Meningen

Tijdens een operatie onder leiding van chirurg (en geen actrice) Elizabeth Taylor [Elizabeth Banks] veroorzaakt haar stagiaire Richard [Richard Crouchley] een complicatie. De patiënt [Acacia O'Connor] doorstaat de ingreep, maar wanneer ze ’s nachts op de intensive care overlijdt, eisen har ouders antwoorden. Op last van ziekenhuisdirecteur Alistair [Joel Tobeck] stelt afdelingshoofd Andrew McGrath [Simon McBurney] een onderzoek in dat er vooral op gericht is om de reputatie van het ziekenhuis te beschermen. Banks excelleert in dit aangrijpende Nieuw-Zeelandse drama dat op pijnlijke wijze de gevolgen van gebrekkige communicatie van ziekenhuizen met nabestaanden aan de kaak stelt, maar ook laat zien hoe belangrijk het is voor het medisch personeel om gemaakte fouten bespreekbaar te maken.

Goedkoop gemaakte, slecht gemonteerde misdaadkomedie waarin een brandkastexpert in ruste [Armand Assante] zich door de dochter [Soraya Torrens], die hij nooit heeft gekend, laat overhalen om een laatste lucratieve klus te doen. Bauer en Davitian zijn de grappig bedoelde handlangers. Assante doet een enthousiaste imitatie van James Caan als Sonny Corleone, Bauer heeft totaal geen kaas gegeten van komedie. Martinez doet zijn best om zoveel mogelijk verschillende wipes te gebruiken.

In 1982 wordt de 11-jarige Lidia [Tamara Cortes] verzorgd door een familie van travestieten en transgender vrouwen met Boa [Paula Dinamacrca]. Wanneer mijnwerkers ernstig ziek worden, geven ze de schuld aan Boa en haar meisjes met wie ze seks hebben gehad. Dat leidt tot gewelddadige confrontaties, waardoor Lidia’s beeld van de wereld waarin ze leeft, wordt verwoest. Volwassenwordingsdrama toont de gevolgen van desinformatie in de beginjaren van de aids-epidemie, maar is ook een portret van een onconventionele, maar hechte, liefdevolle familie.

Dat dit komische drama net niet kan tippen aan Frances Ha (2012) komt doordat de ongenaakbare Greta Gerwig pas na een ietwat trage opening pas de film naar het hoge niveau tilt van dat meesterwerk van Noah Greenbaum. Hier speelt ze een jonge vrouw die volop droomt, maar haar ambities nooit waar weet te maken. Haar enthousiasme is echter aanstekelijk, zo merkt Tracy [Lola Kirke] wanneer ze contact zoek met Brooke [Gerwig], die op het punt staat haar stiefzus te worden. Greenbaum en Gerwig zorgen opnieuw voor een scenario vol levensechte scenario's en scherpe, vaak bijzonder grappige dialogen in een film die zich kan meten met het beste werk van Woody Allen.

Bekroond in eigen land, maar ook op de filmfestivals in Valladolid en Venetië waar het met name hoge ogen scoorde bij het groot publiek. Begrijpelijk, want dit is een oprechte, integere, maar nimmer zwaarmoedige bespiegeling op het hete hangijzer dat euthanasie heet. De hoogbejaarde Max [Shmuel Wolf] is aan het aftakelen en wil zichzelf en zijn vrouw Yana [Aliza Rosen] een onnodig lange lijdensweg besparen door zijn leven in eigen hand te nemen. Met hulp van goede vriend Yehezkel [Ze’ev Revach] en diens dementerende echtgenote Levana [Levana Finkelstein] komen ze in contact met Dr. Daniel [Ilan Dar], voor wie levensbeëindiging heel normaal was. Als dierenarts dan. Zo’n zeldzame film waar je het ene moment hardop om kunt lachen, het andere moment een brok in de keel krijgt en een prima aanknopingspunt is voor een maatschappelijke discussie over een hekel onderwerp. De cast is voortreffelijk.

