Meningen

Het tweede deel van de serie, nog steeds worden er figuren geintroduceerd, Dobby, Lucius Malfoy, vader Weasley en proffesor Lockhart. De mysteries verdiepen zich en Harry, Ron en Hermelien moeten alles op alles zetten om alles tot een goed einde te brengen.

De film sluit prachtig aan op deel 1, dezelfde magische sfeer en sprookjesachtige beelden van het kasteel en de omgeving. Ook nu weer wordt stukje bij beetje duidelijk wie uiteindelijk Harry zijn grootste tegenstander wordt.

Ook dit deel blijft redelijk dicht bij het boek, van de ontsnapping van Harry bij de Dursley's tot het vrijmaken van Dobby van zijn meester blijft de verhaallijn trouw aan het boek.

Alhoewel de sfeer nog steeds magisch is, wordt die wel steeds grimmiger, denk alleen maar aan de tocht door het bos, de confrontatie met de spinnen en de basilisk, maar ook de duistere poging van Voldemort om terug te keren maken dat het kinderlijke wat naar de achtergrond verdwijnt.

Misschien onbedoeld, maar ook kent dit deel veel humor, let bij een volgende kijkbeurt maar eens goed op de dialogen.

Het jammere aan deze film zijn nog steeds de gebrekkige computeranimatie op sommige momenten, daarom terwijl die op andere momenten weer subliem zijn, dat maakt ook dat ik de film nog niet de volle score geef.

Dit was het laatste deel dat er nog enige onschuld bij de hoofdpersonen te bespeuren viel, al in het volgende deel was de sfeer behoorlijk donker.

Het wordt steeds meer duidelijk wat de climax gaat worden tussen Harry en Voldemort. In deze film worden de kampen steeds duidelijker, het hardnekkige ontkennen van het ministerie van toverkunst, de orde die probeert mensen te overtuigen van hun angst en allerlei dubieuze figuren die daar tussen in hangen. De scene waarin Harry van huis wordt gehaald zijn opwindend en bieden tegelijkertijd de kans om weer enkele vreemde figuren uit de toverwereld te introduceren. Harry leert in deze film meer en meer over Voldemort en wat er jaren geleden is gebeurd en gaat nu zelf ook meer initiatieven ontplooien omdat hij zich in de steek gelaten voelt door de orde. Hij beseft inmiddels al wel dat hij diegene is om wie alles draait, maar wordt wel in het ongewisse gelaten, vandaar zijn stappen om zelf actie te ondernemen. Met alle gevolgen van dien.

Gedurende de film worden er telkens nieuwe karakters geintroduceerd, maar de introductie van Loena en Umbridge blijven hangen, Loena als beetje wereldvreemd meisje maar behept met een goed inzicht in karakters en toch bereid om mensen te accepteren hoe ze zijn en daartegenover de uiterst machtswellustige, slijmerige, regel....mierzoete Umbridge. Zij slaagt in in haar rol, nog niet eerder was er in de reeks iemand waar je zo een hartgrondige hekel aan kon hebben als aan haar, zelfs niet aan Sneep of de familie van Harry. De scene waarin de Wemel tweeling haar weerstaat is subliem.

De kinderen worden volwassen met alle gevoelens die daarbij horen, verliefdheid, onzekerheid, niet begrepen voelen, maar ook behoorlijk eigenwijs zijn. Dat geeft de film en de acteurs meer geloofwaardigheid.

De slotscenes in het ministerie en dan vooral het gevecht tussen Dumbeldore en Voldemort zijn van een heel hoog niveau. Ik vond een ding jammer in dit deel, de controverse in de familie Wemel komt niet aan bod en Sneep komt weinig in beeld, terwijl in het boek al een tip van de sluier wordt opgelicht. Voor de rest een uitstekende film waarin werd aangegeven welke kant als het op zou gaan.

