Meningen

Op het moment dat Shaft in 1971 werd uitgebracht, was het zeldzaam om Afro-Amerikanen in hoofdrollen in films te casten, laat staan dat een held in een grote studio-film was te zien; en hem dan zoveel branie meegeven? Ja dat kon al helemaal niet! Het vond dan ook geen groot publiek!

Wel werd de film het startpunt voor het blaxploitation-tijdperk. Nu is het misschien geen perfecte film, maar het is nog steeds wel leuk om te zien. Als was het maar voor het mooie tijdsbeeld van de mode en het oude afbrokkelende New York uit de jaren 70. Opvallend is dat het geen pure ​​actiefilm blijkt te zijn maar een meer redelijk conventionele noir-plot bevatte. Je ken het wel; zo'n Privé- detective, die eenling met een groezelig kantoortje, die nipt aan zijn bourbon. Alleen euh er was geen femme fatale…!

Tja samen met net iets meer geweld, was dat een nieuwe wending. Het draait in zijn geheel om Richard Roundtree's als John Shaft! De held die met stijl, houding en humor zich weet staande te houden in een corrupte wereld, en de strijd aanbindt met een blanke (Italiaanse) misdaadorganisatie. Waarbij alles tezamen komt in het actievolle einde. Ja het verhaal was een goede funk-update van het noir-genre en die muziek van Isaac Hayes is nog steeds van grote klasse.

Voor de derde keer mocht de Afro-Amerikaanse coole actieheld John Shaft aan de slag! Deze keer wordt hij ingehuurd door een Ethiopische emir, die hem vraagt om een bende slavendrijvers op te sporen. Het brengt Shaft van New York naar Ethiopië en uiteindelijk naar Parijs. Met als resultaat een blaxploitation gecombineerd met avonturenfilm elementen. Het was een goede zet van regisseur John Guillermin (King Kong, Death on the Nile), om de held uit zijn vertrouwde omgeving van New York City te halen. En met meer van hetzelfde te komen. Ook het pistool en kenmerkende leren jas verliest Shaft om plaats te maken voor een eenvoudige traditionele Afrikaanse garderobe en een nguni-vechtstok. Ja, die zonovergoten Afrikaanse landschappen deden hem goed! Dynamische actiescènes en actrices die kleding verliezen deden de rest! Waarbij de een sensuele nymfo-vriendin

(de 19-jarige Servische Neda Arnerić, die in 2000 werd ze gekozen tot lid van het Servische parlement.) van de maffiabaas de meest opvallende was! Bij een Shaft-film moet je het over de muziek hebben en hier was componist Johnny Pate, voor aangetrokken. Hij had dan wel meegewerkt aan de muziek van ‘Superfly’ (1972) maar bakt er niet veel van! De 'The Four Tops' je themanummer ‘Are You Man Enough’ laten zingen?

Met deze film kwam er een einde aan de films maar Shaft mocht zijn carrière voortzetten op het tv-scherm in de vorm van een serie.

Het vervolg van Privédetective John Shaft (Richard Roundtree) overtreft het origineel door veel meer goede actie. Alles draait om kwart miljoen dollar, waar verschillende maffiagangster baasjes achteraan zitten en allerlei illegale zaakjes aan het daglicht komen. Tja de eerste was succesvol met een Oscar (weliswaar alleen voor de muziek) dus een klein beetje ruimer budget en de actie kon grootschaliger: Er kwamen diverse (tamelijk bloedige) schietpartijen en aan het slot krijgen we een spectaculaire achtervolgingsscène; met een auto, een speedboot en zelfs een helikopter. De film is veel meer als escapistisch entertainment voor het grote publiek bedoeld, en werkt op dat niveau ook beter dan de eerste "Shaft". Er zijn deze keer wel minder uithalen naar blanke karakters en dat wordt opgevuld met meer humor. Een van de weinige nadelen van dit vervolg was wel dat door het grotere verhaal er ook minder Shaft op het scherm was te zien. En regisseur Gordon Parks deed nu zelf de score, wat resulteerde in een minder dynamische score, de aanwezigheid van componist Isaac Hayes werd erg gemist, hoewel hij nog wel een nummer bijdraagt aan de soundtrack. Typische actiefilm uit de jaren 70 met dat verschil dat de held Afro-Amerikaans was.

Geregisseerd door Sung Kang, het personage Han in de Fast and the Furious- franchise, redt deze horror-komedie het vooral door low-budget charme en zijn relatief korte speelduur. De film volgt Lucy (Brooke Markham) die denkt dat ze misschien een weerwolf is. Met de hulp van haar beste vriendin en ijssalon-collega Karen (VyVy Nguyen) en gewapend met een groot pistool met zilverkleurige nagellak beschilderde kogels wachten de meisjes bij een zomerkamp tot de volle maan opkomt.

De film gaat niet echt schokkende angsten opleveren maar de Kippenvel-sfeer brengt de twee meisjes en de kijker oog in oog met zombificatie, lycantropie, een D&D-spreukenboek, gemaskerde sekteleden, kwaadaardige heks en zelfs Bigfoot. Wat Kang goed doet, is de eenvoud omarmen en doet dit met veel plezier. Aan het begin zelfs één keer hard gelachen en daarna was er hier en daar ook nog best iets om te giechelen en gniffelen.

