Meningen

In deze erotische thriller vol artistiek geweld slaagt De Palma erin de spanning naar het kookpunt te drijven. “Body Double” is in het filmjargon de stand-in die men gebruikt als een acteur of actrice zijn lichaam in een bepaalde scène om uiteenlopende redenen niet wenst te gebruiken. De cineast kwam op het idee toe hij in 1980 voor “Dressed to Kill” in de openingsscène waarin Angie Dickinson zich onder de douche wellustig inzeepte een doublure gebruikte. “Body Double” is vooral een prent over “het kijken” en wat de toeschouwer denkt te zien is lang niet noodzakelijk hetgeen hij denkt te zien. Jake Scully is een acteur op de sukkel die tijdens het draaien van een goedkope griezelfilm ontslagen wordt omdat hij aan claustrofobie lijdt en niets terecht brengt van een sequens waar hij in een doodskist moet liggen. Wanneer hij huiswaarts keert betrapt hij zijn vriendin met een andere man in bed. Hij is dus zijn baan en zijn vriendin kwijt en heeft geen woning waar hij de nacht kan doorbrengen. De schijnbaar vriendelijke collega Sam Bouchard biedt hem prompt onderdak aan, op voorwaarde dat hij het huis onderhoudt. Voor hij vertrekt vertelt Bouchard hem nog dat hij met een telescoop een mysterieuze buurvrouw kan begluren die op een vast tijdstip ‘s avonds een sensueel dansnummertje opvoert. Getooid in een zijden negligé en versierd met juwelen streelt ze zich voor het raam van de slaapkamer, tot ze rond de climax met haar hoge hakken op het bed gaat liggen. Maar Jake is blijkbaar niet de enige die deze droomvrouw bespiedt...

Dat is de start van een bijzonder boeiend film over voyeurisme die meesterlijk is geregisseerd en waarin erotiek en terreur op een bijna perverse manier met elkaar worden gecombineerd, wat tot verhitte discussies leidde. Brian de Palma liet zich ook inspireren door de twee Hitchcock parels “Rear Window” en “Vertigo”. Terwijl de regisseur de kijker hypnotiseert met zijn meest verleidelijke of meest aanjagende scènes onthult hij ook de mechaniek van de filmkunst, maar dat neemt de angst of het genot niet weg. Superieure stijlvolle cinema.

Een bijzonder uitgekookte genre-oefening van Lawrence Kasdan, zijn debuut als regisseur is voortreffelijk. Een heerlijke, moderne pastiche van de oude Chandler-mysterieverhalen over hebzucht, wellust, moord en dubbelspel. Kathleen Turner doet alle ijs smelten met haar portrettering van een femme fatale in de film-noir stijl die de bijziende William Hurt in haar netten strikt. Prachtige, zwoele dromerige soundtrack van John Barry.

Wanneer hij geen dienst heeft, wordt een taxichauffeur uit Edinburgh een grafschenner maar ook een moordenaar die zorgt voor de aanvoer van verse lijken voor Dr MacFarlane. Deze geleerde wil ze gebruiken in zijn medisch onderzoek en om zijn studenten te onderwijzen. Hij wordt ook gevraagd een schattig maar verlamd jong meisje te opereren. Chantage en moorden volgen elkaar op in dit ouderwetse drama met horror-en thriller-elementen dat zich afspeelt rond 1820. Het script is gebaseerd op een kortverhaal van Robert Louis Stevenson. “The Body Snatcher” is de laatste film waarin Bela Lugosi en Boris Karloff samen in de cast voorkwamen. Goede vertolkingen, mooie settings en sfeervolle zwart-wit-fotografie. De prent, die het vooral van de dramatische aspecten moest hebben in plaats van de griezelsfeer - alhoewel ze toch wat reminiscenties opriep aan de beruchte Burke en Hare - werd genomineerd voor een Hugo en Satellite Award. Eén van de betere delen uit de Val Lewton Horror Collection, hoewel de quasi vlekkeloze print toch donker oogde. Heb er nu toch eens van geprofiteerd om hem op TV te bezichtigen met Nederlandse ondertiteling. Het werd een aangename kijkervaring.

