Under the Silver Lake (2018)

De film wordt wel met het werk van Lynch vergeleken en dat is begrijpelijk want ook van deze film is moeilijk chocola te maken en heeft een neo noir-sfeer. Maar toch is het m.i. een heel ander soort film (en hou ik meer van de films van Lynch): bij Lynch volgt de film het ‘onderbewuste’ hetgeen betekent dat we rationeel niet alles begrijpen wat we zien (maar die wel boeit omdat er direct een spanning wordt geschapen zodat je wil weten hoe het verder gaat), maar deze film presenteert zich meer als een wiskundige puzzel of game waarbij we worden uitgenodigd om met Sam de code te kraken en het raadsel op te lossen maar waarvan je al snel het gevoel bekruipt dat je de code niet gaat vinden zodat je wilt afhaken. Je verwacht dan dat de boodschap van de film iets is als: het leven is een mysterie die niemand kan oplossen. Maar zo ‘postmodern’ is de film niet: Sam vindt de code wel en tegen het einde van de film wordt het raadsel wel (ten dele) opgelost. Nu ben ik echter niet onder de indruk van die oplossing zoals eigenlijk vele plotlijnen mij niet overtuigen.

Maar Sam en al z’n avonturen zullen ook wel weer een geheimtaal zijn die moet worden ontcijferd door de kijker. Wat ik er uit op kan maken is dat de film vooral de boodschap wil overbrengen dat we allemaal bekeken en gevolgd worden hetgeen ons gedrag bepaalt waarvan enkelen profiteren; achter de popcultuur c.q. massacultuur met z'n rebellie gaat een elite schuil die alles bestiert (ofschoon dit ook de paranoia van Sam kan zijn als gevolg van onze samenleving van kijken en bekeken worden). Er zal nog veel meer in zitten, maar wat me tegenhoudt om er verder in te graven is dat ik geen urgentie voel om te willen weten waar de film over gaat zoals me ook nooit duidelijk werd wat Sam dreef in zijn zoektocht. De film suggereert dat Sams drijfveer slechts verveling is, nu alle grote ontdekkingen al zijn gedaan; in onze tijd zouden zelfbedachte raadsels en puzzels de enige vorm van vermaak of zelfs levensvervulling zijn geworden omdat de echte mysteries zijn opgelost. Ik heb eens een korte tijd wel puzzels opgelost (en games gespeeld) uit verveling, maar die tijd ligt gelukkig ver achter mij. Deze puzzel laat ik dan ook graag liggen.

Al met is het leuke van de film de noir-sfeer (met ditto orkestmuziek) en andere nostalgische verwijzingen naar oude tijden van stomme films tot en met Nintendo en Playboy. Maar het verhaal en de gepresenteerde puzzel c.q. oplossing kon me minder bekoren.

Deze film moest het van mij niet hebben van het verhaal want daar kon ik geen touw aan vastknopen. Ik heb de berichten hierboven aandachtig gelezen om enigszins te weten te komen wat het nu allemaal betekende. Echt wijzer ben ik er helaas niet door geworden. Of ik het nog verder wil uitpuzzelen, dat is nog maar de vraag. Maar... op visueel vlak viel er op deze nogal Lynch-achtige film niets aan te merken. Dat was dik in orde. Kan ook gezegd worden van de soundtrack en uiteraard de toch best wel mooie dames. Van Hollywoodse preutsheid was in deze film gelukkig niets te merken. Die schaars erotische scènes oogden best wel mooi.

In het kort samengevat;

Een best wel mooie film dit Under the Silver Lake die het voor mij vooral moet hebben van het schitterende camerawerk maar komt in zijn geheel toch niet in de buurt van Mitchell's uitstekende horrorfilm It Follows. Die laatste moest ik eigenlijk maar weer eens gaan herzien hoewel dit vervolg ook best wel in aanmerking komt om voor een 2e keer te gaan bekijken.