Tijdenlang vond ik dit de minste van de hele serie, dat gold ook voor het boek. Echter na de hp marathon met mijn dochters afgelopen december ben ik de film meer gaan waarderen. Ik blijf echter 1 groot minpunt houden en dat geld dus ook voor de rest van de serie, Michael Gambon als opvolger van Harris als Perkamentus. Doordat Harris die rol op een bepaalde manier had weggezet, vind ik dat Gambon er een meer drukkere en agressieve Perkamentus van maakt, toen de opvolging van Harris speelde hoopte ik op Michael Caine. Maar voor de rest, is dit weer prima vermaak. Het is jammer dat sommige dingen uit de boeken niet in de film worden opgenomen, logisch anders zouden de films te lang worden, maar alleen als je de boeken hebt gelezen snap je sommige plotwendingen. Qua computer animatie is deze film een hele sprong voorwaarts vergeleken met de vorige twee. Vooral de dementors zijn zeer realistisch. De donkere sfeer was voor mij wel even wennen, maar het werkt uitstekend, niet alleen in deze film maar ook in de volgende delen. Deze film kan ook worden gezien als het definitieve afscheid van de jeugd van de drie. Duidelijk is hun ontwikkeling te zien, maar ook die van b.v. Malfidus.

De introductie van Thewlis en Oldman geeft het verhaal een boost, alhoewel dit het enige deel is waarin er geen directe confrontatie met Voldemort is, wordt in dit verhaal veel duidelijk over de geschiedenis van Harry en zijn naasten. Ik heb na de laatste kijkbeurt de waardering wat opgeschroefd want dat verdient in mijn ogen deze film.

Gisteravond de tijd genomen om de film te kijken, als western adept moet je deze natuurlijk gezien hebben, gedurende de film betrapte ik mij er zelf op dat de aandacht wat verslapte, met andere woorden, de film was op sommige momenten langdradig. Kijk het is natuurlijk prima als je een beetje de stijl afkijkt van de grote meester Leone, die hanteerde ook altijd een traag tempo in de film om het verhaal goed te vertellen, maar nu was het wel heel erg langdradig. Deels wordt dat dan weer door de dialogen goed gemaakt en door alle sub plotjes, maar de film had wat mij betreft wat korter gekund.
Het is geen typische rijden en schieten western, maar een film die het moet hebben van de suspense, daarin slaagt deze film maar ten dele. Op het moment dat de koets bij de pleisterplaats arriveert en we zien een aantal vreemdelingen, was het voor mij al duidelijk dat daar een hinderlaag was met als doel de gevangene te bevrijden. Zeker omdat Ruth en Warren de eigenaren van de pleisterplaats persoonlijk kennen en ze direct al vraagtekens zetten bij een aantal zaken
Net als Leone neemt Tarantino vervolgens de tijd om alle karakters te introduceren en dat gebeurde in Tarantino stijl met scherpe, maar soms ook niets ter zake doende dialogen.
De acteurs spelen allemaal op de toppen van hun kunnen, daar ligt het ook niet aan, de muziek is geweldig met als verrassing in de aftiteling Roy Orbison. Met deze film leunt Tarantino naar mijn mening te veel op andere westerns, misschien bedoelt hij het als een hommage aan het genre, maar Hatefull 8 is in mijn ogen geen originele Tarantino.
Tarantino heeft een aantal zaken wel goed begrepen rond de western, goede muziek, een spectaculaire showdown en prachtige landschapsopnames. Muziek van Morricone dus dat is al een feest op zich, landschapsopnames, plenty en schitterend. De showdown, subliem maar ook bloederig, hoe de laatste van de bende aan het einde komt, of dat nu zo expliciet in beeld moet komen, kun je vraagtekens bij zetten, maar o.k. het is Tarantino dus je verwacht het ook min of meer.
Toch had ik meer van deze film verwacht, zo zie je maar weer dat verwachtingen soms ook te hoog kunnen zijn, maar het is zeker geen slechte film, alleen niet van het niveau welke Tarantino anders haalt.

