Meningen

Jérémie [Félix Kysyl] keert terug naar zijn oude woonplaats Saint-Martial voor de begrafenis van zijn baas en vindt tijdelijk onderdak bij Martine [Catherine Frot]. Hij krijgt het al gauw aan de stok met Martines zoon [Jean-Baptiste Durand] die gelooft dat Jérémie zijn moeder wil verleiden en moet zich daarom verantwoorden bij Martines ex-man [Serge Richard]. Komt erg langzaam op gang en slaat de weg in van misdaadthriller voordat het een nadrukkelijk zwartkomische toon aanneemt. Heeft amusante momenten, maar de onderkoelde humor komt lang niet altijd goed over.

Julia [Djamila] en Nick [Niek Roozen] beginnen met mede-misfits Magenta [Bente Fokkens] en Ricardo [Défano Holwijn] aan een nieuw schooljaar op het Hoogland College, dat onder leiding van Directrice Schouten [Tatyana Beloy] een excellente school moet worden. Julia en Nick maken zich op voor Thumbs, een jaarlijkse muziekwedstrijd voor scholen met als hoofdprijs een contract bij Rebel X, het platenlabel van Dua Lipa. Ze krijgen helaas concurrentie van zelfverklaarde schoolkoningin Sterre [Jolijn Hagendoorn], die met haar aanhangers Jocelyn [Jill Schirnhofer] en Esmée [Fenna Ramos] haar school wil vertegenwoordigen. De problemen stapelen zich op wanneer Nick zich onder druk van zijn vader [Eddy Zoey] laat overhalen om zich aan te melden op het excellente Olympus College dat een fantastische muziekafdeling heeft. Daardoor neemt Nick het met de bitchy Babette [Tinne Oltmans] op tegen Julia en Sterre, die door de directrice zijn gedwongen om samen te werken. Een buitengewoon slap verhaaltje voor de minder veeleisende jongere, maar enigszins gered door de manier waarop het probeert af te rekenen met vooroordelen en de bijbehorende hokjesgeest.

Omdat ze drie straten verderop is gaan wonen, moet danstalent Noah [Stefania] tegen haar zin naar het op sport gerichte Lorentz College en haar beste vriendin terwijl rugbytalent Jessey [Kimberley Agyarko] juist op het op muziek gerichte Hoogland College moet blijven. Ze besluiten te switchen van identiteit zodat ze hun droom kunnen volgen. Noah kan zo meedoen aan een danswedstrijd en dat leidt tot dezelfde soort taferelen uit de eerdere films en de televisieserie. Djamila (uit de eerdere films en de televisieserie) duikt op als een soort stem van het geweten in dit glad gemaakte, maar volstrekt absurde en belabberde geacteerde tienerprulletje waar iedere zichzelf respecterende tiener de neus voor zou moeten ophalen. De centrale boodschap dat het niet gaat om de winst wordt de nek omgedraaid door de weinig verrassende ontknoping die ook nog eens duidelijk maakt dat liegen loont! Het is een teken aan de wand dat de figurerende dansgroepen aanzienlijk beter dansen dan de hoofdrolspelers.

The Misfits’ is de naam van een bende ‘nobele criminelen’ dat het op wil nemen tegen The Muslim Brotherhood. Daarvoor wil het een lading goud stelen uit Abu Dhabi en daarvoor besluiten ze de hulp in te roepen van meesterdief Richard Pace [Pierce Brosnan]. Bordkartonnen karakters, flauwe grappen, zwak geschreven dialogen en Brosnan op cruise control doen dit als een baksteen zinken. Een betreurenswaardige poging om Guy Ritchie te kopiëren, maar zonder diens scherpe humor en hoge tempo. Roth redt dit van de afgrond, ook al is zijn bijdrage jammer genoeg beperkt.

