Meningen

Ik heb veel werk van Lang gezien, maar ik vind dit toch wel een van zijn mindere werken, niet dat het slecht is, maar van Lang ben ik beter gewend.
Wat verder een beetje tegen valt is de combinatie Dietrich en Kennedy, persoonlijk zie ik Kennedy veel liever in die van cynische opportunist/bad guy. Misschien dat ik daarom ook vind dat de romance tussen hem en Dietrich niet geheel tot zijn recht komt, ik vind Kennedy geen acteur voor romantische rollen.
Het verhaal wordt wel op een originele manier op gang gebracht door de gezongen verhaallijn, deed me denken aan Cat Balou.
Minpunt is ook de zo af en toe slechte decors, helemaal niets mis met een schilderij van het woeste landschap van het westen, maar zo goedkoop hoefde ook weer niet. Meestal zijn de westerns doordrenkt van prachtige landschap plaatjes, die mis ik hier wel een beetje.
Blijft over de acteerprestaties, die zijn wel ok, al zijn de meeste bij rollen van het niveau side kick in de b-western. Ferrer laat zich door Dietrich en toch ook Kennedy de kaas van het brood eten, juist hij had wat meer venijn aan zijn karakter kunnen geven, maar laat dat na. Door het zang optreden van Dietrich begreep ik waar Madelihne Kahn in Blazing Sadlels haar rol op gebaseerd heeft. Deze film had ik al lang op mijn verlanglijstje staan om te kijken, het is geen slechte film, maar van Lang had ik meer verwacht.

Heb de film op youtube dus ook gezien, heb deze film gekeken vanwege de naam Gehrig, ik raakte geitrigeerd omdat ik hem alleen als baseballspeler kende. Waarschijnlijk is dit een poging geweest om hem als B film ster te lanceren. Die poging is dus totaal mislukt, wat een vehikel van een film. Niets klopt of deugt, slechte ...ja eigenlijk alles. Vanwege de curiositeit van Gehrig, de film 1 ster gegeven. Ik moet echter bovenstaand nog verbeteren, dat kan ik na raadplegen van imdb. Gehrig heeft ooit in een film van Harold Loyd een rolletje gespeeld. We mogen wel zeggen zijn films waren geen home runs.

Leuke western waarin Curtis vals wordt beschuldigt en moet vluchten, onderweg treft hij de opportunistische sjacheraar Kennedy die dan als een soort sidekick met hem optrekt. Het bijzondere van deze film is dat het verhaal draait om piraterij op en rond een rivier en dus afwijkt van de standaard western scenario's, wel zitten alle verplichte western elementen er in, mooie natuurbeelden, actie en prettige muziek. Colleen Miller is een aangename verschijning zoals zoveel western galls in die jaren. Meestal moesten ze mooi aanwezig zijn, een vrouw in een ietwat lastig parket spelen en uiteindelijk met de held de horizon in reizen. Miller voldoet aan al deze dingen, maar krijgt nergens de kans om te bewijzen dat ze meer kan. Van Eyck speelt de schurk op een memorabele manier en zijn onvermijdelijke einde is er eentje in stijl. Wat verder opvalt aan de film zijn de songs die ten gehore worden gebracht, mooie western songs die prettig in het gehoor liggen. Hierboven werd al eens opgemerkt dat Curtis in de rol van gokker beter tot zijn recht kwam dan als cowboy, daar ben ik het mee eens, zijn uiterlijk was niet van die van een cowboy. Curtis had meer dat gladde wat bij een gokker, of oplichter zoals u wilt past, maar dat maakte hem dus wel geloofwaardig, al vond ik wel dat hij op sommige momenten wel heel naïef was, maar dat zal aan het script hebben gelegen.

Rawhide years is een leuke film die ik nog wel een keer ga kijken.

Dit is nu een typisch voorbeeld van verspilling van talent en dan met name het talent van Pacino. Als je Pacino in een film hebt zorg dan dat de man een script heeft waarmee hij uit de voeten kan, nu leek het net of het hele verhaal hem totaal niet kon inspireren. En dat kan ik me voorstellen. Het is volstrekt ongeloofwaardig zoals de film zich ontwikkelt, je wordt op een beurs benaderd en dan besluit je om maar een soort midweekse stoomcursus geheime dienst te volgen, na een paar dagen is die klaar en dan moet je al aan een klus beginnen. De z.g. hoog intiligente kandidaten hebben niet in de gaten dat ze worden gebruikt, maar draaien alles op het einde toch weer ten goede. Nou ja iedere acteur/actrice maakt wel eens een verkeerde keuze in een rol, in deze film komt dat duidelijk naar voren. Nog een 2 gegeven vanwege de moeite.

