Meningen

Prima spaghetti western met voorop een uitstekende Lee van Cleef.Daarnaast duiken er allerlei bekende koppen uit het genre op die Death rides a horse een feest der herkenning maken.Ook John Phillip Law is goed in zijn rol,vooral zijn stem want zijn uiterlijk vond ik wat soft in vergelijking met wat er allemaal voorbij komt.

Verhaal is simpel maar degelijk.Meer is er ook niet nodig want de film kent vele sterke scenes die dat moeiteloos opvangen,met als hoogtepunt de fantastische shoot-out (met vervolg) op het einde.

Met het camerawerk,sfeer,locaties en score (uiteraard Morricone) zit het ook allemaal goed zodat ik niets anders kan dan concluderen dat we hier met een klassieker in het western genre te maken hebben.

Wel vreemd dat verder zo weinig gehoord/gezien hebben van regisseur Giulio Petroni.Tenminste als ik er vanuit mag gaan dat dit zijn debuut is.

Vermakelijke Zondagmiddag film die vooral leuk is voor de liefhebbers van de oude serie.Het verhaal heeft verder niet veel om het lijf en is erg voorspelbaar maar de uitwerking is redelijk en het einde zelfs goed te noemen.

Ook de acteurs doen goed hun best,vooral Michael Gambon (Godfrey) en Bill Nighy (Wilson) maken er iets moois van,al kunnen ze de oorspronkelijke Homeguard niet doen vergeten.

Verder niet al te bijzonder maar als remake best geslaagd.

Met het verstand op nul en de gelijksoortige humor als in de serie verwachtend is Dad's Army een amusante film.

Voor het eerst ooit gezien op een late vrijdagavond als onderdeel van Der phantastische Film,een – Wikipedia - de.wikipedia.org serie uitzendingen van horror,sciencefiction en fantasy films die het ZDF (Duitsland 2) in de jaren 70,80 en 90 van de vorige eeuw op het televisiescherm bracht.

Verwachtte destijds als 12-13 jarige een volbloed Horror film maar het was juist het onvoorziene komische element van The Fearless Vampire Killers dat de avond/nacht voor ons zo geslaagd maakte.Die vertoning toen was Duits nagesynchroniseerd maar ik heb de film daarna nog een aantal keer gezien waaronder ook de zeer slechte Amerikaanse versie,die begint met een tekenfilmpje en waarbij veel van de originele stemmen van de acteurs opnieuw werden ingesproken door collega's uit de Verenigde Staten.Dat af te raden exemplaar duurt ook een dikke tien minuten korter.

The Fearless Vampire Killers of Dance of the vampires,wat volgens mij de titel is van de oorspronkelijke en beste versie komt uit 1967 en was de vijfde film van regisseur Roman Polanski.Het verhaal gaat over een duo ,Professor Abronsius en zijn assistent Alfred,respectievelijk gespeeld door Jack MacGowran en Roman Polanski ,die in Transsylvanië (voor het grootste gedeelte gelegen in het hedendaagse Roemenië) op zoek zijn naar vampiers.Als ze vervolgens in een lokale herberg een spoor vinden kan de lol beginnen.

Het zijn vooral de scenes in de herberg,uitgebaat door Yoine Shagal (een fantastische en hilarische rol van Alfie Bass) en de eerste helft in het kasteel die Dance of the Vampires zo leuk maken.

De wisselwerking tussen spannende en komische momenten is hier uitstekend geregisseerd door Polanski,die in zijn rol als Alfred tevens een goede acteerprestatie levert.Nog overtroffen door Jack MacGowran (die ik verder alleen maar ken van the Exorcist) als zijn leermeester Professor Abronsius,een kostelijk karakter die met zijn verstrooidheid en geklungel vaak de show steelt en er qua uiterlijk ook nog eens fabelachtig uitziet.Dat geldt overigens voor alle kostuums,decors en locaties,iets wat heel de film lang resulteert in prachtige,sfeervolle beelden die nog een kwaliteitsinjectie krijgen door de mooie muziek van de Poolse componist Krzysztof Komeda.