Er was ook wat budget voor enkele praktische effecten, make-up en protheses en een CGI-weerwolf transformatie onder leiding van Gabriel Bartalos (Friday the 13th Part VI: Jason Lives, From Beyond, Leprechaun 4 en Underworld) Een kleinschalige film die onverwachts toch een hoop leuk plezier opleverde. Blijf ook nog even hangen bij de aftiteling er volgt nog een klein stukje meer!

Ik kijk vaak voordat ik een review schrijf even naar de regisseur, om te zien wat hij heeft gedaan. En wat ik zag was dat hij vooral standaard vakkundige Hollywood films maakt. Orphan was voor mij een positieve uitschieter. The Shallows doet wat het moet doen en daar is verder natuurlijk niets mis mee. De film ziet er mooi en gelikt uit, helblauwe zeeën, parelwitte stranden, en Blake Lively is de perfecte surfbabe. Verder krijgen we wat telefoonbeelden om de dame in kwestie wat achtergrond mee te geven voordat het afspraakje met de haai kan beginnen. En dan op de juiste momenten komt de spanning in de vorm van die haai. En die zag zeer goed uit. Nu zit Blake Lively vast op een rots en veranderd dan helaas meer en meer in een snotterend wicht dan de stoere vrouw met de surfplank die ze was. En net als de film dreigt in te kakken komt er op precies het goede moment weer wat actie. Hierdoor wordt de film net gered van de ondergang en is de film vooral standaard maar vakkundig gemaakt.

Paganisme vs. christendom. Vind dit een beetje een lastige film. In de film waren de typische horrorelementen omtrent bezetenheid, niets wat je niet eerder heb gezien en regelmatig de harde-geluid jump-scares. Ze waren best goed gedaan maar enigszins ook; "been there, done that" Wat mij wel aansprak was de verhaallijn van de botsing tussen het traditionele volksgeloof (de oude goden) enerzijds en het katholicisme (de nieuwe god) anderzijds. Alhoewel het wel in het midden werd gelaten of Supy (de God van de Dood), de katholieke God versloeg. Dat verhaal werd wel wat traag verteld, het duurt echt even voordat het op gang komt, maar maakte het verder ook interessant. Dat en de mooie locatie van de bergen van Ecuador waren uiteindelijk wel reden genoeg om dit vermakelijk en de moeite van het kijken waard te maken!

De memoires van seksverslaafde, zo kwam de film bij mij over. Een afstandelijke opsomming van de gebeurtenissen uit het dagelijkse leven van gekwelde Brandon. Die op een dag zijn zusje Sissy op bezoek krijg. En zo voelt het ook voor mij als kijker, op bezoek zijn, want zonder uitleg stappen we Brandons leven binnen om hem aan het einde, zonder veel wijzer te zijn geworden, weer te verlaten. Het meest verschrikkelijk stukje uit de film was toen zus-lief minuten lang New York, New York’ zingt in een zeer tenenkrommende uitvoering. Iets wat dan wel weer goed is gedaan, zijn de vele explicite maar nergens erotische seksscènes. De hoofdpersonage beleefde zelf ook niet veel plezier aan de seks. Daarom paste dit erg goed. Sowieso was het acteerwerk van zowel Carey Mulligan als Michael Fassbender zeer sterk. Nee, aan hun prestaties lag het echt niet. Het kwam puur door de manier hoe de film werd gebracht door regisseur Steve McQueen, op één of andere manier weet hij mij niet mee te trekken in de beleving. Het zijn van die bepaalde momenten (de komisch bedoelde ober, de teruggekomen computer) in de film die mij telkens eruit haalde. Helaas is dat niet mijn 'cup of tea.'

Op IDMB staat vermeld dat de film is geïnspireerd op de Italiaanse 70's en 80's horror-films, daarnaast gaat het over een heks, dus reden genoeg om de film eens te bekijken. Oké de film komt dus wel uit Italië maar verder kon ik nu niet echt zo gauw ontdekken waar de bewering van inspiratie vandaan kwam. Het is niets meer of minder dan een aardige maar niet onderscheidende Low-budget-film die zich richt op een Internationale markt. Er wordt dus vooral Engels gesproken en Margherita Remotti mag doorgaan voor een Amerikaanse. Verder is er vooral veel van hetzelfde; een tijd-lus, veel dialoog, weinig bloed en al even weinig spanning. De film weet nog wel een paar leuke elementen te laten zien maar is verder niet echt de moeite waard voor mensen die af-en-toe een film bekijken.

Disney doet Wuxia …. Fase vier van Marvel wordt afgetrapt met de opkomst van een nieuwe held. Een Marvel-film met een Chinees tintje. Oftewel de martial arts-vechtkunst en mythes uit Azië worden op Amerikaanse wijze gebracht. Persoonlijk kijk ik toch liever een echte Chinese blockbuster. Zeker het is een vaardig gemaakte blockbuster, met prima actiescènes en degelijk acteerwerk Maar toch, blijft het wat voorspelbaar en braaf allemaal. Tja en de humor viel menigmaal gewoon plat...Echter zorgt het in elk geval visueel voor een wat afwijkende film. Maar voor wie weleens een Aziatische film heeft opgezet ziet hier ook niet heel veel bijzonders! (de dagen van Bruce Lee, Jackie Chan en Crouching Tiger liggen al jaren ver achter ons!) Wel ook wat leuke fan-feitjes want de 'Ten Rings' in de titel verwijst naar de criminele organisatie die je al zag in de eerste Iron Man-film.(2008) En ook de neppe Mandarin die werd gevangen in Iron Man 3 (2013) komt terug. Tja de Marvel-formule in zijn structuur ontwijken doet het zeker niet. Kan en hoeft het ook niet! Wat de film enigszins wel goed deed was dat de schurk bijna evenveel schermtijd krijgt toebedeeld als de protagonist; door de familie-dynamiek van zoon Shang-Chi (Simu Liu) zus Xialing (Meng'er Zhang) en vader Wenwu (Tony Leung). Ach Shang-Chi doet wat hij moet doen en valt wat meer op dankzij zijn Aziatische invloed!