Mislukte poging om een oneigenlijk politie duo te maken, Bullock voelt zich niet op haar plek en Mccarthy gaat helemaal over de top in haar rol als vuilbekkende, schijt aan regels hebbende, gefrustreerde detective. Het idee is goed, maar de uitwerking is dat niet. Jammer, hier had meer ingezeten.

Typisch geval van producenten die snel willen scoren met een historisch onderwerp, daarbij zoveel mogelijk acteurs en actrices er in stoppen om maar vooral bekende gezichten te hebben die publiek trekken, daarbij wordt totaal voorbij gegaan aan een goed verhaal en ook aan acteerprestaties.

En dat is zo jammer, want die tocht uit 1963 verdient een veel betere behandeling, sowieso verdient een film over de tocht der tochten een veel betere behandeling.

Juist een eenvoudige benadering waarin de focus op de wedstrijd, want dat is wat wij weten van die tocht, had gelegen, maar nu waren er zoveel verhaallijnen dat al die misère die daarmee gepaard ging, mij behoorlijk irriteerde omdat sommige dingen nog eens zo ongeloofwaardig waren als ik weet niet wat. En dan die Game of Thrones effecten met de wolven, alsjeblieft.

Maar wat mij het meest stoorde het acteren van Janzen, Zeegers en vooral Zeelenberg. Tenenkrommend.

De film scoort bij mij nog 1,5 vanwege de optredens van schaatslegendes Gemser en Angenent en gastrollen van enkele radio persoonlijkheden. Voor de rest ik ga deze film niet weer zien. Een gemiste kans, zeker als je dit bekijkt in het licht van andere historische films welke de laatste jaren in ons land zijn gemaakt, zoals de Ruyter of Kenau.

Snel vergeten

Wat een verspilling van talent en zonde dat de laatste film van Courbois dit vehikel moest zijn. Niets aan deze film is geloofwaardig, het script niet, de acteerprestaties niet en al zeker niet het verhaal, wat fragmentarisch en heel erg ongeloofwaardig is, daarmee doel ik niet op een nasleep na WO 2, zoiets zou best wel eens gebeurd zijn. Maar de wijze waarop het verhaal naar een climax gaat is zeer ongeloofwaardig, stel deze vragen, zou een mariniers ceremonie in Amerika zo houterig en amateuristisch worden uitgevoerd, zou een Amerikaanse marinier, ook al is hij hollander, nadat hij zijn bestemmingsorders krijgt, toestemming krijgen om even naar Nederland te reizen en dat dan ook nog in uniform, Opa fantaseerde er op los over zijn rol in de oorlog, uiteindelijk werd hij opgepakt, maar, en dat kan aan mij liggen omdat mijn aandacht verslapte, ik heb nergens kunnen ontdekken hoe hij uiteindelijk de oorlog heeft overleefd En zo kan ik nog wel doorgaan.

In mijn ogen is dit nu een typisch voorbeeld van een Nederlandse productie waar de makers zich aan hebben vertild. De cast wist ook niet welke kant het met het verhaal op moest en doet ook maar wat.
Nee deze ga ik zeker nooit meer kijken.

Ooit in de jaren 70 zag ik deze film op de duitse tv en daarna niet weer dus er stond me niet zo heel veel meer bij van deze film, cowboy neemt alleen achtergebleven gezin in indianengebied onder zijn hoede. Dat stond mij nog bij. Toen de film vorige week op Arte werd uitgezonden deze maar opgenomen om in alle rust te kunnen bekijken. De film viel me dus een beetje tegen, in de verte lijkt de film op Shane, zonder indianen.