Dit is dus een prima combinatie tussen comedy en een spionage thriller, ouwe rotten in het vak nemen zichzelf niet al te serieus en dat pakt in deze film heel goed uit, heerlijk de schmierende rollen van Freeman en Dreyfus, maar de show wordt toch gestolen door Malkovich, geweldige rol van hem, Malkovich is dan ook een acteur die je in veel karakters kwijt kunt, hij maakt er vaak iets bijzonders van. De cast stuwt elkaar naar goede acteerprestaties en dan zie je dat je in een film over spionnen maar weinig special effects nodig hebt, die er zijn worden mooi in beeld gebracht, vooral die waar een pistoolkogel een granaat laat ontploffen..
Red is zeker een film die ik vaker ga zien.

Matige film, de zoveelste sprookjes verfilming van de afgelopen jaren, maar niet de beste. Dat komt naar mijn mening door het vlakke acteren en het doorzichtige plot. Zelfs Oldman bakt er niet veel van. De special effects zijn dunnetjes. De film doet verder een beetje surrealistisch aan door de kleurstellingen en de steeds weer zelfde locatie waar alles zich afspeelt.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar zal lang duren voordat ik deze weer eens ga bekijken.

De film afgelopen weekend bij de BBC bekeken, was een tegenvaller en ik vind dit een zwaar gemiste kans om iets te maken van een beladen onderwerp.
Laat ik met de vliegbeelden beginnen, die hielden in mijn ogen niet over. Duidelijk was te zien dat de beelden grotendeels uit de computer kwamen, soms zaten daar wel leuke opnames tussen, zoals het moment dat ze met de nieuwe vliegtuigen door de wolken breken, maar voor de rest is het naadje.
Blijkt maar weer dat als je een film wilt maken met combatscenes dan is de real deal toch het beste. Ik besef ook wel dat dit de kosten de pan uit jaagt, maar een beetje realisme was niet verkeerd geweest, zo worden alle bommenwerpers gepresenteerd net of ze voor het eerst uit de fabriek rollen. Als je foto's ziet van die vliegtuigen uit wo 2 dan valt vaak op dat allerlei reparaties en oplappen te zien zijn, deze vliegtuigen zagen er uit of ze opgepoetst waren.
Dan de actie, wel opwindend maar volstrekt ongeloofwaardig, ze jagen achter de vijand aan dwars door de formaties, zonder dat daarbij een bommenwerper ook maar 1 granaat mee krijgt uit het boordgeschut.
Een jager is geraakt en lekt aan alle kanten brandstof, gewoonlijk vliegt zo'n toestel dan in brand, vanwege de hete motor, goed dat gaat goed, maar dan presteerd dit vliegtuig het om vanaf Berlijn met een lekkende tank terug te vliegen naar de basis, lekker geloofwaardig. Zo wordt ook historisch een loopje met de feiten genomen, ze achtervolgen een duitser naar zijn basis. Die duitsers waren echt niet zo dom om dit te doen, ze vlogen terug naar eigen gebied om te kunnen springen.
Zo werd er ook niet duidelijk aangegeven welke landing ze nu luchtdekking aan moesten geven en zo kan ik nog wel even doorgaan.
De acteerprestaties waren ondermaats, ook Howard kan er niets van maken en ik heb Gooding al lang als serieus acteur afgeschreven. Dan is de film ook nog een voorzien van een volledig overbodige romance, of je moet erkennen dat op het moment van hun trouwen je ook al weet dat uitgerekend hij gaat sneuvelen. Ook het verhaal over het krijgsgevangen zijn snijdt niet echt hout, maar het lijkt er opdat dit als vulling is gebruikt.
Wil je werkelijk iets weten over dit boeiende gegeven van WO2, kijk dan naar het veel betere Tuskegee airmen, deze kan er niet bij in de schaduw staan, een 1 voor de moeite

Eindelijk heb ik dan deze film gezien, ik had er, gezien de media aandacht en het verhaal hoge verwachtingen van. Als ik een film niet ken, dan lees ik geen recensies of commentaren, dus dat ook niet op MM gedaan.
Gisteravond de film gezien en ik moet zeggen ik was na afloop lichtelijk teleurgesteld. Dat ligt natuurlijk aan de hoge verwachtingen welke ik had, maar toch.