Het verhaal is onderhoudend maar blijft toch wat achter bij de uitvoering.Vooral als het zich verplaatst naar het kasteel van Graaf von Krolock (een goede rol van Ferdy Mayne).Daar zijn de momenten tussen de professor en zijn assistent en de Graaf nog erg sterk maar het verhaal zakt naar het einde toe toch een flink eind weg.Alleen de strapatsen van herbergier Shagal in het kasteel mag je hier ook niet missen.

Ondanks het wat mindere einde is Dance of the Vampires toch nog steeds één van de meest geslaagde combinaties tussen Horror en komedie,hier en daar misschien wat gedateerd maar dat wordt simpel weggepoetst door de nog steeds prachtige beelden,heerlijke sfeer en geweldige karakters.

(Nog steeds) Een erg goede en vooral zeer vermakelijke film.

Sterk maar ook wat ongemakkelijk drama over een onderwerp,de Franse revolutie en zijn kopstukken,wat me erg interesseert en waarover ik de laatste tijd ook veel over gelezen en gezien heb.Toch wist Danton me ook weer niet helemaal te overtuigen.Dat lag vooral aan de soms wat overdreven dialogen en mimiek,iets waar vooral Depardieu zich schuldig aan maakte,en de voor mij soms wel erg vreemde motivaties van sommige hoofdrolspelers.Nu is de film gebaseerd op een toneelstuk (the Danton case) van de schrijver Stanisława Przybyszewska en dat zou het weleens gedeeltelijk kunnen verklaren.

Danton is desondanks toch wel vaak erg boeiend ,mede door de herhaaldelijke,hectische gesprekken,vergaderingen en ander soort overleg tussen de diverse revolutionaire fracties,die een constante onderhuidse spanning opleverden.Had wel erg veel moeite met de beweegredenen en gedrag van Danton tijdens zijn ontmoeting met Robespierre ,naar mijn idee praat hij zich als het ware het graf in.

Van de andere kant is het ook wel zeer mogelijk dat je na bepaalde tijdsduur mentaal murw gebeukt bent in zo'n entourage en je gewoon op bent.Tenminste dat was de indruk die eigenlijk beide hoofdrolspelers naar het einde toe gaven.

Hoe dan ook de sterke acteerprestaties van Pszoniak als Robespierre (hij vooral) en Depardieu als Danton maken een hoop goed en de regie van Andrzej Wajda is wellicht nog indrukwekkender.

Zeer intrigerende film.

Warrig verhaal dat te veel wil en daardoor zijn doel gedeeltelijk voorbij schiet.Eigenlijk begint de film na anderhalf uur pas echt op gang te komen,daarvoor had er makkelijk een half uur af gekund,was zowel de film als het verhaal ten goede gekomen.Blijft over ; een aantal spectaculaire actie scenes van grote schoonheid,een sterke rol van Tom Hardy als Bane (zijn motivatie begreep ik echter niet zo goed),al had ik er wel meer van verwacht maar dat lag meer aan het scenario dan aan de prestatie van Hardy.Verder doet The Dark knight rises wat een blockbuster moet doen,het vermaakt.Maar meer als een krappe voldoende geef ik er toch niet voor.

In de herziening...........Laat ik voorop stellen dat ik nog steeds enthousiast ben over The Dark knight,ik vind het sowieso de beste batman film (D.K. rises moet ik nog zien) en die **** sterren blijven hoe dan ook staan.Toch begin ik ook enkele haarscheurtjes in de film te ontdekken,zo is de montage vaak erg vermoeiend,de karakter uitwerking te oppervlakkig en het acteerwerk op Freeman en Ledger na niet meer dan redelijk.Over Ledger was iedereen erg lovend maar we moeten niet overdrijven want het beste aan hem vond ik eigenlijk het briljante uiterlijk van de Joker.Tegenover dit alles blijft natuurlijk wel de spectaculaire actie en het meer dan aardig verhaal staan.The Dark knight verveelt dan ook geen moment,blijft een prima film maar een meesterwerk zie ik er niet in.