Oef, ik dacht een avondje heerlijk griezelen met regisseur William Castle. Dat viel toch even vies tegen! Oké ongewoon was dit wel, maar helaas geslaagd niet! Ondanks dat er met een gotisch landhuis, een laboratorium van gekke professor en zelfs een motorbende vele horror-elementen aanwezig zijn, wordt alles verpakt in een soort kinderlijke fantasie. Ik herkende in sommige dingen ook Assepoester?

Een ander probleem is dat de gehele film rond mime draait. Een doofstomme Shanks die wat hannes aan zogenaamde afstandsbedieningen. De film bestaat uit één hoofdpersoon die niet kan spreken, en twee bijrollen die geen tekst hebben omdat ze dode marionetten spelen. Het reduceert de film naar stille slapstick, die algauw gaat vervelen. Door de overbodige titel-kaarten werd dit ook nog eens benadrukt. Het leek wel alsof een regisseur uit de stille periode een komedie probeerde te maken met een macabere idee maar hier niet in slaagt.

Elk mogelijk idee om de acteurs, stug rond te laten lopen met ledematen alsof ze een robots waren werd getoond. De huisinvasie die volgt aan het einde is niet expliciet. Daarom zien we een biker-bende die niets te doen krijgen, dan te vechten tegen de 'poppenlichamen.' Het was net zoals de rest van de film gewoon een saaie voortzetting om Mime te laten zien. Regelmatig betrapte ik me eigen erop dat ik totaal geen aandacht meer had voor wat erop het scherm gebeurde! Ik zag er dan ook de lol niet van in en de vrolijke deuntjes die het moesten ondersteunen werkte me alleen maar meer op mijn zenuwen.

Het maakt dat de film meer een langgerekte saaie Marcel Marceau-show is dan een echt goede William Castle. Wie de Franse mimespeler (uit nostalgie) een warm hart toedraagt kan misschien nog wat genieten maar als waardige afsluitingsfilm van een fijn regisseur, is dit vooral bedroevend!

Regisseur Chang Cheh maakte bijna 100 films voor Shaw Brothers studio's en kan ook wel worden gezien als één van de pioniers in het genre! De Shaolin-tempel, blijkbaar een broeinest van anti-regeringsactiviteiten wordt verraden en vernietigd door de Manchu's Wie en wat die Manchu's deden is te zien in de prequel Shao Lin Si (1976) Deze film begint dus met de vernietiging van die tempel en de ontsnapping van vijf van zijn discipelen. Verder volgt de film dezelfde basisformule als vele andere Shaw-producties: op een geen groot budget vechten / verliezen / trainen / vechten / winnen. Ondanks er ook gebreken zijn was het eigenlijk best wel een toffe film Er meerdere dingen die ik leuk vind aan deze film: ten eerste, verlies het geen tijd aan pogingen tot humor, of een romantische subplot. Al is het wel een gemis dat er geen enkel vrouwelijk personage in de hele film was te zien. Daarvoor kwam wel in de plaatst een ongelooflijke grote cast van bekende Shaw-producties-acteurs. Knap dus dat Alexander Fu Sheng, van wie velen dachten dat hij zo groot had kunnen zijn als Bruce Lee als hij niet voortijdig overleed op 29-jarige leeftijd, goed opviel met zijn erg leuke rol. Al moet ik toegeven dat er onder de slechteriken ook gedenkwaardige personages waren! Eentje vecht met een bijl aan een touw en er was de eeneiige tweeling die een slechterik bewaken, die zelf kan doden met zijn paardenstaart. Een ander opvallend detail was dat er veel gevechten buiten plaats hadden. Dit zou natuurlijk geen Chang Cheh-film zijn zonder veel bloed en op dat gebied stelt het zeker niet teleur! En dan soundtrack ja die was apart maar uitstekend. De onheilspellende themamuziek werd vaak herhaald en klinkt bijna alsof het in een giallo kan worden gebruikt. De film is inmiddels 47 jaar oud en er is veel veranderd en verbeterd maar voor een film uit die tijd was dit een goede!

Okay, ik begin met het goede nieuws; De sets in de film zijn absoluut Oscarwaardig. Oogstrelende mooie locaties waren het! Ook de cinematografie van Dan Laustsen is uitzonderlijk mooi. Visueel is het echt prachtig. Daarnaast leveren Sally Hawkins en Richard Jenkins prachtig acteerwerk.