Hoewel de humor vaak geforceerd aandoet is de grappendichtheid net zo hoog als het tempo in deze vrolijke, erg op familie georiënteerde (en dus brave) animatiefilm over een gezin dat bol staat van de tekortkomingen en ontdekt dat het desondanks over de juiste elementen beschikt om te voorkomen dat de door Social Media geobsedeerde wereld ten prooi valt aan de virtuele entiteit PAL [Olivia Colman], die een geheel nieuwe (en vaak hilarische) draai geeft aan de term “Rise of the Machines”. Enthousiaste stemvertolkingen en een barrage aan inventieve visuele grappen, waaronder een bijzonder tennisracket en een confrontatie met Furby’s, zijn voldoende voor zo’n anderhalf uur vermaak voor jong en oud.

Haleh [Jasmin Tabatabai] vluchtte na de executie van haar dochter Mitra [Dina Zarif] in 1982 met haar broer Mohsen [Mohsen Namjoo] naar Europa en woont nu in Arnhem. Op een dag wordt ze benaderd door een organisatie die verraders van toen liquideert met de mededeling dat de vrouw die haar familie destijds verraadde waarschijnlijk onder een valse naam in Arnhem woont. Als Haleh deze vrouw weet te identificeren zal de organisatie met haar afrekenen. Ondanks de bezwaren van Mohsen, die als gevolg van het verraad jarenlang gevangen zat en gemarteld werd, besluit Haleh onder valse voorwendselen contact te zoeken met deze vrouw [Shabnam Toloui] en diens dochter Nilu [Avin Manshadi]. Spannend drama – vooral in de flashbacks naar 1982 – neemt in het laatste kwart een vrij ongeloofwaardige wending, maar het sterke acteerwerk van de vier hoofdrolspelers maakt dat meer dan goed.

Verfilming van de Duitse bestseller ‘Die Mittagsfrau’ van Julia Franck, over de lotgevallen van een Duitse Jodin vanaf haar jeugd in de jaren 10 tot aan het eind van de Tweede Wereldoorlog, werd aangeprezen als een feministisch pamflet, maar is niet meer dan een banale en soms (onbedoeld?) hilarische (en niet te vergeten veel te lange) soap opera. Opent met een incestueuze anatomieles en doet dan ook meer denken aan Emmanuelle dan aan The Pianist. De meest dramatische momenten uit het leven van Helene [Mala Emde] worden gebracht als een fait accompli, meestal zelfs in de vorm van een mededeling. Helenes liefdesperikelen met een Duitse officier [Max von der Groeben] is tenenkrommend, ook door Von der Groebens belabberde spel. Filip Zimbrunns levert bij vlagen mooi camerawerk af, maar daar koop je weinig voor.

Tien jaar nadat hun moeder [Mai Kiryû] een einde maakte aan hun leven, wonen Yumiko [Haruka Igawa] en haar jongere broer Ren [Kodai Kurosaki] samen in Tokio en werken ze in een bloemenzaak. Tijdens een bezorgronde ontdekt Ren dat hun vader [Kenichi Endo], een beroemde architect die hen 7 jaar geleden verliet, een kantoor heeft in de stad. Dat biedt een mogelijkheid om oude frustraties en verdriet te bespreken, maar vooral Yumiko ziet dat niet zitten. Yuiga draagt dit op aan de stad en aan zijn eigen moeder. Dat verklaart waarom er zoveel inserts zijn van willekeurige voorbijgangers op allerlei locaties in Tokio die het toch al magere verhaal ophouden. Bijna elke gesproken zin wordt gevolgd door een lange pauze en er valt uiteindelijk amper een touw aan vast te knopen. Goed geacteerd, maar extreem saai. Tenzij je geen genoeg kunt krijgen van straatbeelden van Tokio.

Vanaf het moment dat Martin Luther King een prominent figuur werd in de strijd voor gelijke rechten voor en gelijke behandeling van zwarte Amerikanen, liet FBI-directeur J. Edgar Hoover hem schaduwen en afluisteren. Als dit nieuw is voor u, dan kunt u deze documentaire waarschijnlijk meer waarderen. Heel diepgravend is het allemaal niet, ook al omdat Pollard volledig gebruik maakt van een rommelige verzameling aan archiefbeelden, waaronder die uit (fictieve) misdaadfilms over de FBI. Ondanks de medewerking van een speechschrijver voor King en een FBI-veteraan, leveren de commentaren van de experts weinig opzienbarends op. Het laatste half uur bevat in ieder geval één interessante onthulling, maar al het geklets over wat er wel of niet op een aantal tapes staat blijkt hopeloos gespeculeer: de tapes komen pas in 2027 in het publieke domein. Hopelijk komt er tegen die tijd een documentaire die wél nieuw licht werpt op de verhouding tussen MLK en de FBI.