Erg boeiende film noir/thriller met een scherp verhaal en het hierin natuurlijk perfect passende duo Bogart-Bacall,al moeten we het aanvankelijk alleen met de stem doen van de eerste.Vooral de opzet is vrij sterk,en dat samengevoegd met de wat beklemmende sfeer en de prima invulling van de bijrollen maakt het tot een intrigerend schouwspel.

Dat het tegen het einde met iets te veel toevalligheden allemaal kloppend wordt gemaakt doet wel wat afbreuk aan Dark passage maar er blijft genoeg over om van te genieten.Vooral Agnes Moorehead als Madge Rapf maakte,ondanks haar niet al te grote screentijd veel indruk op mij en haar rol gaf de film toch wat extra's.Datzelfde doet Bogart door het neer zetten van een moeilijk te doorgronden karakter waardoor je nooit helemaal weet welke kant het verhaal opgaat.

Voor het overige weinig minpuntjes al vind ik Dark passage net niet het niveau aantikken van vergelijkbare Bogart noirs als the Big sleep of de Maltese falcon.

Goed.

Erg leuke film met opnieuw een glansrol van Depp.Hij is toch wel erg sterk in dit soort rollen.Visueel ziet het er allemaal prachtig uit ,iets wat je wel kunt overlaten aan Burton.Ook de bijrollen zijn goed ingevuld,met name Pfeiffer is overtuigend.Het einde had wel wat subtieler gekund maar los daarvan heb ik me uitstekend vermaakt met Dark shadows.

Fraai geschoten horror film die ook nog eens qua sfeer veel van zijn genre genoten achter zich laat.Ook het acteerwerk is mede door de prima casting goed verzorgd.

Wel jammer dat het niet altijd overtuigende drama gedeelte de vaart wat uit de film haalt.Dat had misschien voorkomen kunnen worden met wat meer actie momenten maar in het eerste gedeelte (op het intro na dan) komt Dark was the night niet veel verder dan als een variant op 'wat ruist daar door het struikgewas'.

In het vervolg wordt het allemaal wat spectaculairder/beter maar toch heeft de film wat te lijden aan een gebrek aan budget,het monster was toch wat magertjes.

Het zijn dan ook de spannende momenten in het laatste half uur,de goede regie en de aan het begin benoemde pluspunten die het allemaal net naar een voldoende tillen.

Erg knappe prestatie van Gary Oldman die in de rol van Churchill Darkest hour toch duidelijk naar een hoger plan tilt.Verder is het vooral een degelijk drama dat de korte periode periode belicht rondom de evacuatie van de Britse militairen (en niet te vergeten ruim 100.000 Fransen) uit Duinkerken aan het begin van de tweede wereldoorlog.

Een biografie van de Britse staatsman is het dan ook niet echt al denk ik wel dat Churchill juist door deze gebeurtenissen uiteindelijk op een voornamelijk positieve manier in de geschiedenisboekjes terecht is gekomen.

Verder viel me vooral de uitstekende rol van Ronald Pickup op als Churchills voorganger als premier, Neville Chamberlain.De overige hoofdrolspelers van destijds komen wat minder goed aan bod en dan met name Kristin Scott Thomas wiens talenten nauwelijks worden benut als Churchills echtgenote.

Ook qua camerawerk verder niet echt een opvallende film,Darkest hour concentreert zich hoofdzakelijk op de politieke aspecten van,hoe om te gaan met de Duitse oorlogsmachine.Wat dat betreft had ik wel graag wat meer buitenopnames gezien terwijl de Nazi's zelf ook totaal niet in de film te zien zijn.

Als een kijk op Churchills beslissingen en motieven tijdens de aanvang van de blitzkrieg in mei 1940 is Darkest hour echter prima geslaagd.

Vreetfilm waar de kijker een hele kluif aan heeft heb ik ooit eens ergens gelezen,vond ik wel een grappige uitspraak over deze-overigens uitstekende-horrorfilm.