Redelijk drama in veredelde soapstijl over een meisje met een elektracomplex dat moeite heeft met haar aanstaande stiefmoeder en haar probeert te scheiden van haar vader. Zowel zij als haar vader, een weduwnaar, zijn frivole en flirterige types.

De cast is degelijk maar het plot is middelmatig. De vlotte regie van Preminger maakt een en ander goed. De flashbackscènes zijn in kleur en wat zich in het heden afspeelt in zwart-wit. De film oogsste veel succes in Europa en inspireerde Jean-Luc Godard om de mooie Seberg aan te werven als actrice.

Bij de tweede visie vond ik de prent toch iets beter.

De maatschappij Syndicated Mines heeft besloten van een verlaten zilvermijn na vele jaren weer te openen. Destijds was die ingestort na een ramp op Zwarte Vrijdag. De vertegenwoordigers van het bedrijf huren twee personen om een gat in de grond te maken via een ontploffing. Hierdoor ontdekt het tweetal een ondergronds meer. Wat ze niet weten is dat er daar iets leeft dat nu is vrijgekomen en zeer vraatzuchtig is. Een aantal personen hebben een hut gehuurd in de omgeving van de mijn. Eén van hen is journalist en al vlug worden ze allemaal nieuwsgierig naar wat er in het verleden juist gebeurd is. En hun nieuwsgierigheid wordt nog meer aangewakkerd als ze er achter komen dat er destijds afgerukte beenderen van ten minste 30 mijnwerkers ontdekt zijn en dat de enige overlevende mogelijk de instorting van de mijn zou veroorzaakt hebben.

De kineast probeert via de griezelige locatie van de verlaten mijn een sfeerschepping op te bouwen, maar zijn film komt wel traag op gang. Het is lang wachten vooraleer wat de gruwel juist veroorzaakt in beeld komt. De cast doet het wel behoorlijk. “The Boogens” bleek bij een eerste visie voor mij een eerder middelmatige prent, maar toch onderhoudend genoeg om te blijven boeien.

Olive Films heeft “The Boogens” in juli uitgebracht op Blu-ray én DVD in de States (zelfs met een extra geluidstrack waar de kineast commentaar geeft). De print van Paramount is widescreen en redelijk verzorgd (hier en daar kleine witte krasjes of vlekjes, maar wel mooie kleuren). Het geluid is slechts 1.0 mono. Er zijn helaas geen ondertitels.

In de Tweede Wereldoorlog krijgt het negenjarige Liesel Meminger een nieuw leven bij pleegouders in het Duitse Molching, waar ze geleidelijk leert lezen en schrijven. Terwijl de oorlog om haar heen steeds wredere vormen aanneemt, steelt (leent) ze boeken om de macht van woorden te ontdekken en deels om de verschrikkingen te overleven. In de kelder van haar huis verleent haar familie een schuilplaats aan de joodse Max Vandenburg, met wie Liesel een intieme, literaire vriendschap ontwikkelt.

“The Book Thief“ is een ontroerende en prachtig gemaakte film die de kracht van woorden op een indrukwekkende manier tot leven brengt. Brian Percival regisseert met veel gevoel voor sfeer, waardoor het kleine, alledaagse leven in oorlogstijd even belangrijk wordt als de grote historische tragedie. Sophie Nélisse draagt de film met een ontwapenende vanzelfsprekendheid, terwijl Geoffrey Rush en Emily Watson warmte en spanning perfect in balans brengen. De film is visueel verfijnd, emotioneel rijk en altijd respectvol in zijn benadering van het onderwerp. Wat vooral blijft hangen, is hoe teder de film hoop, verlies en menselijkheid met elkaar verweeft. Het resultaat is een ontroerend drama dat lang nazindert. 4/5