Ik vond het verhaal wat te ver gezocht, misschien wel omdat de makers er meer een psychologisch tintje aan wilden geven, wat in mijn ogen niet helemaal is gelukt. Het is geen onaardige film, de weinige actie en de prachtige beelden zorgen er voor dat de aandacht niet verslapt, maar als Wayne adept heb ik hem toch veel betere acteerprestaties zien afleveren. Hoe het komt dat ik de film als gemiddeld waardeer kan ik niet helemaal verklaren dat is meer een gevoel, misschien heb ik wel te veel verwacht van de film, misschien was het Wayne loopje wel te nadrukkelijk, misschien deed Wayne net te veel zijn best om wat meer diepgang aan zijn rol te geven, waardoor het allemaal ietwat onnatuurlijk aandeed voor mij. Overigens die diepgang dat lukte hem in latere films als Searchers en the Shootist wel degelijk. Misschien was hij als acteur toen nog niet zo ver. De bijrollen vallen wat tegen, behalve Michael Pate, hij geeft prachtig gestalte aan een beroemd apache opperhoofd. Misschien was het de bedoeling van de makers om vervolg te geven aan de trend die met Broken Arrow was ingezet te volgen door de verhoudingen in het wilde westen tussen de oorspronkelijke bewoners en de settlers niet meer als het duidelijke goed ( settlers) tegen kwaad (indianen) weer te geven maar zich meer te focussen op de complexiteit in de verhoudingen zoals die er waren. Wayne geeft in zijn rol ook duidelijk aan dat de schuld van de opstand van de Apachen moet worden gezocht bij de blanken die de overeengekomen verdragen en beloften heel makkelijk verbraken, wat in die jaren toch echt wel tricky was want je stond zo maar voor de commissie van McCarthy. Dus ook nu nog niets nieuws onder de zon in Amerika.

In mijn ogen is het een dappere poging die niet geheel in de opzet is geslaagd.

Tijdens het kijken naar deze film had ik even het idee dat dit een onofficiële opvolger van Dog Soldiers was. De locatie, een trein in een bos, zouden er toentertijd in Dog Soldiers toch nog wat weerwolven hebben rondgezworven? Later kwam ik er achter waarom ik misschien wel het idee kreeg, Sean Pertwee, speelde ook in DS en kwam in deze film als machinist lelijk aan zijn einde. In potentie had dit een uitstekende horror kunnen worden, de locatie, een stilstaande trein in het bos, opgesloten passagiers die allemaal een eigen agenda hebben en je komt al een heel eind, mits de schokeffecten dan van dien aard zijn dat je op een dergelijk moment van je stoel moet springen en natuurlijk hoe worden de weerwolven in beeld gebracht. En aan beide laatste punten ontbrak het dus.
De horrorschokmomenten waren maar mondjesmaat en de weerwolven vond ik er eigenlijk een beetje oubollig uitzien. In deze vorm deden ze mij denken aan een kruising van de Uru-khai uit de lord of the ring saga en de morlocks uit de allereerste Time machine.
De rollen van de passagiers zijn een dimensionaal, maar niet echt storend, hoeft ook niet van sommigen verlang je gewoon dat ze wolvenvoer worden zoals die snuiter met zijn bril op en die voetbalfan, je weet eigenlijk wel de volgorde wie in welk deel van de film aan zijn of haar einde komt. Enige verassing was dat de held op het laatst ook af moest haken. Voor de rest is dit een weerwolven film onder het gemiddelde, jammer er heeft meer ingezeten.

Prima disney vermaak, lang geleden dat ik deze film met mijn kinderen zag. Onlangs dus maar weer eens gekeken op tv en veel dingen was ik vergeten. Het kan aan mij liggen, maar de liedjes vond ik, op een paar uitzonderingen na, wat tegen vallen. Maar dat was voor mij dan ook het enige minpuntje. De hele film ademt een sfeer uit van ellende, maar ook van hoop. Gelukkig worden de zaken niet geromantiseerd, ook het slechte gedrag van mensen komt aan de orde en dat maakt dat het verhaal van Victor Hugo recht word gedaan.