Goede film maar heeft niet meer de impact van zijn voorganger.Dawn of the planet of the apes ziet er weliswaar fantastisch (al is het 3D effect bijna te verwaarlozen) uit maar het verhaal is wel erg voorspelbaar.Die overname van Koba zag je zelfs bij het eind van de vorige film al aankomen.Het verhaal had wel wat inventiever gekund,iets wat gedeeltelijk ook wel voor de actie scenes geldt.Op Caesar na hadden de meeste personages ook wel wat meer diepgang kunnen gebruiken.Maar ja dat is waarschijnlijk de tol die je betaalt bij een 'big budget' film.In die categorie echter valt deze film helemaal niet tegen,het is allemaal erg onderhoudend en vooral de geweldig uitziende apen geven het geheel toch flink wat extra's.

Die scene met die achtervolging door de Apaches zag er inderdaad niet al te sterk uit maar verder vond ik Day of the evil gun een prima western met twee goed spelende en aan elkaar gewaagde hoofdrolspelers.

Verder viel de film op door de desolate setting en prachtige natuuropnames en was er best veel actie voorhanden.Er gebeurde in ieder geval meer dan genoeg in anderhalf uur.

Het verhaal was verder niet al te bijzonder of origineel (al zaten er wel een paar verrassende wendingen in) maar de karakters waren dat over het algemeen wel.Zeer onderhoudend allemaal.

Vraag me af waarom zulke sterke maar niet al te bekende films nooit op de Nederlandse zenders komen.

Ook nog met een jonge Harry Dean Stanton en die autoverkoper uit Psycho (John Anderson).

Goed tot zeer goed.

Opnieuw een boeiend drama van Audiard waarin vooral Schoenaerts geweldig veel indruk maakt.Cotillard doet dat op haar manier verder ook wel in deze pakkende film die een mooi evenwicht creëert tussen rauwheid en een bepaalde finesse.Goed en dat kan nog meer worden.

Door de vaak niet al te positieve reacties bij de nieuwe film van Jim Jarmusch had ik mijn verwachtingen wat naar beneden bijgesteld maar dat bleek achteraf niet nodig te zijn.The Dead Don't Die mag dan op het eerste gezicht proberen mee te liften op de Zombie hype van de laatste jaren maar uiteindelijk is dit veel meer een typische Jarmusch film geworden dan een eigentijdse horrorfilm.

De sfeervolle fotografie,het trage tempo en de bonte stoet aan zonderlinge karakters die voorbij komt,het zijn allemaal bestanddelen die we in de meeste films van regisseur Jim Jarmusch terug vinden.

Het onderkoeld de gebeurtenissen observerende agenten duo Murray/Driver vond ik zowel geslaagd als,zo nu en dan hilarisch en ook de bijdragen van Tilda Swinton,Steve Buscemi en Danny Glover waren zeer de moeite waard,vooral de laatste was een genot om naar te kijken.Alleen de rol van Tom Waits vond ik deze keer vrij povertjes,maar dat kan ook aan het script gelegen hebben ; de zwakke schakel van de film.

Met een goed/beter verhaal had het allemaal fantastisch kunnen worden,nu is de The Dead Don't Die gewoon goed en toch wel vrij vermakelijk.

Het is allemaal al vaker gedaan maar zolang ik me anderhalf uur prima vermaak hoor je mij niet klagen.Leuke film

Ustinov is eigenlijk het enige lichtpuntje in tot dusver voor mij de minste Agatha Christie verfilming waarin hij Hercule Poirot vertolkt (Murder in three acts moet ik nog zien).Dat ligt nog geeneens aan het best amusante verhaal waarin een moordspel plotseling wel erg realistisch wordt.Het zijn vooral de locaties en de rolbezetting naast Ustinov die hier teleurstellen.

Geen exotische plaatjes dit keer maar een niet echt uitnodigend herenhuis in een buitenwijk van Londen,dat maakt het kijkgenot toch wat minder.Wat de niet echt bekende (zoals we gewend waren) acteurs betreft,op misschien Jean Stapleton na (All in the family,Michael) vond ik alleen Constance Cummings als Amy Folliat overtuigen.De rest,met Nicollette Sheridan voorop waren niet veel soeps.