Helaas is er ook slecht nieuws; De verhaallijn is te onsamenhangend. Er zijn domweg teveel zaken in de film die er totaal niet toe doen. De masturbeer-scene in bad van Elisa Esposito terwijl haar eitjes staan te koken.(een metafoor?) Richard Strickland die seks heeft met zijn vrouw of een nieuwe auto willen kopen, en dus een Cadillac koopt. Het gedoe met zijn vingers. De uit het niets komende in zwart-wit op Fred Astaire en Ginger Rogers gebaseerde dans en zang droom. Enfin, de lijst is te lang om hier allemaal op te gaan noemen.

Daarnaast zijn de meeste bijrollen onderontwikkeld of over de top en kwamen nogal cliché over. Ergste was Michael Shannon’s personage, er werd zowat constant op gehamerd dat hij de slechterik was. Door al die bijzaken raakt de “crux” van het verhaal (de liefde) nogal eens uit het zicht. Waarom ervoor gekozen is om het belangrijkste thema uit de film, de romantiek nu tweede viool te laten spelen is mij een raadsel?

De titel, een paradox om een vorm toe te schrijven aan iets vormeloos, om iets vast te houden wat niet kan worden vastgehouden, water, liefde, het was zeker geen verkeerde keuze! Ik hoopte dat Guillermo del Toro met deze film weer eens een echte topfilm afleverde en niet bleef hangen in het is wel aardig. Het bleef helaas bij een te vaak afdwalende vertelling met zeer mooie Eye-Candy. Kwaliteit en Passie voor film, heeft de man zeker maar het strandt teveel in goede bedoelingen.

Een eetstoornis verpakt in een horrorfilm. Dit is een film over boulimia, alleen bezit de film helemaal geen effectieve "horror"-kant. Op zijn best is het een spookachtige blik van het leven met een eetstoornis. Het is behoorlijk langzaam en er is niet genoeg verhaal is om de film te vullen. Denk dat er maar net een goed half uur echt materiaal was. Zoveel in deze film is gewoon opvulling met muziek en zang van Ivy. Die hoofdrolspeler Kelly Murtagh schreef blijkbaar ook mee aan het script en volgt haar als een jazz/loungezangeres. Zoveel scenes waar er niets gebeurd dan dat je Ivy's gezicht ziet. Op elke mogelijk bedenkbare artistiek camerahoek (langs een muur in een plas water) of met gefilterde prismalenzen, staart ze naar zichzelf in de spiegel, naar iets buiten het scherm enz. En al die tijd voelt het alsof de film met het herhaalde gebruik van deze technieken tijd opvult. Wat er aan substantieel verhaal overblijf is gewoonweg erg kort!

Nadat films als Anaconda (1997) en Deep Blue Sea (1999) een succes waren en voordat SyFy-kanaal ons verblijde met legio aan boze beestjes- films produceerde Nu Image Entertainment (heden ten dage Millennium Media) al een golf aan low-budget franchises om in te spelen op deze trend.Zo deze Low-budget haaienfilm die niet echt over de haaien gaat, is niets minder dan een rip-off van Deep Blue Sea uit hetzelfde jaar (1999) Zeker het is geen geweldige haaienfilm, maar sindsdien zijn er ook heel veel slechtere haaienfilms uitgekomen! Wat de film nog meer helpt, is dat het niet vreselijke komische probeert te zijn of dat er enorme slechte CGI-haaien waren te zien. Al wekken stockbeeld haaien nu ook niet bepaald horrorbeelden op! Ondanks de titel zijn agressieve haaien niet de hoofdfocus van de film. Nee, dit is in de eerste plaats gewoon een goedkope actiefilm met auto-en boot-achtervolgingen, bargevechten, schietpartijen en explosies. En...het mooiste van allemaal Casper Van Dien die in het water springt om een haai in zijn gezicht te stompen. Verder een beetje mysterie over wie er nu probeert om haaien naar de baai te lokken en waarom? Het acteerwerk, de cinematografie en de montage zijn niet eens zo slecht. Het was een behoorlijke film, die je bijna direct erna weer ben vergeten!

Shark Attack (1999), was een middelmatige direct-naar-video rip-off van Deep Blue Sea (1999) En natuurlijk was er geen enkele goede reden om meer dan één film te maken (laat staan ​​drie), Echter weerhield ze het er niet van om je toch te lokken met nogmaals een direct-to-video- film. En direct vanaf frame één, zijn er hum... 'referenties' naar Jaws 1 & 3 (laat ik maar lief zijn) Een gevangen haai in Water World, een Zuid-Afrikaanse Seaworld. Een surferwedstrijd die door moet gaan en de wetenschapper die het niet eens is met een hebzuchtige zakenman en de burgemeester. Ook de welbekende haaienjager, die om de één of andere reden uit Australië kwam is aanwezig. Je kan zomaar in de war raken of het zich nu afspeelt in Australië of Zuid-Afrika. En oh...dit is het tweede deel dus als connectie zijn de haaien dan maar de genetisch gemuteerde nakomelingen uit de eerste. Over haaien gesproken, in de film worden mensen aangevallen, dus de film doet zijn naam eer aan. Echter de aanvallen zijn niet bijzonder griezelig, er is wat bloed in het water. En haaien die grommen als beren... Verder bezit het veel van de B-filmkwaliteiten; slecht acteerwerk, dialoog, een beetje drama tussen de personage en als ze even echt niet meer weten proppen ze er een beetje romantiek in met de blonde in een jacuzzi. Tja... deze film zwemt gewoon in cirkels van middelmatigheid.