Tientallen jaren na de Holocaust vertelde de inmiddels in Ohio woonachtige Misha Defonseca tijdens een bijeenkomst in een synagoge over haar oorlogsverleden. Zij zou als kind een voettocht van Brussel naar Duitsland hebben gemaakt om haar gedeporteerde ouders te zoeken en daarbij bevriend zijn geraakt met en opgenomen in een roedel wolven. De onervaren uitgever Jane Daniel bleek bereid dit verhaal in boekvorm uit te brengen en al gauw meldt Disney zich voor de filmrechten en krijgt Misha een uitnodiging voor Oprah’s Book Club, een uitnodiging die (letterlijk) goud waard is voor iedere zichzelf serieus nemende auteur. Wanneer Misha met een slap excuus op het laatste moment afziet van een gesprek met Oprah, wekt dat twijfels op over de authenticiteit van het verhaal. Documentaire met reconstructies van scènes uit het boek in kwestie, waarin alle betrokken partijen ruimschoots aan het woord komen, ook al is Defonseca alleen te zien in eerder opgenomen interviews omdat zij niet wilde meewerken aan deze film. Roept belangwekkende vragen met intrigerende antwoorden op, maar laat ook een paar belangrijke vragen onbeantwoord.

Mensen ontploffen van de stress en/of offeren lichaamsdelen om kinderen te krijgen. Omdat zijn vrouw [Astrid van Eck] na een ruzie is ontploft, komt de kinderwens van timide pianostemmer Samuel [Juda Goslinga] in gevaar. Een oude vriend [Guido Pollemans] en tweelingen Titty en Tatty [Yang Ge] zijn bereid hem te helpen, maar Samuel heeft ook interesse in een vriendelijke klant [Jasmine Sendar]. Het absurdistische basisidee is slecht uitgewerkt en de zwartkomische momenten zijn zeker niet komisch. Rampzalig ijdelheidsproject voor Geesin, die ook verantwoordelijk is voor de afschuwelijke punkrocksoundtrack. De titel getuigt van zelfkennis, of van een misplaatst gevoel voor ironie.

Al van jongs af aan droomt Alex [Alex Wetter] ervan Miss France te worden. Het probleem is dat hij een jongen is en daardoor is hij jarenlang het mikpunt van spot. De onvoorwaardelijke liefde van zijn ouders houdt hem overeind en wanneer zij komen te overlijden raakt Alex zijn houvast kwijt. Als twintiger overleeft hij als prostituee, maar na een bijzondere ontmoeting hervindt hij opeens de moed om zijn droom waar te maken. Gesteund door de paar vrienden en vertrouwelingen die hij heeft, schrijft Alex zich onder de naam Alexandre in voor de voorrondes van de nationale Miss-verkiezing. Maar om zijn droom waar te maken moet hij zich conformeren aan de verwachtingen van de organisatie en dat nemen zijn dierbaarste vrienden hem niet altijd in dank af.

Onevenwichtige mix van komedie en drama neemt zichzelf regelmatig wat te serieus en zet de dramatische scènes wat te dik aan. De komische elementen komen beter uit de verf en Wetter is volstrekt geloofwaardig in de hoofdrol. Er is bovendien goed ondersteunend werk van Isabelle Nanty als Alex' huurbaas en surrogaatmoeder, Thimbault de Montalembert als de travestiet die het klappen van de zweep (sic!) kent en Stéfi Calma als de aanvankelijk dwarsliggende rivaal Miss Paca. Hoewel de uitkomst al snel vast staat, zijn er onderweg voldoende aangename verrassingen en de achterliggende boodschap is waardevol.

