Meningen

Davis Mitchell [Jake Gyllenhaal] overleeft het auto-ongeluk waarbij zijn echtgenote [Heather Lind] om het leven komt. Zijn baas en schoonvader [Chris Cooper] probeert Davis te helpen bij zijn verwerkingsproces, maar Davis vindt in eerste instantie een soort van troost in het volledig slopen van apparatuur om het daarna weer in elkaar te zetten. Naar aanleiding van een schriftelijke klacht over een snoepmachine waarin Davis allerlei persoonlijke ontboezemingen verwerkt, komt hij in contact met Karen Moreno [Naomi Watts] van de klantenservice die zich verwant voelt met Davis. Intelligent geschreven rouwverwerkingsdrama, stijlvol geregisseerd zonder de aandacht af te leiden van de personages. Gyllenhaal en Watts krijgen knap tegenspel van de 14-jarige Judah Lewis die hier zijn speelfilmdebuut maakt.

Fascinerende film doet qua thematiek denken aan het middelste deel van 2001: A Space Odissey, maar werkt het basisidee dat de toenemende intelligentie van computers er toe zal leiden dat ze menselijke behoeften ontwikkelen en werkelijk tot alles in staat zijn om die behoefte te bevredigen door de setting in de moderniserende wereld.. Robert Vaughn is perfect als de stem van de organische supercomputer Proteus, ontwikkelt om in te functioneren in dienst van zijn ontwerper Alex Harris [Fritz Weaver] en diens echtgenote Susan [Julie Harris]. Wanneer Proteus de wens uitspreekt om zich voort te planten, zodat zijn nakomeling kan ervaren hoe het is om 'mens' te zijn, zet echter Susans leven volledig op zijn kop.

Het idee klinkt bizar, maar dankzij het intelligente scenario Robert Jaffe en Roger O. Hirson, gebaseerd op de gelijknamige novelle van Dean Koontz, en de uitstekende regie van Donald Cammell die maximaal effect weet te bereiken met naar huidige maatstaven beperkte, maar voor die tijd knappe special effects van Tom Fisher. En Christie is in topvorm in een complexe rol, zij vormt het hart van de film en zorgt ervoor dat het boeit van begin tot aan het huiveringwekkende einde.

Een complexe, psychologische thriller met horror-elementen waarbij je je aandacht erbij moet houden. Het psycho-gebabbel is onvermijdelijk in dit verhaal een baron (Peter Hardy, ook bekend als Siegfried uit de serie James Herriott) die zijn kinderen op bijzondere wijze - en om redenen die pas tegen de finale duidelijk worden - in de greep houdt. Patrick Magee, die datzelfde jaar in 'A Clockwork Orange' te zien was, speelt zijn rol als 'dokter van de geest' vrij ingetogen, terwijl Michael Hordern flink over-the-top mag aan als een bijzonder ijverige priester. Moeilijk te volgen en een tikje bizar, maar het acteerwerk is goed, de regie van Peter Sykes intelligent en het camerawerk van Arthur Grant wonderschoon.

Den of Thieves lijkt een bijzonder slecht gemonteerd restant van een mini-serie die minstens dubbel zo lang duurde. Het verhaal is dan ook een puinhoop en de karakteriseringen zijn ronduit zwak. Het is maar goed dat Gerard Butler tijdens de actiescènes veelvuldig te zien in een kogelvrij vest met 'sheriff' erop, want zijn karakters is roekelozer, meedogenlozer en gevaarlijker dan de gangsters die 'de ultieme bankroof' gaan plegen. Het probleem met dit waterdichte plan om de zwaarst bewaakte (federale) bank in LA beroven, is dat het plan allesbehalve waterdicht is en de bewaking van de bank ronduit amateuristisch blijkt te zijn. Scenarist Christian Gudegast kwam op het lumineuze idee dat de politie een schietpartij zou beginnen in een file, met tientallen onschuldige omstanders. Want ja, zo gaat dat natuurlijk in LA... Maar met het verstand op nul is dit wellicht een vlotte, technisch vrij goed gemaakte actiefilm met slechts een paar losse eindjes.