“I’m a little wired… what do you say I take you home and eat your pussy?”

Deze film had niets meer te maken met zijn voorgangers. Het is een op zichzelf staand vervolg dat gaat over; JA, echt de Megalodon, een gigantische prehistorische haai. Natuurlijk, het is hetzelfde strandwacht-onderzoeker-burgemeester-conflict dat je in 1975 zag. Niets origineels, zelfs het standaard schurkachtige bedrijf werd erin verwerk! En omdat je geen Jaws-rip-off kunt hebben zonder scène " We kunnen de stranden niet sluiten" is deze er ook! En tja een Megalodon kon een lengte van 18 á 20 meter bereiken en zijn bek tot twee meter opensperren. Zijn tanden bereikte een totale lengte van 15 cm. En wat zie je in de film... overijverige gebruik van stock footage. Oké, oké …het was een baby en uiteindelijk komt mama mama die zorgt voor verreweg het meest lachwekkend effect. Opgeblazen documentaire beelden van de haai en daar worden vervolgens de slachtoffers in geplaatst. De opnamen van de Megalodon onder water zijn gemaakt met een computergegenereerde haai en deden het een stukje beter! Er is ook een beetje soft-core vrouwelijk naakt en de neiging van de camera om op Jenny McShane's borsten te blijven hangen wanneer de regisseur geen ideeën meer heeft. Maar met die bovenstaande quote waar je afvraagt ​​of je het echt heb gehoord...kan ik gewoon niet te streng zijn!

De Maneater Series is een naam die wordt gegeven aan een dvd-reeks met horrorfilms waarin dieren een bedreiging vormen voor mensen en zijn eigenlijk gemaakt voor televisie voor Syfy Channel. (Dit is de vijfentwintigste uit die reeks) In de eerste vijf minuten lijkt het erop dat ze zoveel mogelijk verwijzingen naar Jaws hebben geprobeerd te proppen. Oké oké de haai uit de titel is er dus wel, maar loert veel meer op de achtergrond en veroorzaakt zo nu en dan wat problemen. Dit namelijk een misdaadfilm waarin haaienjager Chase ingehuurd wordt om een zwartvin-haai te doden die een waardevolle diamant heeft ingeslikt. Chase neemt het op tegen de knokploegen, charmeert de dames en vecht nog wat meer. Het verrassende is dat de gevechten en de charme van Erica Cerra verrassend plezierig zijn. Het is dan ook een veel leukere film dan waar het eigenlijk recht op heeft. Tja, en meer dan dat is het ook niet, licht verteerbaar en sympathiek

“Gebaseerd op echte gebeurtenissen”, prijkt erop de filmposter. Nooit een goed teken bij een pulpfilm en als dan ook aan begin 'The Asylum' in beeld verschijnt, voorspelt dat nog minder goeds!

De film begint met een paddle-boarder. De camera wil dat we haar benen en kont zien, maar een plek op de achterkant van haar schouder is wat opviel. Zo duidelijk, dat je afvraag of een visagiste voor wat make-up te duur was? Maar prompt wordt ze aangevallen en opgegeten door stockbeelden van een grote witte haai.

Verder met de film; Sarah die een lang telefoongesprek heeft met haar vader voordat ze naar een foto-shoot gaat. Haar vader is trouwens Michael Madsen en die voert letterlijk alleen maar telefoongesprekken. Daarna ontmoet ze de fotograaf en ex-vriend Jason en Meghan, de make-uppersoon. Nu zal je denken dat ze met een boot naar een zonnige eiland zullen varen. Maar nee... dat doen ze met kajaks. Iets met dat het verraderlijke wateren zijn (driemaal raden hoe ze gered worden?) Tja niet genoeg budget om een boot te huren?

Wat volgt zijn veel beelden van een drie uur durende tocht per kajak. Ze merken niet dat de haai, nu getransformeerd in slechte CGI, hen volgt. Nou, niet totdat hij Jason opeet en de meisjes achterlaat op een stuk rots dat snel onder water komt te staan. Ja, we hebben dit allemaal eerder gezien toen het 'The Shallows' heette.

De rest laat zich wel raden maar met dat verschil dat er weinig haai en veel meisjes in bikini in de zee die over liefde en drama spreken, zijn te zien. Oh en Madsen die telefoneert en belt met een willekeurige kerel in een boot die helemaal niets met de film te maken heeft. Voor het grootste gedeelte zie je deze man van zijn rug. Maar het was duidelijk dat deze man geen acteur was. In de gesprekken die hij voert herhaald hij soms dezelfde zinnen maar net iets andere volgorde. En die ene keer dat hij het niet doet krijg je een complete biologieles! Het zijn uiterst bizarre stukjes.

Een goede B-film gaat erbij mij altijd wel in en bij regisseur Jim Wynorski ben je meestal wel aan het goede adres, als het gaat om het leveren van dit soort entertainment. Was... want tegenwoordig lijkt het of hij zijn creativiteit kwijt is of geen kans meer ziet om iets anders te maken of dat het hem gewoon niet meer kan schelen. De lijst met beestjes-films lijkt alsmaar langer te worden.