3,5*

Wat de beweegredenen zijn voor de wat sullige, dromerige Sam om overal in zijn omgeving codes en patronen te zien, die ergens naartoe zouden leiden (mogelijk zelfs een groter mysterie of complot bloot zouden leggen) en die gevolgd/onderzocht moeten worden, is mij niet duidelijk. Je zou denken dat de prioriteit van Sam zou moeten zijn om iets van werk te zoeken, zodat hij zijn naderende huisuitzetting kan voorkomen, maar dat lijkt niet zo urgent. Iets wat soms ook te zien is bij mensen met een psychiatrisch ziektebeeld (zelfverwaarlozing), dus wie weet kijken we in deze film naar iemand die in een psychose verkeert. Hoe dan ook: het is geen straf om Sam in deze surrealistische prent te volgen en ondanks dat niet duidelijk wordt wat Sam beweegt, is Under the Silver Lake een onderhoudende en bij vlagen zelfs zeer komische film. Een ode aan de fantasie ook. Visueel is deze film eveneens een genot om naar te kijken, onder andere door de uitmuntende cameravoering. Alle visuele pracht en praal ten spijt, evenals de talloze verwijzingen naar en invloeden van die te vinden zijn (denk Hitchcock), dit rechtvaardigt niet helemaal de duur van deze film, die voor mij wat korter had gemogen.

Interessant interview met milde spoilers

Vlindermeisjes en wietdampen in duister LA - NRC

Duister LA? Waar doet me dat toch aan denken..

Ik heb er zin in vanavond! In eerste instantie verwachtte ik er niet al te veel van ondanks ik It Follows geweldig vond, maar nu begint het toch wel te kriebelen vanwege die vergelijkingen met Lynch zijn werk. Al heeft dat ook wel vaker tot teleurstellingen geleid.

Een The Long Goodbye (1973) vibe kreeg ik ook wel mee bij de scenes rond dat appartementencomplex.

Ik vond het vrij ver van Lynch afstaan. Had veel eerder een Inherent Vice en Long Goodbye vibe. Dus die verwachting zou ik snel loslaten.

Hier nog zo'n eentje.

Bijzonder fraaie film.

Het blijkt maar weer dat er geen enkele filmlocatie boven Los Angeles gaat. Die warme, dromerige sfeer waar ik als geen ander van hou is ook hier weer volop aanwezig en het was me dan ook weer een waar genoegen om me eraan over te geven. Andrew Garfield speelt een wazige nietsnut genaamd Sam die een oogje heeft op zijn geheimzinnige buurmeisje. Als datzelfde buurmeisje plotseling van de aardbodem verdwenen blijkt te zijn samen met haar hele inboedel, gaat Sam op onderzoek uit. Tijdens zijn zoektocht belandt Sam van de ene bizarre situatie in de andere. Het zou per slot van rekening geen neo-noir zijn of er zijn geheime codes die hij moet zien te kraken en mysterieuze personages die hun puzzelstukjes niet zomaar prijsgeven.

De sfeer doet inderdaad denken aan die van Inherent Vice, maar waar ik het gevoel had dat in die film vooral gebakken lucht werd verkocht, zat ik hier ontzettend te genieten van de stortvloed aan pop-culture referenties en hidden messages waarbij ik het gevoel had dat ze allemaal zorgvuldig uitgekozen waren met een achterliggende gedachte. Het is bij uitstek een film waarbij je je moet laten onderdompelen in de broeierige doch bruisende sfeer. En hoewel regisseur David Robert Mitchell zijn horror-roots niet verloren is, blijft de bovenliggende toon luchtig van aard. Daarnaast is het zeer aangenaam dat er een rode draad door de film loopt die op zichzelf al enorm vermakelijk is. Ondanks dat je behoorlijk wat gekke situaties voorgeschoteld krijgt, raak je de draad nooit kwijt en kun je je blijven verplaatsen in Sam. Met als gevolg dat zelfs ik tijdens het eind van de film als een bezetene op zat te letten of personages geen verdachte oogbewegingen maakten met als doel een geheime boodschap te seinen.