Na een geslaagde diamantenroof op het vliegveld van Antwerpen verkassen de daders naar Nice waar Donnie Wilson [O’Shea Jackson Jr.] onder het pseudoniem Jean-Jacques contact legt met een heler [Nazmiye Oral]. En dan is het tijd voor de volgende klus: het beroven van The World Diamond Centre. Deze keer sluit ‘Big Nick’ O’Brien [Gerard Butler] zich aan bij de groep. 10 minuten actie, gevolgd door 90 minuten waarin werkelijk niets interessants gebeurt, dan nog een 10 minuten actie en een uitgebreide epiloog die de deur openzet na een nog overbodigere sequel. De actiescènes zijn goed te verteren, de rest kun je gerust doorspoelen. Je kunt toch wel raden hoe het afloopt.

De Britse historicus David Irving [Timothy Spall] klaagt in 1996 zijn Amerikaanse collega Deborah Lipstadt [Rachel Weisz] aan wegens laster nadat ze hem in haar boek “Denying the Holocaust” had weggezet als een ontkenner van de Holocaust. Irving beroept zich op het argument dat hij slechts heeft benadrukt dat er geen onomstotelijk bewijs is dat de Holocaust heeft plaatsgevonden en probeert Lipstadt te provoceren. Lipstadt heeft grote moeite om zich in te houden, ook al omdat ze aanvankelijk niet zoveel vertrouwen heeft in haar advocaten Anthony Julius [Jack Lowden] en Richard Rampton [Tom Wilkinson]. De drie sterren leveren puik werk af in dit op ware feiten gebaseerde rechtbankdrama dat zich vooral richt op het proces en dus bestaat uit veel (overtuigende gespeelde) dialoog en daardoor vrij statisch is. Voor wie een fascinatie heeft voor de Holocaust zal dat overigens geen bezwaar zijn.

Wanneer de aan lager wal geraakte Welshman Herb [Rafe Spall] en reportage zien over de Deense open gevangenissen, gelooft hij dat hij het daar beter zal hebben. Een vriend [Thomas W. Gabrielsson] brengt hem in contact met vrachtwagenchauffeur Harry “The Horse” [Steve Speirs] die hem helpt om illegaal de oversteek naar Scandinavië te maken. Eenmaal aangekomen in Denemarken moet Herb nog wel iets doen waarvoor ze hem zullen veroordelen en dat valt niet mee. Bovendien raakt hij bevriend met Matilda [Simone Lykke]. Het uitgangspunt is amusant, maar deze vermeende komedie wil dat maar niet worden, omdat Shergold de juiste balans tussen komedie en drama niet weet te vinden.

Deze documentaire volgt Depeche Mode tijdens de laatste dagen van hun Music for the Masses Tour van 1987 en 1988. We volgen de band backstage en zien optredens van hun aanzienlijke hitcatalogus. De band besloot tevens een bus beschikbaar te stellen voor een aantal fans die hun laatste concerten gratis mogen bezoeken op voorwaarde dat een cameracrew hun doen en laten en de onderlinge gesprekken vast mocht leggen. En vooral dat maakt deze documentaire documentaire. Andrew Fletcher erkent dat hij op het podium ‘maar wat doet’ en Alan Wilder en Martin Gore leggen uit hoe zij hun synthesizers gebruiken.

Het in 1935 geopende Museum Boijmans van Beuning in Rotterdam is toe aan een grondige renovatie. Museumdirecteur Sjarel Ex en architect/ontwerper Winy Maas proberen van de nood een deugd te maken. Ze slaan de handen ineen om naast het oorspronkelijke gebouw een depot aan te leggen waarin alle kunstwerken (en dat zijn er ruim 151.000) voor het publiek toegankelijk zijn. De titel verwijst naar het feit dat de gevel van het nieuwe gebouw bestaat uit grote, bolle spiegels. Als joe de humor van deze woordspeling waardeert, dan gniffelt u misschien ook wel om de gezongen openingscredits, ook al slaat het nergens op. Het lijkt een afleidingsmanoeuvre van Dolz, die mogelijk op een laat moment inzag dat haar documentaire wel erg conventioneel en daardoor onvermijdelijk een tikje saai was. De minieme dwarsdoorsnede van de betreffende kunstwerken aan het eind, nodigt desondanks absoluut uit om dit ‘depot’ op korte termijn te bezoeken.