In 1564 schilderde Pieter Bruegel de Oudere ‘De Kruisdraging’, een olieverfschilderij dat de processie afbeeldt naar Calvarië, beter bekend als Golgotha, waar Jezus gekruisigd zal worden. Hauer speelt de Vlaamse grootmeester, Michael York zijn beschermheer Nicolaes Jonghelinck en Charlotte Rampling is Maria in een van de scènes die in totaal twaalf van de 500 figuren op het doek (124x170cm) te zien zijn. De indrukwekkende opening is een trackingshot van een levende versie van het schilderij. Wat volgt, is een schitterende gefilmde en met eerbied en liefde gemaakte verbeelding van personages op dat doek waarbij de scheidslijn tussen “levende” objecten en landschappen en schilderingen nauwelijks zichtbaar is. De voice-overs geven meer duidelijkheid over de verbanden tussen de personages en de symboliek achter het schilderij, maar door het (logische) gebrek aan plot en het bedachtzame tempo zal niet aan iedereen besteed zijn. Maar als film over kunst is het zeker geslaagd en vanwege de vele visuele details de moeite waard om meerdere keren te zien.

De Marokkaans-Nederlandse voetballer Mo Ihattaren kreeg in 2010 een plaats in de jeugdopleiding van PSV en ontpopte zich in 2018-2019 als een supertalent. Vanaf zijn vertrek naar Juventus in 2019 ging het snel bergafwaarts en dat houdt voor een belangrijk deel verband met het overlijden van zijn vader aan een ziekte waar Mo (als enige in het gezin) lange tijd niets van afwist. Hij krijgt een zoveelste nieuwe kans bij RKC. Jeugdtrainer Mark van Bommel, sportpsychiater Bram Bakker en voormalig VI-redacteur Johan Derksen geven iets meer inzicht, maar het is wel erg gemakkelijk om Ihattarens grillige gedrag uitsluitend in verband te brengen met de dood van zijn vader. Helaas is dat precies wat Van Maanen en programmamaker Joel van den Heuvel hier doen. Als je allergisch bent voor autotune, kun je dit sowieso beter links laten liggen.

Kort nadat hun dochtertje spoorloos is verdwenen, ontvangen Junyang [Chien-Ho Wu] en Peiying [Anicca Panna] een DVD met beelden waarop ze samen of afzonderlijk van elkaar in het geheim met en zonder hun dochtertje zijn gefilmd. Die beelden plaatsen hun relatie in een ander daglicht. Het verhaal krijgt een wending wanneer het zich richt op Lao Wu [Kang-sheng Lee], de man die verantwoordelijk is voor de beelden en (dus) mogelijk verantwoordelijk is voor de ontvoering. Een boeiend basisgegeven, scherpe maatschappelijke kritiek op onze obsessie met film (sociale media en beveiligingscamera’s spelen een prominente rol) en de originele structuur hadden kunnen resulteren in een meesterlijk psychologisch drama als Hua Yeo er ook maar een beetje tempo in had gegooid.

Aangename Disneyfilm gebruikt de traditionele cultuur van Hawaii als basis voor een mythologisch verhaal waarin Moana [Auli'i Cravalho], tegen de wil van haar vader in, besluit de zee te trotseren in de hoop zo de mythologische Maui [de uitstekende Dwayne Johnson] te vinden die er voor moet zorgen dat haar volk een goede visvangst tegemoet kan zien. Maar Maui blijkt niet geheel te voldoen aan het beeld dat Moana al die jaren is voorgehouden.

Moana is visueel vaak bijzonder fraai, zeker in de scènes waarin ze als peuter op ontdekkingstocht gaat. Een aantal liedjes maakt gebruik van traditionele instrumenten en die liedjes staan als een huis. Het terugkerende liedje "How Far I'll Go" maakt aanzienlijk minder indruk. De finale van deze prima animatiefilm is weinig origineel.