Als die low-budget regisseur dan een film maakt met een titel die suggereert dat er elementen in zitten uit women in prison-films gecombineerd met een killer-shark ben ik op zijn minst geïnteresseerd. Tja, het bleek toch wel weer een teleurstelling. Het bevat alle elementen van wat een enorm vermakelijke exploitatiefilm zou kunnen zijn, rondborstige vrouwen en een haai waarvoor je nergens veilig ben, maar helaas de film speelt gewoon zelf op te veilig zijn .Het typische Syfy-spul; Véél suggestie, Géén bloed en ondanks het vele Eye-Candy wat er te zien is, zijn er Géén naakte vrouwen. Hoe dan ook, ik had nog wel enigszins plezier met de film maar als je rondborstige vrouwen hebt die vechten met haaien die op het land kunnen zwemmen, moet je voluit gaan of het laten.

In (horror) lijstjes kwam regelmatig deze film langs als een must-see. Toch heb ik, vooral door het genre Komedie, nooit echt de drang gehad om deze film te bekijken. Tja, maar soms ontkom je er niet aan! En nu ik hem dus wel heb bekeken maakte hij elke verwachting die ik ervan had waar! De horror is zoals verwacht zeer licht. En dus moet de film het van humor hebben. Dat zijn flauwe slapstick grappen. Die ik totaal niet leuk vond. Er was geen moment waar ik heb moeten lachen. De film toverde zelfs niet eens een glimlach op mijn gezicht. Halverwege de film was ik dan ook algauw verveeld. Diepte punt was het rondlopen en met een biljartkeu tegen een zombie slaan, terwijl in de achtergrond Queen-muziek draaide. Ik vond behoorlijk saai en het duurde ook nog erg lang. Het is gewoon niet mijn gevoel voor humor en met de muziek had ik ook niet veel! Je moet duidelijk een liefhebber zijn want anders is vooral een lange zit. Het enige waar ik nog wel positief over was en die mij ervan weerhield om de film niet af te kijken was de montage, die was best vlot en goed.

Zucht, weer een superheldenfilm die met humor en zelfspot, je plezier probeert te geven. Ditmaal uit het DC-universum. Maak ook niet heel veel uit want ik kan er niet echt mee lachen en vind ze alleen maar vermoeiend, ze zijn dan ook denk ik niet aan mij besteed! Tja, deze Shazam! kan je misschien nog het beste omschrijven als de superheldenversie van Big (1988). Met veelal ook dezelfde grappen die toen waren bedacht voor het knulletje van vijftien. Het enige verschil; het is een superheld die tegenover een slechterik staat die verslagen moet worden: Dr. Thaddeus Sivana. Deze film is verder vooral een vervelend lang uitgesponnen origine-story. Nu was ik al geen fan van regisseur David F. Sandberg, die hiervoor de horrorfilms; Lights Out en Annabelle: Creation heeft gemaakt. Beide films vond ik middelmatig en schonken mij geen voldoening. Echter dit was nog erger want hier maken de Kinderlijke grappen en euh...Disney-entertainment (verkeerde filmmaatschappij?) dat ik er niet veel meer in ziet dan een simpel, kleurrijk en vervelend familiefilmpje.

Deze film is het debuut van regisseur Michael Reeves. Voordat hij in 1969 op te jonge leeftijd overleed, maakte hij met Witchfinder General (1968) één van de grote klassiekers uit het horrorgenre. Echter was deze film andere koek. Deze film is gevuld met stereotypen van Oost-Europeanen die grof, lomp en communistisch zijn. Ook al staat Michael Reeves genoemd als schrijver, is het overduidelijk dat Corman-schrijver Charles B. Griffith (Little Shop of Horrors) door de nodige humor voor deze film verantwoordelijk was. En die humor is flauw, niet bijzonder grappig en regelmatig slapstickachtige vormgegeven. Vooral de achtervolgingsscène aan het einde is vervelend en de grap met de zwartgeklede man op een rode motorfiets snapte ik totaal niet? Sowieso wordt er veel heen en weer gelopen en gereden. wat de film niet te goede komt. Een actie van de heks, een handsikkel die ze weggooit, waarmee ze net een slachtoffer heeft afgeslacht,valt over een hamer en vormt zo het bekende communistisch hamer-en-sikkel-symbool was wel geslaagd. Ook draait het maar bar weinig om de heks en haar wraakplannen. De jonge vrouw Veronica die bezeten raakt door de heks was Barbara Steele maar ook zij heeft maar weinig schermtijd en was dus geen meerwaarde. Tja dit was toch wel een teleurstelling.

"Ex Vitam Immortalem"

Absoluut beter dan een Turkey-score! Als de film begint brengt; Kim Wilde's 'Kids in America' je terug naar de jaren tachtig. En aangezien we ook op zomerkamp zijn, Camp Briarbrook om specifiek te zijn, vertelt het je ook regisseur Erk Bloomquist en zijn broer Carson leunen zwaar op de retro slasher-films.

Volgens de legende waart de geest van verpleegster Agatha rond in de bossen rondom het kamp. Het gerucht gaat dat het herhalen van de naam van de geest van Agatha (a la Bloody Mary) en bloed haar te terugbrengen. Tja het uitgangspunt is dus, net als meeste van dit soort films, vrij algemeen; effectief. maar met eenzelfde psychotische moordenaar, als al die andere in het subgernre.