Gelukkig is Ustinov in uitstekende vorm als Hercule Poirot en de ontknoping is zeker niet de minste uit de reeks,zodat Dead Man's Folly toch aan een voldoende komt.

Het plot is niet al te sterk maar verder toch een vermakelijke film.Clint Eastwood is prima en de actie okee.De scene met het speelgoedautootje is leuk maar volgens mij kwam zo iets al eerder voor in Runaway (1984) met Tom Selleck.

Voor een superhelden film had Deadpool nog best wel een originele insteek en ook de humor werkte aanvankelijk nog wel verfrissend.Ik begon me er echter al vrij snel aan te irriteren,ook omdat het merendeel toch wel van een zeer bedenkelijk niveau was.Misschien dat een andere acteur er nog iets van had kunnen maken want met Ryan Reynolds was ik namelijk ook vrij vlug klaar.

Het enige wat de film nog een beetje overeind hield waren de buitenissige en regelmatig voorkomende,vette actie scenes maar voor het overige beleefde ik weinig plezier aan al,die weer erg stereotiepe karakters.

Vond het verhaal ook totaal niet realistisch,zoiets kan helemaal niet in het echt.

Mooie overzichtsdocumentaire van Killing joke,wel wat lang maar goed de band is dan ook al sinds 1979 bezig en bracht eind vorig jaar nog het uitstekende album Pylon uit.Alle bandleden komen uitgebreid aan het woord en ook zijn er veel live beelden te zien.

Over de occulte interesses van zanger Jaz Coleman was ik niet onverdeeld enthousiast (beslaat toch een flink gedeelte van de film) maar verder is The Death and Resurrection Show gewoon erg interessant en een must voor de fans.Hoe bijvoorbeeld Geordie aan zijn specifieke gitaar geluid komt en meer van die wetenswaardigheden.

Verder zijn de beelden zowel chaotisch als prachtig maar wat het belangrijkste is,ze geven samen met de vele interviews een sterk beeld van de band.

Best genoten van deze film die bij tijd en wijlen hilarisch,absurdistisch en ook nog best leerzaam is.The Death of Stalin slaat zo af en toe (bewust of onbewust?) de plank wel eens mis maar de grote lijn wordt goed bewaakt door regisseur Armando Iannucci (zijn andere twee films ken ik niet) zodat de eindbalans toch zeer positief is.

Dat komt mede door de uitstekende casting,vooral Simon Russell Beale als Beria zet een geweldig grappige rol neer.Net als Steve Buscemi,die Nikita Chroesjtsjov speelt terwijl ie er totaal niet op lijkt.Een switch zou de waarheid meer recht doen,maar toch er leuk gevonden.Ook tussen de overige rollen zitten tal van bekende namen die zich over het algemeen zeer goed van hun taak kwijten.

Daarnaast zorgt het prima scenario voor tal van leuke situaties zodat het verhaal constant blijft boeien.Een verhaal dat zo buitenissig is dat het (in grote trekken) wel waargebeurd moet zijn en tevens op een kluchtige manier het emotionele faillissement van de mensheid weergeeft.

The Death of Stalin is een originele en goed geslaagde komedie.

De mooie locaties en de sfeer zijn de sterkste troeven van the Deep.Helaas blijven het wat langdradige verhaal en de op een gegeven moment wat saaie onderwaterscenes hier bij achter.Gelukkig tilt de fijne rolbezetting het geheel toch nog naar een ruime voldoende.Vooral Shaw zet een leuke en sterke rol neer.Natuurlijk wel een stuk minder dan de vorige Bechley verfilming

Goed gemaakte en interessante rampenfilm die vooral visueel en qua geluid de nodige indruk maakte.

Omdat het hier een waargebeurd verhaal betreft zal ik het scenario grotendeels met rust laten maar waarom elke keer dat quasi populaire toontje van deze,in schijnbaar bijna elke Amerikaanse rampenfilm voorkomende uber-vaklui.Al moet ik er bij zeggen dat regisseur Peter Berg daar in zijn andere films ook wel vaak (zie bijvoorbeeld Battleship) een handje van heeft.