Wanneer het voortbestaan van haar volk wordt bedreigd door een teruglopende vispopulatie, volgt Moana [Catherine Laga’aia] tegen de zin van haar vader en stamhoofd [John Tui] haar hart. Ze gaat op zoek naar halfgod Maui [Dwayne Johnson], die volgens de overlevering een einde zou kunnen maken aan de vermeende vloek waar Moana’s volk aan ten prooi is gevallen. Johnson en Laga’aia tonen een breed scala aan gezichtsuitdrukkingen in een remake die in zo’n grote mate opnieuw leunt op (niet altijd overtuigende) CGI dat je deze remake van de animatiefilm uit 2026 wel moet bestempelen als volstrekt zinloos. Behalve om de studiokoffers te vullen dan.

Moana/Vaiana [Auli’i Cravalho] is nu een jong volwassen vrouw en ondergaat een nieuwe missie om een mystiek eiland te bevrijden van de kwaadaardige god Nalo [Tofiga Fepulea’i] zodat de verschillende Oceaanvolken zich kunnen herenigen. Uiteraard rekent ze op hulp van haar mentor Maui [Dwayne Johnson]. Moana/Vaiana’s bemanning bestaat uit oude boer Kele [David Fane], de eigenzinnige Loto [Rose Matafeo] en Maui-fanboy Moni [Hualalai Chung]. Het formulematige plot wordt gecompleteerd door de aanwezigheid van een kip [Alan Tudyk] een varken voor de komische noot. Voor een origineel verhaal ben je aan het verkeerde adres en alle liedjes gaan over hetzelfde thema (geloof in jezelf), bovendien duurt de proloog onnodig lang. Maar de animatie is verbluffend en tijdens de zeereis stuit de bemanning op een keur aan kleurrijke, fantastische wezens die de amusementswaarde flink doen stijgen. Halverwege de aftiteling volgt een scène die verwijst naar het vervolg dat naar verwachting in 2026 in de bioscoop te zien zal zijn.

Moby stelt aan het begin van de biografische documentaire de hamvraag: waarom wil hij deze film maken? Hij komt zelf met een alternatieve verklaring, maar vanaf het begin is het duidelijk dat dit één grote ego-trip is van een man die – zo geeft hij zelf toe – verslaafd is aan de roem. Moby zoekt meteen de slachtofferrol: zijn moeder verwaarloosde hem, hij had een afschuwelijke jeugd, woonde onder erbarmelijke omstandigheden in een leegstaande fabriek. Tussendoor zien we beelden van zijn DJ-gigs en een optreden met een orkest dat moet onderstrepen hoe geweldig zijn muziek de tand des tijds heeft doorstaan. En hij mocht David Bowie tot zijn vriendengroep rekenen! Een verschrikkelijk pretentieus staaltje zelfverheerlijking waar Frank Zappa een puntje aan kan zuigen. En nee, dat is géén compliment.

Niet zo slecht als zijn reputatie doet vermoeden, maar er zijn te weinig leuke momenten om de speelduur van deze matige komedie te rechtvaardigen. Er is een aardige opening waarin Chase tijdens een autorit de ene na de andere (technische) tegenslag te verwerken krijgt en een scène in een restaurant waarin volop geflirt, maar niet met de tafelgenoot, is ook amusant, ook al draaft regisseur Shapiro hier wat door. Het duurt een half uur voor Chase zijn telekinetische krachten ontdekt en daarna moeten we een uur lang kijken hoe Chase gekke bekken trekt en die nieuwe krachten gebruikt om de mensen die zijn leven zuur maken met gelijke munt terug te betalen. Het plot is flinterdun, maar de special effects zijn beter dan je zou verwachten.

Modern Times is een satirische, maar realistische blik op de moderne wereld waarin mensen steeds meer in dienst staan van machines en waarin de aandacht voor de invididuele mens ver te zoeken is. In het openingsshot zien we eerst een kudde schapen – waaronder één zwarte – hun stal binnenlopen en vervolgens zie we een aantal fabriekswerkers al even slaafs hun fabriek binnen te lopen, waarna ze braaf inklokken en wachten tot de machines tot leven komen en ze aan hun werk kunnen beginnen. Hoewel Charles Chaplin zijn karakter hier omschrijft als ‘A Factory Worker’ herkennen we hier toch het zwervertje van weleer in, die nu onderdeel is geworden van de machinatie van de industrie. En dan volgen de briljante grappen zich op, met als persoonlijk hoogtepunt de waanzinnige demonstratie van de ‘Billows Feeding Machine’, een meesterwerk qua acteren en vooral qua timing. Maar er zit een duistere kant aan deze scène: hoewel Chaplin steeds slachtoffer is van de technische mankementen van de machine, hebben Billows en de zijnen alleen oog voor de machine en niet voor de mens die door de machine wordt geteisterd.