Dat gevoel van paranoia wordt ook versterkt door het uitstekende camerawerk dat met veel flair een woelige ervaring op het scherm tovert. Er wordt ook een scala aan montage-effecten op een smakelijke manier gebruikt die ervoor zorgen dat het geheel fris blijft en niet gaat vervelen. Zo komt er zelfs een korte animatie-sequentie aan te pas. Ik kon er in ieder geval geen genoeg van krijgen en was telkens bang dat de film ten einde liep. De 2,5 uur speeltijd was daarom ook een aangename verrassing en geen minuut te lang. De muziek was ook fijn en bestond voornamelijk uit een typische noir score, maar ook een aantal zweverige popnummertjes passeerden de revue en pasten goed bij de gecreëerde sfeer. Een iets experimentelere soundtrack had de film echter naar een hoger plan kunnen tillen.

Bij dit soort films waar een groot mysterie wordt geconstrueerd loopt de ontknoping bijna altijd uit op een anticlimax. Vreemd genoeg, gaf het eind van deze film genoeg voldoening. Niet alle losse eindjes worden aan elkaar geknoopt, maar dat is maar goed ook. Het leidt er in ieder geval toe dat ik nu nog steeds zit te puzzelen en ik niet kan wachten om de film nog een keer te zien. Een ding is zeker, ik zal niet rusten voordat ik weet wat die verdomde papegaai nou zei!

OK, dat heeft dan sterk met je persoonlijke voorkeur te maken. Persoonlijk heb ik dan weer niks met complottheorieen en kan ik de satirische benadering wellicht daarom juist goed waarderen.

Vermoeiende poging tot cultfilm. Vanaf het begin heb ik me zitten ergeren aan zo'n beetje alles en dan wordt het een lange zit. Leuk wellicht als je van mening bent dat alles wat bizar wordt gebracht ook vast wel briljant is.

0,5*

Je moet je ook niet ergeren. Dat is nergens goed voor.

Hitchcock, De Palma, Lynch, roept u maar.. ik vond het wel boeiend!

Komt in Amerika pas 7 december uit. Kennelijk richten ze m daar op de Oscars wat gezien het onderwerp best goed kan uitpakken. Film, regie, origineel script en montage geef ik veel kans op nominaties.

Toch een beetje verbaasd dat die hier zo onopgemerkt lijkt.

Wat ik las was dat hij waarschijnlijk was uitgesteld vanwege de matige receptie op Cannes en misschien wel opnieuw ge-edit zou worden.

Dat zou zonde zijn. Al zou dat wel betekenen dat we uiteindelijk twee cut's krijgen. Een Amerikaanse en Europese versie. Had begrepen dat de receptie op Cannes verdeeld was, dat vind ik toch iets anders dan matig, want dat zijn doorgaans de interessantere films.

Zie het ook nog wel tot een culthit uitgroeien. Hopelijk kan hij wel dit soort eigenzinnige films blijven maken.

Heb dat altijd wat vreemd gevonden, dat zo veel films die uiteindelijk oscars winnen vlak vóór de nominaties worden uitgebracht in de VS. Een vorm van timing, die enigszins overkomt als 'hengelen' naar oscars. Een goede film zou altijd moeten worden opgemerkt door de academy, ongeacht het moment waarop die wordt uitgebracht. Of zeg ik nou iets heel raars?

Het is beide:

Nieuwe cut en awardseason... Dat eerste vind ik persoonlijk totaal onnodig.

3 Reasons Why A24 Moved ‘Under the Silver Lake’ to December | IndieWire

Ja, want jij herinnert je ook de films van afgelopen maand beter dan die van 9 maanden terug. De herinnering vervaagt, daar heeft de hele mensheid last van.

Het komt ook heel zelden voor dat de Oscarwinnaar uit de eerste helft van het afgelopen jaar komt. Het het is dan ook puur 'Hengelen naar Oscars' door op het juiste moment 'in the picture' te staan. Dat is iets waar ze vroeg in het productie proces al voor kiezen wanneer het script 'oscar kansen biedt'.

Tja veel recensies van critici noemen het te rommelig, dus denk dat dat een aanleiding gaat zijn om het wat rechtlijniger te maken. Iets wat ik overigens ook erg jammer zou vinden. Ik denk dat film veel van zijn charme verliest als je de zijpaden eruit knipt. Ik mag hopen dat ze in dat geval ook de Europese cut uitbrengen.