Ik vind de muziek van Taylor Swift een geval van eenheidsworst en begon dus met enige scepsis aan deze documentaire, waarin de superster wordt gevolgd in de periode na het verschijnen van het lauw ontvangen album ‘reputation’. Verfrissend is dat Swift er geen doekjes om windt: ze is schaamteloos commercieel, maar vooral omdat ze haar gevoel van eigenwaarde vooral ontleend aan hoe anderen tegen haar en haar muziek aankijken. Haar zelfvertrouwen kreeg een flinke knauw dankzij Kanye Wests beruchte verstoring van Taylors dankspeech tijdens de MTV Music Video Awards van 2009. In deze documentaire werkt ze aan “een beter album” en neemt ze na een incident met voormalig DJ David Mueller een radicaal besluit waarmee ze haar toekomst op het spel zet. Een openhartig portret van een superster die heel bewust bezig is beide benen op de grond te houden en duidelijk weet te maken hoe moeilijk het voor vrouwelijke soloartiesten is om relevant te blijven in een industrie die specifieke eisen aan ze stelt waar slechts weinig aan kunnen voldoen. Het lukt haar aardig. Ik ben bepaald geen fan van Swift of van de bijbehorende mediahype, dus fans zullen dit waarschijnlijk anders beoordelen.

‘Miss Juneteenth’ is een schoonheidswedstrijd voor jonge, zwarte vrouwen die zich daarmee kunnen verzekeren van de middelen om een goede opleiding te genieten. De meeste oud-winnaars hebben een succesvolle carrière weten op te bouwen. Turqoise [Nicole Beharie] is daar echter niet in geslaagd: zij werkt in het plaatselijke restaurant om haar en haar tienerdochter Kai [Alexis Chikaeze] te onderhouden en kan onvoldoende rekenen op steun van anderen.Turqoise zet Kai onder druk om mee te doen aan de volgende editie van ‘Miss Juneteenth’ in de hoop dat haar dochter de kansen kan benutten die ze zelf heeft laten liggen. Maar Kai heeft andere dingen aan haar hoofd. Een eenvoudig verhaal met scherpe karakteriseringen en een doeltreffend einde. Peoples vermijdt goedkoop sentiment, maar houdt de kijker echter iets teveel op afstand.

Een vaag verhaal over 'timeloops' met vergeefse pogingen om het ons allemaal uit te leggen. Al snel bekroop mij het 'whatever'-syndroom en dat is een slecht teken. Het verhaal is vaag, de hoofdpersoon [een kleurloze Asa Butterfield] oninteressant en volstrekt oncharismatisch. Van enige spanning of verrassing is door de verwarring geen sprake, dit is slechts een raamwerk om een hele hoop special effects op ons af te slingeren. Tim Burton begreep ooit dat goede special effects nog geen goede film maken, maar hij toont opnieuw aan die les te zijn vergeten. Samuel L Jackson steelt de film maar hij komt in het grootste deel van de film niet voor en ik kan me voorstellen dat je het genodigde geduld niet kunt opbrengen.

Rita Hayworth geeft een uitstekende vertolking als Sadie Thompson in een rol die eerder gespeeld werd door niemand minder dan Gloria Swanson en Joan Crawford. De scènes in het café zijn vrij gewaagd maar de onderliggende erotiek wordt helaas tegengewerkt door een paar overbodige liedjes. Aldo Ray geeft goed tegenspel als de soldaat die Sadie voor zich hoopt te kunnen winnen, maar Ferrer is wat stijf als de geestelijke die zich verzet tegen zijn toenemende verlangen naar Sadie. Waar is Walter Huston als je hem nodig hebt?

Dit is een aardige film dat het in zich had een meesterwerk te worden. Het verhaal is boeiend, het scenario vol vlijmscherpe dialogen en schokkende en verrassende wendingen. Kortom: het scenario van John Perera is voortreffelijk en roept herinneringen op aan Paddy Chayefski's geniale Network. Maar Miss Sloane lijdt onder het feit dat Jessica Chastain niet over voldoende bijtend gif beschikt om deze droomrol de glans te geven die het verdient. Ze zet een wat fletse vertolking neer, maar dat geldt eigenlijk voor de volledige cast die klaarblijkelijk onder de regie van John Madden niet de ruimte hebben gekregen om volledig los te gaan en de film de kleur te geven die het scenario verdient en vereist. Daardoor hebben ook de meeste dramatische scènes - waaronder die waarin één van Sloanes collega's door haar hoofd dreigt te worden geschoten door een extremist - niet de emotionele impact die het had moeten hebben. Dat maakt de film niet slecht, maar wel teleurstellend omdat dit een meesterwerk had kunnen en moeten zijn.