Chaplin toont ook dat honger en armoede gewone, vredelievende mensen kan aanzetten tot misdaad om zichzelf en het gezin maar van eten te voorzien. Het succes van Chaplins karakter is voor een aanzienlijk deel te verklaren uit het feit dat hij de wereld van armoede en honger maar al te goed kende. Zijn vader stierft toen Charlie 12 was en zijn moeder was geestelijk labiel en niet in staat om voor haar kinderen te zorgen. Chaplin beschrijft deze hartverscheurende periode treffend in zijn indrukwekkende biografie ‘Chaplin’. Hij slaagt er ook in “Modern Times” in om het publiek te laten lachen om armoede. Charlie, die door een misverstand in de gevangenis terecht komt, komt daar tot de conclusie dat hij het daar beter heeft dan op straat. Wanneer hij zich met tegenzin weer op vrije voeten moet begeven, besluit hij ervoor te zorgen dat hij opnieuw in de gevangenis terecht komt. Hoe dan? Bijvoorbeeld door doodleuk een restaurant binnen te lopen, twee gigantische dienbladen vol met eten en drinken tot zich te nemen en vervolgens – nadat hij heel opzichtig de aandacht van een politie-agent heeft getrokken – melden dat hij geen geld heeft en dat meneer de agent wel even zal betalen.

“Modern Times” is een opeenvolging van briljante komische scènes, afgewisseld met verrassend effectieve dramatiek. Hoewel er een rode draad is in deze film is er niet echt een verhaal. Ik beschouw de film dan ook als een Greatest Hits waarin Chaplin enkele totaal nieuwe ideeën combineert met herhalingen van de tientallen korte films die hij in de periode 1914 – 1918 had gemaakt. Zo is er een duidelijke knipoog naar The Rink, waarin Chaplin de meest ongelofelijke capriolen uithaalt... op rolschaatsen. Tijdens zijn vaudevilledagen onder Fred Carno, maakte hij furore met zijn dronkemansact en ook die is hier terug te vinden. Bijzonder is de sequentie waarin Charlie werk vindt als hulp van een mechanicien en wel omdat zijn tegenspeler in deze scène niemand minder dan Chester Conklin is, een komiek die ook begon bij Keystone en wiens typische ‘walrus-snor’ een inspiratie was voor Chaplins Tramp-kostuum. En natuurlijk is er niks mis met een Greatest Hits als de hits zo ontzettend goed zijn en een zogeheten ‘laugh fest’ is hier gegarandeerd.

Leuwsha vertelt het verhaal van Suriname in de 20e eeuw aan de hand van het levensverhaal van haar grootmoeder Franceline Cummings (1905-1979). Een kind van een witte moeder en een zwarte vader die opgroeide bij Ma Louise, ging werken als wasvrouw voor “Bakra’s” (witte Nederlanders), haar grote liefde vond en kinderen van verschillende vaders grootbracht. De Tweede Wereldoorlog zorgt voor opschudding in Suriname en op latere leeftijd volgt ze haar kinderen naar Nederland. Als geschiedschrijving vooral interessant wanneer de maatschappelijke en politieke verhoudingen beginnen te veranderen. Jannahs commentaar is lang niet altijd overtuigend en soms ronduit mechanisch, bovendien is het verband tussen wat ze vertelt en wat we zien niet altijd duidelijk.

“Moffie” is Afrikaans voor “flikker” en dat kun je beter niet zijn als je als 16-jarige in 1981 je dienstplicht vervult in het Zuid-Afrikaanse leger en een meedogenloze commandant [Hilton Pelser] je klaarstoomt voor de strijd tegen Angolese communisten. We volgen Nicholas [Kai Luke Brummer] tijdens zijn training en zijn eerste schermutselingen in de verfilming van het gelijknamige autobiografische boek van André Carl van der Merwe. Op zich niet onaardig, maar het verbleekt bij Full Metal Jacket waarbij het veel te nadrukkelijk leentjebuur tracht te spelen.

