Shi Ba Ban Wu Yi (1982)

Jeetje, wat een superkorte plot; welgeteld 1 hele zin. Enfin, ga het straks kijken, maar wat een hoge score vergeleken met IMDB,ook al is het op basis van 4 stemmen.

Dat schept verwachtingen.

Een goede kung fu film van, zoals velen, de Shaw Bros.

Het verhaal is eigenlijk flinterdun en rommelig. De acteerprestaties zijn matig, maar dat is standaard. Ik was al blij dat ik de "originele" film kon zien zonder dat vreselijke engelse dubbing.

De film heeft een leuke, komische ondertoon en is niet bedoeld als een serieuze kung fu film. De decors zijn eenvoudig en de effecten zijn goedkoop, maar als je daar doorheen kan kijken is de film erg leuk.

De intro is leuk en een verrassing. Ik ga het niet verklappen, maar degenen die ermee bekend zijn weten wat ik bedoel. Meestal zijn die intro's slaapverwekkend maar deze was de moeite kijken waard. Wanneer de film dan begint, oogt het wat chaotisch en krijg je allerlei rommelige stukken te zien. Echter daarna begint het verhaal en komt het beter op gang.

De actiescenes zijn goed en door het rustige camerawerk heb je een goed overzicht. De choreografie is ver boven gemiddeld en de vaart blijft er constant in. Naarmate de film verderrolt, worden de gevechten steeds beter. Vooral de laatste twee zijn erg goed.

4,0 sterren

Opzich is hij ook een tikje anders dan de meeste Shaw Brothers denk ik. Ik bedoel Magic Fighters en dergelijke zie je toch niet zovaak? En ik vond ik de plot wel iets leuker dan de normale films, ze proberen nog wat emoties in te brengen. En de humor was opzich ook apart, zeker dat laatste hoe soepel hij wel niet is geworden is opvallend.

Vind het onderwerp wel leuk: (Nep) magic kung-fu vs echte skills. Gebaseerd op de Boksersopstand rond 1900.

Begin was goed, de comedyscene tussendoor mocht voor mij iets korter, en het einde was super. De film heeft naar mijn mening het mooiste eindgevecht wat de Shaw studio's ooit hebben voortgebracht. Strak gechoreografeerd. Alle 18 wapens komen hierin aan bod. Regisseur / hoofdrolspeler / gevechtschoreograaf Liu Chia Liang is een echte vakman.

Waarschijnlijk de beste martial arts-film die ik ken (niet overdreven veel dus). Deze film torent op vrijwel alle vlakken hoog uit boven de meeste andere films in het genre.

Ten eerste is deze film inhoudelijk best interessant, vergeleken met genregenoten toch. Het verhaal verkent thema's als zelfopoffering voor een grote doel, de oneerlijkheid van vuurwapens en de veranderende filmwereld in Hongkong, waar oudgedienden als Chang Cheh plaats moesten maken voor iets nieuws.

Deze thema's zijn weliswaar vrij oppervlakkig uitgewerkt - het gaat ten slotte in de eerste plaats om spektakel - maar ze geven zeker en vast een meerwaarde. Bovendien is het verhaal een stuk origineler dan dat van de concurrentie en volgt het niet de vaste blauwdruk.

Ook op filmtechnisch vlak is de film best goed. Camerawerk, montage,... Niet veel op aan te merken.

Het is ook voor een deel een komedie, en dit is de eerste keer dat ik echt kon lachen om de humor in een Shaw bros-film. Op het moment waarop de nep Lei Kung bestuurd wordt door dat voodoo-popje lag ik helemaal krom. Dat is trouwens ook gewoon erg goed gemaakt. Het lange "nepgevecht" in het midden, als het ware een parodie op het eigen genre, is ook erg leuk.

Maar waar het vooral om draait, zijn toch de vechtscènes, en die zijn onwaarschijnlijk goed. Prachtig gechoreografeerd, met waanzinnig stuntwerk, gave wapens en stijlen en een razend tempo. Vooral het eindgevecht, met de 18 legendarische wapens, is fantastisch. Alle acteurs kunnen enorm goed vechten, maar de drie Liu-broertjes (Chia Liang, Chia Yung en Gordon, ook bekend als Chia-Hui) blinken uit.

Het is natuurlijk een film uit een genre waar je met andere ogen naar moet kijken. Maar als je ervan houdt, raad ik deze film zeker aan. Ik vind het in ieder geval topvermaak!

Kleine tegenvaller.

Verbaasde mij een beetje over het "spirit boxing". Heb toch ondertussen wel wat martial arts films achter de rug, maar had er nog nooit van gehoord. Heb hier nog wel Spiritual Boxer liggen van dezelfde regisseur, is het iets eigen aan Liu of zijn er nog meer films over dit voodoo-arts fenomeen?

Wat het ook mogen zijn, dat gevecht in het midden met het poppetje is dik het hoogtepunt van de film. Zeer leuk om te volgen, leuke choreografie. De rest van de gevechten zijn wat minder, zeker het laatste gevecht begon mij wat te vervelen. Ik ben al niet zo'n fan van wapens, om ze hier allemaal voorbij te moeten zien komen was er een beetje over.

Verder een aardig rommeltje, duurde ook net iets te lang en het is bij deze films gewoon wat jammer als het eindgevecht niet helemaal kan overtuigen.

Humor bij momenten wel erg leuk, het spiritual boxing is gaaf en vermaken doet het zeker. Daarom 2.5*, maar had toch op iets meer gehoopt. Zeker gezien z'n relatief jonge leeftijd zag het er vaak nog aardig knullig uit.

2.5*

Stick to the 70s voor wat kungfu films betreft. Want deze jaren '80 Shaw Bros zijn meestal niet te genieten.. voor mij toch. Ook deze is geen uitzondering met een rommelig tot quasi onbegrijpelijk plot, teveel personages die weinig voorstelden, op het einde na een doorgaans slechte choreografie. Om één of andere reden kozen ze in de jaren '80 ervoor om veel van die kinderachtige humor te integreren in hun films maar dat is ook geen pluspunt. Die scène met de voodoo pop was ronduit ergerlijk: het leek al helemaal op een parodie. Deze film probeert alleen maar komisch te zijn...

Heerlijk door de afwisseling. De openingschoreografie, de opstart van het verhaal waar men tevergeefs traint om wapens te weerstaan door je spieren aan te spannen, de oplichters scène waarin men net doet ondeerbaar te zijn voor wapens, de geweldige spirit boxing scène met voodoopop, de vele originele vechtscenes (magic boxing,

Hide in plain site boxing en weet ik wat ik allemaal gezien heb) de drie finales waarbij ze alle 18 wapens gebruiken. Het tempo is heerlijk en de film staat geen seconde stil.

En mooi in beeld gebracht op schitterende sets met dito art direction. Wat geeft het dat er geen touw aan het verhaal vast te knopen valt en het eind wel erg abrupt was. Een beetje, maar niet veel. Nipte 4 sterren.