Rachel Stevens [Lily Rabe] is een 29-jarige docent Engels die, zoveel weten we uit de openingsscene, een groot verdriet moet verwerken. Pas aan het einde toont Hart ons wat de precieze reden voor haar verdriet is. Rachel krijgt de kans om naar een dramawedstrijd te gaan met drie van haar leerlingen. Als ze in de prijzen vallen levert dat de financiële steun op om het kunstprogramma op school voort te kunnen zetten. Billy [Timothée Chalamet] probeert een minder formele band te krijgen met Miss Stevens en dat maakt het voor haar lastig om hem, Margot [Lili Reinhart] en Sam [Anthony Quintal] optimaal te begeleiden, ook al omdat Miss Stevens zelf een vat van emoties is. Goed geacteerd psychologisch drama neemt de tijd om de ontwikkeling van de relatie tussen Miss Stevens en Billy te tonen en doet dat gelukkig zonder goedkoop effectbejag. Het is jammer dat Reinhart en Quintal geen grotere bijdrage kunnen leveren aan het verhaal.

Milly [Toni Collette] en Jess [Drew Barrymore] zijn hartsvriendinnen sinds ze elkaar op hun twaalfde leren kennen. Jess heeft een liefhebbende echtgenoot [Dominic Cooper], een zoon [Ryan Baker] en een dochter [Honor Kneafsey] terwijl het Jess en Jago [Paddy Considine], maar niet lukt om een kind te verwekken. De vriendschap neemt een wending wanneer bij Milly borstkanker wordt en Jess kort daarna eindelijk in verwachting blijkt te zijn. Ook dankzij het scenario van Morwenna Banks voelt de vriendschap tussen Milly en Jess authentiek, met alle ups en downs, de ruzies en de momenten van vergeving, maar vooral de humor waarmee ze elkaar altijd weer lijken op te kunnen beuren. Grappig, ontroerend en dankzij de uitstekende cast nooit sentimenteel.

Tiener June [Storm Reid] dweept nog steeds dusdanig met haar in 2008 overleden vader dat ze het moeilijk kan verkroppen dat haar moeder Grace [Nia Long] op vakantie gaat naar Colombia met Kevin [Ken Leung], die ze via een datingsite heeft leren kennen. June maakt van de gelegenheid gebruik om flink te feesten maar wanneer ze Grace en Kevin afhaalt van het vliegveld blijken ze spoorloos te zijn verdwenen. June gebruikt al haar kennis om de digitale sporen die Grace en Kevin hebben achtergelaten te volgen. Ze krijgt hulp van Javi [Joaquim de Almeida], een contact in Colombia en later van agent Park [Daniel Henney]. Merrick was editor van Searching dat volledig gefilmd was in de vorm van computerbeelden en duidelijk de inspiratiebron was voor deze thriller. Zet de personages en hun onderlinge relaties goed neer en is een uur lang interessant, maar vervalt dan in bizarre en (te) vergezochte wendingen waardoor het niet aan Searching kan tippen. Maar als je dit leuk vond, weet je welke film je zéker moet gaan kijken.