Wat me na afloop direct door het hoofd speelde was de lengte van de film, die had naar mijn inzicht een stuk korter gekund, natuurlijk is de overlevingstocht van Glass een hele strijd geweest, maar ik merkte dat mijn aandacht en concentratie verslapte naarmate er steeds weer beelden van zijn kruipen door sneeuw werden getoond. En dat is jammer want de film opent zeer sterk met de aanval van de indianen en de daarop volgende vlucht. Het allersterkste van de film vind ik de aanval van de beer. Wat een woestheid en felheid als een moeder haar jongen verdedigd. Dit alles is op een sublieme wijze in beeld gebracht. Ik ben een liefhebber van films waarin dieren een nadrukkelijke maar natuurlijke rol vervullen, dit is tot nu toe misschien wel het beste welke ik op dat gebied heb gezien . Na die scenes zat ik naar adem te happen en mijn verwachtingen van de film groeiden.

Maar de film haalt daarna nergens meer een dergelijk niveau. Is de film dan slecht? Zeker niet, dat komt vooral door de prachtige natuuropnames welke worden voorgeschoteld en het spel van Hardy, met deze rol bewijst hij des te meer dat hij heel veel in zijn mars heeft. DiCaprio speelt niet slecht, maar hij heeft betere rollen afgeleverd.
Ook vond ik de film wat te veel van de hak op de tak springen, terwijl de lengte van dien aard is dat wisselingen in het verhaal wat beter in beeld had kunnen worden gebracht, klein voorbeeld daarvan, de indiaan welke Glass te hulp schiet bij de rivier en hem waarschijnlijk het leven red, die daarna nog een deel van de tocht samen met hem onderneemt, daarvan weten we helemaal niets, ook niet waar hij is gebleven.
Het intrigeerde mij wel dat toen ze elkaar ontmoeten hij een heel groot vuur had aangelegd en dat er zelfs een wolf met een brandende vacht rondliep maar hoe hij dat voor elkaar heeft gebokst is niet duidelijk.
Ook het einde van de film roept vraagtekens op, waarom doden de indianen Fitzgerald wel en laten ze Glass ongemoeid.
En wat is er met Bridger gebeurt, dit is de beroemde Jim Bridger, de vermaarde mountain/frontiers man, hij leefde ook in die periode. Volgens het originele verhaal heeft Glass Jim Bridger vergeven vanwege zijn jeugd, maar daar wordt in de film niet aan gerefereerd .

Omdat de gebeurtenissen historisch zijn en grotendeels kloppen de feiten ook wel, toch zitten er enkele hiaten in het verhaal welke voorkomen hadden kunnen worden. Zo verteld op een gegeven moment Fitzgerald dat zijn vader, toen hij een kleine jongen was, met Texas Rangers optrok. Vreemd als je bedenkt dat de Rangers in 1823 werden opgericht, hetzelfde jaar dat dit verhaal speelt. Dus de vader had nooit met Rangers op kunnen trekken.
Ook is het einde van het verhaal veel minder dramatisch dan dat van de film. Fitzgerald werd gespaard door Glass omdat die dienst had genomen in het leger, de overlevering vermeld wel dat Glass hem zou hebben toegevoegd dat hij maar beter soldaat kon blijven want als Glass zou vernemen dat hij geen soldaat meer was dan zou Glass wraak nemen. Wat was er op tegen geweest om ook het einde van de film correct in beeld te brengen?
Heb ik me vermaakt bij de film, op het deel van eindeloos gekruip door de sneeuw na, best wel, het camerawerk, die 360 graden shots werken heel goed, de landschappen, het spel van Hardy zijn van een hoog niveau.
De genoemde historische onvolkomenheden wegen bij mij zwaar en zorgen er voor dat mijn waardering lager uitvalt.
Maar misschien dat ik er bij een volgende kijkbeurt wat makkelijker overheen kan stappen, nu blijft het bij mij steken op een 3

