Under the Silver Lake (2018)

Lijkt me erg fijn!

Jup, ziet er interessant uit. Misschien dat ik zelfs van mijn recentelijk opgebouwde Garfield ergernis afkom?

We zullen zien...

Leuke trailer, fijne poster, goede regisseur; zin in!

Ziet er heel leuk uit inderdaad!

Nieuwe Mitchell

Vanaf 9 augustus in de bioscoop (The Searchers)

Wat een rare film. Die de meningen enorm verdeelt. Er worden steeds verwachtingen en suspense opgebouwd, maar dat gaat telkens als een nachtkaars uit, zoals de film als geheel ook. Tijdens het kijken heb ik me best vermaakt, toen ik naar buiten liep, had ik geen idee wat ik er nou van moest vinden, maar na wat bezinken ben ik 'm wel gaan waarderen. Als een soort lost-highway-light.

Mooi gezegd Koekebakker. Exact zo ervaren.

Het had zeker iets en het was verfrissend. Alleen toch soms een licht onbevredigend gevoel omdat er veel onbeantwoord bleef of niet echt uitgewerkt werd. (Het ging een soort van hak op de tak). Jij beschrijft het beter. Ergens was dat juist ook wel weer geinig en gedurfd.

Heb toch 2,5 uur zeer geboeid zitten kijken. Deze zal me dan ook altijd wel bijblijven vermoed ik zo. Hij is nu ook nog de hele tijd door mijn hoofd aan het spoken. Is er echt zo 1 die je meeneemt naar huis. Heerlijk!

Oh en ook een heuse Garfield aversie opgelopen door de jaren heen John Milton. Waar het exact gebeurt is weet ik niet meer. Er kwam met iedere film steeds meer een beetje ergenis en walging bij. Tijdens Hacksaw Ridge kwam het op een hoogtepunt en er onstond bij mij een vurig verlangen om hem te facesmacken gedurende de gehele speeltijd. Ben normaal gesproken erg vredelievend dus kun je nagaan. En dat ook nog terwijl hij zo pacifistisch al die mensen aan het redden was.

In Boy A (1e wat ik van hem zag) vond ik hem geweldig. Daarna ging het alleen maar downhill. Zijn maniertjes, soort arrogantie, vervelende stem. Denk dat gecombineerd...? Kan het zelf niet echt helemaal verklaren waarom ik vaak voel wat ik voel bij hem. Maar het is soms heel heftig.

In deze prent vond ik hem gelukkig weer heel goed te doen. Hoop jij ook. Kijkt toch wat lekkerder.

Gisteravond gezien in de Sneak. Opvallend veel bezoekers verlieten tijdens de film de zaal. Vreemde film, maar ik heb mij niet verveeld. Het is zeker geen 13-in-een-dozijn-film, en dat spreekt mij aan. Er zaten ook enige scenes in die ik erg grappig vond. Aardige soundtrack. Veel losse eindjes, onuitgewerkte verhaallijnen, maar okee.

Goede zaak, dat blijken vaak de beste films te zijn.

Aparte film.

Het is inmiddels wel duidelijk dat A24 films vaak niet in de smaak vallen bij het algemene publiek, vooral niet als ze in de multiplex draaien. Ook hier is dat weer het geval aangezien, zonder te overdrijven, meer dan de helft van de zaal halverwege de film wegliep.

Het eerste wat opvalt is de hommage aan de Golden Age of Hollywood, met name Hitchcock en Marilyn Monroe, wat de film ook gelijk een leuke klassieke sfeer geeft. Ook moest ik vaak aan de stijl van David Lynch denken; er zitten veel WTF scènes in. De horror elementen komen ondanks de gore speels over, en door de onvoorspelbare wendingen heb je eigenlijk geen idee welke kant de film nou op wil gaan. De meeste, bizarre situaties waar het hoofdpersonage in belandt (of het nou echt is of niet) blijven onbeantwoord. Dit is een film die je denk ik een paar keer moet zien om hem goed te kunnen analyseren, en die na meerdere kijkbeurten misschien beter wordt. Na de eerste kijkbeurt voelt het raar en incompleet, maar toch heeft het een bepaalde charme wat dit een unieke film maakt.