Colonel Braddock [Chuck Norris] is een Vietnamveteraan die wist te ontsnappen uit handen van de Vietcong. Logisch dus dat hij mee gaat met een delegatie van Amerikaanse diplomaten om de banden met Vietnam te versterken. Maar wat blijkt? Zijn gastheer is Generaal Tran [Victor Wong] en daar heeft hij nog een persoonlijk appeltje mee te schillen, zeker wanneer Tran beweert dat er geen Amerikaanse oorlogsgevangenen meer vast zitten in Vietnam. Braddock besluit dan op eigen houtje op zoek te gaan naar Amerikaanse gevangenen en roept de hulp in van Jack Tucker [M Emmett Walsh], eigenaar van een boot en iemand die de omgeving uitstekend kent.

Karatekampioen Norris is geen acteur en dit actievehikel vergt gelukkig weinig acteertalent van de zesvoudig karatekampioen. Wong is (altijd) een formidabele tegenstander en het gebrek aan plot wordt hier grotendeels gecompenseerd door een stevige dosis actie. Hersenloze nonsens blijft het natuurlijk wel.

Deze prequel toont hoe Colonel Braddock gevangen werd genomen tijdens de Vietnamoorlog en hoe hij, na verschillende vormen van geestelijke en lichamelijke martelingen te hebben doorstaan, wist te ontsnappen. De nadruk ligt dus meer op marteling dan op actie, maar de film profiteert van betere karakteriseringen, vooral in de vorm Steven Williams als een kapitein die zijn mede-soldaten verraadt en Soon-Tek Oh als een formidabele (en aangenaam sadistische) schurk. Maar geen enkele film met Norris in de hoofdrol kan de middelmaat ontstijgen, dus dit is één van zijn beste films.

Ontdekkingsreiziger Sir Lionel Frost [Hugh Jackman] snakt naar de erkenning van zijn collega’s. Wanneer hij een zonderlinge brief vindt met een routebeschrijving naar een zogenaamde Sasquatch belooft hij het wezen uit de wildernis te halen. Tot zijn grote verbazing blijkt het wezen [Zack Galifianakis] vriendelijk en zeer beschaafd te zijn. Met de hulp van Mr Link hoopt Sir Lionel op het spoor te komen van de legendarische Yeti’s en met de hulp van collega Adelina Fortnight [Zoe Saldana] gaat hij op pad. Een vreemde, niet geheel geslaagde mix van animatiestijlen. De fraaie, gedetailleerde achtergronden staat in schril contrast met de simplistisch getekende karakters. Jackmans maakt een weinig geïnspireerde indruk, maar Galifianakis is fantastisch als Mr Link, waarschijnlijk het eerste binaire tekenfilmkarakter (hij kiest ervoor omzichzelf Suzan te noemen).

Sylvia Earle wordt in een adem genoemd met Jacques Cousteau en David Attenborough vanwege haar oeuvre als documentairemaker en National Geographic Explorer. Hoewel ze de 80 nadert, is ze nog steeds een fervent duiker. Deze documentaire richt zich op haar strijd tegen overbevissing. Zij is het boegbeeld van een activistische beweging die ervoor wil zorgen dat grote delen van de oceaan actief beschermd worden tegen de visindustrie. Toont de excessen van de visindustrie en de rampzalige gevolgen van overbevissing op het ecosysteem van de oceaan en de gevolgen die binnen enkele decennia zal hebben op het leven op het vaste land. Een eyeopener en een waardevolle kennismaking met de innemende, maar gedreven Earle.

Vier jongeren die zijn opgegroeid met The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints verruilen Utah voor Finland voor de 2-jarige missie die alle Mormoonse jongeren aannemen. We volgen ze tijdens hun voorbereiding (met o.a. lessen Fins) en tijdens hun pogingen om hun boodschap met Finse voorbijgangers te bespreken. In persoonlijke gesprekken blijkt dat deze jongeren met onzekerheden over hun missie en worstelen met emoties die iedere (voormalige) puber zal herkennen. Anderson zet een integer, openhartig portret neer van jonge mensen waar velen van ons liever met een boog omheen lopen. Een knappe prestatie en een uitstekende documentaire.