Heb de Fox Regio 1 DVD aangeschaft en bekeken. Vlekkeloze print en spannende film over een advocaat die het recht wil doen zegevieren en niet wil zwichten voor de druk van een stelletje politici die - omdat de echte dader onvindbaar is - alleen maar een zondebok willen voor de moord opdat ze de verkiezingen niet zouden verliezen. Elia Kazan kreeg voor zijn prent twee Awards in 1947, terwijl scenarist Richard Murphy een nominatie kreeg voor het best script. Het verhaal is gebazeerd op echte feiten en werd geserveerd in een semi-documentaire stijl maar gelijkt soms bijna op een fabel over vooroordelen, massa-hysterie en rechtvaardigheid. Een pluim voor de cast, vooral Dana Andrews is indrukwekkend.

Twee agenten, een Amerikaan en een Mexicaan, proberen een einde te maken aan de mensensmokkel en de uitbuiting van de Mexicaanse bracero's, die bij de terugkeer naar hun vaderland worden beroofd en vermoord. De spanning zit er goed in vanaf het begin. Sommige scenes zoals met de tractor en het drijfzand zijn echt beklemmend. De vertolkingen zijn overtuigend. In mijn ogen een meeslepend misdaaddrama dat ook elementen van het film-noir- en westerngenre bevat. Degelijke regie en knap camerawerk. Prachtige cinema.

Nederlandse titel bij release: "Hij was een Fatsoenlijk Burger"

De verfilming van de gelijknamige roman van Vincenzo Cerami.

Giovanni Vivaldi is een plichtsgetrouwe functionaris bij een ministerie. Hij nadert de dag van zijn pensioen en na een welgevulde loopbaan met een uitstekende staat van dienst heeft hij slechts één doel meer in zijn leven: het geluk van zijn zoon Mario. Deze laatste staat op de drempel van het leven waarvan zijn vader altijd heeft gedroomd. De jongeman moet deelnemen aan een examen dat hem dezelfde graad en functie als zijn vader kan opbrengen. Opdat hij zou slagen is zijn vader tot alles bereid: hij smeekt, vernedert zich en koopt de toekomst van zijn zoon door geschenken uit te delen. Meer kan hij echt niet doen. Maar op de bewuste dag zal het noodlot die zorgvuldig voorbereide plannen brutaal verstoren. Een onverwacht voorval maakt het leven van de fatsoenlijke burger tot een tragedie. Tijdens een hold-up wordt zijn zoon door een verloren kogel dodelijk getroffen. Samen met de dood van zijn geliefde zoon stort ook de wereld van de vader ineen. Er rest voor hem nog slechts "Oog om oog, tand om tand". Daarom zal hij niet rusten vooraleer dat de dader gestraft is. Giovanni ontpopt zich tot een meedogenloze mensenjager, rechter en beul. De voltrekking van zijn wraak is een monsterachtig staaltje van menselijke wreedheid.

Bij de aanvang is de film een schattig Italiaans blijspel vol zelfspot. Langzamerhand groeit de prent echter uit tot een macabere komedie en een scherpe aanklacht tegen grenzeloze gewelddadigheid. Regisseur Mario Monicelli verbindt op meesterlijke wijze het eerste komische gedeelte met de bijna gruwelijke tweede helft. " Un Borghese Piccolo, Piccolo" is een huiveringwekkend document van de benepen burgermentaliteit.

De film werd in 1977 bekroond met 9 Awards en kreeg nog een nominatie voor de Gouden Palm. Alberto Sordi kreeg twee prijzen voor zijn schitterende vertolking.

Een topper, die absoluut een DVD release verdient.

Hij is uit op DVD in Italië, helaas zonder onderschriften.