Ja, dat geldt zeker ook voor mij: ik ben me ervan bewust dat mijn Top-zoveel-lijstjes van het jaar de bias hebben dat films vroeg in het jaar langzaam naar beneden zakken om de recentere films voor te laten, ook al zijn die recentere niet perse beter maar je herinnert je 'genot' gewoon niet meer zo goed van die eerdere films.

Mij valt op dat de recensies van de professionele critici overwegend wat negatief zijn (een Metascore van slechts 59 punten). Meestal worden moeilijke of vage films beter door de critici dan door het publiek gewaardeerd maar bij deze lijkt dat vreemd genoeg precies andersom te zijn.

Ik vind de publieksscore nu ook niet bepaald om naar huis te schrijven... Kennelijk is de doelgroep die dit waardeert beperkt. Ik heb ook nog nooit zo veel mensen zien weglopen bij een voorstelling (8 van de 25?), al waren die wel allen 80+.... Tweede kijkbeurt bleef overigens wel iedereen zitten. Ga zondag voor een derde keer. Vrees dat die daarna uit de bios verdwijnt (of heel beperkt draait).

Tijdens mijn voorstelling is gelukkig niemand weggelopen. Iedereen bleef zelfs zitten gedurende de hele aftiteling. Al had dat waarschijnlijk ook te maken met het feit dat de lichten niet aan gingen na afloop.

Zoek en gij zult vinden.

Een weirde zoektocht. Maar naar wat eigenlijk? Dat is voor velerlei uitleg vatbaar. Een vleugje neo-noir, snufje Hitchcock en wat Bernini mysterie gedoe met codes geven de film een vreemde mysterieuze vibe die best interessant is om te volgen. Mooie nachtshots en aardige droom cq. delier-achtige shots maken het allemaal wat spannender. Het duurt echter allemaal wat te lang om te blijven boeien.

Ik snap de film niet maar ik vond het desalniettemin een hele fijne, sfeervolle noir trip. Heerlijk gefilmd en weird, vol gekke/gave ideeen.

Zo, net terug van een redelijk impulsief biosbezoekje, al had ik nog een heel klein beetje tijd gestoken in het afwegen van de paar filmopties. Under the Silver Lake was vooral een vermakelijk verhaaltje, waar wat niet hele diepzinnige observaties over Hollywood en roem (iedereen kijkt en bekijkt; rebellie is vaak voorverpakte commercie; celebrity-cultuur leidt tot imitatie) verpakt worden in een soort van samenzweringstheorie-parodie. Ik zag eerder al een paar keer de naam Lynch voorbij komen, maar dat is niet een vergelijking die ik zelf snel zou maken; hoewel het een (tot in het belachelijke) weird verhaal is met allerlei niet opgehelderde elementen, is het verder goed te volgen, en ik heb ook niet het idee dat die niet opgehelderde elementen een veel diepere betekenis hebben maar dat het hier een kwestie van weirdness for weirdness' sake is.

De vergelijking die zelf vooral bij me opkwam (naast in mindere mate samenzweringsverhalen als The Illuminati! Trilogy en the Da Vinci Code), is dat dit op heel veel aspecten een Hollywood-interpretatie van Murakami is. We hebben een protagonist van midden 30 die geen baan, studie of wat dan ook heeft, en die alle tijd neemt om een serie vage hints en bovennatuurlijke gebeurtenissen te volgen, die hij bijna stoïcijns ondergaat. Hij is niet bijster sociaal maar heeft geen enkel probleem om een hoop vrouwen het bed in te krijgen, waarbij meerderen bijbeunen als escort. De film zit vol met popcultuurreferenties, heeft celebrity-status als een centraal thema, en ook hier blijkt daar heel veel meer achter te zitten. In plaats van die eeuwige katten in de verhalen van Murakami zien we nu honden die steeds weer terugkomen. Karakters als de daklozenkoning, de Owl Kiss moordenares en The Songwriter lijken zo uit een Murakami-boek weggelopen te zijn. Net als dat het plot, zoals eerder al aangegeven, nogal ruikt (hehe) naar een Amerikaans neefje van pak 'm beet A Wild Sheep Chase of The Wind-Up Bird Chronicle. En uiteindelijk is het ook de wat oddball-achtige toon en humor die me aan Murakami deed denken.