Alexander Golitsyn [Marcel Iures] heeft de helft van de lijst van alle undercover agenten van IM in Oost-Europa en wil andere helft stelen tijdens receptie van de ambassade in Praag. IMF (Impossible Mission Force) stelt een team samen dat onder leiding staat van Ethan Hunt en als opdracht krijgt de diefstal te fotograferen, Golitsyn te schaduwen en hem en zijn koper te arresteren. De missie loopt helemaal fout en omdat alleen Ethan de operatie overleeft staat hij onder verdenking van verraad. Ethan kan zijn onschuld alleen bewijzen als hij de lijst en de bijbehorende disc in bezit weet te krijgen. Daarbij krijgt hij hulp van Krieger [Jean Reno], Luther [Ving Rhames] en Claire [Emmanuelle Béart]. De eerste in een langlopende serie is dynamisch geregisseerd en wisselt explosieve actie af met suspense. De scène waarin Ethan een zwaarbeveiligd lab binnendringt is een klassieker en de spectaculaire finale mag er ook zijn. Een perfect vehikel voor Cruise en hij is in alle opzichten in topvorm.

In de zevende film in de MI-franchise, reist Ethan Hunt [Tom Cruise] de wereld af om de twee helften van een sleutel te vinden. Waar die precies toe dienen, weet bijna niemand, maar zeker is dat wie de sleutels bezit toegang heeft tot ‘De Entiteit’, een levensgevaarlijke vorm van A.I. Zit boordevol plotgaten en dwaze situaties (waaronder een sluipschutter die ondanks een zandstorm alles raakt, een wel erg op hol geslagen stoomtrein in de Alpen), maar de tekortkomingen worden gecompenseerd door een aangename dosis zelfspot en uitstekend acteerwerk. Haley Atwell houdt zich probleemloos staande als een dief die Ethans voornaamste bondgenoot wordt, maar ook Pom Klementieff en Vanessa Kirby leveren puik werk af als respectievelijk een fanatieke huurling (met een vleugje Xenia Onatopp) en een beruchte wapenhandelaar. Als actiefilm adembenemend, maar al dat gemekker over ‘The Entity’ en de gevaren van A.I. hadden ze grotendeels achterwege kunnen laten. Het vervolg wordt in 2024 verwacht.

Het grootste manco van de veruit zwakste film in de MI-franchise is het plot dat onnodig ingewikkeld is, teveel van uitlegt in saaie dialogen, bol staat van de toevalligheden en je trakteert op een finale die alle actieclichés de revue laat passeren. De sentimentele verheerlijking van Ethan Hunt in de slotwoorden van deze film duiden er eveneens op dat de serie hier het spoor volledig bijster is geraakt. Er is weliswaar een voortreffelijk vuistgevecht in het herentoilet van een liefdadigheidsbal, maar er is geen enkele logische reden te bedenken waarom Hunt en zijn ongevraagde compagnon August Walker [Henry Cavill] een levensgevaarlijke parachutesprong moeten doen om daar te komen! Er is ook nog zoiets als een gastenlijst, maar blijkbaar is de geheime dienst niet slim genoeg om ze daar op te krijgen. Die parachutesprong (uiteraard met bijna-dodelijke afloop) is slechts één van de vele idiote momenten. De hele actiesequentie in Parijs is slecht geschreven en eerlijk gezegd overtuigen de meeste actiescènes door de zwakke cameraregie niet. Natuurlijk waren de actiescènes in de voorgaande films ook erg over-the-top, maar daarin ware de verhalen relatief simpel en degelijk uitgewerkt. Daar is hier geen sprake van en het resultaat is er dan ook naar. Zeer zwak.