Dat maakt nog niet dat zomaar een Friday the 13th- kloon was. Het voegt een aantal stijlvolle accenten toe om het geheel te onderscheiden. In het verhaal met Moordende kinderen of de productie met rode verlichting wanneer Agatha wordt opgewekt, of wanneer het achtergrondverhaal wordt verteld via schaduwen op de muur in plaats van een traditionele flashback.

De Bloomquisten hadden de neiging om een beetje te blijven hangen bij zijn invloeden en soms worden ze gewoon gehinderd door budgettaire beperkingen maar de afwezigheid van Agatha was wel opvallend. Over de sterfgevallen, hoewel sommige buiten beeld zijn of er op wordt gezinspeeld, is er nog voldoende bloed om de kijker te plezieren en de effecten zijn CGI-vrij. De film wordt aangekondigd als een horrorkomedie, maar gelukkig draait het niet veel om humor .

Alles bij elkaar genomen is het een bescheiden film waarbij je een paar tekortkomingen makkelijk over het hoofd te ziet en er een geweldige tijd mee kan hebben. En sowieso heel wat beter/opvallender is gemaakt dan een grootdeel van veel andere low-budget horrorfilms.

Een wetenschapper ontwikkelt een serum van fruitvliegjes waarmee het lichaam zijn aanpassingsvermogen kan vergroten, zodat het ziekten kan bestrijden. Wanneer Kyra Zelas (Mari Blanchard) stervende is, is zij de perfecte kandidaat om het levensreddende serum te testen. Al snel ontdekt men dat de mooie brunette weer perfect gezond is. Iets te perfect... er zijn enkele bijwerkingen. Ja deze film is behoorlijk onopvallend. Niet verwonderlijk ook want dit is een film met een beperkt budget. Zo wordt er uiteraard veel gepraat Maar door de opvallend en mooie actrice Mari Blanchard was deze film; één van de leukere zondagmiddagfilms. Ze is de bad-girl waar iedereen van houdt in de film en ook het type meisje waar je als kijker van houdt. Uit de bijwerkingen moet veel van de horror voortkomen maar tja.. de vijftiger jaren... dus is dat; dat ze opvliegend is, egoïstisch gedrag vertoont, en in staat was om haar gitzwarte haar, blond te laten worden. ER waren twee moorden waarvan degene met een rijdende auto wat actievol was. Geheel volgens de hays -code kom men ook nog even met een semi-religieuze afsluiter. Een leuke film, zeker niet de beste, maar Blanchard maakt het de moeite waard om te kijken.

Deze film van ruim twee uur is een soort kostuumdrama gecombineerd met kungfu-actie gebaseerd op een populaire wuxia-roman van schrijver Louis Cha's "Legend of the Condor Heroes". Het is opgenomen in de weelderige sets van de Shaw Bros.-studio, werd geregisseerd door regisseur Chang Cheh, en bezit een cast met vele grote sterren. Het was het eerste deel uit een serie van vier films. Doordat vol zit met sub-plots, wendingen, flashbacks en contra-samenzweringen is het bijna onmogelijk om de film echt goed samen te vatten. De makkelijkste beschrijving zou nog zijn; een soort wu xia-puinhoop! Wie bij LOTR al de weg kwijtraakte bij de namen van de personages, krijg hier een nog grotere uitdaging want al in de opening worden tientallen personages met kleurrijke bijnamen als Eastern Evil, Nine-Fingered Beggar of Western Poison aan je geïntroduceerd. Je krijg niet eens sommige van de acteurs te zien die worden geïntroduceerd in die volkomen krankzinnige titelsequentie van de film (of nog niet als ze misschien alsnog opduiken in een ander deel van filmserie?) Em even voor de goede orde, op geen enkel moment in deze film hanteert Kuo een pijl en boog. De derde akte negeert volledig het voorgaande over de kungfu-clan-plot om zich te concentreren op Kuo die strijd om Huang Yung's hand te winnen. Huang Yung werd gespeeld door Tien Niu en zij is grappig en ongelooflijk vertederend, en redt eigenlijk de film voor mij. Wel een paar goede andere scenes zoals het boomtopgevecht en op een vreemde manier was de 2e test met de fluit en waar kleurfilters en het veranderen van de seizoenen was te zien ook wel intrigerend. Ik mag ook aannemen dat het verhaal doorgaat waar het ophoudt in het vervolg, maar het ongemakkelijke einde is best frustrerend. Tja het verder goed opletten want er gebeurd tegelijker tijd zoveel en toch helemaal niets en constant wordt er hoop informatie naar de kijker gooit Dat help ook minder goed! Was geneigd om er een halve ster minder aan te geven maar aangezien er ook meerdere scenes wel degelijk impact hadden rond ik naar boven af!

Ene Claire Brennan speelt Jade Cochran, een serveerster in een restaurant die een hekel heeft aan haar baan en gaat werken bij het circus/kermis als...serveerster Oink! Oké...dat moet het horrorgedeelte van de film zijn geweest want verder zijn er veelvuldig beelden waarin je kermisattracties uit de jaren 60 ziet draaien of opgebouwd ziet worden Ook keuvelt het hoofdpersonage wat met de dame van de striptease-act, en is er een zeer lange reeks van beelden dat ze date met de freakshow-eigenaar. Maar goed het is de bedoeling dat ze liegt en bedriegt zodat degene die Freaks (1932) hebben gezien, weten hoe dit allemaal eindigt Zucht op de een of andere manier moet dit een regelrechte remake van Tod Browning zijn maar dan zonder talent of iets van een budget. Aan effecten is er een tekort maar de makers wilde met filmtitel als She-Freak toch iets van schokwaarde aan het einde! Geen she-freak kan natuurlijk niet! De film is geregisseerd door Byron Mabe maar er is ook een versie met tussenfilmpjes die zijn gemaakt door Donn Davison (getiteld Asylum of the Insane) welke ik heb gezien...geen idee. Veel beter kan het in ieder geval niet zijn geweest!