Tijdens de opvoering van een avondconcert krijgt Paul, een ervaren fluitspeler, vreemde vizioenen, vergezeld van auditieve hallucinaties waardoor hij besluit te stoppen met spelen. Aan het bed van zijn moeder die op sterven ligt verneemt hij dat zijn overleden vader destijds naar Turkije is gereisd, waar hij de Meester-Muzikant heeft opgezocht. Paul wil te weten komen hoe zijn vader om het leven is gekomen en besluit zelf naar Turkije te reizen. Bij zijn aankomst ontmoet Paul Bilal, de enige onder de plaatselijke bevolking die bereid is met hem te spreken. Hij wordt gebracht naar een grot waar hij schrikt van een misvormde kleine persoon, die zijn halfbroer blijkt te zijn.

"Born of Fire" is een ego-tripperige, bizarre apocalyptische prent rijk aan allegorie en symboliek, fraai in beeld gezet maar moeilijk te begrijpen. Een vreemde film in de stijl van Alejandro Jodorowski's "Holy Mountain". Esoterisch. Ik zou hem eigenlijk nog een tweede keer moeten bekijken vooraleer een definitief oordeel te vellen. Maar ik kan er wel meer sympathie en waardering voor opbrengen dan voor de meeste andere recente Mondo Macabro releases.

Het verhaal de liefde (en haat) tussen twee cynische egoïstische mensen. Hun beide partners waren een stuk sympathieker. Ook bekend onder de titel "Deadlier Than the Male". Een vrouw, die alleen op geld belust is, is verliefd op haar schoonbroer, die dezelfde voorkeur(en) heeft. Hij is bovendien erg jaloers... Vertolkingen en regie zijn degelijk. Een uitzonderingetje voor de karikaturale rol van de oude, drankverslaafde vrouw.

Een knaap, wiens ouders gescheiden zijn, is getuige van het feit dat zijn vader door een weerwolf gebeten wordt. Een tijd later moet hij tot zijn ontzetting vaststellen dat zijn pa bij volle maan in een bloeddorstig wezen verandert. Er vinden een aantal gruwelijke moorden plaats. Niemand wil de jongen geloven als hij zegt dat zijn vader hiervoor verantwoordelijk is. Uiteindelijk komt het tot een klopjacht op het monster...

"The Boy Who Cried Werewolf" werd in 1973 in de Benelux uitgebracht onder de titel "De Vervloeking van de Weerwolf". Het is een nogal naïef horrorsprookje dat lijkt op een Disney-familiefilm. Het scenario heeft weinig verrassingen in petto. De weerwolf oogt goedkoop en werkt soms op de lachspieren. Niettemin straalt de film toch een zekere charme uit. Aan de beklemmende en ontroerende vertolking van Oliver Reed uit "Curse of the Werewolf" van Terence Fisher kan Kerwin Matthews echter zeker niet tippen.

De film is uit op blu-ray in de States. Een degelijke widescreen print met Engelse ondertitels van Shout! Factory.

Een meisje aanvaardt een baan om als babysit voor een zoontje te zorgen van een echtpaar dat woont in een afgelegen immens gotisch huis, bijna een kasteel. Tot haar verbazing blijkt het echter een pop te zijn, want de zoon is overleden en om het rouwproces te verwerken heeft het koppel een pop genomen, die met liefdevolle zorgen omringd wordt. Maar al vlug blijkt dat die pop niet zomaar een levenloos object is... Het prachtige statige herenhuis zorgt hier toch wel voor een heerlijke sfeerschepping. Dit wordt ondersteund door de prachtige beelden en de goede muziek. Er zijn enkele effectieve schrikmomenten. De speciale effecten kunnen echter niet tippen aan het meesterlijke Dolls (1987) van Stuart Gordon. Daar kwamen de poppen daadwerkelijk tot leven. Het neemt echter niet weg dat "The Boy" een goede horrorthriller is als je hem onder ideale omstandigheden kunt bekijken, d.w.z. zonder gestoord te worden door onnodig gelach van idiote toeschouwers die alleen maar aan zichzelf denken en roet gooien in het angstklimaat in de cinemazaal. Elke film, hoe goed ook, wordt hierdoor kapotgemaakt. Alleen daarom geef ik er de voorkeur aan zo mogelijk thuis alleen ongestoord te kunnen kijken voor het maximale effect.

