Shao Lin Wu Zu (1974)

Had zoveel meer kunnen zijn.

Na de eerste vijf minuten zag ik het eigenlijk niet meer zo zitten. De gevechten zijn enorm duf. Onze vijf zogenaamde masters bakken er maar erg weinig van jammer genoeg. Saaie choreografie, en ze zijn uiterst sloom en amper vloeiend in hun techniek.

Toch bleek dit nog een best aangename film. De vijf staan machteloos tegen het leger en gaan daarom maar medestanders ronselen. Dit resulteert in een nogal dynamische cast met veel vechtscenes en een leuk "oorlogje op kleine schaal".

Wanneer de heren gaan trainen ziet het er ook wat vloeiender uit, misschien dat het gestuntel dan ook wel aan hun tegenstanders (cannon fodder) ligt.

Toch blijft een martial arts film die tekort schiet op de martial arts niet veel soeps. 't Is uiteindelijk wel vermakelijk en vooral erg druk, maar had zoveel meer ingezeten als er wat meer aandacht was gegaan naar de vormgeving, zowel van de film als van de actie zelf.

2.5*

Ik vind het ook een kwestie van wennen bij de films van Cheh Chang. Vaak cast ie David Chiang, een man met veel screenpresence, maar zijn martial arts abilities vallen flink tegen. Zo lopen er meer rond in dat Shaw wereldje. Ik wil deze nog graag zien. Blijkt de voorloper/opvolger (ben het even kwijt) te zijn van Five Deadly Venoms, een film met dezelfde cast en van dezelfde regisseur. Ook niet altijd even indrukwekkend qua gevechten (al zijn de 5 verschillende stijlen best cool) maar Cheh Chang vertelt wel immer coole verhalen en zijn reguliere cast bestaat uit acteurs met een hoop charisma (ook Ti Lung oa).

Fijn verhaaltje dit inderdaad, ook met Legend of the Fox wist Cheh mij daar al mee te verrassen (zijn films duren ook doorgaans wat langer dan de doorsnee 90 mins martial arts flick).

Toch blijft het bijten dat de martial arts niet sterk genoeg is, zeker in een film als deze waar er toch erg veel gevochten wordt. Wat de acteurs betreft, ben nog niet zover dat ik ze allemaal uit elkaar kan houden. Heb iets teveel van dit soort filmpjes gezien op te korte termijn denk ik. Het is een beetje een waas van wat waar bijhoort

Eens met Ramon wat de acteurs betreft (David Chiang is cool, net als die hele standaard Chang-cast), maar voor de rest moet het wel heel lang duren voordat de film echt op dreef komt. Verder is het cheesynessgehalte van de dialogen belachelijk hoog en de sterfscènes komen wat dat betreft op een goede tweede plaats. Eigenlijk alleen het eindgevecht is tof, de rest is een veel te lange opbouw ernaar. Verder dus eens met Onderhond: de kung fu in deze kung fufilm blijft te lang ondermaats en dat is nou precies niet wat ik van een kung fufilm verwacht. Ik oordeel mild.

Er zitten een paar gave momenten in deze film, maar de algemene indruk viel me tegen (net als Shaolin Temple van Cheh).

Je moet de film gewoon goed weten te plaatsen. De kung fu zoals de meesten het kennen van Jacky chan en sammo Hung is nog een aantal jaren verwijderd. De choreagrafie was sterk, de uitvoering met momenten ook. Je moet eens een martial arts film van pakweg 1972 kijken dan zie je hoeveel voorutigang er al is geboekt kwa uitvoering in deze film.

Dat gezegd zijnde vind ik de verschillende eindgevechten echt sterk, het eerste deel van de film is 1 grote chaos en moeilijk te volgen maar daarna wordt het een pak beter.