Zed [Rish Ahmed], een Britse rapper van Pakistaanse afkomst, heeft zijn eerste grote stappen gezet voor een succesvolle muzikale carriere. Een wereldtour lonkt, tot blijkt dat Zed lijdt aan een ernstige ziekte waarmee een streep door zijn plannen lijkt te moeten zetten. Met vallen en opstaan probeert Zed nog iets van zijn carriere te redden. Ahmed (ook bekend als rapper Riz MC) overtuigt als rapper, maar heeft moeite om op een overtuigende wijze de complexe emoties van zijn karakter uit te beelden. Het rauwe camerawerk van Annika Summerson helpt maar dit verbleekt naast het superieure Sound of Metal waarin Ahmed een soortgelijke rol speelde.

Mohammed Mrabet is een beroemde analfabete Marokkaanse verhalenverteller, die zijn verhalen liet opschrijven door de beroemde Amerikaanse auteur Paul Bowles. Bowles overleed in 1999, dus Lasfar is aangewezen op Mrabet en de nog levende vrienden en kennissen van Bowles om de relatie tussen verteller en schrijver te onderzoeken. Mrabet wordt meerdere keren beticht van bedrog en is bovendien dubbelzinnig over de betrouwbaarheid van zijn relaas. Die tegenstrijdigheid roept interesse op, maar mede door het gebruik van AI is het voor de kijker wel erg moeilijk om een mening te vormen. Interessant als document van een tijd en een plaats met een opmerkelijke (seksuele) moraal, maar met betrekking tot de relatie tussen Mrabet en Bowles blijf je met veel vragen zitten.

Als liefhebber van 'pure cinema' heb ik bewondering voor het feit dat Ki-Duk Dim een film heeft afgeleverd zonder dialoog (en zonder tussentitels). Dit is echter arthouse cinema en dat betekent dat het verhaal over een gezin waarin één van de leden zijn geslachtsdelen verliest als gevolg van een familieconflict, je aan het denken moet zetten. De film verbeeldt hoe het gezin, bestaande uit een tiener [Young-ju Seo] en zijn ouders [Jae-Hyun Cho, Eun-woo Lee] omgaat met het gezamenlijk opgelopen psychologische trauma. Het bizarre uitgangspunt mag dan een metafoor zijn voor hoe verwoestend conflicten binnen een gezin kunnen zijn, maar het valt niet mee om je mee te laten slepen als die metafoor meer verbijstert dan intrigeert.

Dat Elisabeth Shue nooit haar succes in Leaving Las Vegas heeft kunnen evenaren valt wellicht te verklaren aan de hand van deze stroperige film. Ze speelt Molly, een jonge vrouw met een ernstige autistische stoornis die na de dood van haar ouders jarenlang in een zorginstelling verblijft. Haar broer Buck [Aaron Eckhart] heeft zich al die tijd op afstand gehouden, deels omdat hij geen idee heeft hoe hij haar moet zorgen, maar ook omdat hij weet dat zijn leven niet hetzelfde zal zijn als hij voor Molly moet zorgen. Wanneer Molly wegens gebrek aan subsidie niet langer meer begeleid kan wonen, heeft Buck echter weinig keus. En inderdaad, Molly's komst zet Bucks vertrouwde leven volledig op zijn kop. Uiteraard leert hij - mede dankzij een experimentele operatie - Molly opnieuw kennen en ontstaat er een nieuwe band tussen broer en zus.

Shue geeft op tenenkrommende wijze gestalte aan het autisme van haar karakter en regisseur John Duigan maakt het allemaal nog erger door haar in aftandse kleding vrolijk door fonteinen te laten springen als een klein kind. Het is allemaal bedoeld om haar schattig te laten overkomen, maar het getuigt van een paternalistische benadering die je zomaar als stuitend zou kunnen ervaren. Eckhart levert onder de omstandigheden nog een acceptabele acteerprestatie af, maar het is geen wonder dat Shue hierna belandde in het B-circuit.