Weinig overtuigend overtuigende variant op het Frankensteinverhaal verteld vanuit het perspectief van 'het monster'. Na een woordenwisseling met zijn vriendin Lucy [Chloë Levigne] verlaat Adam [Alex Breaux] hun gezamenlijke woning. Op straat wordt hij aangevallen en meerdere keren gestoken. Wanneer hij ontwaakt is hij een lappenpop van ledematen in het laboratorium van Henry [David Call]. Die probeert hem opnieuw een zekere mate van menselijke beschaving bij te brengen, maar die pogingen worden verstoord wanneer de verschijning van Henry's vriendin Liz [Ana Kayne] Adam herinnert aan zijn 'vorige leven'.

Fessenden blijft dichter bij het verhaal van Frankenstein dan de meeste verfilmingen, maar er is amper sprake van karakterverdieping of spanningsopbouw waardoor de echte horrorscènes vooral verrassend zijn, maar niet erg meeslepend.

Heden en verleden lopen letterlijk door elkaar in dit familiedrama waarin de aan Alzheimer lijdende tachtiger Claire [Catherine Deneuve] in een schijnbare opwelling besluit haar hele inboedel te verkopen, op één klok na. Wanneer Martine [Laure Calamy], de jeugdvriendin van Claires kinderen Marie [Chiara Mastroianni] en Martin [Simon Thomas] dit ontdekt, probeert ze tevergeefs te voorkomen dat Claire de waardevolle familiebezittingen voor een appel en een ei van de hand doet. Ze besluit Marie, die haar moeder al jaren niet heeft bezocht, op de hoogte te brengen. Maries komst brengt brengt zowel bij haar als bij haar moeder oude, vaak pijnlijke herinneringen naar boven.

Het is zelden een goed teken als vier verschillende schrijvers (waaronder regisseur Bertucelli zelf) nodig zijn om het scenario voor een boekverfilming te schrijven, maar aanvankelijk is daar weinig van te merken. De vertolkingen zijn goed en Bertucelli gaat goed om met de complexe verhaalstructuur die bol staat van de flashbacks. Halverwege lijkt ze echter de weg wat kwijt en blijft het verhaal wat meanderen in een niemandsland voordat het zich naar de finale werkt.

Hoewel internationale slavenhandel in 1807 was afgeschaft, ging het transport van slaven naar de VS decennialang door. Het laatste slavenschip was Clotilda, dat in 1859 aankwam in Mobile Bay in Alabama met 100 mannen, vrouwen en kinderen aan boord. Het schip werd tot zinken gebracht en is tot op heden niet teruggevonden. Na de afschaffing van de slavernij vestigden de toenmalige slaven zich in het nabijgelegen Africatown. Directe afstammelingen van deze mensen spelen een sleutelrol bij een nieuwe poging om de Clotilda op te sporen en te bergen. Zo krijgt de geschiedenis van hun voorouders een prominente een waardige plaats in de plaatselijke en nationale geschiedenis. Maakt veel duidelijk over de aanhoudende raciale spanningen in de Confederatie en de waarde van het waarborgen van de Afrikaans-Amerikaanse geschiedenis.

Belle [Keegan Connor Tracy] en Beest [Dan Payne] regeren al 20 jaar en hebben alle schurken verbannen naar een eiland. Hun zoon Benjamin [Michell Hope] staat op het punt tot koning gekroond te worden en hij besluit de kinderen van de schurken van weleer een nieuwe kans te geven. Maleficent [Kristin Chenoweth], de Boze Koningin [Kathy Najimy], Jafar [Maz Jobrani] en Cruella de Vil [Wendy Raquel Robinson] krijgen de kans om hun kinderen Mal [Dove Cameron], Evie [Sofia Carson], Jay [Booboo Stewart] en Carlos [Cameron Boyce] in te schrijven op Aurodon Prep School. De nieuwkomers krijgen van hun ouders opdracht om de magische staf van de Fairy Godmother [Melanie Paxson] te stelen. Vrolijke musical voor de jeugd met een enthousiaste cast, een scenario dat op grappige wijze de conventies van het sprookjesgenre op de hak neemt en een prima soundtrack. Maar waar is Silent Bob? Start van een succesvolle franchise van Disney Channel die onder meer drie sequels opleverde.