Leuke western, dat komt door het verhaal wat mogelijkheden bied voor de nodige spanning, dat komt niet helemaal uit de verf en dat ligt naar mijn mening aan de matige bijrollen van de sheriff en de louche advocaat, zij overtuigen niet als schurken die de wet aan hun kant hebben. Murphy heeft in deze film veel fysiek werk en is dan op zijn best, het romantische gedeelte gaat hem wat minder af, maar ach het is een western en zo lang de held goed met een paard overweg kan, zijn vuisten en zijn schietijzers weet te gebruiken is het al snel goed. De show wordt echter door Duryea gestolen, van hem ben je gewend dat hij vaak werd gecast in lichtelijk gestoorde bad guy rollen, maar hij voegt in deze rol ook nog een zilveren randje toe, niet alleen is hij een beetje gestoorde gun slinger, maar hij heeft ook nog een blanke pit. Dat het verhaal niet helemaal uit de verf komt is jammer en maakt dat ik de waardering op 3 zet anders was het meer geweest, al was het alleen maar vanwege de bijrollen van een piepjonge Jack Elam en Denver Pyle, die daarna een geweldige cariere hadden van, meestal, bijrollen in westerns.

Eindelijk deze western dan eens gezien, als western liefhebber zijn films van Scott en natuurlijk Boeticher verplichte kost. Dit is een aangename film, niet meer dan dat. De film probeert een beetje psychologische diepgang te tonen, maar dan heb je acteurs van een ander kaliber nodig die ook die diepgang over kunnen brengen. De z.g. wendingen zag je al ver van te voren aan komen, dat het niet tot een showdown tussen Scott en Roberts zou komen en dat uiteindelijk Scott zou toegeven aan de wens van Roberts, werd al duidelijk toen van Cleef aangaf wat de werkelijke reden van Scott was met de arrestatie van zijn broer, dat was wel even een wending die je niet aan zag komen.
Ondanks dat de film er niet in slaagt wat meer diepgang te vinden blijft dit wel een aangename western, er is niet al te veel actie, maar dat stoort niet, vanaf het moment dat van Cleef de werkelijke reden prijs geeft ging ik mijzelf afvragen hoe dat laatste duel er dan zou uit zien. Gelukkig niet te langdradig en fel zoals het hoort.
Scott was ook in deze film de rechtschapen, harde no nonsense, law man/premiejager, die uiteindelijk toch nog een zachte binnenkant bleek te hebben, hij werd daarbij goed ondersteund door met name Roberts, die zet een geweldige bijrol neer, evenals, jawel James Best als in de rug schietende smeerlap. Gelijk vanaf het begin herkende ik de stem uit de rol waar hij jammer genoeg wereld beroemd mee is geworden, die van sheriff Roscoe uit de Dukes of Hazard. De man heeft veel goede bijrollen op zijn naam staan waarvoor hij misschien wel nooit de credits heeft gekregen die hij daarvoor verdiende. Coburn debuteerde na televisiewerk met deze rol op het witte doek, maar het script gaf hem niet de ruimte om op te vallen. Steele was alleen aanwezig om de verplichte rol als mooie vrouw in de problemen te spelen, ook zij kreeg niet de ruimte om iets van haar rol te maken. Van Cleef vond ik een tegenvaller, zelfs de kleine rol die hij had kon hij niet met overtuiging brengen, jammer want hij had wel een belangrijke rol, ook al was hij maar kort in beeld.
Boeticher begreep heel goed waar een gedegen western aan moet voldoen, mooie natuurplaatjes, een mooie vrouw, aangename muziek en een mooie showdown, Ride lonesome voldoet aan die criteria.

Eindelijk deze weer eens kunnen bekijken, wat direct opvalt aan deze film is de intrede van de moderne tijd, Peckinpah laat direct zien dat de tijd van het oude westen voorbij is. Als McCrea het stadje in rijd wordt hij bijna van de sokken gereden door een auto en wordt daarbij toegesproken door een agent volledig in uniform. Later zien we ook dat de wapens veel moderner zijn, maar dat het nog steeds de schutter is die het wapen maakt tot wat het is. In hun nadagen vlammen McCrea en Scott nog een keer, zij dragen echt de film die gaat over zaken als loyaliteit en verantwoordelijkheid, maar ook afscheid nemen van een leefstijl en vriendschap. De twee veteranen halen nog een het beste uit zichzelf maar worden ook goed ondersteund door Drury, Jones en met name Oates, die later nog een aantal malen met Peckinpah zou werken. Oates had tot aan deze film al heel veel werk verzet in western series dus die voelde zich in het zadel als een vis in het water. Hij was ook het type acteur welke je een vreemde scene toe vertrouwde. Zoals in deze film waarin hij vlak voor de shoot out aan een fladderende kip vraagt wat die aan het doen is. . Verder kent de film alle ingredienten van een goede western, prachtige landschappen en passende muziek. De vrouwelijke hoofdrol komt niet uit de verf, dit was Hartley haar debuut en dat is goed te merken terwijl haar rol als dochter van een tirannieke vader die smacht naar aandacht en genegenheid haar wel de kans bood om te excelleren. Peckinpah zou later veel meer gewelddadige westerns maken, daar is hier nog niets van te zien. Maar ondanks dat is dit een topper in het genre, jammer van de rol van Hartley.