Een bizarre trip! Absoluut vreemd deze sciencefiction-horrorfilm Ook interessant vanwege de sfeer en de effecten, maar het verhaal was, in combinatie met de rest van de film, wat lastig. Er zitten veel dingen in die ik erg goed vond, zoals het poppenspel, de gedurfde en bizarre wezens (waaronder een kip) en planten, de belichting, de sfeer en het fraaie visuele ontwerp in zijn geheel. Maar het voelde ook vreemd genoeg nogal vlak aan, mede door de vreemd afstandelijke acteerprestaties en houterige dialogen. In de kern gaat het eigenlijk alleen maar over een stel mensen met een moedercomplex die drugs gebruiken en daardoor hallucineren. Het lukt deze film niet helemaal dat er een innerlijke logica schuilgaat achter de chaos, en dat is dus ietwat frustrerend Daarnaast is het tempo soms tergend traag, waardoor de film bij mij niet de genoeg impact veroorzaakte ...maar de acteurs die zich volledig inzetten en de indrukwekkende speciale effecten zijn het waarderen waard! Dit was zeker niet slecht!

'She Never Died' is een meer dan prima opvolger voor 'He Never Died' (2015) Een film die eigenlijk vrij logisch klink als opvolger maar tegelijkertijd ook een volledig onafhankelijk verhaal bezit en daardoor is het meer een toevoeging aan de gevestigde wereld dan een echt vervolg. Beide films zijn wel door Jason Krawczyk geschreven maar de regie heeft hij dit keer overgelaten aan Audrey Cummings, De hoofdpersoon van dit verhaal is Lacey, gespeeld door de getalenteerde en intimiderende Olunike Adeliyi (Saw 3D, The Prodigy, en de regisseur haar vorige film Darken) De hoofdpersoon Lacey heeft geen merkbare relatie met Jack.(Henry Rollins uit de voorganger) dan dat beide karakters, eenlingen waren. Lacey leeft op straat en is daardoor misschien zelfs een nog interessanter karakter. Men probeert niet te veel af te leiden, alles staat in teken van het verhaal daarom wordt het bloed beperkt tot een paar scènes. Echter is de impact ervan meer dan voldoende en daarnaast zijn het voortreffelijke praktische effecten. Ondanks de film meerdere genres bevat die zich lenen voor duistere scenes werd alles wonderlijk genoeg vrij luchtig gebracht. De scene met de basebal-knuppel en de eerste dode waren zelfs grappig! Een andere bijzonderheid aan deze film is dat het helemaal niet erg zal zijn als ze er mee dor zouden gaan en er nog een derde film zal komen Sterker graag...want alles bij elkaar leverde dit een plezierige horrorfilm op!

Trinidadiaanse dansfilm. Omdat ik nog nooit Trinidad en Tobago besloot ik om deze film te kijken! Niet echt een fan van dansfilms dus valt het ook enigszins buiten mijn comfortzone. De film behandelt de gevaren voor jonge danseressen in de muziekindustrie. Hoe glamorous het ook is om betaald te worden om te dansen, er ook negatieve kanten zijn. Hier in de vorm van een muziekproducent genaamd Skinny. Uiteindelijk een beetje de vrij basicverhaallijn over coming-of-age, wanhoop en hoop. Het is goed gefilmd en Onessa Nestor (die Sparkle speelt) acteert goed. Door de aanwezige muziek en verlichting van het nachtleven was het soms nog behoorlijk leuk entertainment en met slechts een uur en 11 minuten was het lekker kort! Verre van een slechte film, maar ook erg licht verteerbaar

Oei...dit was toch best heftig en verontrustend! Ik moest een paar keer slikken toen er aan het einde één persoon stierf, want verdomme wat gruwelijk! Hoewel er dan wel geen bovennatuurlijk iets aan het werk was zijn deze religieuze extremisten, zeer enge mensen! Angela, die in het landelijke zuiden bij een abortuskliniek werkt, probeert de lokale bevolking zo goed mogelijk te helpen. Maar ze botst met de plaatselijke religieuze fanatici onder leiding van Jeremiah Baarke die vindt dat de Bijbel het enige juiste predikt. Wetenschap, de rede en keuzevrijheid zijn niet aan hen besteed. De film maakte me soms ook behoorlijk boos, omdat de zelfvoldane, vrouwvijandige dominee (knappe rol van Shane Twerdun, die ook samen met Larry Kent het script voor de film schreef) en de invloed op zijn volgers, niet ver van de werkelijk af staat. Ja ook nu nog! Religieus extremisme en hun voortdurende drang om met de boodschap de wereld naar hun hand te zetten is des te angstaanjagender dan bijna elke horrorfilm En het einde van deze film is moeilijk te vergeten!