Drie dagen voordat Mal [Dove Cameron] zich officieel ‘Lady of the Court’ mag noemen, krijgen haar twijfels over haar geschiktheid als aanstaande koningin van Auradon de overhand. Ze besluit terug te keren naar de Isle of the Lost waar ze vandaan kwam en waar Harry [Thomas Doherty] en Uma [China Anne McClain] de spreekwoordelijke scepter zwaaien. Mals vrienden besluiten koningin Benjamin te helpen bij zijn poging Mal terug te brengen. Een slap verhaal, overgeproduceerde, formulematige liedjes doen dit al snel zinken als een baksteen. McClain is een welkome aanvulling op de cast, maar de overige nieuwe personages scoren stuk voor stuk een onvoldoende. De aanwezigheid van een pratende hond is een duidelijke indicatie van het gebrek aan nieuwe ideeën in dit erbarmelijke vervolg op Descendants. Uitsluitend voor kinderen die niet beter weten.

Auradon maakt zich op om vier nieuwe Villain Kids te verwelkomen op de Prep School. Deze keer komt het kwaad uit eigen gelederen: Audrey [Sarah Jeffery], de ex-vriendin van koning Ben [Mitchell Hope], spreekt een vloek uit die ze alleen bereid is op te heffen als Ben met haar trouwt. Mal [Dove Cameron] en haar vrienden hebben deze keer de hulp van Uma [China Anne McClain] en de Villain Kids nodig om Auradon te redden. Maar wantrouwen en jaloezie dwarsboomt de samenwerking. Een hele verbetering ten opzichte van deel 2 uit deze franchise van Disney Channel, met betere muziek en minder aandacht voor de onleuke personages die in deel 2 waren geïntroduceerd. Ook het verhaal kan ermee door, ook al ontbreekt de frisheid van Descendants. Opgedragen aan Cameron Boyce (Carlos) die kort na de opnamen op 20-jarige leeftijd overleed als gevolg van een epileptische aanval.

Matt King [George Clooney] leefde vooral om te werken en ontdekt de prijs die hij daarvoor heeft moeten betalen wanneer zijn echtgenote [Patricia Hastie] als gevolg van een ongeluk tijdens een bootrace in een coma raakt waar ze niet meer uit zal komen. In navolging van haar testament moet Matt ervoor zorgen dat de mensen die belangrijk waren voor Liz persoonlijk afscheid kunnen nemen voor de stekker er letterlijk uit gaat. Bovendien moet hij zorgen voor zijn 10-jarige dochter [Amara Miller] en de band aanhalen met zijn oudere dochter [Shailene Woodley], die het contact met haar ouders grotendeels had verbroken. En dan is er nog dat gedoe om een stuk land dat al generatieslang in de familie zit. Oscarwinnaar voor beste scenario, ook al kabbelt dat eigenlijk een beetje in het rond zonder dramatische hoogtepunten. Clooney kreeg een Oscarnominatie, maar het acteerwerk is over de hele linie van hoog niveau. En wie houdt van jodelmuziek (Hawaii-style) kan zijn hart ophalen. Haters zijn bij deze gewaarschuwd.

De meeste hoofdrolspelers uit de voorgaande drie films maken een diplomatieke wereldreis en daarom is Uma [China Anne McClain] aangesteld als regent. Zij besluit Auradon Prep School dit jaar ook open te stellen voor kinderen uit Wonderland, waaronder Ella [Morgan Dudley], de dochter van Cinderella [Brandy], en Red [Kylie Cantrall], de dochter van de Queen of Hearts [Rita Ora]. Wanneer laatstgenoemde van de uitnodiging gebruik maakt om wraak te nemen voor de gemene grap die van haar een schurk maakte, belanden Red en Chloe dankzij een snufje magie in het verleden. Ze ontmoeten en raken bevriend met de tienerversies van hun moeders en ontdekken dat de scheidslijn tussen goed en kwaad heel dun is. Hun belangrijkste missie: de gemene grap voorkomen, in de hoop dat Reds moeder daardoor een minder wraakzuchtige versie van haarzelf wordt. Phang neemt afstand van de flauwe humor uit de twee voorgaande films. Ook de soundtrack is beter, met ‘Life is Sweeter’ als uitblinker. Prima, pretentieloos vermaak voor kinderen en pre-puberale tieners laat de deur wijd open voor nog een vervolg.