Max Max in de duinen, maar dan met benenwagens en meestal erbarmelijk Engels. Centraal staat een bebrilde variant op Pippi Langkous genaamd Molly [Julia Batelaan], die het doelwit is van de bende van Deacon [Joost Bolt], die zogenaamde “Supplicants” gebruikt voor lucratieve gevechten in wat een post-apocalyptische wereld moet voorstellen. Molly is een legende vanwege bijzondere krachten en dat verklaart waarom ze zo moeilijk te vangen is. Ze ontfermt zich over Bailey [Emma de Paauw], een meisje in een dinosauruspyjama. Amateuristisch in elk opzicht, met Bolt de glansrijke winnaar in de categorie ‘slechtste acteerwerk’. De eerste helft is zo nu en dan slaapverwekkend, de tweede helft bevat een actiescène waarin Batelaan en Annelies Appelhof (als een low budget cyborg) elkaar in een lang, ononderbroken shot te lijf gaan. Jammer dat ze zo hebben moeten zweten voor zo’n minder dan middelmatig resultaat.

Op 20 november 2017 maakte de 14-jarige Molly Russell een eind aan haar leven. Het onderzoek naar haar dood bestond uit zittingen die 2 uur duurden en waar leidinggevenden van Meta en Pinterest zich moesten verantwoorden voor de beelden die hun algoritme met Molly deelde. Silver gebruikte AI om het verhaal van Molly te vertellen vanuit het perspectief van het algoritme. Met acteurs reconstrueert hij de hoorzitting om Molly’s vriendinnen van toen te confronteren met wat Molly ook achter hun rug allemaal op haar afkeek. Die gesprekken zijn spontaan, openhartig en bij uitstek geschikt om dit thema bespreekbaar te maken bij jongeren; het gebruik van AI geeft dit een filmische kwaliteit, waardoor dit boeit van begin tot eind.

Qua scenario heeft deze film over de pokerwereld niet bijzonder veel nieuws te bieden. Veel uiteenzetting door middel van monologen, opgeleukt met flitsend gemonteerde sequenties in een verhaal zonder spanning. Maar Jessica Chastain geeft een fantastische (Oscarwaardige?) vertolking als Molly Bloom, een ambitieuze jonge vrouw die haar sabbatical gebruikt om de fijne kneepjes van Texas HoldEm te leren. Wanneer haar werkgever haar pardoes op straat zet, laat ze zich niet kennen en mede dankzij 'Player X' [Michael Cera], een topacteur en een uitstekend pokeraar, weet ze een zeer lucratieve en legale pokerkring op te zetten. Een paar jaar wordt ze aangeklaagd omdat een aantal van haar vaste gasten betrokken waren bij maffia-praktijken en zij daar een actieve rol in zou hebben gehad. Costner steelt de film als Molly's veeleisende vader, vooral in de slotscènes van deze uiterst onderhoudende biografie.

De opgraving van een vrouwenlichaam in het veenlandschap nabij het huis waar de familie van docente Betriek [Sallie Harmsen] la generatieslang woont, blijkt het startpunt voor een serie bizarre, angstaanjagende gebeurtenissen, te beginnen met de mysterieuze dood van de ‘tasjesman’. Heeft natuurlijk allemaal verband met een oude vloek. Een typisch Nederlandse horrorfilm: veel stijlvolle shots, een spannende muzikale score, maar een zwak scenario (met een geforceerde romance) en een lachwekkende ontknoping die mij vooral deed denken aan The Muppet Show.

Een goed voorbereide overval krijgt een flink staartje wanneer de identiteit van Alexis [Olga Kurylenko] wordt onthuld. Buiten haar weten om blijkt de roof namelijk ook te gaan om een drive met gevoelige én levensgevaarlijke informatie die van belang is voor een senator [Morgan Freeman] met snode plannen. Die stuurt een meedogenloze huurmoordenaar [James Purefoy] op Alexis af om de drive terug te krijgen.

Het verhaal is dertien-in-een-dozijn en het scenario is dan ook vrij formulematig. De actiescènes zijn wisselvallig gefilmd en gemonteerd, maar dit is wel een film waarin niet één, maar twee vrouwen hun mannetje staan (en desnoods in elkaar slaan) en regisseur Stephen S. Campanelli houdt het tempo hoog genoeg om het oppervlakkige plot te doen vergeten.