Misschien zien anderen dit er niet in; hoe dan ook, het is maar goed dat ik wel van Murakami hou. Zoals ik al eerder zei is het vooral een onderhoudend verhaal, wat door het ietwat bizarre plot genoeg blijft verrassen. Andrew Garfield doet het leuk als de op onderzoek uitgaande protagonist die zich op droge wijze steeds verder verbazende dingen over zich heen krijgt, en ook de vele fraaie dames vertolken hun rol prima. Het filmwerk heb ik weinig over te klagen, en het plot ontwikkelt zich in een leuk tempo met een fijn sfeertje - voornamelijk luchtig, maar met af en toe wat spannings- of WTF-momentjes. Het is verder niet een film die echt zal beklijven, en ik vermoed niet dat ik nog veel diepere lagen zal ontdekken als ik dit ooit weer zal zien, maar in de categorie 'leuke verhaaltjes' scoort Under the Silver Lake een zeer ruime voldoende.

Draait deze nu ook al in België of moet die daar nog uitkomen?

Under the Silver Lake: Ein Bild der Zeit

Sam bespioneerd vanuit zijn appartement in Los Angeles zijn knappe buurvrouw en krijgt een oogje op haar (nee niet die oude vrouw, maar dat Laura Palmer-type). Maar dan verdwijnt ze ineens spoorloos. Ondertussen worden er steeds meer honden vermoord in de stad en heeft een vooraanstaande bewoner een tragisch ongeluk. Sam ontdekt een complottheorie die iets te maken heeft met popcultuur en alles met elkaar zou kunnen verbinden…

Under the Silver Lake lijkt op het eerste gezicht een heel erg oppervlakkige en behoorlijk maffe film. In het begin dacht ik te maken te hebben met wel een heel platte hertelling van Hitchcock’s Rear Window of De Palma’s Body Double. In werkelijkheid is het echter een erg sterke poging van Mitchell om een portret te maken van deze tijd, de huidige obsessie met popcultuur en de revival van de 21e eeuw. Verpakt in een Hitchcockiaanse Thriller met zowel invloeden van Lynch, De Palma als de vooroorlogse film.

Zoals al eerder gezegd is de film een echt portret van deze tijd en van hoe jongeren deze tijd zien. Seks is net zoiets geworden als met iemand praten over het weer. Kan wel even tussendoor terwijl je naar het nieuws aan het kijken bent. Iedere zichzelf respecterende actrice is prostituee. Vinyl is weer dood normaal. Iedereen is wel ergens obsessief fan van. De subculturen waarin iedereen zo extravagant mogelijk gekleed gaat maar wel door moderne en retro-dingen te combineren. Populaire bands die muziek maken die zo uit de jaren ’70 /’80 zou kunnen komen maar wel met totaal nonsensicale teksten, een belachelijke act eromheen en een naam die meerdere “mainstream”-dingen combineert tot iets dat heel “undergound” is. Om nog maar te zwijgen over totaal bizarre post-dadaïstische cultuuruitingen. Een begraafplaats is een hangplek, openlucht cinema of restaurant geworden en in een mausoleum worden concerten gegeven. De doden zijn dus niet langer heilig, maar wee je gebeente als je als man voet zet in de dames wc.. Waar kindermoord het schokkendste was wat men zich in de jaren ’70 voor kon stellen is dat nu hondenmoord. Over kinderen gesproken, die etterbakken trappen we helemaal in elkaar (volledig gerechtvaardigd overigens).

Alsof dat nog niet herkenbaar genoeg is zijn complottheorieën, paranoia en urban legends ook aan de orde van de dag. Overal wordt immers iets achter gezocht. Nu vrijwel iedereen niet meer gelooft zijn mensen de meest vreemde vormen van bijgeloof gaan aanleren om toch verklaringen te zoeken. De gemiddelde huisvrouw (en vermogende zo blijkt uit de film) geloofd dingen waar zelfs middeleeuwse horigen vreemd van zouden hebben opgekeken.