Vanja Palmers leefde lange tijd met geestelijke demonen, tot hij ontdekte dat Psilocybine hem een uitkomst bood. Hij is één van de drijfveren achter een bijzonder experiment van Franz Vollenweider die in navolging van LSD-ontwikkelaar Albert Hofman gebruikt maakt van Zwitserse wetgeving om in de Universiteitskliniek voor Psychiatrie Burghölzi (waaraan o.a. Gustav Jung verbonden was) met behulp van een groep ervaren mediteerders de (hopelijk heilzame) werking van Psilocybine wetenschappelijk te bewijzen. Voer voor aanhangers van meditatie en mindfulness, maar ook voor liefhebbers van wetenschap in het algemeen. Maar deze documentaire is een iets te nadrukkelijk pleidooi voor de acceptatie van (het gebruik van) geestverruimende middelen. Een wat meer gebalanceerde benadering van het thema was welkom geweest.

In 1966 filmde Sergio Leone de climax van The Good, The Bad And The Ugly in Valle de Mirandilla. Metallica gebruikt Ennio Morricones beroemde bijbehorende muziek al 30 jaar als opening van hun concert en veel omwonenden werkten als crewlid of figurant mee aan de film. De dood van Eli Wallach in 2014 was voor een paar vrienden aanleiding om samen te komen op de locatie waar het duel tussen ‘The Good’ [Clint Eastwood], ‘The Bad’ [Lee van Cleef] en ‘The Ugly [Eli Wallach] een herdenking te organiseren. De respons was groter dan verwacht en dat bracht de mannen op het idee om voor het 50-jarig jubileum de set (een cirkel van zand omringd door duizenden graven) te reconstrueren en de film daar te vertonen. De Oliveira interviewt cast- en crewleden van toen en deelnemers aan de reconstructie om te achterhalen wat mensen bezielt om een project als dit aan te gaan. Een vermakelijk en interessant uitgangspunt, maar De Oliveira’s blijkt helemaal niets van Leones creativiteit over te hebben genomen. De regie is kleurloos, de montage fantasieloos en van een dramatische ontknoping is ook al geen sprake – ook al denken de initiatiefnemers daar blijkbaar anders over.

Boeiende Americana speelt zich af aan het begin van de jaren '50. Tiener Rose (Annabeth Gish) woont met haar stiefvader (Jon Voight), een getraumatiseerde, alcoholistische oorlogsveteraan, haar moeder (JoBeth Williams) en haar twee zusjes in een klein dorpje in de woestijn bij Las Vegas, waar het Amerikaanse leger van plan is nucleaire testen te doen. Haar troosteloze leventje krijgt een kleur wanneer haar levenslustige tante Starr (Ellen Barkin) tijdelijk intrekt in afwachting van haar scheiding. Maar Roses zoektocht naar volwassenheid en de verbittering van haar stiefvader zorgen voor de nodige spanningen binnen het gezien.

Dit is één van de meest inzichtelijke films over een periode waarin de VS zichzelf onaantastbaar waande. Naar mate de oorlog in Korea steeds meer op een ramp afstevent, worden ook de barsten in het gezinsleven niet alleen zichtbaar (moeder dekt veel met de mantel der liefde toe), maar leidt het ook onvermijdelijk tot een confrontatie. Regisseur Eugene Corr - die medeverantwoordelijk was voor het scenario - weet het tijdsbeeld van de wat naïeve beginjaren van The Atomic Age treffend neer te zetten, mede dankzij prima acteerwerk, inclusief Voight in één van zijn beste rollen sinds Deliverance.

De jonge cast maakt dit verder niet al te opzienbarende drama over de dromen van een stel jong-volwassenen in een woestijnstadje dat wordt opgeschrikt door de komst van de FBI nadat een ongeluk met een vrachtwagen dat mogelijk een levensgevaarlijk cola-ingrediënt bevat. Ethan Suplee heeft nooit de grote doorbraak gemaakt die hij op basis van zijn talent wel verdiende en Kate Hudson en Christina Ricci raakten al snel op een zijspoor. Casey Affleck, in één van zijn eerste grote rollen, valt alleen op vanwege het succes dat hij nú heeft. Michael Ironside draaft op als een FBI-agent die weinig begrip heeft en respect toont voor de dorpsbewoners. Inhoudelijk niet bijster interessant, maar dankzij de cast heeft 'Desert Blue' toch een zekere curiositeitswaarde.