Wetenschappers vinden een ongelofelijke machine uit, die eens dat hij aangesloten is op de hersengolven van een mens hem de indruk geeft dat hij de gewaarwording van iemand anders zelf ervaart. Van onschuldige sensaties zoals een duizelingwekkend ritje op een rollercoaster tot erotische prikkels en zelfs de doodstrijd. De geleerden moeten echter hun uitvinding beschermen tegen militaire doeleinden.

Dit uitstekend idee werd door Douglass Trumbull, een meester van de speciale effecten (denk maar aan Blade Runner en Close Encounters), getransformeerd tot een meeslepende en bijzonder spannende film. De prent kaapte twee prijzen weg en kreeg nog meerdere nominaties. Dit was Nathalie Woods’ laatste rol, er moesten zelf enkele opnamen gebeuren na haar dood, zodat we dan alleen haar rug zien. Na vele jaren heb ik het subtiel geregisseerde “Brainstorm” eens herbekeken en ik was nog steeds onder de indruk. Een sciencefiction-thriller die niet mag gemist worden.

De muziek van Henry Mancini klonk mij bekend in de oren, ik vraag mij af of ik de film vroeger ook al eens niet gezien heb. Als komedie vond ik de film "Breakfast at Tiffany's" niet echt geslaagd. Sommige gags zijn flauw, en de vrijwel onherkenbare Mickey Rooney is ronduit irritant. Hij heeft duidelijk betere tijden gekend. Audrey Hepburn mag dan nog een bevallige verschijning zijn, ze is bijlange niet zo aantrekkelijk en sympathiek als in bvb "Roman Holiday". Als jongedame die er alleen op uit is om met een rijke man te trouwen kon ze mij niet bekoren. De kat viel echter wel in mijn smaak.

Timi is getrouwd met de mooie Bridget en gezegend met een dochter. Hij keert terug naar Nigeria met een interesse in gemeenschapswerk. Hij is diepgelovig en toegewijd aan het evangelie, maar door een tragische gebeurtenis verandert zijn leven en wordt hij een kluizenaar die niets meer van God wil weten. Jaren later komt de jonge Elijah bij hem werken als huisknecht. Hij worstelt om een hartelijke relatie op te bouwen met de inmiddels oude Timi en een romantische relatie met Anna, terwijl hij probeert het lang verdwenen religieuze elan in de gemeenschap nieuw leven in te blazen. Stilaan verdwijnt bij Timi de bitterheid in zijn hart en gaat hij van Elijah houden als zijn zoon. Maar Elijah heeft helaas gezondheidsproblemen.

De visuele aantrekkingskracht van de film is een pluspunt. Cardoso's cinematografie legt het prachtige landschap vast dat de oude stad Ibadan en de binnenruimtes van de personages definieert. Hoewel het script niet perfect is inzake geloofwaardigheid wist de film me toch te ontroeren. Al bij al een goede film.

Na de Tweede Wereldoorlog en de Watersnoodramp had Nederland voor veel jonge vrouwen nog weinig te bieden. Het was een tijd van onzekerheid. Ada, Esther en Marjorie besluiten te emigreren naar Nieuw-Zeeland om daar te trouwen. Op het vliegtuig maken ze kennis met de 25-jarige Frank, een knappe man maar ook een hartenbreker, die een rol zal blijven spelen in het leven van elk van de dames.

Mooi romantisch drama met fraaie beelden en landschappen, gefilmd in een intelligente flashbackstructuur. De cast is sterk en het script intelligent. De regisseur gebruikt voor de drie tijdsvlakken die het verhaal bestrijkt een eigen kleur en camerawerk, waardoor je onmiddellijk aanvoelt in welke tijd het onderdeel zich afspeelt. ‘Bride Flight’ bevat een aangename mix van drama, nostalgie, liefde en humor. De prent sleepte heel wat Awards in de wacht.

