Shao Lin Wu Zu (1974)

Had zoveel meer kunnen zijn.

Na de eerste vijf minuten zag ik het eigenlijk niet meer zo zitten. De gevechten zijn enorm duf. Onze vijf zogenaamde masters bakken er maar erg weinig van jammer genoeg. Saaie choreografie, en ze zijn uiterst sloom en amper vloeiend in hun techniek.

Toch bleek dit nog een best aangename film. De vijf staan machteloos tegen het leger en gaan daarom maar medestanders ronselen. Dit resulteert in een nogal dynamische cast met veel vechtscenes en een leuk "oorlogje op kleine schaal".

Wanneer de heren gaan trainen ziet het er ook wat vloeiender uit, misschien dat het gestuntel dan ook wel aan hun tegenstanders (cannon fodder) ligt.

Toch blijft een martial arts film die tekort schiet op de martial arts niet veel soeps. 't Is uiteindelijk wel vermakelijk en vooral erg druk, maar had zoveel meer ingezeten als er wat meer aandacht was gegaan naar de vormgeving, zowel van de film als van de actie zelf.

2.5*

Eens met Ramon wat de acteurs betreft (David Chiang is cool, net als die hele standaard Chang-cast), maar voor de rest moet het wel heel lang duren voordat de film echt op dreef komt. Verder is het cheesynessgehalte van de dialogen belachelijk hoog en de sterfscènes komen wat dat betreft op een goede tweede plaats. Eigenlijk alleen het eindgevecht is tof, de rest is een veel te lange opbouw ernaar. Verder dus eens met Onderhond: de kung fu in deze kung fufilm blijft te lang ondermaats en dat is nou precies niet wat ik van een kung fufilm verwacht. Ik oordeel mild.

Regisseur Chang Cheh maakte bijna 100 films voor Shaw Brothers studio's en kan ook wel worden gezien als één van de pioniers in het genre! De Shaolin-tempel, blijkbaar een broeinest van anti-regeringsactiviteiten wordt verraden en vernietigd door de Manchu's Wie en wat die Manchu's deden is te zien in de prequel Shao Lin Si (1976) Deze film begint dus met de vernietiging van die tempel en de ontsnapping van vijf van zijn discipelen. Verder volgt de film dezelfde basisformule als vele andere Shaw-producties: op een geen groot budget vechten / verliezen / trainen / vechten / winnen. Ondanks er ook gebreken zijn was het eigenlijk best wel een toffe film Er meerdere dingen die ik leuk vind aan deze film: ten eerste, verlies het geen tijd aan pogingen tot humor, of een romantische subplot. Al is het wel een gemis dat er geen enkel vrouwelijk personage in de hele film was te zien. Daarvoor kwam wel in de plaatst een ongelooflijke grote cast van bekende Shaw-producties-acteurs. Knap dus dat Alexander Fu Sheng, van wie velen dachten dat hij zo groot had kunnen zijn als Bruce Lee als hij niet voortijdig overleed op 29-jarige leeftijd, goed opviel met zijn erg leuke rol. Al moet ik toegeven dat er onder de slechteriken ook gedenkwaardige personages waren! Eentje vecht met een bijl aan een touw en er was de eeneiige tweeling die een slechterik bewaken, die zelf kan doden met zijn paardenstaart. Een ander opvallend detail was dat er veel gevechten buiten plaats hadden. Dit zou natuurlijk geen Chang Cheh-film zijn zonder veel bloed en op dat gebied stelt het zeker niet teleur! En dan soundtrack ja die was apart maar uitstekend. De onheilspellende themamuziek werd vaak herhaald en klinkt bijna alsof het in een giallo kan worden gebruikt. De film is inmiddels 47 jaar oud en er is veel veranderd en verbeterd maar voor een film uit die tijd was dit een goede!