Ook in Hong Kong is men schuldig aan het feit dat enkel "knappe" acteurs hoofdrollen krijgen vandaar David Chiang. Als vechter brengt hij het naar mijn mening erg goed van af maar uiteraard is het geen grootmeester als Chan of Sammo Hung

Regisseur Chang Cheh maakte bijna 100 films voor Shaw Brothers studio's en kan ook wel worden gezien als één van de pioniers in het genre! De Shaolin-tempel, blijkbaar een broeinest van anti-regeringsactiviteiten wordt verraden en vernietigd door de Manchu's Wie en wat die Manchu's deden is te zien in de prequel Shao Lin Si (1976) Deze film begint dus met de vernietiging van die tempel en de ontsnapping van vijf van zijn discipelen. Verder volgt de film dezelfde basisformule als vele andere Shaw-producties: op een geen groot budget vechten / verliezen / trainen / vechten / winnen. Ondanks er ook gebreken zijn was het eigenlijk best wel een toffe film Er meerdere dingen die ik leuk vind aan deze film: ten eerste, verlies het geen tijd aan pogingen tot humor, of een romantische subplot. Al is het wel een gemis dat er geen enkel vrouwelijk personage in de hele film was te zien. Daarvoor kwam wel in de plaatst een ongelooflijke grote cast van bekende Shaw-producties-acteurs. Knap dus dat Alexander Fu Sheng, van wie velen dachten dat hij zo groot had kunnen zijn als Bruce Lee als hij niet voortijdig overleed op 29-jarige leeftijd, goed opviel met zijn erg leuke rol. Al moet ik toegeven dat er onder de slechteriken ook gedenkwaardige personages waren! Eentje vecht met een bijl aan een touw en er was de eeneiige tweeling die een slechterik bewaken, die zelf kan doden met zijn paardenstaart. Een ander opvallend detail was dat er veel gevechten buiten plaats hadden. Dit zou natuurlijk geen Chang Cheh-film zijn zonder veel bloed en op dat gebied stelt het zeker niet teleur! En dan soundtrack ja die was apart maar uitstekend. De onheilspellende themamuziek werd vaak herhaald en klinkt bijna alsof het in een giallo kan worden gebruikt. De film is inmiddels 47 jaar oud en er is veel veranderd en verbeterd maar voor een film uit die tijd was dit een goede!

Staat met 11 andere films op de Shawscope box die Arrow eind van het jaar uitbrengt.

Herzien op bluray uit de Shawscope Vol.1 boxset.

Direct vervolg op Shaolin Temple 1976, het is voor nieuwkomers dan ook raadzaam om die eerst te kijken.

Tijdens de Qing-dynastie beschouwt het keizerlijk hof de Shaolintempel als een bedreiging; op basis van informatie van spionnen stuurt het hof een leger Manchu’s op pad om de tempel plat te branden. De meeste sneuvelen door de verrassingsaanval, maar enkele weten te ontsnappen, waaronder de vijf ‘Shaolin Masters’ die wij volgen. Hun enige hoop is zich te verenigen met hun patriottische broeders in Centraal-China en gebruiken geheime handgebaren om met elkaar te communiceren. Ondertussen worden ze opgejaagd door de Manchu’s en na enkele korte confrontaties (waaronder de verrader die verantwoordelijk was voor het bloedbad en verwoesting), waarbij ze ternauwernood aan de dood ontsnappen, beseffen ze echter al snel dat ze niet opgewassen zijn tegen de uiterst bekwame kungfu-vechters. Vastbesloten om hun gebrekkige technieken te verbeteren zoeken ze hun toevlucht in de afgebrande tempel en richten ze zich op het aanleren van specifieke vaardigheden om de Manchu meesters te verslaan.

Hoewel het verhaal misschien eenvoudig oogt, compenseert de film dit ruimschoots met het dynamische concept waarbij elke held (en zijn tegenstander) een eigen, unieke vechtstijl gebruikt. Zo gebruikt één van de bad guys de Praying Mantis Style (bidsprinkhaan) en een ander de Flying Axe, waarbij er een bijl aan een stuk touw is bevestigd.

Onder de vijf helden zijn David Chiang, Ti Lung en Alexander Fu Sheng de bekendste. De bad guys zijn ook allemaal bekende koppen uit de Shaw wereld, waaronder Bryan Leung aka “Beardy”, een goede vriend van Sammo Hung. Verder nog een vroege rol van Gordon Liu, die toen nog totaal onbekend was. Hij speelt ook één van de ontsnapte discipelen, maar wordt al vrij snel gegrepen door de Manchus.

Film werd bijna geheel op locatie geschoten in Taiwan en de mooie buitenlocaties zijn sfeervol met rivieren en beekjes, bergketens, bamboebossen en kleine dorpjes. Muziek werkt hier ook aan mee met een terugkerend deuntje.

Eén van de betere Shaw flicks!