De jonge Franse onderwijzeres Marianne komt onderweg naar haar nieuwe job in Transsylvanië vast te zitten in een dorp en overnacht uiteindelijk in het kasteel van de mysterieuze Barones Meinster. Ze bevrijdt de geketende zoon van de barones, Baron Meinster, niet wetende dat hij een vampier is die nu zijn terreur over het dorp loslaat. Dokter Van Helsing duikt op om het kwaad te stoppen.

Terence Fishers "Brides of Dracula" is een prima Hammer-horror zonder Dracula, met Peter Cushings iconische Van Helsing als centrale figuur. De prent heeft een duistere, gotische sfeer vol spannende momenten, is qua (latente) erotiek verrassend open voor zijn tijd, en een memorabele slotscène in een windmolen. Alhoewel de opening wat langzaam opstart, komt het verhaal goed op gang wanneer de ware aard van Baron Meinster duidelijk wordt.

Peter Cushing draagt de film met zijn ernstige, bevelende aanwezigheid, terwijl David Peel een overtuigende, sadistische schurk speelt. De film voelt als een tijdloos, onheilspellend sprookje voor volwassenen met prachtige visuele beeldspraak. Hoewel de titel misleidend is – er zijn geen bruiden van Dracula zelf en Dracula verschijnt niet – is dit een intelligent vervolg op "Horror of Dracula". Een heerlijk kitscherige, smakelijke horrorfilm die zijn waarde bewijst als losstaand verhaal. 3,5/5.

“Brightburn” draait om een jongen uit de ruimte die op aarde neerkomt en ogenschijnlijk opgroeit als een gewoon kind, tot blijkt dat hij duistere krachten heeft en een bedreiging wordt voor zijn omgeving.

De film speelt slim met het klassieke superheldenidee en keert het om naar horror, wat meteen voor een ongemakkelijke, originele sfeer zorgt. De sterkte zit vooral in het concept, de beklemmende toon en enkele doeltreffend griezelige scènes. Ook Elizabeth Banks levert overtuigend werk als wanhopige moeder. Iets minder geslaagd is dat de film soms te haastig voorbijgaat aan de psychologische kant van het verhaal. Daardoor voelen sommige personages onderbenut en blijft de emotionele impact beperkt. “Brightburn” blijft ondanks dat toch een frisse, bloederige en onderhoudende genre-variant.

Olle Hellbom's "Bröderna Lejonhjärta" is het verhaal van een broederliefde: de innige vriendschap tussen de knaap Karl en zijn oudere broer Jonathan trotseert de dood en grijpt er als het ware over heen. Het boek eindigt met een kinderzelfmoord en deed destijds bij heel wat pedagogen veel stof oplaaien. Persoonlijk heb ik de film evenwel ervaren als een poging van de regisseur om de dood wat dichter bij het leven te brengen. In de jaren vóór de film werd uitgebracht werd de dood verbannen als taboe uit het leven van het kind, later probeerde men het overlijden als een essentieel deel van het leven te integreren. Zo wordt de dood hier bekeken als een overgang naar een intense en diepe gelukzaligheid en kun je het hele sprookjesgedeelte in kleuren beschouwen als de hallucinante en mystieke ervaring van de stervende Karl. "Broderna Lehonhjärta" is een erg mooie sprookjesfilm waarin het kind op een fijngevoelige manier geconfronteerd wordt met het feit dat het ook moet leren leven met lijden en dood. Prachtig gefotografeerd en geakteerd, met een wondermooie muziekscore. Een topper.

Een echtpaar met een kind arriveren in een godvergeten landelijk dorpje dat geterrorizeerd wordt door een satanische sekte. Mensen worden er vermoord en kinderen verdwijnen. Blijkbaar moeten er offers gedaan worden om Satan te aanbidden. De angstsfeer is echter slechts gedeeltelijk geslaagd. De vertolkingen zijn redelijk goed maar het plot is soms nogal verwarrend.