Wanneer de 70-jarige boer Ephraim [Burl Ives] aankondigt thuis te komen met zijn vierde vrouw, de 25-jarige Italiaanse Anna [Sophia Loren], koopt zoon Eben [Anthony Perkins] zijn broers uit en zet hij alles op alles om ervoor te zorgen dat zijn vader de boerderij aan hem zal nalaten. Maar zijn koele ontvangst voor Anna zet de twee lijnrecht tegenover elkaar, waardoor er een strijd losbarst om Ephraims gunsten en diens nalatenschap. Op papier is Sophia Loren perfect gecast voor deze rol, maar haar zware accent maakt dat ze in dit door dialoog gedreven melodrama regelmatig moeilijk te verstaan is. Burl Ives maakt het meeste indruk als vrome, maar hardvochtige vader en echtgenoot en houdt de film interessant, ondanks de onrealistische sets en het gebrek aan chemie tussen de verder prima acterende Perkins en Loren.

Statisch historisch drama met een wat stijve Marlon Brando, een charmante Jean Simmons en een prachtige Merle Oberon. Henry Koster weet (vaak letterlijk) geen beweging te krijgen in de film, bovendien is er teveel romantische geneuzel en te weinig historische achtergrond om de film werkelijk boeiend te houden. Brando maakte deze film blijkbaar als goedmakertje voor het feit dat hij van de set was gelopen bij 'The Egyptian' en het is aan zijn lusteloze vertolking te merken. Jammer, want op papier was Brando de perfecte keuze voor de rol van de temperamentvolle Napoléon Bonaparte.

De Koning van de Wansmaak komt opnieuw met een briljant staaltje smakeloze humor, vol met vertolkingen die net zo bizar zijn als de karakters in deze film. Nadat een volstrekt hysterische huisvrouw [Mink Stole] een 'moordaanslag' van een paar honkballende kinderen heeft overleefd,ervan overtuigd is dat haar 7-jarige dochter zwanger is van haar iets oudere zoontje en haar echtgenoot na een ruzie is vermoord nadat haar dikke huishoudster [Jean Hill] op zijn gezicht is gaan zitten, slaat ze met haar handlanger op de vlucht. Ze komen terecht in een koninkrijk waar Queen Carlotta [Edith Massey] met de scepter zwaait. Verder valt het verhaal niet na te vertellen, maar er is aardig wat vrouwelijk en mannelijk (en niet altijd even functioneel) naakt en thema's als transseksualiteit, zelfmutilatie en seks staan allemaal in dienst van de satirische boodschap rondom vrouwenemancipatie ... of zoiets. Onnavolgbaar, absoluut een typische love-it-or-hate-it-ervaring... maar dat is precies de bedoeling!

Een dakloze moeder [Willa Fitzgerald] slaat op de vlucht nadat ze een agent doodschiet die haar had verkracht; een ex-gevangene [Garrett Hedlund] trekt in bij zijn vader [Mel Gibson] en stiefmoeder [Paulina Gálvez], maar heeft zichzelf nog niet kunnen vergeven voor wat hij heeft gedaan; een agressieve dronkenlap [Ryan Hurst] reageert de woede en verdriet over de dood van zijn broer en de voogdij over zijn zoon [Brady Gentry] af op de wereld. De drie verhalen blijken natuurlijk met elkaar verband te houden. Hurst spant de kroon als het gaat om overdreven acteren, al is dat ook te wijten aan Crockers onsubtiele regie en aan het tenenkrommende scenario van Michael Farris Smith.

Een uitstekend scenario zonder zijlijntjes maar met sterke karakteriseringen maken dit tot (veruit) de beste uit de franchise. Gru's transformatie van gewetenloze schurk met sadistische trekken [zijn introductie toont hoe hij eerst een kind troost met een zelfgemaakt ballondier, om 'm vervolgens zelf kapot te prikken] tot vaderfiguur verloopt in kleine, geloofwaardige stappen in een verhaal dat een perfecte combinatie van actie, humor en drama bevat. De Minions zijn een geniale vondst met hun aandoenlijk kinderlijke slapstick en vormen hier - net als de drie weesmeisjes - een belangrijk onderdeel van het plot. Agnes [met de stem van Elsie Fisher], de jongste van de drie zusjes, steelt de film (en je hart) met haar rijke fantasie en haar volmaakte, maar nimmer stroperige, onschuld. Russell Brands vertolking als Dr. Nefario steekt daar wat bleekjes bij af, maar Nefario's eerste prototypes voor een 'dart gun' en 'cookie robots' behoren tot de beste uit een serie zeer geslaagde woordspelingen die de inventiviteit van deze spannende, grappige en ontroerende animatiefilm nog maar eens onderstrepen.