Beter dat dan dat ze blijven zitten, vervelend beginnen doen en het verpesten voor de ganse filmzaal.

Sam stuit in zijn zoektocht op de meest bizarre taferelen. Er is zoveel te zien dat je je af kunt vragen wat er überhaupt nog belangrijk is. Betekenis heeft. Wat normaal een mogelijk kritiekpunt zou zijn, wordt hier omgebogen in een sluimerende leegte die je juist moet voelen. Heel bewust verdrinkt Mitchell zichzelf en zijn publiek in de metafictie; zijn eigenzinnige sfeertrip is een speels satirische verkenning van onze fascinatie voor film- en popcultuur. Die fascinatie moet gevoed en gevat worden via een bombardement van referenties: naar Alfred Hitchcock, Marilyn Monroe, Brian de Palma, the Amazing Spider-Man, de complete popencyclopedie, Janet Gaynor en David Lynch. En dat is dan het tipje van de sluier.

Under the Silver Lake heeft lak aan narratieve coherentie en de 139 minuten speeltijd breken de film af en toe wat op. Na de vermeende apotheose in een kil penthouse duurt het bijvoorbeeld nog minimaal een half uur voor de credits intreden. Mitchell doet daarnaast geen pogingen om zijn cultuurkritische content enigszins geloofwaardig te maken, maar heeft de film dat eigenlijk wel nodig? Zonder illusies, raadsels en holle betekenissen kan de wereld van Sam, en daarmee de wereld van de kijker, niet langer bestaan. Precies daarom creëren we gretig ons eigen nepnieuws: in de hoop dat het mysterie voorlopig nog even niet door de werkelijkheid wordt ingehaald.

uitgebreide recensie

Is een Under the Skinnetje ja lekker laten gaan.

Hele aparte film: voer voor aanhangers van complottheoriën.

Jammer genoeg duurt ie te lang -slepend middenstuk- daardoor is een 7,5 op z'n plaats maar ik geef voorlopig 4* vanwege toch wel fijn sfeertje.

Als genre zou ik eerder Mystery invullen ipv Misdaad/Drama/Comedy.

Sam [Andrew Garfield] woont in een appartementencomplex in Silver Lake in Los Angeles waar hij graag zijn buren bespiedt met zijn verrekijker. Hij maakt kennis met een aantrekkelijke buurvrouw, maar de ochtend nadat ze een onverklaarbare vuurwerkshow hebben gezien blijkt ze opeens te zijn vertrokken. In haar appartement vindt Sam een doos met enkele persoonlijke bezittingen en een mysterieus teken op de muur. Wanneer hij ziet dan een onbekende jonge vrouw de doos uit het appartement haalt, besluit hij haar te volgen in de hoop zo te ontdekken wat er precies is gebeurd met zijn voormalige buurvrouw. Dat is het begin van een odyssee in een bizarre wereld waarin achter elke culturele uiting, elk symbool mogelijk een code bevat die Sam moet zien te ontcijferen.

Andrew Garfield is voortreffelijk in een film die zich een uur lang ontvouwt als een intrigerend, spannend mysterie met leuke verwijzingen naar talloze films, waaronder Rear Window (1954) en Vertigo (1958) - MovieMeter.nl. Daarna overspeelt schrijver/regisseur David Robert Mitchell zijn hand en verzandt hij in een rommeltje van bizarre ideeën die als los zand aan elkaar hangen. Er valt al gauw geen touw meer aan vast te knopen en wat resteert is een parade aan kleurrijke karakters die de film eerder bizar dan interessant maken. Bovendien is de ontknoping ronduit teleurstellend.

Wat een heerlijk kunstwerk. Ik ben er echt dol op als je het eerste anderhalfuur over je heen moet laten komen, zonder exact te weten waar de film je heenvoert. Een film vol fantasie, verrassimgen, heerlijke personages en een mooie ontknoping.

Heb hier echt vollop van genoten. Zou me verbazen als ik dit jaar nog iets beters zie.

5*

Ben toch wel erg benieuwd wat jouw interpretatie van de ontknoping is, dat je die zo teleurstellend vindt?