Maakt er het realiteitsgehalte in ieder geval niet groter op.

Voor de rest doet Berg het wel goed want Deepwater Horizon is verder een goedlopende drama film die vooral in de tweede helft ook nog behoorlijk wat spanning en actie herbergt.En dat alles in fraai gemonteerde scenes/beelden.

Het acteerwerk is verder naar behoren met Kurt Russel voorop,vind hem wel in dergelijke films passen en ook Mark Wahlberg doet het,alhoewel nergens spectaculair,redelijk.

De grote dissonant is hier John Malkovich die een vreselijk slechte rol neerzet.

Geslaagde en onderhoudende film met wat minpunten derhalve en wat dat betreft lijkt me de gemiddelde score hier op Moviemeter (3,43) behoorlijk adequaat.

Nadat hun ouders vermoord zijn door Duitse Einsatzgruppen nemen vier Joodse broers de wijk naar de bossen van Wit-Rusland om vervolgens van daaruit een Partizanenstrijd met de bezetter te leveren en (vooral) zich de bij hen aansluitende vluchtelingen een toevluchtsoord te bieden. Gebaseerd op het boek 'The Bielski Brothers: The True Story of Three Men Who Defied the Nazis, Built a Village in the Forest, and Saved 1,200 Jews' van schrijver Peter Duffy levert dat een onderhoudende, redelijk sterke maar soms ook wat voorspelbare film op, onder regie van Edward Zwick die wel vaker zulke wat kleinschalige maar toch belangrijke gebeurtenissen/onderwerpen aansnijd (zie ook; Glory, Courage Under Fire en Pawn Sacrifice). De pluspunten van Defiance (2008) zijn vooral de erg fraaie beelden van de uitgestrekte wouden in Wit-Rusland ( overigens opgenomen in Litouwen) die in grote mate een positieve bijdrage leveren aan de sfeer en vaak aanwezige onderhuidse spanning van de film. De twee hoofdrolspelers Liev Schreiber en in iets mindere mate Daniel Craig doen het goed, al heeft dat laatste meer te maken met zijn uiterlijk dan zijn acteerprestaties.

In de eerste helft van de film waren de (leef)omstandigheden me soms wat te idyllisch en was er ook nauwelijks sprake van enig fysiek verval bij de groep vluchtelingen, naarmate Defiance vorderde werd het gelukkig allemaal wat grimmiger en dus realistischer.

Uiteindelijk geen absolute hoogvlieger maar wel een film die het aankijken zeker waard is.

Goede film......misschien niet qua originaliteit of verhaal maar de sfeer (zeker in het begin en dan vooral de scene in de dierentuin) en de timing in de spanningsopbouw is fantastisch.Verder wordt er erg goed gebruikt van de grote stad setting waardoor Deliver us from evil erg claustrofobisch en naargeestig aanvoelt en dat zijn voor een horror film flinke pluspunten.Ook vond ik Bana best wel sterk in de hoofdrol iets wat minder goldt voor Edgar Ramirez als een wat ongeloofwaardige priester.Sean Harris was daarentegen angstaanjagend als Santino,erg creepy,Jammer genoeg zakt het tegen het einde wat in en het slot had ook wel wat sterker gekund.Toch één van de betere horror films die ik dit jaar gezien heb,zeker in vergelijking met dat insidious en conjuring gedoe.Een kleine vier sterren.

Bijzonder fraai geschoten combinatie van martial arts en detective film die niet alleen een kleine twee uur puur kijkgenot oplevert maar ook inhoudelijk weet te overtuigen. Dat is niet alleen de verdienste van regisseur Hark Tsui, die na zijn min of meer mislukte Amerikaanse periode vervolgens terug in Hong Kong weer regelmatig zijn wel zeker aanwezige capaciteiten liet zien en hier met Di Renjie (Detective Dee and the Mystery of the Phantom Flame) een goede prestatie neerzet, maar ook door de uitstekende cast middels Andy Lau als Detective Dee en zijn beide metgezellen die voor de film een behoorlijke meerwaarde betekenen.