Gru [Steve Carrell] mag bij de Geheime Dienst aan de slag en werkt samen met collega Lucy [Kristen Wiig] undercover in een winkelcentrum om daar een superschurk te ontmaskeren. Inferieur vervolg heeft een mager verhaal dat pas in de tweede helft op gang komt. In het eerste deel van de film verschijnen de Minions in sketches die weinig met het verhaal van doen hebben en Miranda Cosgrove, Elsie Fisher en vooral Dana Gaier zijn veroordeeld tot ondankbare bijrollen als Gru's geadopteerde dochters. Margo's verliefdheid en Agnes' gedicht voor Moederdag zijn er bovendien met de haren bijgesleept. Despicable Me 2 mist de subtiliteit van zijn voorganger en bevat vooral wilde slapstick, waarvan Lucy de verpersoonlijking is. Gelukkig komt de film in de tweede helft toch nog tot leven, maar daarvoor moet je wel lang met je duimen draaien.

Lach-Of-Ik-Schiet is het devies in deze rommelige, lawaaiïge en overbodige sequel met een wel heel erg onsamenhangend verhaal. Gru blijkt opeens een tweelingbroer te hebben die om één of andere reden nooit contact met hem heeft gezocht - hoewel deze Dru wel wist dat hij een broer had - en een verhaaltechnisch slap excuus heeft om contact op te nemen met Gru. De Minions hebben Gru in de steek gelaten omdat ze zijn brave bestaan beu zijn en belanden in de gevangenis. Lucy, Agnes en Margo hebben ook hun eigen flinterdunne verhaallijntje en Edith is volstrekt overbodig. Trey Parker leent zijn stem aan de irritante Balthazar Bratt, een karakter dat alleen bedacht is als wel heel opzichtig excuus om allerlei eighties-referenties rond te slingeren. "Take My Breath Away", "Bad" [nee, niet van U2], "Sussudio", "Take On Me" en "Jump" [nee, niet van Kriss Kross] komen in sneltreinvaart voorbij, maar het zijn allemaal geforceerde pogingen tot humor die de plank misslaan omdat de regisseurs elke grap erin hameren met een moker. Het is een barrage van slapstick-achtige humor die meer doet denken aan een matige 'Keystone Cops'-short maar slechts zelden een lach veroorzaken. Ik telde 2 aardige grappen: een verwijzing naar "Child's Play" en de bijnaam voor de Balthazar Bratts poppenleger. Maar had niemand de makers kunnen zeggen dat een expliciete verwijzing naar "Duck Soup" niet alleen ongepast, maar ook een belediging aan het adres van de Marx Brothers is?

Opnieuw een lui vervolg met een slap verhaal en een onsamenhangend script. Gru [Steve Carell] en zijn familie moet onderduiken nadat nieuwe aartsvijand Maxime Le Mal [Will Ferrell] ontsnapt uit de gevangenis. Gru en aanhang moeten wennen aan hun nieuwe omgeving en identiteit, Maxime traint kakkerlakken voor zijn grote wraak en enkele Minions veranderen in ‘The Fantastic Five’ als onderdeel van een experimenteel trainingsprogramma van AVL-directeur Silas [Steve Coogan]. Overdreven animaties, bijbehorende stemvertolkingen en een opvallende dosis geweld en wrede humor waardoor ik geen enkel kind zou aanraden.

Frank [Keanu Reeves] en Lindsay [Winon Ryder] blijken tot elkaar veroordeeld tijdens hun reis richting dezelfde bruiloft die op een exotische locatie plaatsvindt. De twee kibbelen wat af in deze, getuige de tussentitels en de incidentele muziek, nadrukkelijk door Woody Allen geïnspireerde romantische komedie. De dialogen zijn best goed geschreven maar Reeves heeft totaal geen kaas gegeten van verfijnde komedie. Dankzij ijn robotachtige vertolking en emotieloos uitgesproken teksten slaat elke grap meteen dood. Ryder doet soms iets te hard te best dat te compenseren en de trage, statische regie stelt je geduld lange tijd op de proef. Pas wanneer het tweetal besluit een wandelingetje te nemen en daar een onverwachte ontmoeting heeft komt er wat vaart in. Dat levert gelukkig nog een paar amusante momenten op, maar dat is op zijn zachtst gezegd aan de late kant.