niets beters te doen heeft zijn buren te bespieden met zijn verrekijker. De één is hier al wat knapper dan de andere al zal later in de film wel blijken dat het vrouwelijk schoon toch de bovenhand neemt. Wanneer er eentje op Houdini-wijze verdwijnt gaat hij op speurtocht en komt hij terecht in een nietsontziende rollercoaster van complotten en vooral absurde situaties. Hilarisch ook bij momenten waarbij Garfield een prachtrol tot zich heeft genomen.

Veel stof tot nadenken, deze “Under the Silver Lake”, maar er iets aan kunnen vastknopen is weer een ander verhaal. Wie niet houdt van een mooi verklaarbaar verhaal binnen de lijntjes is eraan voor de moeite. Het is een kwestie van betekenissen te verlenen aan de dingen die je dagdagelijks ervaart: of je je nu laat leiden door een pakje vervallen cornflakes of de songteksten van een Bijbelse zanggroep, Nirvana of Satie doet op zich niet ter zake. En ook opstandige zwervers, halve piraten, een occulte sekte, een tunnelcomplex, hondenmoordenaars en een naakte gemaskerde moordenaar passeren de revue, om maar te zeggen dat er heus wel wat gebeurt zonder dat je er overal een touw aan kan vastknopen. Mysterieus is dus het sleutelwoord voor deze neo-noir film en tegelijk balanceert hij op de rand van absurditeit en toch serieus. Mitchell vond hier een perfect evenwicht in. Erg fijn camerawerk en montage geven de film extra glans waardoor de prent nooit verveelt.

Begrijpelijk dat er sommigen deze film totaal niets vinden. Fijne arthouse film voor de liefhebbers. Bovendien is het wel leuk om in de film verborgen zaken te zoeken in stripverhalen, songs en vooral andere films. Al dan niet relevant natuurlijk. Zo hingen in de kamer van Sam leuke posters van onder meer Rear window en Psycho (Alfred Hitchcock), maar is er ook een link naar Robert Altmans The long goodbye, Brian De Palma’s Body Double of filmhelden uit het verleden als daar zijn James Dean en Janet Gaynor. Eentje om zeker nog eens terug te zien al was het maar om een aantal zaken aan elkaar te kunnen linken.

Wat een bijzondere ervaring. Een moderne mélange van Vertigo, Body Double en The Long Goodbye. Ik kan er niet meer van maken. Meesterwerk!

Eigenlijk is dit een (briljante) ode aan film én independent music

Shit, ik zit te laag.

Dat wilde ik net zeggen.

Holy fuck, deze meanderende reis zindert nog steeds na. Heb het gevoel of ik naar een soort Mulholland Dr. deel twee heb zitten kijken.

Oei, wat zeg ik nou.

Ik kijk er ook nog met heel veel plezier op terug.

"Independent" music zul je bedoelen.

Trouwens in het begin wordt hetgeen de papegaai van de overbuurvrouw zegt vertaald als "Rotterdam? I don't think so" ik weet dus niet of dat een vrijheid is van de Nederlandse vertaler, ik denk het haast wel, daarvoor moet ik op de Bluray wachten denk ik.

Tweede kijkbeurt beviel goed maar hij is nog steeds te lang denk dat er voor de US release wel een half uur uit gesneden kan worden voor de eventuele Oscar nominaties: Hollywood loves movies about Hollywood.

Zij zegt Rotterdam, dus dat is niet de vertaler geweest. (Heb het de derde kijkbeurt duidelijk gehoord)

Ik had er meer een Inherent Vice gevoel bij.

Ik wil deze graag nog zien voor de eindlijst van dit jaar (gelukkig komt hij nog op VOD uiterlijk december), maar ik hoop dat ik hem beter ga vinden dan ik Inherent Vice vond. Was niet helemaal John Miltons favoriete PTA

Inherent Vice kon mij ook niet bekoren dus er is nog hoop.

Independent inderdaad. Maar had ook gewoon R.E.M. kunnen zeggen.

Weet niet of dat persé een compliment is.

Vermoeiende film waar geen einde aan komt...en als het einde komt blijf je alleen achter met een zak met stront.

Acteerwerk van Garfield is het enigste wat een beetje te pruimen is.De film zit aardig vol met doordenkertjes waar ik de kracht niet voor heb omdat er verder ook geen moer gebeurt,op wat grappige scenes na dan.

Nee niet mijn ding dit maar gelukkig zijn er vele kijkers wel tevreden met deze film

Wat mij betreft één van de beste films van de laatste jaren. Sam kleurt de betekenisloze maatschappij waarin we leven op zijn eigen manier in, door overal boodschappen en mysterieuze verbanden te zien. Dit moet ook wel, want die helpen hem te zoeken naar de mysterieuze Sarah. Geïnspireerd door Hitchcock, De Palma, Lynch, Altman, etc, schept regisseur Mitchell een eigen moderne vertelling van de ontsnapping uit het zinloze leven, naar de eigenlijk al net zo lege popcultuur (en toch ook weer niet), waarin we al snel verzuipen in sfeer (LA, beter wordt 't niet), mysterie, spanning en creatieve vondsten. Kinderen op hun hasses slaan, een uilenvrouw, een rare grot die leidt tot een supermarkt, een Playboy cover die doodgeschoten wordt, blaffende mensen en een aai over James Dean z'n hoofd. Niks is te gek in dit fabelachtige meesterwerk.

Eenzijdig romantisch drama (een onmogelijke liefde) dat gevoed wordt door drift in deze wereld die een loopje met ons neemt. Maar wat een artistieke klasse. Wow

4*

Waar is die te zien? Is de blu ray al uit?

Kun je zien aan mijn naam zien dat ik af en toe alleen maar pindakaas? Haha

Mooi omschreven met onder andere ook complimenten voor allerlei details.

Desalniettemin vond ik de verhaallijn van deze film te geflipt om waardering voor te hebben. In dat opzicht lijken mij alle betrokkenen het spoor redelijk bijster. Best wel eng eigenlijk als je mensen in deze 'vage' of 'bezeten' toestand om je heen zou hebben in je dagelijks leven.