Een Brits schip wordt in de Middellandse Zee tot zinken gebracht door de Duitsers en de overlevenden worden opgepikt door het Duitse schip, dat is beschadigd. Het legt aan in de baai van een verlaten rotsachtig eiland voor reparaties. Eén van de Britse overlevenden, Seaman Brown, steelt een geweer en ontsnapt uit het schip. Hij probeert de bemanningsleden naar verschillende plekken op het eiland te lokken en te beschieten. Hij hoopt op die manier ervoor te zorgen dat de herstellingen aan het schip lang genoeg duren zodat een ander Brits schip komt opdagen en de strijd verder kan zetten.

De realiteit de WOI was toch wel anders: het was een meer grimmige en genadeloze strijd. Het lijkt hier meer een avonturenfilm. John Mills in een van zijn eerste hoofdrollen zet een goede prestatie neer als de heldhaftige Britse marine zeeman. Sentiment en nationalisme zijn er in deze film evenwel dik opgelegd. De prent werd later omgedoopt tot “Forever England”. Maakt deel uit van een box set

John Mills - Centenary Collection Vol.2. Redelijke print in 4:3-formaat. Er zijn gelukkig Engelse ondertitels. Sinds de aankondiging van de Brexit zijn Britse DVDs en ook hun verzendingskosten toch een heel stuk duurder geworden.

De vierjarige dochter Bunny van de Amerikaanse moeder Ann Lake verdwijnt spoorloos op haar eerste dag in een Londense kleuterschool. Niemand lijkt Bunny ooit te hebben gezien, en bewijs van haar bestaan ontbreekt, wat leidt tot twijfel bij politie-inspecteur Newhouse. Uiteindelijk onthult een schokkende familiegeheim de waarheid achter de verdwijning.
 Regisseur Otto Preminger creëert een beklemmende psychologische thriller met sublieme zwart-wit cinematografie die de paranoia en onrust perfect vastlegt. De film blinkt uit in een trage opbouw die spanning opbouwt zonder overbodige franje, en vormt een van zijn beste late werken. De strakke montage en sfeervolle locaties in Londen maken het een visueel genot, met memorabele scènes zoals de nachtelijke zoektocht.

Paul Conroy, een Amerikaanse vrachtwagenchauffeur in Irak, komt bij na een gijzeling en ontwaakt levend begraven in een houten kist met slechts een mobieltje, een aansteker en een Zwitserse zakmes. Met steeds minder zuurstof en een dalende batterij probeert hij wanhopig de buitenwereld te bereiken om gered te worden voordat de tijd op is.

Rodrigo Cortés’ "Buried" is een meeslepende, beklemmende thriller die zich volledig afspeelt in een kist van ongeveer 85×75×240 cm. Ryan Reynolds levert een knappe solo-prestatie als Paul Conroy, wiens paniek, wanhoop en helderheid afgewisseld worden met momenten van humor en sarcasme. Cortés bouwt spanning op zonder bombastische effecten: het door de spleten vallende zand, het piepende ademhalen en de grillige mobielverbinding creëren authentiek claustrofobisch ongemak. "Buried" bewijst dat beperkte settings geen beperking hoeven zijn voor cinematografische kracht. Niet geschikt voor claustrofoben, maar een aanrader voor liefhebbers van psychologische thrillers. 3/5

Het is wachten op een offciële DVD-release, op Ebay kun je wel bootlegs vinden.

"Burke and Hare" situeert zich in het Engeland van begin de negentiende eeuw en beschrijft de exploten van het beruchte duo lijkenrovers en hun vaste klant Dr. Knox. Aanvankelijk heeft het script eigenlijk ook een sterk sociaal georiënteerd basisthema, maar dit wordt wat afgezwakt door de idylle tussen een student geneeskunde en een meisje van "lichte zeden". Toch nog een onderhoudende horrorfilm in zijn geheel - in de Victoriaanse en gotische stijl, wel met zeer bescheiden middelen gemaakt.