Respectievelijk Deng Chao als de Albino Pei Donglai en Li Bingbing als Shangguan Jing'er, de rechterhand van de Keizerin, vullen hun rollen erg goed in. En die laatste wordt voortreffelijk vertolkt door de actrice Carina Lau.

Dat de oudgediende en zo ongeveer legendarische Sammo Hung verantwoordelijk was voor de choreografie van de oogverblindende gevechten/actie is zeker ook een groot pluspunt. Kon me door dat alles ook vrij makkelijk over de voor mij wat teleurstellende oplossing van het in beginsel best boeiende mysterie heen zetten.

Want afgezien van dat kleine euvel is Detective Dee and the Mystery of the Phantom Flame gewoon een erg onderhoudende film.

Actie klassieker die precies de juiste toon treft en waarin alles goed gedaan wordt.Een extra pluim voor degene die Willis en Rickman voor de hoofdrollen gecast heeft..........Elke keer weer een genot om te zien.

Alweer een flink aantal jaren geleden dat ik deze John Woo klassieker voor het laatst zag. Destijds was Dip Huet Seung Hung ( in het Engels, The Killer) uit 1989 er medeverantwoordelijk voor dat de regisseur uit Kanton, China (maar hoofdzakelijk opgegroeid in Hong Kong) niet lang hierna zijn opwachting in Hollywood zou maken. Iets wat onder meer zou resulteren in de succesvolle Blockbuster Face Off.

Hoewel Dip Huet Seung Hung (The Killer) al ruim dertig jaar oud is heeft de film op zijn belangrijkste kenmerken de tand des tijds goed doorstaan. Zowel de choreografie als de camera shots bij de actie scenes, en dan met name de shoot-outs zien er nog steeds verbluffend uit. Die aspecten weten me zelfs nog meer te imponeren dan tijdens mijn eerste kijkbeurt. Een mooi voorbeeld daarvan is als huurmoordenaar Jeff (Chow Yun-Fat) na een opdracht aan de politie probeert te ontsnappen en daarbij op een strand oogcontact heeft met een klein, spelend meisje. Door enkele magnifieke close ups wordt er, zonder al te veel te willen prijsgeven informatie uitgewisseld zonder tekst en ontstaat er een briljante en zelfs ontroerende scene.

Dat het verhaal over een huurmoordenaar die bij een schietpartij een zangeres verwond, haar vervolgens probeert te helpen terwijl meerdere partijen jacht op hem maken niet al te hoogstaand is valt door dergelijke fragmenten dan ook nauwelijks op. Regisseur Woo houdt het tempo vrijwel constant hoog en propt de film vol met elkaar snel opvolgende actie. Het gebrek aan diepgang valt hierdoor nauwelijks op, net als het soms wat twijfelachtige acteerwerk. Dat geldt overigens niet voor Chow Yun-Fat, een misschien niet al te veelzijdige acteur maar hier perfect gecast in de hoofdrol.

Wat overblijft is gewoon heerlijke grimmige actie flick die ik in de loop der jaren steeds meer ben gaan waarderen.

Zeer goed.

Prachtig psychologisch drama waarbij Depardieu's pogingen om zijn oude vriendin terug te krijgen zowel ergenis,begrip als angst opwekken.

De zoveelste halfbakken sciencefiction film waarin een aantal jongeren het opnemen tegen een totalitair regime.En eerlijk gezegd,dit was zeker niet de minste uit de reeks.Als je alle bekende ingrediënten even terzijde schuift blijft er best een aardig verhaal over en ook de meeste acteurs vulden hun rollen naar behoren in.Vooral Kate Winslet en Ashley Judd vond ik het aardig doen.Verder weinig verrassends zowel qua regie,inhoud en camerawerk maar Divergent bleef toch wel over de hele lengte onderhoudend.Redelijk tot goed.