Ja, maar dat moet je niet letterlijk nemen. Je moet wel 'de codes lezen'.
Die ondergrondse bunker is het symbool voor de afgesloten wereld waar je in beland als je eenmaal wereldberoemd wordt en niet meer normaal over straat kunt. De hele film is een alleglorie op Hollywood. 99% mislukt, wordt geprostitueerd, dakloos of pleegt zelfmoord en heb je wel succes dan wacht je een leven in afzondering (ondergronds bunker). Waar je je dan wel weer kunt laten omringen door jong vrouwelijk schoon.

Om uiteindelijk als grafsteen verder te bestaan....

Under the Silver Lake geeft een kijkje achter (onder) de facade van Holllywood (Silver Lake). En Sam ontsnapt, dat is juist het perfecte einde wat mij betreft.

Mooie interpretatie, dank daarvoor. Verder moet je niet teveel logische causaliteiten en coherente vertelling verwachten. Het is veel fantasierijke stijl. Niet absurd genoeg om te verrassen, niet komisch genoeg om te lachen. Maar wel vermakelijk.

Zodra de credits verschenen wist ik dat ik deze film direct nog een keer wilde kijken. Wellicht zelfs nog eens in de cinema. Wat een lijpe prent zeg. Hij maalt al de hele dag door m'n kop. Kan me vinden in de interpretatie van Basto hierboven, maar voor mij raakt het nog een hoop vele abstractere en diepere filosofische lagen die hun wortels hebben in de hedendaagse waarheidsvinding. En dat allemaal verpakt in een tot op zekere hoogte heerlijk te volgen plot, met de ene absurdistische wending na de andere, maar wel met een duidelijke focus die de synopsis hierboven ook al prijs geeft: het vinden van z'n chick. Ik deel niet vaak 5 sterren uit na een eerste kijkbeurt, maar na het eveneens fenomenale 'It Follows' van Mitchell schiet de beste man met deze film hard m'n top 3 van favoriete filmmakers in. Ik hoop echt van harte dat hij budgetten blijft vinden om zulke fantastische gewaagde en afwijkende pareltjes te blijven maken.

Eens dat je eindeloos kan scubadiven in de diepere lagen vol verwijzingen, abstracties en betekenissen. Mijn uitleg betrof ook enkel de laag die het eind voor mij logisch en passend maakt. Ga morgen voor een tweede duik.

Heb er nog wat verder over nagedacht. De Dog Killer staat wat mij betreft symbool dat Hollywood alles dat lief en schattig is om zeep helpt en het stink er.... De film is één grote aanklacht tegen de gevestigde orde van de entertainmentindustrie. De gevestigde orde geeft het volk al honderden jaren brood en spelen, allemaal komt het uit dezelfde hand, al denken wij dat het onze eigen counter culture is.

Ik kijk echt enorm uit naar herziening en alle ontdekkingen die ik dan ga doen. En bovenal, herziening met het ballonnenmeisje

Wat drijft David Robert Mitchell? Ik dacht een film te gaan zien rondom complottheorieën maar Mitchell voert dat allemaal op een satirische manier de goot in. Want de hoofdpersoon is uiteindelijk alleen maar geïnteresseerd in goedkope seks. En als je de vrouw van je dromen niet kan 'krijgen' dan duw je hem toch gewoon bij je geile, rijpe buurvrouw erin. Of iemand anders die je op je levenspad tegenkomt. Platter dan plat.

Zie ik liever echte complottheorieën die prikkelen en tot nadenken aanzetten.

Euhm mss ook de hond die Coca-Cola heet? Zal het mss niet sarcastisch bedoeld zijn? Al lijkt me dat bij een Heineken flesje op tafel minder aannemelijk.

De film heeft helemaal niks tegen advertising. Die montage gaat om de verborgen boodschappen. Maar die zitten in alle media en dat wordt meer gepresenteerd als een feit dan als kritiek. En die hond die Coca Cola heet was natuurlijk een bizarre grap, maar er zat ook een clou verborgen in de oude tagline.

Herziening was overigens weer een feestje, vond de film zelfs bijzonder coherent.