Brad Bird voorziet de vierde film in de MI-franchise van een flinke dosis humor, zoveel blijkt al uit de openingsscene waarin Ethan Hunt [Tom Cruise] onder de klanken van ‘Ain’t That A Kick In The Head’ ontsnapt uit een gevangenis in Moskou waar een opstand is uitgebroken. Het doet er niet zo toe waarom Ethan daar was, maar wel dat zijn collega Hanaway [Josh Holloway] vermoord is door huurmoordenaar Sabine Moreau [Léa Seydoux] die in dienst is van een gevaarlijke extremist met de codenaam Cobalt. Ethan kan de identiteit van Cobalt alleen achterhalen door het Kremlin binnen te dringen maar, joe raadt het al, de operatie loopt mis en Ethan krijgt de schuld voor een bomaanslag waarbij een groot deel van het Kremlin in puin komt te liggen. Ethan weet op het nippertje te ontsnappen met hulp van Brandt [Jeremy Renner], die samen met Ethans trouwe teamgenoten meehelpt om Cobalt te ontmaskeren en Ethans onschuld te bewijzen. Het is begrijpelijk dat Bird meer gebruik wil maken van de niet geringe komische talenten van Simon Pegg (als teamlid Benji), maar vergeet daardoor regelmatig het tempo en de spanning erin te houden. Nog altijd vermakelijk, maar net iets minder goed dan zijn voorganger.

Ethan Hunt [Tom Cruise] zit op de hielen van The Syndicate, een organisatie die terroristische acties ondersteunt in landen die bevriend zijn met het westen. Zij zitten achter de diefstal van een lading zenuwgas in Wit-Rusland. CIA-directeur Alan Hunley [Alec Baldwin] heeft echter tegenover de Amerikaanse Senaat een scherp pleidooi voor de opheffing van IMF waardoor deze dienst is opgeheven en Ethan in feite geen IMF-agent meer is. De vijfde MI-film is de beste, dankzij een razend tempo en enkele indrukwekkende actiescènes (de opening op en in een vliegtuig en een suspensevolle sequentie tijdens een uitvoering van ‘Rigoletto’ behoren tot de hoogtepunten). Rebecca Ferguson is uitstekend als Ilsa Faust, een vrouw van wie nooit duidelijk wordt waar haar loyaliteit ligt, en Tom Hollander is subliem als de Britse Minister President die een belangrijke rol in dit alles blijkt te spelen. Deze keer is er meer ruimte voor Luther [Ving Rhames] en vooral voor Benji [Simon Pegg] om een bijdrage te leveren aan het verhaal, maar een actiethriller staat of valt met een sterke schurk. En Sean Harris, die we gerust een specialist mogen noemen, stelt bepaald niet teleur.

Er zijn drie voorwerpen nodig om te voorkomen dat The Entity een allesvernietigende nucleaire oorlog veroorzaakt. Eén van die voorwerpen is in het bezit van Ethan Hunt, een ander voorwerp is in handen van de voortvluchtige Gabriel [Esai Morales] uit Mission: Impossible – Dead Reckoning en het derde ligt in een gezonken Russische atoomonderzeeër waarvan de exacte locatie niet bekend is. Als je niet moe bent geworden van de vele keren dat je te horen krijgt dat de wereld in groot gevaar is en dat Ethan “de uitverkorene” is (de slogan “het staat geschreven” komt ook opvallend vaak voorbij), dan is het wel van de uitgebreide verhandeling over wat er nu weer allemaal mis kan gaan. De opdringerige, bombastische score wil ons laten geloven dat het allemaal heel spannend is, maar deze afsluiter (?) van de franchise vervalt in zelfparodie met een overdosis vage, vaak verwarrende uitleg, dik aangezet melodrama en bespottelijke stunts zonder spanning die leiden tot een anticlimax die je gezien moet hebben om het te kunnen geloven.