Ik heb me zeker niet verveeld, maar ik ben wel een fan van ouderwetse griezel en ik vermoed dat bij de jongere generatie het enthousiasme bij het bekijken van deze wat gedateerde prent niet bijster groot zal zijn.

John Landis’ "Burke & Hare" is een teleurstellende zwarte komedie die het potentieel van zijn macabere ware geschiedenis niet benut. Simon Pegg en Andy Serkis spelen de beruchte seriemoordenaars als knorrige buddy’s, maar de humor valt flauw – van emmers drek tot verouderde grappen die aanvoelen alsof ze uit 1977 komen. Landis, ooit meester van het morbide (American Werewolf in London), is duidelijk over zijn hoogtepunt heen. De toon is volledig verkeerd: je kunt er weinig mee lachen, er zijn te veel geforceerde grapjes. Isla Fisher en Tom Wilkinson spelen hun rollen met overtuiging, maar kunnen het script niet redden. 1,5/5

"Burning Secret" vertelt een coming-of-age verhaal dat reminiscenties oproept aan Joseph Losey's meesterlijke "The Go-Between". Edmond, het jonge zoontje van een in Wenen verblijvende Britse diplomaat, reist met zijn moeder naar een sanatorium om van zijn astma te genezen. De timide knaap komt in de ban van een Oostenrijkse baron, die hem straffe oorlogsverhalen voorschotelt, zijn littekens laat bewonderen en hem meeneemt op ritjes in zijn glanzende nieuwe automobiel. De jongen denkt dat hij eindelijk de lang ontbeerde vaderfiguur gevonden heeft, maar ontdekt weldra dat de gewiekste baron hem gebruikt om in de gunst te komen van zijn aantrekkelijke moeder. Edmond wordt jaloers en voelt zich verraden.

Regisseur Andrew Birkin (de broer van Jane) trakteert de kijker op een prachtig gefotografeerde prent met fraaie winterlandschappen. Het script bevat mooie metaforen en de vertolking, vooral van de jonge David Eberts, is voortreffelijk. In september 1988 werd Andrew Birkin op het Filmfestival van Venetië genomineerd voor een Gouden Leeuw. Daar sleepte hij uiteindelijk drie Prijzen in de wacht. Zijn pareltje werd ook verkozen tot de Beste Film op het Festival van Brussel in datzelfde jaar.

Uit op DVD in Frankrijk, breedbeeld, helaas enkel met Franse ondertitels.

“Burnt Offerings” schetst de belevenissen van het New Yorkse gezin Rolfe, dat besluit de grootstad te verlaten om tijdens de zomermaanden een reusachtige, ietwat vervallen villa te huren, die door de eigenaars aan erg gunstige voorwaarden wordt aangeboden. Er is wel een bijzondere conditie, hun stokoude moeder, die haar kamers op de derde verdieping nimmer verlaat, moet driemaal per dag voedsel verschaft worden. Aanvankelijk verloopt alles naar wens, maar dan zijn er vreemde voorvallen, die steeds angstaanjagender worden. Het landhuis lijkt een eigen, sinistere wil te hebben en het gezin raakt langzaam ontwricht.

Dan Curtis maakt van “Burnt Offerings” een elegante, “slow burning” horrorfilm die vooral werkt door sfeer, suggestie en psychologische ontregeling. De film benut het uitgestrekte landhuis als een bijna levend personage, waardoor de dreiging constant voelbaar blijft zonder veel expliciete gore. Karen Black draagt de film met een steeds verontrustender spel, terwijl Oliver Reed en Bette Davis extra gewicht geven aan het drama. Niet alles is even strak uitgewerkt, maar de onheilspellende toon en het gevoel van langzaam verlies maken dit tot een goede eigenzinnige klassieker, die blijkbaar Stephen King inspireerde bij het schrijven van “The Shining”. 3,25/5