Kan me bij deze mening van harte aansluiten, jammer dat het talent, niet alleen van de Niro en Pacino, verspild word in deze film, ze doen hun best maar worden zowel door het script als door de regie niet geholpen.

We kunnen in Nederland gelukkig wel goede films over WO 2 maken, op een enkele uitzondering na dan. Maar meestal gaat het de Nederlandse makers wel goed af, komt m.i. ook omdat die periode nog maar kort is geleden en, vooral, de laatste jaren, er belang aan wordt gehecht een dergelijk verhaal zo getrouw als mogelijk weer te geven.

Van Koningsbrugge laat met deze rol zien dat hij wel degelijk kan acteren, hij zet op een geweldige wijze de rol van de opportunistische en narcistische figuur van Riphagen neer. Jammer dat sommige van de bijrollen hopeloos door de mand vallen, kun je toch zien dat goede bijrollen, hoe klein ook, van groot belang zijn voor een film. Vooral Sluysman en Sloots vallen door de mand. Greidanus speelt naar behoren, maar de rollen van de Duitsers, tenenkrommend, veel te stereotiep. Jammer erg jammer, de rest van de film klopt gewoon. De setting, het tijdsbeeld wat wordt gegeven, de muziek, alles is dik in orde en maakt ook dat je constant de aandacht bij de film houdt.

Jammer van sommige acteerprestaties, anders had de film bij mij zeker hoger gescoord, maar toch een uitstekende Nederlandse film en daar mogen andere makers wel eens naar kijken.

De veelzijdigheid van regisseur Wise komt hier duidelijk naar voren, niet dat dit de allerbeste oorlogsfilm is, maar Wise weet wel een krachtige sfeervolle film af te leveren. Hij wordt daarbij natuurlijk geholpen door klasbakken als Lancaster en Gable. De film is gemaakt in een periode waarin de technische beperkingen groot en dus de special effects zeer doorzichtig waren. Maar dat doet geen afbreuk aan het verhaal. De film heeft duidelijk gekeken naar de klassieker Caine Mutiny, om op zijn beurt weer als voorbeeld te dienen voor Crimson Tide. Lancaster en Gable zetten allebeide een geloofwaardige rol neer en worden door de bijrollen goed ondersteund. Ik vind dat het claustrofobische van een film aan boord van een onderzeeër goed naar voren komt, vooral tijdens de scenes rond de periscoop, daar staan ze dan mannetje aan mannetje, behoorlijk krap allemaal.

Lancaster en Gable gebruiken hun gezamelijke scenes om hun acteer kwaliteiten ten toon te spreiden, Lancaster met soms zijn ingehouden woede en aan de andere kant verscheurt door plichtsgevoel aavn zijn rang en loyaliteit jegens de bemanning Gable met de arrogantie van een ervaren kapitein maar die wel weet waar zijn grenzen en die van de bemanning liggen.

Het enige minpunt van de film vind ik het begin, de boot van Gable wordt tot zinken gebracht terwijl het schip onder water vaart, ik ben natuurlijk geen expert, maar ik kan me niet voorstellen dat er dan iemand levend aan de oppervlakte komt.

Dat maakt dat ik de film niet hoger waardeer.

Beetje standaard actieverhaal, redelijk in beeld gebracht, mooie locatieopnames en Johnson die beter dan verwacht acteert. Van alle ex atleten die denken dat ze het kunnen maken in de films, is Johnson toch wel een positieve uitzondering, niet dat hij een man is die ooit een Oscar zal krijgen, maar ik heb hem nu in een aantal films gezien en moet zeggen hij brengt het er beter vanaf dan menig andere oud worstelaar. Ook in deze film haalt hij een redelijk niveau. Daarom de film met 2,5 ster gewaardeerd.