Ethan Hunt krijgt deze keer de opdracht om te ontdekken wie verantwoordelijk is voor de ontvoering van Dr. Nekhorvich [Rade Serbedzija], een wetenschapper die het dodelijke Chamera Virus vervoerde. Daarvoor moet hij Nyah Hall [Thandiwe Newton] recruteren. Ethan beklimt een bergwand zonder bescherming en blijkt een geweldige acrobaat te zijn die zelfs in de meest penibele omstandigheden een gevatte opmerking uit de mouw weet te schudden. Een egotrip voor Cruise en een stijloefening voor John Woo, wiens camera geen moment stil lijkt te willen staan. Maar al dat stoere machogedrag en visuele pracht onderstreept alleen maar de leegheid van het verhaal waardoor dit nooit spannend wordt.

J.J. Abrams brengt de MI-franchise meteen terug op het juiste spoor met een spannende proloog waarin Owen Davian [Philip Seymour Hoffman] dreigt Ethan Hunts [Tom Cruise] echtgenote Julia [Michelle Monaghan] dood te schieten als Ethan niet vertelt waar The Rabbit’s Foot is. In flashback ontdekken we hoe en waarom Ethan en Julia in deze situatie zijn beland en uiteraard ook of ze zich uit deze situatie weten te redden. Ethan doet geen veldwerk meer en richt zich op het opleiden van nieuwe rekruten. Wanneer één van zijn veelbelovende pupillen [Keri Russell] in handen komt van Davian, eist Ethans baas Theodore Brassel [Laurence Fishburne] dat Ethan zijn oud-pupil zelf bevrijdt. De bevrijdingsoperatie loopt uit op een fiasco waardoor Ethan vastberaden is om Davian hoogstpersoonlijk op te sporen en uit te schakelen. Terug naar teamwork en een meer kwetsbare hoofdpersoon en een voortreffelijke schurkenrol, de basisingrediënten voor een spannende, vermakelijke actiethriller met de introductie van Benji [Simon Pegg], die hier nog aan het zoeken is naar zijn personage.

Ryan Reynolds toont opnieuw zijn veelzijdigheid in dit deprimerende, maar boeiende drama over de gokverslaafde Gerry [Ben Mendelsohn in een fenomenale rol] die denkt zijn financiële problemen op te kunnen lossen wanneer hij de charismatische en uitgekookte Curtis [Ryan Reynolds] op zijn pad vindt. De twee kunnen het goed met elkaar vinden en Curtis blijkt een goudhaantje te zijn, want het gokgeluk lacht Gerry toe. Maar door zijn verslaving neemt hij steeds grotere risico's, bovendien worstelen beide mannen met problemen die ze onvermijdelijk onder ogen moeten zien te komen.

De twee hoofdrolspelers zijn uitstekend en regisseurs/scenaristen Anna Boden en Ryan Fleck zetten een levendig beeld neer van de gokwereld. Het is je als kijker al snel duidelijk dat de vriendschap niet voor eeuwig kan duren en het duurt wat lang voor het zover is. Maar de chemie Mendelsohn en Curtis maakt dit zeker de moeite waard.

De inmiddels 33-jarige Miss Universe Stephanie Tency heeft zich vele malen onderworpen aan plastische chirurgie om te voldoen aan een ideaalplaatjes, maar in deze documentaire reflecteert ze op de fysieke gevolgen van deze ingrepen en op de redenen voor haar obsessie met “gezien worden”. We zien fragmenten uit vlogs die het pijnlijke proces van de operatie en revalidatie vastleggen en tijdens gesprekken met haar ouders en met psycholoog Noura Soussi komen diepe emoties bovendrijven. Het feit dat deze documentaire louter en alleen draait om Stephanie Tency schetst de ironie van deze hele onderneming. Ze hoopt jonge meisjes duidelijk te maken dat ze zich niet hoeven uit te sloven om “gezien” te worden, maar dat doet ze door vooral de aandacht naar zichzelf toe te trekken. Een goed bedoelde, maar zonderlinge, sneue documentaire van een vrouw die mentaal nog helemaal niet klaar is om anderen de les te lezen over dit onderwerp.