Net als het werk van Tarantino is Under the Silver Lake een film over film. Mitchel doet geen enkele moeite om ons ervan te overtuigen dat de film zich in de werkelijkheid af speelt. Dode dieren zijn komisch-gedateerde animatronics, bij scènes in de auto zijn achtergronden projectie-schermen en de maté paintings die van de jaren ’30 tot ’80 de belangrijkste optische effecten waren zijn terug van weggeweest. Waarom een huis bouwen als je het ook kan schilderen? In Citizen Kane deden ze het ook. Naarmate de film vordert worden deze verwijzingen steeds stilistische. Wanneer Sam door de zwerver-koning in een grot is geketend lijkt de set zo uit een Duitse Expressionistische film gehaald.

Toen De Palma zijn expliciete en gewelddadige thrillers combineerde met de prachtige melodische Italiaanse muziek van Pino Donaggio zal dat mensen net zo ontoepasselijk hebben geleken als de klassieke Hermann-esque muziek van Rich Vreeland dat bioscoopbezoekers van nu doet. Ik vind het echter prachtig omdat dit soort muziek bij uitstek geschikt is om de kijker mee te slepen in een verhaal.

Hoewel Hitchcock ook wel het nodige gebruik heeft gemaakt van Red herrings zorgde die ervoor dat de film altijd één geheel bleef. Mitchel kiest eerder het naïeve pad van De Palma en Argento waarin de cinematische werkelijkheid van de filmmaker geen grenzen heeft en zijsporen niet bijzaak maar hoofdzaak zijn. De dode honden die zo prominent zijn in de eerste helft worden uiteindelijk helemaal niet meer genoemd. Het zelfde geldt voor de angstaanjagende uilenvrouw die in het middenstuk voorkomt. En eigenlijk ook voor alles tussen “de openbaring” en het einde. The Songwriter vond ik wel geniaal gevonden. Wat als je hele cultuur het product is van één man die geld wilde verdienen? Wat zou dat leeg en betekenisloos zijn.

Ik keek de film in een vrijwel lege zaal met twee ouderen die tot mijn grote ergernis meenden dat je mag praten tijdens een film (even voor de duidelijkheid: dat mag niet!). Dom gelach en kreten van verbazing waren er genoeg maar ook uitspraken als “dit is echt amateuristisch” en “slechtste film die ik ooit heb gezien”. Naast ergerlijk is het eigenlijk ook wel grappig dat ze dat juist zeiden wanneer er gebruik werd gemaakt van technieken die in vooroorlogse films al werden gebruikt zoals de maté-painting. Ik denk dat het een understatement is als ik zeg dat ouderen deze film niet kunnen begrijpen. Vreemd dat juist ik dat zeg, want ik ben bij uitstek iemand die jongeren en hun cultuur niet begrijpt (al ben ik er zelf een). Het verbaasde me niet dat bij de IMDb statistieken te zien dat de film het hoogst gewaardeerd is in de categorie 18-30 en het laagst in 0-18 en 50+. Ook niet verbaasd dat mannen de film beter waarderen dan vrouwen, het is immers net zoals het werk van Hitchcock, De Palma of Argento een film die volledig vanuit het mannelijke perspectief is geschoten.

Mijn eindoordeel? Een aparte film, maar ondanks de verwijzingen naar Twin Peaks en Mulholland Drive geen Lynchiaans apart maar eerder een extreme droogkomische variant van wat Argento en De Palma in een melige bui zouden verzinnen. Ondanks mijn bedenkingen aan het begin wist de film me prettig mee te slepen in het mysterie. De combinatie van de kritische en weinig subtiele blik op de wereld van nu en de stilistische benadering met popcultuurverwijzingen maken Under the Silver Lake tot een prettig gedurfde film. Mitchell’s pogingen tot provocatie en humor leveren een paar totaal van de pot gerukte scènes op (een keer zelfs letterlijk), maar dat mag de pret niet drukken. Geen film voor iedereen, maar gaat dat zien!